ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη (Αφιέρωμα εις μνήμη του Γεωργίου Ι. Μποτή)

 

ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

(Αφιέρωμα εις μνήμη του Γεωργίου Ι. Μποτή)

Να ‘μουν στον ίσκιο σου, Πλάτανε, της Παναγιάς τον μήνα,

που ‘χει τελειώσει ο θερισμός, το λίκνισμα στο αλώνι‧

να στήριζα την πλάτη μου, να άγγιζα τη ρίζα

που ‘χει στα σπλάχνα της νερό και ξεδιψούνε όλοι.

 

Να ξάπλωνα στην κουρελού, να με ‘πιανε ο ύπνος.

Ξυπόλυτος να έτρεχα στης Βάχλιας τα κοτρώνια‧

μ’ ένα κοντύλι συντροφιά, με οδηγό τον ήλιο,

να ξαναζούσα σαν παιδί τα αγνά εκείνα χρόνια.

 

Να ‘βλεπα τον Μποτόγιαννη με το σουβλί στα χέρια,

να μαστορεύει το πετσί, παπούτσια να φορέσω‧

να προξενεύει τη ζωή με χίλια δυο αστέρια,

να μου φωτίζουν το στρατί, τη διαδρομή ν’ αντέξω.

 

Να ‘βλεπα τη Μποτογιαννού στη σκάφη να ζυμώνει

το πρόσφορο της Παναγιάς, με προσευχές στο στόμα

και το κεφαλομάντηλο, δυο γύρους να το ζώνει

όταν καλεί τον Γούλη της, ζεστή να φάει μπομπότα.

Οι Στίχοι του ποιήματος " ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ" της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, γράφτηκαν το Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2023 . Είναι δημιούργημα έμπνευσης από το συγγραφικό έργο κι απ' όλη την διαδρομή της ζωής του Γιώργου Ι. Μποτή.

 Αιωνία η μνήμη σας αξιομακάριστε αδελφέ!

Καλό σας ταξίδι στο Αιώνιο Φως!

Μας αφήσατε παρακαταθήκη το σπουδαίο έργο σας!

Καλό Παράδεισο!

*********

A JOURNEY OF THE MIND TO VACHLIA'S HAUNTS by Maria Kolovou Roumelioti

(A tribute to the memory of Georgios I. Botis)

 

To rest in your shade, Plane Tree, in the month of the Virgin,

when the harvest is done and the winnowing at the threshing floor complete;

to lean my back against you, to touch the root

that holds water in its depths, quenching everyone’s thirst.

 

To lie down on the rag rug and drift into sleep.

To run barefoot across the rocky slopes of Vachlia;

with a slate pencil for company and the sun as my guide,

to relive—like a child—those innocent years.

To see Botoyiannis with his awl in hand,

crafting the leather so I might wear shoes;

to see him matchmaking for life with a thousand stars,

lighting my path so I might endure the journey.

 

To see Botoyiannou at the kneading trough,

preparing the *prosforo* for the Virgin, prayers on her lips,

her headscarf wrapped twice around her brow

as she calls her Goulis to eat warm *bompota* bread.

*************

The verses of the poem "A Mental Journey to the Haunts of Vachlia" by Maria Kolovou-Roumelioti were written on Saturday, January 7, 2023. They were inspired by the literary work and the life journey of Giorgos I. Botis.

May your memory be eternal, blessed brother!

Safe journey to the Eternal Light!

You have left us your magnificent body of work as a legacy!

May you find rest in Paradise.

Ο Charalampos Panoutsakopoulos έγραψε: Τι υπέροχο ταξίδι στις αθώες πατρίδες της ψυχής! Ένα ποίημα που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά το αισθάνεσαι να σε αγγίζει βαθιά, να σε γυρίζει πίσω στον χρόνο, εκεί όπου οι ρίζες του ανθρώπου ποτίζονται με αγάπη, πίστη, απλότητα και μνήμες ανεξίτηλες.

Θερμά συγχαρητήρια για αυτό το πολύτιμο κατάθεμα ψυχής. Ένα ποίημα που δεν μιλά μόνο για όσα πέρασαν, αλλά μας θυμίζει με γλυκιά συγκίνηση όσα αξίζει να κρατήσουμε ζωντανά για πάντα. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται με τόση αγάπη και γράφουν με τόση ευαισθησία, ο πλάτανος της μνήμης θα συνεχίζει να απλώνει τη σκιά του πάνω από τις καρδιές μας.

