Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026

«ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ


(Όσο ψηλώνει η ψυχή
Τόσο κονταίνει το ανάστημα!..... )


 Στην κατακόμβη μου, δεμένος...
Ο Γηρυόνης με απειλεί!...
Να μ' αγαπάς ό,τι κι αν γίνει!
Αυτός κρατάει το κλειδί!.

Να με προσέχεις όταν βρέχει
Δάκρυ του μόχθου, ακριβό
Αλμύρα της ψυχής που εδέχθη
Να ξεδιψά με αγιασμό!

 

Να με κοιτάς όταν σουρουπώνει
Μορφή που χτίστηκε με φως
Λευκό του Ήλιου μου σεντόνι
Ντύσεμε με το λυκοφώς! 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 


«ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ»της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 


ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ 

Μη με ρωτάτε για αναμνήσεις παλιές! Ξεφτίστηκαν  τα χρώματα και η λάμψη τους ξεθώριασε. Μονάχα μία παρέμεινε, ασπρόμαυρη  και βρικολακιασμένη… 

Στοίχειωσε η λάμψη της λεπίδας. Τα  βράδια, ακόμη με επισκέπτεται! Με απειλεί κι ύστερα φεύγει και ξαναμπαίνει στο θηκάρι της….

Και κάπως έτσι, κάτω από τη στέγη που σκέπαζε τα όνειρα των παιδικών χρόνων, θάφτηκε η μισή μου ψυχή, με την   άλλη μισή να   παραμένει ζωντανή, για να μου υπενθυμίζει πως, τα όνειρα μπορούν να  νεκραναστηθούν‧  σκάβοντας με νύχια και με δόντια τα χαλάσματα για να ξεθάψουν το  λείψανο που   είχαν ενταφιάσει οι απειλές.

Με τις πολλές προσπάθειες, ζωντάνεψαν απ’ τα εικονίσματα οι άγιοι προστάτες μου και με αγκάλιασαν. Πίσω τους, κάτω από το εικονοστάσι, παρέμενε το κουρελιασμένο παλτό της μάνας  με το σαρακοφαγωμένο ξύλινο κουμπί και  η κοκάλινη  χειρολαβή απ’ το μαχαίρι του πατέρα, εκείνο που έβαζε κάτω από το προσκεφάλι για να ξορκίζει τους δαίμονές του. Η λεπίδα, είχε πια σκουριάσει. Την  είχε φάει ο καημός της απραξίας!....

«Αν παραστρατήσεις: Θα σε καθαρίσω...» ούρλιαξε   και ξύπνησα  λουσμένη  στον ιδρώτα!...

Στη μισογκρεμισμένη τοιχοποιία, ξεχασμένο παρέμενε για χρόνια το εφηβικό λεύκωμα μου. Κιτρινισμένο. Σκεπασμένο με τις σαπισμένες  σανίδες  της ξύλινης βαλίτσας του πατέρα, που ποτέ δεν είχε αξιωθεί κάποιο ταξίδι, καθώς έκαιγε τον αφέντη της ο πυρετός του οργώματος,  της σποράς και του  θέρου! 

Μη με ρωτάτε για εικόνες παλιές! Ξεφτίστηκαν  τα χρώματα και η λάμψη τους ξεθώριασε. Μονάχα το μαχαίρι στέκεται απειλητικά στο ζωνάρι του πατέρα:

«Αν παραστρατήσεις: Θα σε καθαρίσω!....» ακούω να μου φωνάζει κι ας έχει χάσει η λεπίδα την λάμψη της!....

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2026

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 


 ON THE PATHS OF MEMORY   by Maria Kolovou Roumelioti

Don't ask me about old memories! The colours frayed and their shine faded. Only one remained, black and white and vampire-like…

The blade's glow haunted me. In the evenings, it still visits me! It threatens me and then leaves and re-enters its sheath….

