ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - IN THE GARDEN’S OLD CORNER by Maria Kolovou Roumelioti

ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Στου κήπου την παλιά γωνιά μπήκε το πρωτοβρόχι.

Σήκωσε το δοξάρι του, το τρυπερό του δόρυ.

Τα κυπαρίσσια λύγισαν και τα πουλιά τρομάξαν.

Όνειρα θερινής νυκτός, τα σύννεφα συνάξαν!

 

Ο έρωτας, παραμυθάς, πουλούσε παραμύθια

Σε σουσουράδες, πέρδικες και σε κουτά ορνίθια.

Ποτέ του δεν αγάπησε τη Μέγαιρα Αλήθεια!

Μονάχα φίλτρα μαγικά κρυμμένα σε ψιμύθια.

 

Στου κήπου την παλιά γωνιά, μαράθια κι ακακία

Ξεράθηκε η κερασιά, απ' τη μελαγχολία

Άνεμος κοντοστάθηκε, βγάζει το φυσερό του

Λεμονανθοί τινάχτηκαν πάνω στο πρόσωπό του.

 

Πυρομανής και άτακτος, του έρωτα ο προδότης.

Αναταράζει το μυχό της χίμαιρας στρατιώτης

Στης λίμνης το θολό νερό δεν ξεδιψά ιππότης

Μόνο κυπαρισσόμηλα και θύμησες της νιότης!!!!

28 Σεπτεμβρίου 2026

Ο χαρακτηρισμός της Αλήθειας ως "Μέγαιρα" προέρχεται από ποίημα του Τασος Ζαχαριαδης - Pierotos Pierotos που είχα ακούσει μελοποιημένο και χάραξε τη μνήμη μου.)

*******************

Pierotos Pierotos

 Χαίρομαι αγαπητή μου Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη που η "ΜΕΓΑΙΡΑ ΑΛΉΘΕΙΑ" μου βοηθησε να βγει ένα τόσο έξυπνο και περίτεχνο κείμενο...Τα σέβη μου Μαρία

Abin Roychoudhury 

Αυτό το ποίημα μοιάζει λιγότερο με περιγραφή ενός κήπου και περισσότερο με την εσωτερική κατάσταση της ανθρώπινης ψυχής. Κάθε εικόνα φαίνεται να ανθίζει σε ένα νέο νόημα — η πρώτη βροχή, τα κυπαρίσσια που γέρνουν, η μελαγχολική κερασιά, ακόμα και η Αλήθεια ως Μέγαιρα. Η λυρική μουσικότητα είναι τόσο φυσική, που το όνειρο και η πραγματικότητα γίνονται αδιαχώριστα. Ολοκλήρωσα την ανάγνωση με την αίσθηση ότι είχα περιδιαβεί έναν αρχαίο κήπο, όπου η μνήμη, ο μύθος και η αγάπη ανέπνεαν όλα ήσυχα μαζί. Μια ομορφιά που σε στοιχειώνει.

 **********************

IN THE GARDEN’S OLD CORNER by Maria Kolovou Roumelioti

In the garden’s old corner, the season’s first rain arrived.

It raised its bow—its piercing spear.

The cypresses bowed, and the birds took fright.

Midsummer-night dreams—the clouds gathered them in!

Love, the storyteller, peddled fairy tales

To wagtails, partridges, and dull-witted hens.

He never loved the Hag called Truth!

Only magic potions hidden in cosmetics.

In the garden’s old corner, fennel and acacia;

The cherry tree withered away from melancholy.

The wind paused a moment, drawing out his bellows—

Lemon blossoms scattered across his face.

An arsonist and a rascal, a traitor to love;

He stirs the depths—a soldier of the chimera.

In the lake’s murky water, the knight finds no thirst quenched—

Only cypress cones and memories of youth!!!!

September 28, 2026

 

(The characterization of Truth as a "Megaera" comes from a poem by Tasos Zachariadis - Pierotos Pierotos —which I had heard set to music—that left a lasting impression on my memory.)

What was written about the poem

Pierotos Pierotos

I am delighted, my dear Maria Kolovou Roumelioti, that my "Mighty Truth" helped bring forth such a clever and intricate text... My respects, Maria.

Abin Roychoudhury

This poem feels less like a description of a garden and more like the inner weather of the human soul. Every image seems to bloom into another meaning—the first rain, the bowed cypresses, the melancholy cherry tree, even Truth as Megaera. The lyrical music is so natural that dream and reality become indistinguishable. I finished reading with the feeling that I had walked through an ancient garden where memory, myth, and love were all quietly breathing together. Beautifully haunting.