Charalampos Panoutsakopoulos: Ν’ ανέβαινα στα Συλιβιά της Βάχλιας.

Ν’ ανέβαινα στα Συλιβιά, στα Γούπατα της Βάχλιας, εκεί που σμίγει ο ουρανός με τις κορφές του Βεσινιού, της Ξηροκαρύταινας τις λάκκες, στα Αφροδίσια τα βουνά, με τις ατέλειωτες πλαγιές, με τις βαθιές τις λαγκαδιές και των γιδιών τις στράτες..

 Να παίρνω δρόμο ανηφορικό, να με χτυπά τ’ αγέρι, να μοσχοβολά η ρίγανη, γλυκά να μου τραγουδά το θρόισμα της φτέρης, να κελαηδούνε τα πουλιά μες στων Μπαρμπών τα κλώνια, κι ο νους να ταξιδεύει στ΄ αλλοτινά μου χρόνια.

Να σμίγω με τα βοσκόπουλα, με τις μικρές βοσκούλες, με τα τραγούδια τα παλιά και τις γλυκές κουβέντες, να κάθομαι στων δενδρών τον ίσκιο, κοντά σε κάποια βρυσούλα, να κελαρύζει το νερό, και να κτυπά γλυκά -γλυκά της κόρης η καρδούλα

Να εύρισκα τον Γιαννακορόγιανννη, τον Μπέργιο, και τον Βρίλια, να πιάναμε κουβέντα, σαν να ’ταν χθες κι όχι παλιά, να λέγαμε για τα χρόνια εκείνα, που φύγανε σαν τα πουλιά, για γλέντια, και για ντέρτια για τις που ανθίζαν σαν του ‘Πριλιού τα κρίνα.

Να σεργιανούμε αμέριμνοι στις φτωχικές τις ρούγες, στα πετροχτισμένα τα χωριά, στις ανηφοριές, στις στρούγκες, να πάμε εκεί που οι πέτρες που καθόμασταν και μας κρατούν την αύρα, και που τα δένδρα σβήνανε του έρωτα την λαύρα..

Κι αν έπεφτε το δειλινό στις ράχες των βουνών μας, αχ, να μπορούσα μια φορά τα χρόνια να γυρίσω, στης Γορτυνιάς τα μέρη, να γίνω πάλι ένα παιδί, λεύτερο σαν τ’ αγέρι, με μια φλογέρα το βράδυ συντροφιά συντροφιά και την αυγή στο χέρι.

 Γιατί ο τόπος που αγαπάς δεν σβήνει, δεν πεθαίνει, ζει μες στα στήθη σου βαθιά, κι ο χρόνος δεν τον παίρνει.

Τα Συλίβια, τα Αφροδίσια, η Βάχλια η τιμημένη, είναι πατρίδα της καρδιάς, παντοτινά αγαπημένη, ν’ ανέβαινα στα Συλιβιά, στα Γούπατα της Βάχλιας, να ξαναζήσω τα παλιά, στις όμορφες τις στράτες…

Γιατί εκεί είναι οι ρίζες μου, εκεί τα όνειρά μου, εκεί που άφησα παιδί ένα κομμάτι απ’ την καρδιά μου.

 

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά, Kostas Alaveras για την τιμή και την χαρά να φιλοξενηθεί το ποίημα μου "ΣΤΟΥ ΚΗΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΩΝΙΑ" στην μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος»

 

Ευχαριστώ απο καρδιάς τον αγαπητό φίλο, κύριο Kostas Alaveras - Κώστα Αλαβέρα, για τη μεγάλη τιμή και την απεριόριστη χαρά να φιλοξενηθεί το ποίημα μου: "Στου κήπου την παλιά γωνιά" στην μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος», στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

Καλή συνέχεια στο αρεστό έργο σας αγαπητέ κύριε Kostas Alavera!

Πάντα επιτυχίες!

ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 
Στου κήπου την παλιά γωνιά μπήκε το πρωτοβρόχι.
Σήκωσε το δοξάρι του, το τρυπερό του δόρυ.
Τα κυπαρίσσια λύγισαν και τα πουλιά τρομάξαν.
Όνειρα θερινής νυκτός, τα σύννεφα συνάξαν!
 
