Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026

Ευχαριστώ από καρδιάς την εκλεκτή φίλη ποιήτρια κι εκδότρια Afroza Jesmine- Afroza Jesmine, για τη συμπερίληψη του ποιήματός μου, «ΣΤΟΥ ΚΗΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΩΝΙΑ », στο Primelore Verse. (I extend my heartfelt thanks to my dear friend, poet, and publisher Afroza Jesmine - Afroza Jesmine for including my poem“IN THE GARDEN’S OLD CORNER", in *Primelore Verse.)

 

Ευχαριστώ από καρδιάς την εκλεκτή φίλη ποιήτρια κι εκδότρια Afroza Jesmine- Afroza Jesmine, για τη συμπερίληψη του ποιήματός μου, «ΣΤΟΥ ΚΗΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΩΝΙΑ », στο Primelore Verse: Ένα παγκόσμιο λογοτεχνικό ταξίδι ανά δεκαπενθήμερο | Τόμος 03 .

 
https://primelore.com/primeloreverse-a-fortnightly.../
 
Πολλά συγχαρήρια σε όλους τους συμμετέχοντες !
Η Ποίηση ενώνει τους λαούς και μεταλαμπαδεύει τις ανησηχίες και τα μυνήματα Ειρήνης, Αγάπης , Φιλίας και Συνεργασίας των λαών που κουβαλούν οι λέξεις.
Πάντα επιτυχίες αγαπητοί μου φίλοι!
Πάντα φωτεινές οι πορεύσεις σας!





















17.
Ποίημα: «ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ»
Ποιήτρια: Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Από: Ελλάδα
Ημερομηνία δημοσίευσης στο Primelore:
Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2026.
 
Στου κήπου την παλιά γωνιά μπήκε το πρωτοβρόχι.
Σήκωσε το δοξάρι του, το τρυπερό του δόρυ.
Τα κυπαρίσσια λύγισαν και τα πουλιά τρομάξαν.
Όνειρα θερινής νυκτός, τα σύννεφα συνάξαν!
 
Ο έρωτας, παραμυθάς, πουλούσε παραμύθια
Σε σουσουράδες, πέρδικες και σε κουτά ορνίθια.
Ποτέ του δεν αγάπησε τη Μέγαιρα Αλήθεια!
Μονάχα φίλτρα μαγικά κρυμμένα σε ψιμύθια.
 
Στου κήπου την παλιά γωνιά, μαράθια κι ακακία
Ξεράθηκε η κερασιά, απ' τη μελαγχολία
Άνεμος κοντοστάθηκε, βγάζει το φυσερό του
Λεμονανθοί τινάχτηκαν πάνω στο πρόσωπό του.
 
Πυρομανής και άτακτος, του έρωτα ο προδότης.
Αναταράζει το μυχό της χίμαιρας στρατιώτης
Στης λίμνης το θολό νερό δεν ξεδιψά ιππότης
Μόνο κυπαρισσόμηλα και θύμησες της νιότης!!!
 
***************************
I extend my heartfelt thanks to my dear friend, poet, and publisher Afroza Jesmine - Afroza Jesmine for including my poem“IN THE GARDEN’S OLD CORNER", in *Primelore Verse: A Global Literary Journey – Fortnightly | Volume 03*.
 
https://primelore.com/primeloreverse-a-fortnightly.../
 
Many congratulations to all the participants!
Poetry unites peoples and transmits the concerns and messages of Peace, Love, Friendship, and Cooperation that words carry.
Wishing you continued success, my dear friends!
May your paths always be filled with light!





















17.
Poem: “IN THE GARDEN’S OLD CORNER”
Poet: Maria Kolovou Roumelioti
From: Greece
Primelore Published Date: 11 October, Sunday 2026.
 
In the garden’s old corner, the season’s first rain arrived.
It raised its bow—its piercing spear.
The cypresses bowed, and the birds took fright.
Midsummer-night dreams—the clouds gathered them in!
 
Love, the storyteller, peddled fairy tales
To wagtails, partridges, and dull-witted hens.
He never loved the Hag called Truth!
Only magic potions hidden in cosmetics.
 
In the garden’s old corner, fennel and acacia;
The cherry tree withered away from melancholy.
The wind paused a moment, drawing out his bellows—
Lemon blossoms scattered across his face.
 