 *** 

Χαϊκού ( Του Φθινοπώρου) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - Haiku (Of Autumn) by Maria Kolovou Roumelioti

 

Χαϊκού ( Του Φθινοπώρου) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Εικόνες παλιές

Του μυαλού τα θαλάμια

Αναταράσσουν!...

Έγειρα το κεφάλι

Στο υγρό προσκεφάλι

Σπόρος θαμμένος 

Ήμουν ταμένος

Να γνωρίσω ο ξένος

Άγονο χώμα.

Στον κόρφο της γης

Φαιοπράσινο φύλλο

Ξημερώθηκα

Φιλώ την πίστη

Στου χειμώνα τη χλαίνη

Πάντα κρυμμένος

Το φως προσμένω

Της Άνοιξης τη γέννα

Να χαιρετήσω

 Κι ας τάραζa

Φλούδες ξερές να τρέφουν

Τις ανάσες μου!

 Haiku (Of Autumn) by Maria Kolovou Roumelioti

Old images

Stirring the recesses

Of the mind!...

 

I laid my head

Upon the damp pillow—

A buried seed.

 

I was destined

As a stranger to know

Barren soil.

 

In the earth's bosom—

A dusky-green leaf—

Dawn found me.

I kiss the faith

In winter’s cloak,

Forever hidden.

 

I await the light,

To welcome the birth

Of Spring.

And though it stirred—

Dry husks feeding

My very breath!

 

 

Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - τον εκλεκτό φίλο συγγραφέα και εκδότη, Γιάννη Α. Μαντά, τα μέλη της συντακτικής ομάδας, Παναγιώτη Καραβασίλη και Τίτο Κοκκινέα, καθώς και τους Συνεργαζόμενους της "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ " για την συμπερίληψη των στίχων μου «ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ» σε μια από τις σελίδες του 52ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού .

Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - τον εκλεκτό φίλο συγγραφέα και εκδότη, Γιάννη Α. Μαντά, τα μέλη της συντακτικής ομάδας, Παναγιώτη Καραβασίλη και Τίτο Κοκκινέα, καθώς και τους Συνεργαζόμενους της "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ " για την συμπερίληψη των στίχων μου «ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ» σε μια από  τις σελίδες του 52ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού . 

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ

 
Υποκλίνομαι
στην ιερή στιγμή της αθωότητας.
Στους ανθρώπους του μόχθου.
Σε εκείνους που χτυπούν την πέτρα
ώσπου να σπάσει σε χίλια κομμάτια,
να γίνει χώμα και να δεχτεί το σπόρο τους.
 
Υποκλίνομαι σε εκείνους
που ζυμώνουν το ψωμί με τον ιδρώτα τους
κι ευωδιάζουν τον αέρα που ανασαίνουμε

καθώς εξορίζουν την πείνα!
 
Υποκλίνομαι στις στιγμές που μας γαλούχησαν.
Στις λέξεις
που από μόνες τους ήταν τραγούδια
ή Ριζίτικα μοιρολόγια
ειπωμένα στην τάβλα !…
 
Και στέκομαι, εκεί,
που οι δρόμοι της ζωής ανοίγουν
με το πεισματικό χτύπημα των βημάτων
και της ψυχής την πυγμή
Να γονατίσω και να προσκυνήσω!
Πώς αλλιώς θα μπορούσα να κουβαλήσω,
τόση βαριά αρματωσιά
και τόση αδιάβαστη ιστορία στις πλάτες μου;…
***********
Η μνήμη με τραβάει πίσω στις ρίζες μου!
Κάθε φορά που γράφω,
αισθάνομαι το σπαθί που λύνει τον γόρδιο δεσμό
κι ελευθερώνομαι!…
 
Με χειρουργική επέμβαση κλέβω
τον κρυμμένο οβολό από το στόμα που δεν μίλησε
για όσα όφειλε να μιλήσει…
Και κάπως έτσι… οικονομώ
την χαρά της δημιουργίας
εκεί που κάποιοι άλλοι απελπίζονται
από τον χαμό που τους βασανίζει
Πλουτίζοντας τη ζωή
Κάνοντας τον Θάνατο, φτωχότερο.
 
Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά, Kostas Alaveras για την τιμή και την χαρά να φιλοξενηθεί το ποίημα μου "ΣΩΜΑ ΜΟΥ" στην μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος»

 

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά, Kostas Alaveras για την τιμή και την χαρά να φιλοξενηθεί το ποίημα μου "ΣΩΜΑ ΜΟΥ" στην μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος», στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

Πάντα επιτυχίες εύχομαι ολοψυχα!!

ΣΩΜΑ ΜΟΥ
 
Σώμα μου,  χώμα μου, κιβωτός και δώμα μου:
Πως έγειρες; Πως λύγισες; Πώς το κενό προσκύνησες;
Χέρια μου, κρινοδάχτυλα, φωλιά για χελιδόνια:
Πώς διώξατε την άνοιξη και ήρθανε τα χιόνια;
Εσείς κουκούλι ήσασταν, υφάδι μεταξένιο
Πάντα το γέλιο πλέκατε στο στόμα το μελένιο!

 
Πόδια μου, μονοσάνδαλα, με ελαφίσιο βήμα:
Ποιος  κεραυνός σας χτύπησε και χάσατε το σήμα;
Εσείς κολώνες ήσασταν, δοκοί πετροκτισμένοι  
Πως μείνατε ακίνητα σαν βράχοι γρανιτένιοι;  
Εγώ, κουφάλα της ελιάς, το λάδι μου στερεύει
Μέσα στο γέρικο κορμί, νέο θεριό ανασαίνει!.....
 
Κυριακή, 9 Αυγούστου 2026
 
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Λογοτεχνική Διάκριση της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη από την Alianza Ítalo Hispano Argentina «El Jardín de los Poetas».

Με βαθιά ευγνωμοσύνη και μεγάλη τιμή, παρέλαβα την πολύτιμη λογοτεχνική διάκριση από την Alianza Ítalo Hispano Argentina «El Jardín de los Poetas».

Οι ιδιαίτερες ευχαριστίες μου απευθύνονται στην Dr. Ana Maria Manuel Rosa, την Dr. Palma Papa και σε όλα τα διακεκριμένα μέλη και τους εκπροσώπους της οργάνωσης που αναγνώρισαν το λογοτεχνικό μου έργο και με τίμησαν με το Μετάλλιο του Τάγματος της María Elena Walsh

Αυτή η διάκριση επιβεβαιώνει ότι η Ποίηση και οι λέξεις που γεννιέται μέσα από την Αγάπη , την φιλία, την ειλικρίνεια, μπορούν να ξεπεράσουν σύνορα γλωσσών, χωρών και ηπείρων, συνδέοντας ανθρώπους που ίσως δεν θα βάδισαν ποτέ στον ίδιο δρόμο, χωρίς αυτές – και αυτή είναι η δύναμη της λογοτεχνίας!

Με βαθύ σεβασμό προς τις σπουδαίες προσωπικότητες των οποίων τα ονόματα φέρει αυτή η διακρίση, και με ευγνωμοσύνη προς όλους εκείνους που διαφυλάσσουν τη λογοτεχνία ως γέφυρα μεταξύ ανθρώπων και πολιτισμών, εύχομαι από καρδιάς καλή συνέχεια στο αρεστό έργο τους!

Σας ευχαριστώ που αναγνωρίσατε στα λόγια μου κάτι άξιο.

Με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη,

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Ελλάδα 

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΠΥΞΙΔΑ

της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Ελλάδα

 

Κάποτε η καρδιά ήταν πυξίδα!.....

Τώρα,

η ψυχή κρέμεται σαν μια ανοιχτή πληγή

που η προσευχή δεν έραψε ποτέ!

Οι άνθρωποι του τελευταίου καιρού στέκονται ανάμεσα σε δύο κενά...

 Δώσε τα χέρια

Στον ίδιο χαιρετισμό

Της ενότητας

Στον χωρόχρονο

Όλοι μαζί κυκλικά

Να χορέψουμε

Οι άνθρωποι των ημερών

Ψάχνουν πυξίδα

*********************

It is with deep gratitude and great honor that I have received the prestigious literary distinction "El Jardín de los Poetas" from the Alianza Ítalo Hispano Argentina.

I extend my special thanks to Dr. Ana Maria Manuel Rosa, Dr. Palma Papa, and all the distinguished members and representatives of the organization who recognized my literary work and honored me with the Medal of the Order of María Elena Walsh.