Ο έρωτας, παραμυθάς, πουλούσε παραμύθια
Σε σουσουράδες, πέρδικες και σε κουτά ορνίθια.
Ποτέ του δεν αγάπησε τη Μέγαιρα Αλήθεια!
Μονάχα φίλτρα μαγικά κρυμμένα σε ψιμύθια.
 
Στου κήπου την παλιά γωνιά, μαράθια κι ακακία
Ξεράθηκε η κερασιά, απ' τη μελαγχολία
Άνεμος κοντοστάθηκε, βγάζει το φυσερό του
Λεμονανθοί τινάχτηκαν πάνω στο πρόσωπό του.
 
Πυρομανής και άτακτος, του έρωτα ο προδότης.
Αναταράζει το μυχό της χίμαιρας στρατιώτης
Στης λίμνης το θολό νερό δεν ξεδιψά ιππότης
Μόνο κυπαρισσόμηλα και θύμησες της νιότης!!!
 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ Γιώργου Ι. Μποτή . (Γράφει η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ Γιώργου Ι. Μποτή

της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Την Κυριακή 4 του Οκτώβρη 2026, έφυγε από αυτό τον κόσμο για τη γειτονιά των αγγέλων ο Γιώργος Ι. Μποτής.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΊΩΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Ι. ΜΠΟΤΗ:Ο Γιώργος Ι. Μποτής γεννήθηκε στην Βάχλια του Δήμου Γορτυνίας. Σπούδασε Θεολογία, Πολιτικές Επιστήμες και Νομικά. Το έτος 1961 διορίστηκε στο Δικαστήριο Ανηλίκων Τριπόλεως ως Επιμελητής Ανηλίκων με συνεχή δημοσιογραφική παρουσία στην εφημερίδα «Αρκαδικά Νέα» και στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Τριπόλεως για θέματα ανηλίκων. Μετείχε ως ενεργό μέλος στην Εταιρεία Προστασίας Αποφυλακιζομένων Τριπόλεως. Στη συνέχεια υπηρέτησε στα Δικαστήρια Ανηλίκων Αθηνών και Πειραιά. Από το έτος 1969 διορίστηκε Δικηγόρος στο Δικηγορικό Σύλλογο Τριπόλεως και στη συνέχεια το έτος 1970 μετατέθηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Το έτος 1970 διορίστηκε ως Δικηγόρος στη Νομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία ως Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω από το 1978, προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι το 1988. Από το έτος 1988 βάσει του ν. 1811/88 (σύμβαση μεταξύ Εκκλησίας της Ελλάδος και Ελληνικού Δημοσίου) τοποθετήθηκε ως Δικηγόρος στην Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Από το έτος 1998 με αίτημα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου διατέθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών ως Νομικός Σύμβουλος στη συσταθείσα Νομική Υπηρεσία , όπου πρόσφερε τις νομικές του υπηρεσίες. Ασκούσε δικηγορία και παράλληλα ασχολιόταν με την Ποίηση και τη Λογοτεχνία γενικότερα. Έχει εκδώσει εκτός των νομικών και των θεολογικών του έργων, έξι δίγλωσσες (Ελληνικά – Αγγλικά) ποιητικές συλλογές: «Οδοιπορικό», «Αλφαβητάρι της Αγάπης», «Στη Μάνα μου», «Αγάπης παραλειπόμενα», «Μαρτυρία» και «Αγάπης Εγκώμιον», που απέσπασε το πρώτο Βραβείο Ποίησης από το Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός». Κυκλοφόρησαν επτά βιβλία του, μεταφρασμένα στην Αγγλική γλώσσα: «Ταξιδεύοντας στη Μογγολία», «Επιστροφή στην Αθωότητα – Γράμματα στην Ευρυδίκη», «Καθ’ οδόν», το έμμετρο θεατρικό έργο «Διέξοδος στο Αδιέξοδο», «Γεύση Αιωνιότητας» και το έμμετρο θεατρικό έργο «Σύγχρονη Τραγωδία». Το 2010, από τις εκδόσεις «Πλάτανος», κυκλοφόρησε το βιβλίο «Μια καταιγίδα δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ», με συνέντευξή του στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Επίσης, Από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος» Αθήνα 2016, κυκλοφόρησαν: το φιλοσοφικό πεζογράφημα «Στοχασμοί & προβληματισμοί», ο ποιητικός τόμος «Ποιητικό ημερολόγιο Αγάπης» και το αυτοβιογραφικό αφήγημα «Η διαδρομή, μια ιστορία σκληρών αγώνων και απροσδόκητων επιτυχιών».

