ΚΑΘΑΡΙΖΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ του Bernt -Olov Andersson (Μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη)- I CLEAN OUT THE OLD by Bernt -Olov Andersson

 

I CLEAN OUT THE OLD by Bernt -Olov Andersson

I have sprinkled a thin line of salt

outside your door

and laid a feast

on a table by the gate.

I have decorated it

with fruits and chrysanthemums

and the sign for double happiness.

I have created a globe of paper

which I set on fire at dusk

and watch the smoke float

towards the Milky Way.

I clean out the fake.

Days when roosters crow continuously

and cried themselves to sleep every night.

I clean out the old

and make room for the grain of rice.

**********

ΚΑΘΑΡΙΖΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ του Bernt -Olov Andersson

Έχω σκορπίσει μια λεπτή στρώση αλατιού

έξω από την πόρτα σου

 κι έχω  στρώσει γλέντι

στο τραπέζι δίπλα στην πύλη. 

Το έχω στολίσει με φρούτα και χρυσάνθεμα
και το σύμβολο της
διπλής ευτυχίας. 

Έχω δημιουργήσει μια σφαίρα από χαρτί 
Στην οποία βάζω φωτιά το σούρουπο 
και παρακολουθώ τον καπνό να αιωρείται 

προς το δρόμο του Γαλαξία. 

Καθαρίζω τα  ψεύτικα. 
Μέρες  όταν  οι πετεινοί λαλούν ασταμάτητα
και κλαίνε τους εαυτούς τους 
για να κοιμηθούν κάθε βράδυ.

Καθαρίζω τα παλιά 
και κάνω χώρο 
για τον κόκκο του ρυζιού.

(Μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ... για το βιβλίο της φίλης συγγραφέως, Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη, "ΆΛΦΕΣ" (εκδ. ΤΟ ΔΟΝΤΙ, Πάτρα 2016, σ. 227). Γράφει η Παναγιώτα Π. Λάμπρη

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ...για το ξεχωριστό βιβλίο της φίλης συγγραφέως, Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη, "ΆΛΦΕΣ" (εκδ. ΤΟ ΔΟΝΤΙ, Πάτρα 2016, σ. 227). Γράφει η Παναγιώτα Π. Λάμπρη

 Όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη με τον τίτλο «Άλφες» (εκδ. ΤΟ ΔΟΝΤΙ, Πάτρα 2016, σ. 227), βρέθηκα μπροστά σε μια λέξη που δεν γνώριζα! Άλφες! Τι να σήμαινε άραγε; Την απάντηση τη βρήκα στο «Λαογραφικό σημειωματάριο» του βιβλίου, όπου στο σχετικό λήμμα γράφει πως άλφες «ονόμαζαν οι αγράμματοι άνθρωποι τα βιβλία και οποιοδήποτε φύλλο χαρτιού είχε πάνω του σημάδια γραφής»! Τι ωραία λέξη! Στ’ αλήθεια την αγάπησα και θαύμασα γι’ άλλη μια φορά την ευρηματικότητα των λαϊκών ανθρώπων που οι συνθήκες δεν τους επέτρεψαν να μάθουν γράμματα.

Η επιλογή της εν λόγω λέξης ως τίτλου του μυθιστορήματος καθόλου τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς οι άνθρωποι που κινούνται στις σελίδες του σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν με ό,τι συνεπάγεται τούτο για το ήθος και τη δράση τους. Το μυθιστόρημα, γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και διανθισμένο με διαλόγους, δίνει την αίσθηση πως η γράφουσα αναπαράγει μ’ έναν τρόπο προσωπικά βιώματα, τα οποία εξελίσσονται σε βαθιά ενδοσκόπηση, σ’ ένα ιδιότυπο, επώδυνο «γνώθι σαυτόν», το οποίο οδηγεί στην αποδοχή, στη συγχώρεση, στο αντίκρισμα της ζωής κατά πρόσωπο και εν τέλει στην κατανόηση του κόσμου με ό,τι καλό ή κακό κομίζει.

Η πρωταγωνίστρια, ανώνυμη, γράφει απευθυνόμενη στα παιδιά της. Το κείμενό της αποτελεί μια ιδιότυπη κληρονομιά, σημαντική για την ίδια, η οποία ελπίζει πως θα εκτιμηθεί και θ’ αποτελέσει ουσιαστικό δίαυλο επικοινωνίας και γνωριμίας με κείνα. Έτσι, η προσωπική της αναζήτηση, η προσπάθειά της δηλαδή ν’ ανιχνεύσει και να κατανοήσει τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της, γίνεται ένα ιδιότυπο ταξίδι στη ζήση εκείνων που δίπλα τους μεγάλωσε, αλλά και στη ζωή αυτή καθαυτή, με την καθημερινότητα, τα προβλήματα, τις λύπες και τις χαρές, τα ήθη και τα έθιμα και γενικότερα τον βίο τής υπαίθρου στα μέσα περίπου του προηγούμενου αιώνα, η οποία, αν και μοιάζει μακρινή για τον σύγχρονο αναγνώστη, έχει πολλά να του διδάξει.

Η δημιουργός, με χειμαρρώδη αφήγηση, που εξομολόγηση θυμίζει, βυθίζεται σε πολλά δύσκολα της ζωής, συχνά «απόκρυφα», θέτοντας τη γραφίδα της επί τον τύπο των ήλων. Και τούτο, διότι δεν έχει ως στόχο να ωραιοποιήσει το παρελθόν, αν και στιγμές του νοσταλγεί η πρωταγωνίστρια, αλλά επιθυμεί να το δει με την απόσταση του χρόνου, όσο βέβαια γίνεται να δεις έτσι όσα σε έχουν βαθιά στιγματίσει κι έχουν εν πολλοίς καθορίσει τη βιωτή σου.

Και γράφει: «Είδαν πολλά τα μάτια μου κι άκουσαν τ’ αυτιά μου. Ένιωσα την αδικία να με χτυπά ως το κόκκαλο απ’ τα ίδια μου τα αδέλφια. […] Γνώρισα αδέλφια που την αδικία του αδελφού έκαναν δίκιο δικό τους, που τα όνειρά μου τα μετέτρεψαν σε εφιάλτες. Τέτοιους ανθρώπους συνάντησα στον δρόμο μου. Στάθηκα και ρώτησα γιατί και η απάντηση που πήρα ήταν: «Θα σου περάσει». […] Είδα την απληστία ολοζώντανη να μαζεύει κόπους αλλωνών και να δροσίζεται με ξένο ιδρώτα, σίγουρη πως με τους ξένους θησαυρούς θα εκπλήρωνε ανεκπλήρωτα όνειρα. Έπειτα την είδα βουτηγμένη στη μοναξιά και στη θλίψη να λιώνει λίγο λίγο στη διαμαντένια φυλακή της. […] Συνάντησα ανθρώπους που έκαναν χαρά τους την θλίψη και τον πόνο των συνανθρώπων τους. Να στήνουν χορό έξω απ’ το καλύβι του πόνου. […] Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με άτομα που άλλαζαν καθημερινά την μάσκα του προσώπου τους ανάλογα με την περίσταση, πιστεύοντας πως οι άλλοι γύρω τους δεν παίρνουν είδηση πως είναι μωροί. Τους είδα τέλος να στέκονται εξόριστοι με απλωμένα χέρια προς κάθε κατεύθυνση ζητώντας έλεος και κατανόηση απ’ τα αόρατα φαντάσματά τους.» (σ. 217-218)

Η ανώνυμη πρωταγωνίστρια - πόσες γυναίκες δεν θα ταυτιστούν μαζί της! - αφηγείται τη ζωή της, μιλάει γι’ αυτή με θάρρος, άλλοτε την αντικρίζει έκπληκτη, άλλοτε συμπάσχει με πρόσωπα και γίνεται ένα με τα αφηγούμενα γεγονότα κι άλλοτε στέκεται απέναντι σε όλα, τα θωρεί από απόσταση και με αφορμή αυτά διατυπώνει τον δικό της τρόπο πρόσληψης της ζωής, εκφράζοντας τις φιλοσοφικές αναζητήσεις της, οι οποίες, περνώντας από διάφορες φάσεις, λειτουργούν εξιλεωτικά και λυτρωτικά.