This distinction affirms that poetry—and words born of love, friendship, and sincerity—can transcend the boundaries of languages, countries, and continents, connecting people who might otherwise never have walked the same path; such is the power of literature!

With deep respect for the eminent figures whose names this award bear, and with gratitude to all those who safeguard literature as a bridge between people and cultures, I wholeheartedly wish them continued success in their admirable work!

Thank you for finding something worthy in my words.

With deep respect and gratitude,

Maria Kolovou Roumelioti

Greece

SEARCHING FOR A COMPASS by Maria Kolovou Roumelioti

GREECE

 

Once, the heart was a compass!.....

Now, the soul

hangs like an open wound

that prayer never stitched shut!

People of these latter times stand between two voids....

 Join hands

In the same greeting

Of unity

In space-time

Let us all dance together

In a circle

 

The people of these days

Are searching for a compass

 

 

 

 

 

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ (χαϊκού) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - και κριτική του συγγραφέα Abin Roychoudhury από την Ινδία

 

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

(χαϊκού)Της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Βρέχει ο Θεός

Μα το καζάνι βράζει

Στην καρδιά της Γης!

 

Οι πεταλούδες

Ανοίξανε φτερούγες

Στην καταιγίδα!.....

 

Ακτίνες φωτός

Στη ράχη του σύννεφου

Κρατούν ομπρέλα!

 

Μπροστά μας στέκουν

Οι προσευχές των νεκρών

Ακρωτηριασμένες!...

 

Ουράνιο τόξο

Στην Κιβωτό του Νώε

Φανερώθηκε!...

 

Μη με αφήσεις

Σαπισμένο στο χώμα

Παντοκράτορα!

 22 Σεπτεμβρίου 2026

 

Ο συγγραφέας Abin Roychoudhury από την Ινδία , έγραψε:

Η συλλογή χαϊκού «KATAIGIDA» (Καταιγίδα) της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη δεν αποτελεί απλώς μια απεικόνιση της ορμής της φύσης, αλλά έναν βαθύ υπαρξιακό διάλογο ανάμεσα στην ανθρωπότητα, τη φύση και το θείο. Ξεκινώντας από τα πρωτόγονα στοιχεία της βροχής και της θύελλας και φτάνοντας στις υποβλητικές εικόνες των ακρωτηριασμένων προσευχών των νεκρών και στην απελπισμένη, συγκλονιστική τελική ικεσία —«Μην με αφήνεις να σαπίζω στο χώμα, Παντοδύναμε!»— τα ποιήματα προκαλούν στον αναγνώστη ένα ξαφνικό, καθηλωτικό ρίγος. Διαπνεόμενοι από απλότητα αλλά και πλούσιοι σε υπερβατική λαχτάρα, αυτοί οι στίχοι μεταμορφώνουν το χάος της καταιγίδας σε μια εντυπωσιακή ποιητική μαρτυρία αναγέννησης και θείας χάρης.

Αγαπητέ φίλε ποιητή, Abin Roychoudhury,

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την ουσιαστική ερμηνεία των στίχων μου!

Σας εύχομαι υγεία και κάθε καλό στη ζωή σας!

Είθε τα μονοπάτια σας να είναι πάντα γεμάτα φως.

Τα σέβη  μου από την Ελλάδα!

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

STORM (Haiku) By Maria Kolovou Roumelioti

God sends the rain

Yet the cauldron boils

In the heart of the Earth!

The butterflies

Spread their wings

In the storm!...

Rays of light

Upon the cloud's back

Hold an umbrella!

Before us stand

The prayers of the dead

Mutilated!..

A rainbow

Upon Noah's Ark

Has appeared!...

Do not leave me

To rot in the soil,

Almighty!

September 22, 2026

Abin Roychoudhury

Maria Kolovou Roumelioti's haiku collection "KATAIGIDA" (Storm) is not merely a depiction of nature's fury, but a profound existential dialogue between humanity, nature, and the divine. Moving from the raw elements of rain and tempest to the haunting imagery of mutilated prayers of the dead and the desperate, striking final plea—"Do not leave me rotting in the soil, Almighty!"—the poems deliver a sudden, arresting jolt to the reader. Rooted in simplicity yet rich in transcendent longing, these verses transform the chaos of a storm into a striking poetic testament of rebirth and divine grace.

Dear poet friend, Abin Roychoudhury,

I thank you from the bottom of my heart for your insightful interpretation of my verses!

I wish you health and all the best in your life!

May your paths always be filled with light.

My respects from Greece!

 Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη