Μια Παγκόσμια Ποιητική Συνεργασία από τους Emmanuel Chimezie από τη Νιγηρία
Σας ευχαριστώ, αγαπητοί και αξιότιμοι φίλοι, για την τιμή και για τη συμπερίληψη της ποίησής μου σε αυτό το εγχείρημα.
Χαιρετισμούς από την Ελλάδα!
Ελλάδα
Θάλασσες τύλιγαν κι έτρεφαν τα κύτταρα μας!
Μες τη γαστέρα της μάνας μας μάθαμε το κολύμπι...
Κι έσπασαν τα Φράγματα... και χύθηκαν τα νερά μέσα σε ουρλιαχτά και πάταγο!
Και χείμαρροι πόνου και χαράς πλημμύρισαν τα δώματα!...
Η θάλασσα ποτέ δεν γεμίζει με δάκρυα και ιδρώτα!....
Τα νερά που κουβαλούν οι κοιτώνες της: είναι ο ιδρώτας της γης που τρέχει για να μας ξεδιψάσει.
Είναι το χάδι του ήλιου πάνω στο πρόσωπό μας,
Είναι η ανάσα του ανέμου που ανεβαίνει ψηλά Είναι το σύννεφο που γεννιέται κι επιστρέψει πίσω σε εμάς:
Σαν δροσιά, σαν μπόρα, σαν χάδι μέσα στο χιόνι!.....
Ξεπλένει τη μουτζούρα που αφήσαμε πάνω στις ράχες των βουνών και στα χαρακώματα.
Πίνουν τα διψασμένα δέντρα...
Τα ζώα...
Τα πουλιά...
Ρουφούν και οι άνθρωποι από τις φλέβες της -σαν τους βρικόλακες, το αίμα της....
χωρίς ποτέ να ξεδιψάσουν!....
The Poets' Workshop (Global) σε συνεργασία με τους Volar En Le Tras και CIELAC Internacionales — Ημέρα 4 / El Taller de Poetas (Παγκόσμια) en Colaboración con Volar En Le Tras y CIELAC Internacionales — Día 4
Emmanuel Chimezie
Εμανουήλ Κιμέζι
Thank you, dear and esteemed friends, for the honour and for including my poetry in this endeavour.
My greetings from Greece!
Greece
Seas once wrapped around and nourished our very cells!
In our mother’s womb, we learned to swim...
Then the barriers broke... and the waters poured forth amidst screams and a mighty roar!
And torrents of pain and joy flooded the chambers!...
The sea is never filled by tears and sweat alone!
The waters held in its depths are the earth’s own sweat, flowing to quench our thirst.
They are the sun’s caress upon our faces
The breath of the wind rising high
The cloud born anew to return to us:
As dew
As a sudden downpour
As a gentle touch amidst the snow!
when it finds the roots that hold her flesh together severed
Filling oceans with charred remains.
The thirsty trees drink...
The animals...
The birds...
And humans, too, suck her blood from her veins—like vampires...
...without ever quenching their thirst!
Traducción al español
Los mares alguna vez envolvieron y nutrieron nuestras propias células!
En el vientre de nuestra madre, aprendimos a nadar...
Entonces se rompieron las barreras... ¡y las aguas brotaron entre gritos y un rugido poderoso!
Y torrentes de dolor y alegría inundaron las cámaras!...
El mar nunca se llena únicamente de lágrimas y sudor!
Las aguas que guarda en sus profundidades son el propio sudor de la Tierra, que fluye para saciar nuestra sed.
Son la caricia del sol sobre nuestros rostros,
el aliento del viento que se eleva,
la nube que renace para regresar a nosotros:
como rocío,
como un aguacero repentino,
como un suave roce entre la nieve.
cuando encuentra cortadas las raíces
que mantienen unida su carne,
llenando los océanos de restos carbonizados.
Los árboles sedientos beben...
Los animales...
Las aves...
Y también los seres humanos succionan su sangre de sus venas, como vampiros...
...¡sin llegar jamás a saciar su sed!