An arsonist and a rascal, a traitor to love;
He stirs the depths—a soldier of the chimera.
In the lake’s murky water, the knight finds no thirst quenched—
Only cypress cones and memories of youth!!!!

AΝ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΩ.... της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη























Αν ακόμα μπορώ να μιλώ με ελπίδα,
είναι επειδή ακόμα δεν στέρεψε η θάλασσα
κι εξακολουθεί να χτενίζει με την ανάσα της
τα σύννεφα...
 
Αν ακόμα μπορώ να μιλώ για ομορφιά,
είναι επειδή ακόμα ο ουρανός βρέχει
και συνεχίζει να ποτίζει τη γη
κι ανθίζουν τα λουλούδια...
 
Αν ακόμα μπορώ να μιλώ για ταξίδια,
είναι επειδή ακόμα ταξιδεύουν τα πλεούμενα
στη θάλασσα του νου
και με παίρνουν μαζί τους,
μακριά απ' τον βούρκο....
 
Αν ακόμα μπορώ όρθια να στέκω,
είναι επειδή ακόμα δεν χάθηκε η ανθρωπιά
και μπορώ να στηρίζομαι στον Άνθρωπο !..
 
Κρατώ το "Ι" ιώτα του Ήλιου, στήριγμα
για να μη γίνει ο Ήλιος: ήλος,
Καρφί στο στήθος μου
και με δαμάσει ο Φόβος!.....
 
19 /10/2026

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

"ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ" στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 












































ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Διψώ! κι έχει νυχτώσει!..
Η γλώσσα έχει στεγνώσει
από τον πυρετό.
Ψάχνω να βρω λιμάνι,
μα έπεσε σκοτάδι
στης μνήμης το βυθό!...
 
Διψώ! και είμαι μόνος!...
Σκαμμένος είναι ο δρόμος
με δίχως οδηγό.
Ψάχνω να βρω πυξίδα
για μόνιμη πατρίδα
Μα στέκω στο κενό!....
 
Κρυμμένο βρίσκω εξάντα,
μια ξεχασμένη βάρκα
σε αρσανά παλιό.
Με δύο κουπιά σπασμένα
κι άρματα σκουριασμένα
Ψάχνω τον πηγεμό!...
 
Στη νέα μου πατρίδα
Βλέπω ό,τι δεν είδα
στου κόσμου τη βουή.
Ανθίζουν άσπρα κρίνα
Μοσχοβολούνε μύρα
Κατά τη διαδρομή.
 
Αλάφρωσαν τα βάρη.
Της έγνοιας το σκαθάρι,
με φως το ξεγελώ.
Μυρίζει αγιοκέρι
Ρουφώ δροσιάς αγέρι
και πλέων, ξεδιψώ!
 
15 Οκτώβρη 2026
 
 

 



















THE JOURNEY – by Maria Kolovou Roumelioti
 
I thirst! And night has fallen!…
My tongue has gone dry
from the fever.
I search for a harbor,
but darkness has descended
into the depths of memory!…
 
I thirst! And I am alone!…
The road lies furrowed,
with no one to guide the way.
I seek a compass
to find a lasting home—
but I stand in the void!…
 
I discover a hidden sextant,
and a forgotten boat
in an ancient shipyard.
With two broken oars
and rusted gear,
I set out on my voyage!…
 
In my new homeland,
I see what I did not see
amidst the world’s din.
White lilies bloom,
exuding fragrant scents
along the way.
 
The burdens have grown lighter.
I outsmart the beetle of worry
with a flicker of light.
The scent of a votive candle lingers;
I drink in a cool, refreshing breeze—
and at last, my thirst is quenched!
 
15 October
 
 

ΣΤΗΣ ΜΝΉΜΗΣ ΤΟ ΒΥΘΌ (Σονέτο) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΕΙΚΟΝΑ από αναζήτηση στο διαδύκτιο 

ΣΤΗΣ ΜΝΉΜΗΣ ΤΟ ΒΥΘΌ (Σονέτο) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Ξύπνα νεράιδα του γιαλού, ράγισε ο βυθός
Μαύρο πουλί ο συρφετός, τσακίζει  τ' αλμυρίκια
Μακριά  με σπρώχνει, φυσερό, με σέρνει ο χαμός
Κλωστή μπλεγμένη δέθηκα  σε ρημαγμένα δίχτυα
 
Σήκω νεράιδα, όργωσε, νησίδα ερημική
Πλέξε σχοινί,  αθάνατου,  την άγκυρά μου σήκω
Ξαμόλησε   τα όνειρα σ' απάνεμη αλυκή
Σφικτοπλεγμένη   ίσταμαι  σε  ανεμώνης μίσχο.
 
Το παραμύθι τέλειωσε που υμνεί τον Προμηθέα
Η Μέδουσα ολοζώντανη στέκει και την θωρώ
Φίδια- οχιές τυλίχτηκαν στον κόρφο του Περσέα
Μαρμάρωσε η ζήση μου  στης νιότης το μυχό.
 
Παλεύει η μνήμη στο σαθρό της θύμησης τ' αυλάκι
Σαν πέτρα της υπομονής, σαν αρνησιάς νεράκι!....
 
16 Οκτώβρη 2026
 

IN THE DEPTHS OF MEMORY (SONNET) – by Maria Kolovou Roumelioti
 
Awaken, fairy of the shore—the seabed has split apart!
A rabble, like a black bird, comes crashing through the tamarisk trees.
A gale pushes me far away; destruction drags me along.
I am bound like a tangled thread within tattered fishing nets.
 
Rise, O fairy—plough through the waters toward a desolate isle!
Weave a rope from the *athanatos* (agave) plant; haul up my anchor.
Set the dreams free, drifting toward a sheltered salt-pan.
I stand, tightly entwined, upon the stem of an anemone.
 
The fairy tale that sings the praises of Prometheus has come to an end.
Medusa stands there, vivid and alive—I see her before me!
Vipers—deadly snakes—have coiled themselves around the chest of Perseus.
My life has turned to stone, deep within the recesses of my youth.
 
Memory struggles within the crumbling furrow of recollection—
Like a "stone of patience," like the cold, denying waters of oblivion!
 
16 October 2026

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026

Χαρά και τιμή η συμπερίληψη του ποιήματος: "Ο ΉΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη" στην Ανθολογία "The Elsewhere"

 


Χαρά και τιμή η συμπερίληψη ποιήματος μου: "Ο ΉΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ" στην Ανθολογία "The Elsewhere"

Το «The Elsewhere» είναι μια παγκόσμια συνεργατική πρωτοβουλία ποίησης διάρκειας 30 ημερών, στην οποία συμμετέχουν 31 χώρες από πέντε ηπείρους: Αφρική, Ασία, Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Νότια Αμερική. Η ανθολογία εξερευνά τέσσερις θεματικές ενότητες: τον ρατσισμό, την ανισότητα, τη μετανάστευση και την τεχνητή νοημοσύνη. Κυκλοφορεί σε μορφή PDF.

Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους εμπνευστές και συμμετέχοντες!

Ευχαριστώ πολύ τον εκλεκτό φίλο ποιητή Emmanuel Chimezie κι όλους τους συνεργάτες!

https://drive.google.com/.../1XVWUnGTpkzvhz9QChKl.../view...

Μετάφραση στα ισπανικά

https://drive.google.com/.../1L2lSPfByeiXlq5hkc1M.../view...


Ο ΉΛΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ
 
Ήρθαν τα πάνω – κάτω
Γη κι Ουρανός αγκαλιάστηκαν
δεμένοι με ίνα οπτική
κι  ο κόσμος άλλαξε πορεία……….
 
Ο Ήλιος πια,  ανατέλλει από τη Δύση
και βασιλεύει στην Ανατολή!!!!!!!!!!!!!
 
Ένωσαν τα χέρια οι ψυχές
χορεύοντας στον ρυθμό της βροχής
ακολουθώντας το ουράνιο τόξο
χάθηκαν  
στον αστερισμό  του Σείριου!........
 
 
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

*****

It is a great joy and honor to have my poem of mine "THE SUN REIGNS IN THE EAST" included in the anthology *The Elsewhere*.

*The Elsewhere* is a global, collaborative 30-day poetry initiative involving 31 countries across five continents: Africa, Asia, Europe, North America, and South America. The anthology explores four thematic areas: racism, inequality, migration, and artificial intelligence. It is available in PDF format.

Many congratulations to all the initiators and participants!

Many thanks to my dear poet friend Emmanuel Chimezie and all the collaborators!

https://drive.google.com/.../1XVWUnGTpkzvhz9QChKl.../view...

Spanish translation

https://drive.google.com/.../1L2lSPfByeiXlq5hkc1M.../view...


THE SUN REIGNS IN THE EAST by Maria Kolovou Roumelioti

 
Ups and downs have come
Earth and Heaven embraced
connected with fiber optics
and the world changed course……….
 
The Sun now rises from the West
and reigns in the East!!!!!!!!!!!!!!
 
The souls joined hands
dancing to the rhythm of the rain
following the rainbow
they were lost
in the constellation of Sirius!........
 
********************

 

Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη (Αφιέρωμα εις μνήμη του Γεωργίου Ι. Μποτή)

 


ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
(Αφιέρωμα εις μνήμη του Γεωργίου Ι. Μποτή)


Να ‘μουν στον ίσκιο σου, Πλάτανε, της Παναγιάς τον μήνα,
που ‘χει τελειώσει ο θερισμός, το λίκνισμα στο αλώνι‧
να στήριζα την πλάτη μου, να άγγιζα τη ρίζα
που ‘χει στα σπλάχνα της νερό και ξεδιψούνε όλοι.

 

Να ξάπλωνα στην κουρελού, να με ‘πιανε ο ύπνος.
Ξυπόλυτος να έτρεχα στης Βάχλιας τα κοτρώνια‧
μ’ ένα κοντύλι συντροφιά, με οδηγό τον ήλιο,
να ξαναζούσα σαν παιδί τα αγνά εκείνα χρόνια.

 

Να ‘βλεπα τον Μποτόγιαννη με το σουβλί στα χέρια,
να μαστορεύει το πετσί, παπούτσια να φορέσω‧
να προξενεύει τη ζωή με χίλια δυο αστέρια,
να μου φωτίζουν το στρατί, τη διαδρομή ν’ αντέξω.

 

Να ‘βλεπα τη Μποτογιαννού στη σκάφη να ζυμώνει
το πρόσφορο της Παναγιάς, με προσευχές στο στόμα
και το κεφαλομάντηλο, δυο γύρους να το ζώνει
όταν καλεί τον Γούλη της, ζεστή να φάει μπομπότα.

Οι Στίχοι του ποιήματος " ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ" της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, γράφτηκαν το Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2023 . Είναι δημιούργημα έμπνευσης από το συγγραφικό έργο κι απ' όλη την διαδρομή της ζωής του Γιώργου Ι. Μποτή.

 Αιωνία η μνήμη σας αξιομακάριστε αδελφέ!

Καλό σας ταξίδι στο Αιώνιο Φως!
Μας αφήσατε παρακαταθήκη το σπουδαίο έργο σας!
Καλό Παράδεισο!

*********













A JOURNEY OF THE MIND TO VACHLIA'S HAUNTS by Maria Kolovou Roumelioti

(A tribute to the memory of Georgios I. Botis)

 

To rest in your shade, Plane Tree, in the month of the Virgin,
when the harvest is done and the winnowing at the threshing floor complete;
to lean my back against you, to touch the root
that holds water in its depths, quenching everyone’s thirst.

 

To lie down on the rag rug and drift into sleep.
To run barefoot across the rocky slopes of Vachlia;
with a slate pencil for company and the sun as my guide,
to relive—like a child—those innocent years.

To see Botoyiannis with his awl in hand,
crafting the leather so I might wear shoes;
to see him matchmaking for life with a thousand stars,
lighting my path so I might endure the journey.

 

To see Botoyiannou at the kneading trough,
preparing the *prosforo* for the Virgin, prayers on her lips,
her headscarf wrapped twice around her brow
as she calls her Goulis to eat warm *bompota* bread.

*************

The verses of the poem "A Mental Journey to the Haunts of Vachlia" by Maria Kolovou-Roumelioti were written on Saturday, January 7, 2023. They were inspired by the literary work and the life journey of Giorgos I. Botis.


May your memory be eternal, blessed brother!
Safe journey to the Eternal Light!
You have left us your magnificent body of work as a legacy!
May you find rest in Paradise.

Ο Charalampos Panoutsakopoulos έγραψε: Τι υπέροχο ταξίδι στις αθώες πατρίδες της ψυχής! Ένα ποίημα που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά το αισθάνεσαι να σε αγγίζει βαθιά, να σε γυρίζει πίσω στον χρόνο, εκεί όπου οι ρίζες του ανθρώπου ποτίζονται με αγάπη, πίστη, απλότητα και μνήμες ανεξίτηλες.

Θερμά συγχαρητήρια για αυτό το πολύτιμο κατάθεμα ψυχής. Ένα ποίημα που δεν μιλά μόνο για όσα πέρασαν, αλλά μας θυμίζει με γλυκιά συγκίνηση όσα αξίζει να κρατήσουμε ζωντανά για πάντα. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται με τόση αγάπη και γράφουν με τόση ευαισθησία, ο πλάτανος της μνήμης θα συνεχίζει να απλώνει τη σκιά του πάνω από τις καρδιές μας.

Charalampos Panoutsakopoulos: Ν’ ανέβαινα στα Συλιβιά της Βάχλιας.

Ν’ ανέβαινα στα Συλιβιά, στα Γούπατα της Βάχλιας, εκεί που σμίγει ο ουρανός με τις κορφές του Βεσινιού, της Ξηροκαρύταινας τις λάκκες, στα Αφροδίσια τα βουνά, με τις ατέλειωτες πλαγιές, με τις βαθιές τις λαγκαδιές και των γιδιών τις στράτες..

 Να παίρνω δρόμο ανηφορικό, να με χτυπά τ’ αγέρι, να μοσχοβολά η ρίγανη, γλυκά να μου τραγουδά το θρόισμα της φτέρης, να κελαηδούνε τα πουλιά μες στων Μπαρμπών τα κλώνια, κι ο νους να ταξιδεύει στ΄ αλλοτινά μου χρόνια.

Να σμίγω με τα βοσκόπουλα, με τις μικρές βοσκούλες, με τα τραγούδια τα παλιά και τις γλυκές κουβέντες, να κάθομαι στων δενδρών τον ίσκιο, κοντά σε κάποια βρυσούλα, να κελαρύζει το νερό, και να κτυπά γλυκά -γλυκά της κόρης η καρδούλα

Να εύρισκα τον Γιαννακορόγιανννη, τον Μπέργιο, και τον Βρίλια, να πιάναμε κουβέντα, σαν να ’ταν χθες κι όχι παλιά, να λέγαμε για τα χρόνια εκείνα, που φύγανε σαν τα πουλιά, για γλέντια, και για ντέρτια για τις που ανθίζαν σαν του ‘Πριλιού τα κρίνα.

Να σεργιανούμε αμέριμνοι στις φτωχικές τις ρούγες, στα πετροχτισμένα τα χωριά, στις ανηφοριές, στις στρούγκες, να πάμε εκεί που οι πέτρες που καθόμασταν και μας κρατούν την αύρα, και που τα δένδρα σβήνανε του έρωτα την λαύρα..

Κι αν έπεφτε το δειλινό στις ράχες των βουνών μας, αχ, να μπορούσα μια φορά τα χρόνια να γυρίσω, στης Γορτυνιάς τα μέρη, να γίνω πάλι ένα παιδί, λεύτερο σαν τ’ αγέρι, με μια φλογέρα το βράδυ συντροφιά συντροφιά και την αυγή στο χέρι.

 Γιατί ο τόπος που αγαπάς δεν σβήνει, δεν πεθαίνει, ζει μες στα στήθη σου βαθιά, κι ο χρόνος δεν τον παίρνει.

Τα Συλίβια, τα Αφροδίσια, η Βάχλια η τιμημένη, είναι πατρίδα της καρδιάς, παντοτινά αγαπημένη, ν’ ανέβαινα στα Συλιβιά, στα Γούπατα της Βάχλιας, να ξαναζήσω τα παλιά, στις όμορφες τις στράτες…

Γιατί εκεί είναι οι ρίζες μου, εκεί τα όνειρά μου, εκεί που άφησα παιδί ένα κομμάτι απ’ την καρδιά μου.