And just like that, under the roof that covered the dreams of childhood, half of my soul was buried, with the other half remaining alive, to remind me that dreams can be resurrected digging with claws and teeth the ruins to unearth the relic that the threats had buried.

With many efforts, my holy protectors came to life from the icons and embraced me. Behind them, under the iconostasis, remained the mother's tattered coat with the worn-out wooden button and the bone handle from the father's knife, the one he put under his pillow to exorcise his demons. The blade had already rusted. The grief of inactivity had eaten it away!....

"If you stray: I will cleanse you..." she screamed and I woke up bathed in sweat!...

In the half-collapsed masonry, my teenage album remained forgotten for years. Yellowed. Covered with the rotten boards of the father's wooden suitcase, which had never been worthy of a journey, as the fever of plowing, sowing and summer burned its master!

Don't ask me about old icons! The colours have faded and their shine has faded. Only the knife stands menacingly at the father's belt: "If you stray: I will clean you!..." I hear him shout to me, even though the blade has lost its shine!...

Thursday
, June 11, 2026

(ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟΥ δια χειρός Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη)


Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ για την συμπερίληψη των στίχων μου "ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ" στις σελίδες του 51ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ". .












Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - τον εκλεκτό φίλο συγγραφέα και εκδότη, Γιάννη Α. Μαντά, τα μέλη της συντακτικής ομάδας, Παναγιώτη Καραβασίλη και Τίτο Κοκκινέα, καθώς και τους Συνεργαζόμενους της "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ " για την συμπερίληψη των στίχων μου «ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗστις σελίδες του 51ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού .



ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ  της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη 

Σήμερα θα μιλήσω για μια αγέννητη  αγάπη
που απ’ τους πανάρχαιους αιώνες, εκκολάπτεται,  
μα δεν βγήκε ακόμη στο φως...
 
Έχει, πάντα, στραμμένο το βλέμμα, στην ανατολή…
κι όταν βρέχει, γίνεται ουράνιο τόξο
που λάμπει στη γη  του Ολύμπου…
κι απλώνεται στην καρδιά, σαν λέξεις αδιάβαστες,
πάνω στις σελίδες των βιβλίων.

Ανοίγει σαν ρόδο ανοιξιάτικο,

ραντίζοντας τις πληγές με άρωμα θεϊκό,
φερμένο από αλλοτινές εποχές.

 

Τότε, η ψυχή μου σπάζει σε χιλιάδες κομμάτια…
και κάθε κομμάτι γίνεται κι από ένα πουλί
που σχίζει τους ουρανούς,
αναζητώντας  παντού τα ίχνη της αγέννητης αγάπης,
κρατώντας στο ράμφος το όνομά της:
ΕΙΡΗΝΗ!

Σήμερα οι λέξεις, περιμένουν στα χαρτιά.

Περιμένουν να γίνουν κήποι  παραδεισένιοι.
Οι σπόροι που έχουν   σπαρθεί  την εποχή των παγετώνων:
Ανυπομονούν να ριζώσουν‧
να  μπουμπούκιασαν, σαν τα ανθάκια της αμυγδαλιάς
που προμηνύουν την άνοιξη.
Δώρο να δωθούν στην αγάπη
και στις καρδιές που  είναι  παραδωμένες σε εκείνη.
Σαν ψυχές, ενωμένες, όπως τα ριζωμένα δέντρα στο χώμα‧
όπως ο άνεμος που δεν αφήνει φύλλο ακύμαντο‧
όπως ο αέρας που ανασαίνουμε.

 

Φυσάει παντού, εδώ πέρα!...
Ο ανεμοστρόβιλος με παίρνει στη δίνη του.
Περιστρέφομαι….
Το κέντρο μου, ρίζωσε στον Ομφαλό της Γης‧ 
συλλέγω πικροδάφνες‧
εγκλεισμένη σε άδυτο ιερό, να συλλαβίζω:
«Ουδέν κρυπτό κάτω από του ήλιου το φως.
Πόλεμος δε, έργο βαρβάρων, εστί‧
χειμάρρου δίκην πάντα σύρων και πάντα φέρων »

Ένας κεραυνός διαπερνάει τα σύννεφα‧
είναι η γέννηση της αγάπης μου‧
η βροχή θα ξεπλύνει τα αίματα που προκάλεσαν οι ωδίνες!