Έχει βραβευτεί για το λογοτεχνικό του έργο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τον τίτλο του Διδάκτορα της Λογοτεχνίας από την Διεθνή Ακαδημία Τεχνών & Πολιτισμού / Παγκόσμιο Κογκρέσο των Ποιητών, της οποίας και ήταν ισόβιο Μέλος.

Την τελευταία δεκαετία είχα έρθει σε γνωριμία με το συγγραφικό έργο του και το οποίο είχα μελετήσει. (Χρονογραφήματα κι απομνημονεύματα μιας φωτεινής πορείας με οδηγό πάντα την ανιδιοτελή αγάπη και συνεχιζόμενο αγώνα) κι όπως η Σταύρωση προηγείται της Ανάστασης: Η ζωή του ήταν γεμάτη με την Πάλη του ανάμεσα στο Χάος και την Αρμονία , που σε όλα τα χρόνια της βιωτής του γινόταν με αφοσίωση Νου και Σκέψης, Καθάριου Λόγου και Τιτάνιας Προσπάθειας.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής θα σας παρουσιάσω σήμερα μερικές απόψεις μου για το βιβλίο: «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» του Γεώργιου Ι. Μποτή, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα 2016.

 

Μέσα από μια σπάνια, μεστή σε περιεχόμενο αλληλογραφία, γεννημένη στη φαντασία του συγγραφέα Γιώργου Ι. Μποτή προβάλλονται οι «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» του για τις ανθρώπινες σχέσεις και την μεταξύ μας επικοινωνία, την αλήθεια, την αγάπη και τον έρωτα, τον θάνατο και το ρόλο της θρησκείας, τη δύναμη της προσευχής και για το κορυφαίο στήριγμά μας, την ελπίδα.

Εμπνευσμένος από τις φιλικές εκμυστηρεύσεις ενός φίλου γιατρού σκιτσάρει με τη γραφίδα της πένας του, τους ήρωες του βιβλίου του: Ενός βιβλίου 160 σελίδων, το οποίο έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος» στην Αθήνα του 2016. Η διόρθωση και η επιμέλεια έχει γίνει από τη Βαχλαία Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου και είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια και συγγραφέα κ. Χριστίνα Ιατρού-Σοϊταρίδη, που ζει και δημιουργεί στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Ήρωες του βιβλίου του είναι ένας στρατιωτικός γιατρός και η αξιόλογη συνεργάτριά του, Ελπινίκη.

Μέσα στις 25 επιστολές του γιατρού προς την Ελπινίκη, αναδύεται κυριολεκτικά η προσωπικότητα, το ήθος και το πνευματικό κάλλος του συγγραφέα Γιώργου Ι. Μποτή. Ο αναγνώστης εισπράττει την ευθύτητα του λόγου του, την απαράμιλλη αξία της εργατικότητας και της αφοσίωσης στο καθήκον. Η ελπίδα, η υπομονή κι η καρτερία, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στις αρχές και στα πιστεύω του ανθρώπου, γίνονται οι σπόροι της επιτυχίας στη ζωή. Μάλιστα, μέσα στις σελίδες του βιβλίου, η ελπίδα κατέχει την πρώτη θέση∙ καθώς με τη βαθιά πίστη στις εσωτερικές μας δυνάμεις και στην αξιοσύνη του χαρακτήρα, τα προβλήματα μπορεί να αμβλυνθούν και τελικά να εξαφανιστούν.

Η Ελπινίκη, ηρωίδα του συγγραφέα και παραλήπτης των φανταστικών επιστολών, είναι μια γυναίκα με πλούσιο ψυχικό κόσμο. Βάσει της ειλικρινούς και πηγαίας σκέψης του συγγραφέα, γινόμαστε κοινωνοί αξιών. Με ακραιφνές αίσθημα δικαιοσύνης φιλοσοφεί κι αναγεννά ρήσεις: «Όταν ο διατάσσων δεν έχει ευαισθησίες και ανθρωπιά, τότε ο τρόπος της εντολής του μετατρέπεται σε αμετροέπεια και καταναγκασμό», «Το χαμόγελο εκφράζει την καλοσύνη και την ευγένεια της ψυχής. Αιχμαλωτίζει τον συνομιλητή αρκεί να διαθέτει κι αυτός ένα minimum ποσοστό ανθρωπιάς κι ευαισθησίας», «Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία» θα μας πει ο Γορτύνιος στην καταγωγή συγγραφέας Γιώργος Ι. Μποτής, στην 29η και 30η σελίδα του βιβλίου του.