Οι χαρακτήρες που διατρέχουν το μυθιστόρημα με τα λόγια και τα έργα τους γίνονται μάρτυρες μιας εποχής, στην οποία οι δύσκολες, σχεδόν αφόρητες, βιοτικές συνθήκες και τα κοινωνικά στερεότυπα καθίστανται δυνάστες, οι οποίοι κατά περίπτωση μετατρέπονται σε αιτίες δημιουργικότητας, προσωπικής καταπίεσης ή καταδυνάστευσης των άλλων. Παράλληλα, οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους, εκτός από φορείς ιδεών, εκφράζονται αρκετές φορές με σκληρότητα, προερχόμενη ενίοτε από την περιρρέουσα κοινωνική συνθήκη, η οποία εμποδίζει τους ανθρώπους, ειδικά τις γυναίκες, ν’ ανασάνουν, ενώ παράλληλα τις υποχρεώνει να ζουν ισόβια τη μοίρα που τους γίνεται δεύτερο ρούχο και φυσικά δεν διανοούνται πως μπορούν να την αλλάξουν.

Η πρωταγωνίστρια ή, καλύτερα, η Μαρία, γνωρίζοντας τη ζωή τους από κοντά, συμπάσχει στο δράμα τους, οργίζεται με την εις βάρος τους κοινωνική αδικία και προσδοκά πως θα έρθει η ώρα που θ’ αλλάξουν τα πράγματα, ενώ θλίβεται αφόρητα για όσες γυναίκες έζησαν τη ζωή τους ερήμην σχεδόν του εαυτού τους, πάντα ταγμένες στην υπηρεσία της οικογένειας και υφιστάμενες τα κακώς κείμενα του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Σημαντική για τη ροή της αφήγησης είναι η διάνθισή της με στίχους της δημιουργού ή της παράδοσης, καθώς αυτοί αλαφραίνουν το βάρος των σκληρών συνήθως ανθρώπινων ημερών του μυθιστορήματος.

Φυσικά, θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφερθεί ο εμβληματικός πίνακας της δημιουργού, ο οποίος κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου κι έχει τον τίτλο, «Ατέρμονη πεζοπορία», όπως, άλλωστε, είναι και αυτή της ζωής! Το εικαστικό έχει ως κεντρική μορφή μια γυναίκα που κουβαλά στην πλάτη ένα παιδί, με τα σημαινόμενα να περιγράφουν εν πολλοίς με χρώματα την ουσία του μύθου.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά στο ξεχωριστό μυθιστόρημα, «Άλφες», της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη, ας σημειωθεί πως παρά τον πόνο που διατρέχει τις σελίδες του, το τέλος του είναι αισιόδοξο, καθώς η δημιουργός του ομνύει στη δύναμη της Αγάπης: «Ας καλωσορίσουμε την Αγάπη να διώξουμε μακριά τα μαύρα ξωτικά της μνήμης για να μην μας κλέψουν τη φωνή της ψυχής. Ας χαιρετήσουμε τη φτώχεια και να την αγαπήσουμε. Ας χαιρετήσουμε το δάκρυ και να το αγαπήσουμε. Ας χαιρετήσουμε την ελπίδα για να φέξει το φως ρου ήλιου στο πρόσωπό μας!» (σ. 240).

Αγαπητή Μαρία, αγαπητή μου φίλη, σου εύχομαι από καρδιάς το υπέροχο μυθιστόρημά σου, «Άλφες», να διαβαστεί, να ταξιδέψει σε πολλές καρδιές και ν’ αγαπηθεί, διότι το αξίζει! Κι εγώ, πέραν άλλων πολλών, κρατώ και τα ακόλουθα λόγια σου: «Γελάτε! Γελάτε με την καρδιά σας και να μην αλλάξετε το γέλιο σας μ’ όλα τα πλούτη του κόσμου. Ούτε να μεταλλάξετε τα δάκρυά σας. Όλα αυτά είναι το πρόσωπο της ζωής που θα σας φέρει κοντά στους συνανθρώπους σας και θα σας διώξει τη μοναξιά. Το δάκρυ θα σας κάνει να αισθανθείτε τους πονεμένους. Το γέλιο θα σας γεμίσει με τη χαρά της ζωής, με τη χαρά της δικής σας ύπαρξης. Θα σας φορτώσει με ελπίδα. […]» (σ. 240). 

30 Ιουλίου 2026

Παναγιώτα Π.Λάμπρη

«ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ

(Όσο ψηλώνει η ψυχή

Τόσο κονταίνει το ανάστημα!..... )

 Στην κατακόμβη μου, δεμένος...

Ο Γηρυόνης με απειλεί!...

Να μ' αγαπάς ό,τι κι αν γίνει!

Αυτός κρατάει το κλειδί!.

Να με προσέχεις όταν βρέχει

Δάκρυ του μόχθου, ακριβό

Αλμύρα της ψυχής που εδέχθη

Να ξεδιψά με αγιασμό!

 

Να με κοιτάς όταν σουρουπώνει

Μορφή που χτίστηκε με φως

Λευκό του Ήλιου μου σεντόνι

Ντύσεμε με το λυκοφώς! 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

«ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ»της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ 

Μη με ρωτάτε για αναμνήσεις παλιές! Ξεφτίστηκαν  τα χρώματα και η λάμψη τους ξεθώριασε. Μονάχα μία παρέμεινε, ασπρόμαυρη  και βρικολακιασμένη… 

Στοίχειωσε η λάμψη της λεπίδας. Τα  βράδια, ακόμη με επισκέπτεται! Με απειλεί κι ύστερα φεύγει και ξαναμπαίνει στο θηκάρι της….

Και κάπως έτσι, κάτω από τη στέγη που σκέπαζε τα όνειρα των παιδικών χρόνων, θάφτηκε η μισή μου ψυχή, με την   άλλη μισή να   παραμένει ζωντανή, για να μου υπενθυμίζει πως, τα όνειρα μπορούν να  νεκραναστηθούν‧  σκάβοντας με νύχια και με δόντια τα χαλάσματα για να ξεθάψουν το  λείψανο που   είχαν ενταφιάσει οι απειλές.

Με τις πολλές προσπάθειες, ζωντάνεψαν απ’ τα εικονίσματα οι άγιοι προστάτες μου και με αγκάλιασαν. Πίσω τους, κάτω από το εικονοστάσι, παρέμενε το κουρελιασμένο παλτό της μάνας  με το σαρακοφαγωμένο ξύλινο κουμπί και  η κοκάλινη  χειρολαβή απ’ το μαχαίρι του πατέρα, εκείνο που έβαζε κάτω από το προσκεφάλι για να ξορκίζει τους δαίμονές του. Η λεπίδα, είχε πια σκουριάσει. Την  είχε φάει ο καημός της απραξίας!....

«Αν παραστρατήσεις: Θα σε καθαρίσω...» ούρλιαξε   και ξύπνησα  λουσμένη  στον ιδρώτα!...

Στη μισογκρεμισμένη τοιχοποιία, ξεχασμένο παρέμενε για χρόνια το εφηβικό λεύκωμα μου. Κιτρινισμένο. Σκεπασμένο με τις σαπισμένες  σανίδες  της ξύλινης βαλίτσας του πατέρα, που ποτέ δεν είχε αξιωθεί κάποιο ταξίδι, καθώς έκαιγε τον αφέντη της ο πυρετός του οργώματος,  της σποράς και του  θέρου! 

Μη με ρωτάτε για εικόνες παλιές! Ξεφτίστηκαν  τα χρώματα και η λάμψη τους ξεθώριασε. Μονάχα το μαχαίρι στέκεται απειλητικά στο ζωνάρι του πατέρα:

«Αν παραστρατήσεις: Θα σε καθαρίσω!....» ακούω να μου φωνάζει κι ας έχει χάσει η λεπίδα την λάμψη της!....

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2026

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 ON THE PATHS OF MEMORY   by Maria Kolovou Roumelioti

Don't ask me about old memories! The colours frayed and their shine faded. Only one remained, black and white and vampire-like…

The blade's glow haunted me. In the evenings, it still visits me! It threatens me and then leaves and re-enters its sheath….

And just like that, under the roof that covered the dreams of childhood, half of my soul was buried, with the other half remaining alive, to remind me that dreams can be resurrected‧ digging with claws and teeth the ruins to unearth the relic that the threats had buried.

With many efforts, my holy protectors came to life from the icons and embraced me. Behind them, under the iconostasis, remained the mother's tattered coat with the worn-out wooden button and the bone handle from the father's knife, the one he put under his pillow to exorcise his demons. The blade had already rusted. The grief of inactivity had eaten it away!....

"If you stray: I will cleanse you..." she screamed and I woke up bathed in sweat!...

In the half-collapsed masonry, my teenage album remained forgotten for years. Yellowed. Covered with the rotten boards of the father's wooden suitcase, which had never been worthy of a journey, as the fever of plowing, sowing and summer burned its master!

Don't ask me about old icons! The colours have faded and their shine has faded. Only the knife stands menacingly at the father's belt: "If you stray: I will clean you!..." I hear him shout to me, even though the blade has lost its shine!...

Thursday, June 11, 2026

(ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟΥ δια χειρός Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη)

Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ για την συμπερίληψη των στίχων μου "ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ" στις σελίδες του 51ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ". .

Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - τον εκλεκτό φίλο συγγραφέα και εκδότη, Γιάννη Α. Μαντά, τα μέλη της συντακτικής ομάδας, Παναγιώτη Καραβασίλη και Τίτο Κοκκινέα, καθώς και τους Συνεργαζόμενους της "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ " για την συμπερίληψη των στίχων μου «ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗστις σελίδες του 51ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού .

ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ  της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη 

Σήμερα θα μιλήσω για μια αγέννητη  αγάπη

που απ’ τους πανάρχαιους αιώνες, εκκολάπτεται,  

μα δεν βγήκε ακόμη στο φως...

 

Έχει, πάντα, στραμμένο το βλέμμα, στην ανατολή…

κι όταν βρέχει, γίνεται ουράνιο τόξο

που λάμπει στη γη  του Ολύμπου…

κι απλώνεται στην καρδιά, σαν λέξεις αδιάβαστες,

πάνω στις σελίδες των βιβλίων.

Ανοίγει σαν ρόδο ανοιξιάτικο,

ραντίζοντας τις πληγές με άρωμα θεϊκό,

φερμένο από αλλοτινές εποχές.

 

Τότε, η ψυχή μου σπάζει σε χιλιάδες κομμάτια…

και κάθε κομμάτι γίνεται κι από ένα πουλί

που σχίζει τους ουρανούς,

αναζητώντας  παντού τα ίχνη της αγέννητης αγάπης,

κρατώντας στο ράμφος το όνομά της:

ΕΙΡΗΝΗ!

Σήμερα οι λέξεις, περιμένουν στα χαρτιά.

Περιμένουν να γίνουν κήποι  παραδεισένιοι.

Οι σπόροι που έχουν   σπαρθεί  την εποχή των παγετώνων:

Ανυπομονούν να ριζώσουν‧

να  μπουμπούκιασαν, σαν τα ανθάκια της αμυγδαλιάς

που προμηνύουν την άνοιξη.

Δώρο να δωθούν στην αγάπη

και στις καρδιές που  είναι  παραδωμένες σε εκείνη.

Σαν ψυχές, ενωμένες, όπως τα ριζωμένα δέντρα στο χώμα‧

όπως ο άνεμος που δεν αφήνει φύλλο ακύμαντο‧

όπως ο αέρας που ανασαίνουμε.

 

Φυσάει παντού, εδώ πέρα!...

Ο ανεμοστρόβιλος με παίρνει στη δίνη του.

Περιστρέφομαι….

Το κέντρο μου, ρίζωσε στον Ομφαλό της Γης‧ 

συλλέγω πικροδάφνες‧

εγκλεισμένη σε άδυτο ιερό, να συλλαβίζω:

«Ουδέν κρυπτό κάτω από του ήλιου το φως.

Πόλεμος δε, έργο βαρβάρων, εστί‧

χειμάρρου δίκην πάντα σύρων και πάντα φέρων »

Ένας κεραυνός διαπερνάει τα σύννεφα‧

είναι η γέννηση της αγάπης μου‧

η βροχή θα ξεπλύνει τα αίματα που προκάλεσαν οι ωδίνες!

Ψάξτε να βρούμε την Ειρήνη  και χιλιάδες γύρω μας  θα σωθούν!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2025

 

 

 

ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" στην Αυστραλία.

 

 

Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό κύριο Kostas Alaveras για τη δημοσίευση του ποιήματος μου: ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ, σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ", τη μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου ελληνισμού στην Αυστραλία, στις 26 Ιουνίου   2026. 

 

Είθε ο Θεός να δίνει Υγεία και δύναμη και να συνεχίζει με επιτυχία το αρεστό έργο του!

Είμαι ευγνώμων!

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Τι τα θες.... Μεγάλε ποιητή !

Έτσι είν’ η ζωή!

Το φέρετρο του Ομήρου μας λυπήθηκε

Κι έμεινε ανοιχτό

Για να δεχτεί τις στάχτες μας!...

 

Στα κρυσφήγετα της Οικουμένης

Αποστεωμένοι οι άγιοι

Φαγωμένοι από κανίβαλους!....

 

Η αφθονία της Νέας Υόρκης, λίμασε!....

Κι εκείνους που οράματα υπηρετούσαν

Κιμά τους έκανε

για τη μεγάλη γιορτή των συμποσίων!.....

 

Μη ξεχνάς πως,

το ύψος του ανθρώπου αρχίζει από τα πόδια

και φτάνει μέχρι το κεφάλι του.....

Από εκεί και πάνω ξεκινάει το ανάστημά του!

ΠΑΤΡΑ 

 

 

Η ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, στο περιοδικό (Echo of World Poetry - Ηχώ της Παγκόσμιας Ποίησης), υπό την επιμέλεια του ποιητή κι εκδότη, Manik Chakraborty-

Το περιοδικό (Ηχώ της Παγκόσμιας Ποίησης), υπό την επιμέλεια του ποιητή κι εκδότη, Manik Chakraborty- Manik Chakraborty, δημοσιεύτηκε!

Ευχαριστώ από καρδιάς, αγαπητέ, φίλε ποιητή για την συμπερίληψη των στίχων μου στις σελίδες του περιοδικού σας!

Ειλικρινείς ευχές και συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες!

Τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου από Ελλάδα! 

 

Η ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΕΛΛΑΔΑ

 

Ετερόφωτη η πόλη... μα ο ήλιος χαμένος....

Κατοικημένη από οπαδούς της συμφοράς,

πνίγεται στα σκοτάδια.

Ακόμα κι εκείνες οι φωνές, οι παιδικές,

βγαίνουν ατραγούδιστες και στερημένες από αφηγήσεις ηρωικές.

Γκρεμίστηκε ο ναός της ψυχής

Και η ψυχή δεν βρίσκει τόπο να κλάψει

για την απώλεια της ακεραιότητας!

 

Μέσα της κατοίκησαν οι βάρβαροι και την ξυλοφορτώνουν!....

Λείπει ο διάλογος του εαυτού

και κλαίει, αποκομμένη !....

 

13 Ιουν 2026

*********

The magazine (Echo of World Poetry), edited by the poet and publisher, Manik Chakraborty, has been published!

Thank you from the bottom of my heart, dear poet friend, Manik Chakraborty, for including my verses in the pages of your magazine!

Sincere wishes and congratulations to all the participants!

My heartfelt greetings from Greece!

 

THE LOSS OF INTEGRITY By Maria Kolovou Roumelioti

Greece 

 

The city is mysteriously lit... with the sun gone....

Inhabited by followers of disaster,

drown in darkness.

Even those voices, the children's,

come out unsung and devoid of heroic narratives.

The temple of the soul has been demolished

And the soul finds no place to cry for the loss of integrity! 

 

The barbarians have inhabited it and are beating it down!...

The dialogue of the self is missing

and it cries, alienated!...

 

June 13, 2026

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό και παγκοσμίως αναγνωρισμένο Ινδό ποιητή Dilip Mewada για την μετάφραση του ποιήματός μου "ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ" από τα αγγλικά στην Χίντι. I sincerely thank the distinguished and world-renowned Indian poet Dilip Mewada for translating my poem "TO MY FATHER PAVLOS" from English into Hindi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό και παγκοσμίως αναγνωρισμένο Ινδό ποιητή Dilip Mewada για την μετάφραση του ποιήματός μου "ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ" από τα αγγλικά στην Χίντι - Hindi ( Ινδική διάλεκτος που μιλιέται από 20 εκατομμύρια ανθρώπους).

Εύχομαι υγεία, καλή επιτυχία και πάντα όμορφες, δημιουργικές και φωτεινές πορεύσεις !

Για μια φορά ακόμη αποδεικνύεται πως η ποίηση ενώνει τους λαούς!

Με σεβασμό κι εκτίμηση

 

Μαρία κολοβού ρουμελιώτη

Ελλάδα

 

I sincerely thank the distinguished and world-renowned Indian poet Dilip Mewada for translating my poem "TO MY FATHER PAVLOS" from English into Hindi (an Indian dialect spoken by 20 million people).

I wish you health, good success and always beautiful, creative and bright journeys!

Once again, it is proven that poetry unites people!

With respect and appreciation

 

Maria Kolovou Roumelioti

Greece 

 

ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ

 

Ήτανε άνθρωπος, τρανός!

Μπόι σωστό.Τίμια ψυχή.

Στη ράχη του ο Ουρανός!

Μα, όλος ο κόσμος, σαν στρατός,

στο νου του έφερνε βροντή!

 

Πόδια γερά και σταθερά !

Το χώμα πλάνιζαν της γης,

ηρωικά κι αθόρυβα.

Ύμνους στις στράτες χάραζαν.

 

Την απραξία τάραζαν!

Τον θάνατο αφόριζε

και το κακό εξόριζε

απ' το σεντούκι της καρδιάς!

Κι ήταν λαμπρός και φωτεινός,

σαν ήλιος, σαν αστερισμός. 

 

Κι ήταν παιδί της αγροτιάς!

Το πρωινό: ψωμί κι ελιά !

Χωρίς να έβγαζε λαλιά,

φωτιά τον έκαιγε.... Καημός!

Το έλειμά του; Ένας γιός!

Αγέννητος μα μοχθηρός.

 

Του τρύπαγε τα σωθικά!

Τον ξύπναγε, αξημέρωτα

για να προικίσει θηλυκά!...

Τέσσερις κόρες- σαν διαμάντια,

που πολεμούσαν τα σκοτάδια!

 

18 Ιουνίου 2026

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη  

 

 

 TO MY FATHER PAVLOS by Maria Kolovou Roumelioti 

 

He was a man, a giant!

Boy right. An honest soul.

On his back was Heaven!

But, the whole world, like an army,

in his mind brought thunder!

 

Feet strong and steady!

They plowed the soil of the earth,

heroically and silently.

They carved hymns in the armies

They shook inaction!

 

He forbade death

and banished evil

from the chest of the heart!

And he was bright and luminous,

like the sun, like a constellation. 

 

And he was a child of the peasantry!

Breakfast: bread and olives!

Without uttering a word,

fire burned him.... Woe!

His remnant? A son!

Unborn but vicious.

 

It pierced his entrails!

Woke him up, at dawn

to bestow females!...

Four daughters- like diamonds,

who fought the darkness!

 

June 18, 2026 

  

 

 

 

 

 

 

 

Hindi Translation...by Dilip Mewada

मेरे पिता श्री पाव्लॉस के लिए 
- मारिया कोलोवु रूमेलिओटी 

वह एक लम्बे चौड़े व्यक्ति थे, 
किसी लड़के की तरह एक ईमानदार आत्मा वाले
। उनके कन्धों पे स्वर्ग था लेकिन पूरी दुनिया 
एक सेना की तरह उनके दिल-ओ-
दिमाग़ में थिरकती रहती थी! पैर मज़बूत और स्थिर! 

जैसे के ज़मीन की मिट्टी को जोत रहे हों पराक्रम के साथ चुपचाप
। उन्होंने सेनाओं के लिए भजन रचे, 
उन्होंने निष्क्रियता को जगाया! 

उन्होंने मृत्यु को पराजित किया और बुराईयों को अपने दिल से निकाल फेंका! 
वो सूरज और नक्षत्र के जैसे चमकदार व्यक्तित्व के स्वामी थे, 
वो एक किसान-पुत्र थे! 

नाश्ता: रोटी और जैतून! 
बिना एक शब्द बोले, आग ने उनको अपने अन्दर समा लिया था...
 दुःखद! 
उनकी कम-नसीबी! वो बेटा!
 जिसका जन्म ही न हो सका और यही उनके अंत:
करण को छेद गया! 
लेकिन उसने उनको सुबह-सुबह जगाया ताकि वे बेटियों को धन्यवाद दे सकें! 
वो चार बेटियाँ- हीरों जैसी, जो अंधकार से लड़ीं!

(The Portrait is the Portrait of my father "PAVLOS KOLOVOS" Oil painting: Maria Kolovou Roumelioti )