Ψάξτε να βρούμε την Ειρήνη  και χιλιάδες γύρω μας  θα σωθούν!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2025

 

 

 

Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026

ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" στην Αυστραλία.

 

 
Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό κύριο Kostas Alaveras για τη δημοσίευση του ποιήματος μου: ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ, σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ", τη μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου ελληνισμού στην Αυστραλία, στις 26 Ιουνίου   2026. 
 
Είθε ο Θεός να δίνει Υγεία και δύναμη και να συνεχίζει με επιτυχία το αρεστό έργο του!
Είμαι ευγνώμων!
 
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Τι τα θες.... Μεγάλε ποιητή !
Έτσι είν’ η ζωή!
Το φέρετρο του Ομήρου μας λυπήθηκε
Κι έμεινε ανοιχτό
Για να δεχτεί τις στάχτες μας!...
 
Στα κρυσφήγετα της Οικουμένης
Αποστεωμένοι οι άγιοι
Φαγωμένοι από κανίβαλους!....
 
Η αφθονία της Νέας Υόρκης, λίμασε!....
Κι εκείνους που οράματα υπηρετούσαν
Κιμά τους έκανε
για τη μεγάλη γιορτή των συμποσίων!.....

 

Μη ξεχνάς πως,
το ύψος του ανθρώπου αρχίζει από τα πόδια
και φτάνει μέχρι το κεφάλι του.....
Από εκεί και πάνω ξεκινάει το ανάστημά του!

ΠΑΤΡΑ 

 


 

Η ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, στο περιοδικό (Echo of World Poetry - Ηχώ της Παγκόσμιας Ποίησης), υπό την επιμέλεια του ποιητή κι εκδότη, Manik Chakraborty-


Το περιοδικό (Ηχώ της Παγκόσμιας Ποίησης), υπό την επιμέλεια του ποιητή κι εκδότη, Manik Chakraborty- Manik Chakraborty, δημοσιεύτηκε!
Ευχαριστώ από καρδιάς, αγαπητέ, φίλε ποιητή για την συμπερίληψη των στίχων μου στις σελίδες του περιοδικού σας!
Ειλικρινείς ευχές και συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες!
Τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου από Ελλάδα! 
 
Η ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
ΕΛΛΑΔΑ
 
Ετερόφωτη η πόλη... μα ο ήλιος χαμένος....
Κατοικημένη από οπαδούς της συμφοράς,
πνίγεται στα σκοτάδια.
Ακόμα κι εκείνες οι φωνές, οι παιδικές,
βγαίνουν ατραγούδιστες και στερημένες από αφηγήσεις ηρωικές.
Γκρεμίστηκε ο ναός της ψυχής
Και η ψυχή δεν βρίσκει τόπο να κλάψει
για την απώλεια της ακεραιότητας!
 
Μέσα της κατοίκησαν οι βάρβαροι και την ξυλοφορτώνουν!....
Λείπει ο διάλογος του εαυτού
και κλαίει, αποκομμένη !....
 
13 Ιουν 2026
*********
The magazine (Echo of World Poetry), edited by the poet and publisher, Manik Chakraborty, has been published!
Thank you from the bottom of my heart, dear poet friend, Manik Chakraborty, for including my verses in the pages of your magazine!
Sincere wishes and congratulations to all the participants!
My heartfelt greetings from Greece!
 
THE LOSS OF INTEGRITY By Maria Kolovou Roumelioti
Greece 
 
The city is mysteriously lit... with the sun gone....
Inhabited by followers of disaster,
drown in darkness.
Even those voices, the children's,
come out unsung and devoid of heroic narratives.
The temple of the soul has been demolished
And the soul finds no place to cry for the loss of integrity! 
 