Η πένα του τονώνει τον συναισθηματικό και πνευματικό μας κόσμο. Μας δίνει την ευκαιρία να στοχαστούμε και να προβληματιστούμε. Να αισθανθούμε πνευματική ευφορία.

Ανακαλύπτοντας τον θησαυρό της σκέψεις του, πυροδοτούμε εντέλει και τους δικούς μας μηχανισμούς σκέψης. Διαβάζοντας επιστολές γεμάτες προβληματισμούς και ρήσεις διδασκόμαστε και γινόμαστε σοφότεροι.

«Για να μαλακώσει η συμπεριφορά των ανθρώπων χρειάζεται αρκετός χρόνος. Ίσως και μια ολόκληρη ζωή» (σελ:31). «Μεγαλείο ψυχής η αναγνώριση της ικανότητας των άλλων» καταλήγει στο συμπέρασμα ( σελ:36).

Ευθύς - ειλικρινής χαρακτήρας, που απεχθάνεται τις ταλαντεύσεις και τα μισόλογα, που υπολογίζει τους ανθρώπους. Θεωρώντας την κάθε στιγμή της ζωής, αρχή νέας πορείας, προγραμματίζει τη δράση του και βρίσκεται σε συνεχή ανανεωτική και δημιουργική σκέψη για το μέλλον χαρίζοντας αισιοδοξία και δύναμη για τη συνέχιση της ζωής και του αγώνα της. Κατευθύνει τη σκέψη του εκεί που πραγματικά επιθυμεί. Σε ό,τι αγαλλιάζει την ψυχή του.

Απαντά σε πανανθρώπινα υπαρξιακά ερωτήματα, για την ζωή και τον θάνατο, την αθανασία της ύλης και του πνεύματος και κατ’ επέκταση στην αθανασία της ψυχής.

Μας κατευθύνει και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα. Στην θέση εκείνη που αρμόζει σε κάθε ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

Οι «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» του συγγραφέα Μποτή, είναι ένα βιβλίο που ο καθείς μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως συμβουλευτικό οδηγό στην καθημερινότητά του. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί όχι μία φορά, αλλά πολλές φορές και κάθε φορά ο αναγνώστης να ρουφά περισσότερη γνώση, περισσότερα νοήματα. Γινόμαστε δέκτες μηνυμάτων. Δέκτες διδαχών ζείδωρης γνώσης.

Μελετώντας το βιβλίο έχω την αίσθηση πως ο συγγραφέας έχει ρουφήξει το απόσταγμα της γνώσης από πολλά αξιόλογα βιβλία κι από βιώματα, μεταγγίζοντάς τα επιτυχώς μέσα στις 146 σελίδες των επιστολών του έργου «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ». Ο μελετητής αναριγεί από τη δύναμη του λόγου κι από τις διδαχές. Ιδίως στα κεφάλαια «Ο έρωτας ωραιοποιεί τα πάντα», «Ο γιατρός προσγειώνει την Ελπινίκη», «Οι απόψεις του γιατρού για τη προσευχή», αισθάνεσαι πνευματική αναμόρφωση. Ανάταση ψυχής.

Πολλές εκ των επιστολών παίρνουν μορφή δοκιμιακού λόγου που αναλύουν υπαρξιακά και θρησκευτικά ερωτήματα. Στο κεφάλαιο «Η σχέση του ανθρώπου με το Θεό» της σελίδας 108, εστίασα την προσοχή μου στο ότι είμαστε ένα ελάχιστο πολλοστημόριο, ένα ελάχιστο Κτίσμα και μικρή πυγολαμπίδα μπροστά στο μεγαλείο του Άκτιστου και Ανέσπερου φωτός του Κτίστη, που «ουδείς εώρακεν πώποτε» (Ιωάννη 1, 18), πως η Θεία Ουσία ενσαρκώνει το μεγαλείο της Αγάπης και πως μόνο με την Αγάπη μπορούμε να διαισθανθούμε την υπαρκτική ταυτότητα του Θεού.

Ο συγγραφέας μας προτείνει τη βίωση της Πίστης, της Ελπίδας και της Αγάπης στην καθημερινότητά μας κι αυτό επειδή η Πίστη μας τονώνει κι ενισχύει την υπαρξιακή μας υπόσταση. Η Ελπίδα είναι η γαλήνια μουσική ενάντια στις απροσδόκητες και δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Μετά το γαλήνεμα της ελπίδας μας καταυγάζει η Αγάπη και θεία πληρότητα.

ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

(αφιέρωμα εις μνήμη του Γεωργίου Ι. Μποτή)

Να ‘μουν στον ίσκιο σου, Πλάτανε, της Παναγιάς τον μήνα,

που ‘χει τελειώσει ο θερισμός, το λίκνισμα στο αλώνι‧

να στήριζα την πλάτη μου, να άγγιζα τη ρίζα

που ‘χει στα σπλάχνα της νερό και ξεδιψούνε όλοι.

 

Να ξάπλωνα στην κουρελού, να με ‘πιανε ο ύπνος.

Ξυπόλυτος να έτρεχα στης Βάχλιας τα κοτρώνια‧

μ’ ένα κοντύλι συντροφιά, με οδηγό τον ήλιο,

να ξαναζούσα σαν παιδί τα αγνά εκείνα χρόνια.

 Να ‘βλεπα τον Μποτόγιαννη με το σουβλί στα χέρια,

να μαστορεύει το πετσί, παπούτσια να φορέσω‧

να προξενεύει τη ζωή με χίλια δυο αστέρια,

να μου φωτίζουν το στρατί, τη διαδρομή ν’ αντέξω.

 Να ‘βλεπα τη Μποτογιαννού στη σκάφη να ζυμώνει

το πρόσφορο της Παναγιάς, με προσευχές στο στόμα

και το κεφαλομάντηλο, δυο γύρους να το ζώνει

όταν καλεί τον Γούλη της, ζεστή να φάει μπομπότα.

Οι Στίχοι του ποιήματος " ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ" της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, γράφτηκαν το Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2023 . Είναι δημιούργημα έμπνευσης από το συγγραφικό έργο κι απ' όλη την διαδρομή της ζωής του Γιώργου Ι. Μποτή.

Αιωνία η μνήμη σας αξιομακάριστε αδελφέ!

Καλό σας ταξίδι στο Αιώνιο Φως, εκεί που δεν υπάρχει πόνος και στεναγμός παρά μονάχα ζωή ατελεύτητη.

Μας αφήσατε παρακαταθήκη το σπουδαίο έργο σας!

Σας ευχαριστούμε !

Καλό Παράδεισο

 

ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - IN THE GARDEN’S OLD CORNER by Maria Kolovou Roumelioti

ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Στου κήπου την παλιά γωνιά μπήκε το πρωτοβρόχι.

Σήκωσε το δοξάρι του, το τρυπερό του δόρυ.

Τα κυπαρίσσια λύγισαν και τα πουλιά τρομάξαν.

Όνειρα θερινής νυκτός, τα σύννεφα συνάξαν!

 

Ο έρωτας, παραμυθάς, πουλούσε παραμύθια

Σε σουσουράδες, πέρδικες και σε κουτά ορνίθια.

Ποτέ του δεν αγάπησε τη Μέγαιρα Αλήθεια!

Μονάχα φίλτρα μαγικά κρυμμένα σε ψιμύθια.

 

Στου κήπου την παλιά γωνιά, μαράθια κι ακακία

Ξεράθηκε η κερασιά, απ' τη μελαγχολία

Άνεμος κοντοστάθηκε, βγάζει το φυσερό του

Λεμονανθοί τινάχτηκαν πάνω στο πρόσωπό του.

 

Πυρομανής και άτακτος, του έρωτα ο προδότης.

Αναταράζει το μυχό της χίμαιρας στρατιώτης

Στης λίμνης το θολό νερό δεν ξεδιψά ιππότης

Μόνο κυπαρισσόμηλα και θύμησες της νιότης!!!!

28 Σεπτεμβρίου 2026

Ο χαρακτηρισμός της Αλήθειας ως "Μέγαιρα" προέρχεται από ποίημα του Τασος Ζαχαριαδης - Pierotos Pierotos που είχα ακούσει μελοποιημένο και χάραξε τη μνήμη μου.)

*******************

Pierotos Pierotos

 Χαίρομαι αγαπητή μου Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη που η "ΜΕΓΑΙΡΑ ΑΛΉΘΕΙΑ" μου βοηθησε να βγει ένα τόσο έξυπνο και περίτεχνο κείμενο...Τα σέβη μου Μαρία

Abin Roychoudhury 

Αυτό το ποίημα μοιάζει λιγότερο με περιγραφή ενός κήπου και περισσότερο με την εσωτερική κατάσταση της ανθρώπινης ψυχής. Κάθε εικόνα φαίνεται να ανθίζει σε ένα νέο νόημα — η πρώτη βροχή, τα κυπαρίσσια που γέρνουν, η μελαγχολική κερασιά, ακόμα και η Αλήθεια ως Μέγαιρα. Η λυρική μουσικότητα είναι τόσο φυσική, που το όνειρο και η πραγματικότητα γίνονται αδιαχώριστα. Ολοκλήρωσα την ανάγνωση με την αίσθηση ότι είχα περιδιαβεί έναν αρχαίο κήπο, όπου η μνήμη, ο μύθος και η αγάπη ανέπνεαν όλα ήσυχα μαζί. Μια ομορφιά που σε στοιχειώνει.

 **********************

IN THE GARDEN’S OLD CORNER by Maria Kolovou Roumelioti

In the garden’s old corner, the season’s first rain arrived.

It raised its bow—its piercing spear.

The cypresses bowed, and the birds took fright.

Midsummer-night dreams—the clouds gathered them in!

Love, the storyteller, peddled fairy tales

To wagtails, partridges, and dull-witted hens.

He never loved the Hag called Truth!

Only magic potions hidden in cosmetics.

In the garden’s old corner, fennel and acacia;

The cherry tree withered away from melancholy.

The wind paused a moment, drawing out his bellows—

Lemon blossoms scattered across his face.

An arsonist and a rascal, a traitor to love;

He stirs the depths—a soldier of the chimera.

In the lake’s murky water, the knight finds no thirst quenched—

Only cypress cones and memories of youth!!!!

September 28, 2026

 

(The characterization of Truth as a "Megaera" comes from a poem by Tasos Zachariadis - Pierotos Pierotos —which I had heard set to music—that left a lasting impression on my memory.)

What was written about the poem

Pierotos Pierotos

I am delighted, my dear Maria Kolovou Roumelioti, that my "Mighty Truth" helped bring forth such a clever and intricate text... My respects, Maria.

Abin Roychoudhury

This poem feels less like a description of a garden and more like the inner weather of the human soul. Every image seems to bloom into another meaning—the first rain, the bowed cypresses, the melancholy cherry tree, even Truth as Megaera. The lyrical music is so natural that dream and reality become indistinguishable. I finished reading with the feeling that I had walked through an ancient garden where memory, myth, and love were all quietly breathing together. Beautifully haunting.

 *** 

Χαϊκού ( Του Φθινοπώρου) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - Haiku (Of Autumn) by Maria Kolovou Roumelioti

 

Χαϊκού ( Του Φθινοπώρου) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Εικόνες παλιές

Του μυαλού τα θαλάμια

Αναταράσσουν!...

Έγειρα το κεφάλι

Στο υγρό προσκεφάλι

Σπόρος θαμμένος 

Ήμουν ταμένος

Να γνωρίσω ο ξένος

Άγονο χώμα.

Στον κόρφο της γης

Φαιοπράσινο φύλλο

Ξημερώθηκα

Φιλώ την πίστη

Στου χειμώνα τη χλαίνη

Πάντα κρυμμένος

Το φως προσμένω

Της Άνοιξης τη γέννα

Να χαιρετήσω

 Κι ας τάραζa

Φλούδες ξερές να τρέφουν

Τις ανάσες μου!

 Haiku (Of Autumn) by Maria Kolovou Roumelioti

Old images

Stirring the recesses

Of the mind!...

 

I laid my head

Upon the damp pillow—

A buried seed.

 

I was destined

As a stranger to know

Barren soil.

 

In the earth's bosom—

A dusky-green leaf—

Dawn found me.

I kiss the faith

In winter’s cloak,

Forever hidden.

 

I await the light,

To welcome the birth

Of Spring.

And though it stirred—

Dry husks feeding

My very breath!