The barbarians have inhabited it and are beating it down!...
The dialogue of the self is missing
and it cries, alienated!...
 
June 13, 2026


Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό και παγκοσμίως αναγνωρισμένο Ινδό ποιητή Dilip Mewada για την μετάφραση του ποιήματός μου "ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ" από τα αγγλικά στην Χίντι. I sincerely thank the distinguished and world-renowned Indian poet Dilip Mewada for translating my poem "TO MY FATHER PAVLOS" from English into Hindi


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό και παγκοσμίως αναγνωρισμένο Ινδό ποιητή Dilip Mewada για την μετάφραση του ποιήματός μου "ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ" από τα αγγλικά στην Χίντι - Hindi ( Ινδική διάλεκτος που μιλιέται από 20 εκατομμύρια ανθρώπους).

Εύχομαι υγεία, καλή επιτυχία και πάντα όμορφες, δημιουργικές και φωτεινές πορεύσεις !
Για μια φορά ακόμη αποδεικνύεται πως η ποίηση ενώνει τους λαούς!
Με σεβασμό κι εκτίμηση
 
Μαρία κολοβού ρουμελιώτη
Ελλάδα
 
I sincerely thank the distinguished and world-renowned Indian poet Dilip Mewada for translating my poem "TO MY FATHER PAVLOS" from English into Hindi (an Indian dialect spoken by 20 million people).
I wish you health, good success and always beautiful, creative and bright journeys!
Once again, it is proven that poetry unites people!
With respect and appreciation
 
Maria Kolovou Roumelioti
Greece 
 

ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ
 
Ήτανε άνθρωπος, τρανός!
Μπόι σωστό.Τίμια ψυχή.
Στη ράχη του ο Ουρανός!
Μα, όλος ο κόσμος, σαν στρατός,
στο νου του έφερνε βροντή!
 
Πόδια γερά και σταθερά !
Το χώμα πλάνιζαν της γης,
ηρωικά κι αθόρυβα.
Ύμνους στις στράτες χάραζαν.
 
Την απραξία τάραζαν!
Τον θάνατο αφόριζε
και το κακό εξόριζε
απ' το σεντούκι της καρδιάς!
Κι ήταν λαμπρός και φωτεινός,
σαν ήλιος, σαν αστερισμός. 
 
Κι ήταν παιδί της αγροτιάς!
Το πρωινό: ψωμί κι ελιά !
Χωρίς να έβγαζε λαλιά,
φωτιά τον έκαιγε.... Καημός!
Το έλειμά του; Ένας γιός!
Αγέννητος μα μοχθηρός.
 
Του τρύπαγε τα σωθικά!
Τον ξύπναγε, αξημέρωτα
για να προικίσει θηλυκά!...
Τέσσερις κόρες- σαν διαμάντια,
που πολεμούσαν τα σκοτάδια!
 
18 Ιουνίου 2026
 
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη  
 
 
 TO MY FATHER PAVLOS by Maria Kolovou Roumelioti 
 
He was a man, a giant!
Boy right. An honest soul.
On his back was Heaven!
But, the whole world, like an army,
in his mind brought thunder!
 
Feet strong and steady!
They plowed the soil of the earth,
heroically and silently.
They carved hymns in the armies
They shook inaction!
 
He forbade death
and banished evil
from the chest of the heart!
And he was bright and luminous,
like the sun, like a constellation. 
 
And he was a child of the peasantry!
Breakfast: bread and olives!
Without uttering a word,
fire burned him.... Woe!
His remnant? A son!
Unborn but vicious.
 
It pierced his entrails!
Woke him up, at dawn
to bestow females!...
Four daughters- like diamonds,
who fought the darkness!
 
June 18, 2026 
  

 

 

 

 

 

 

 

Hindi Translation...by Dilip Mewada



मेरे पिता श्री पाव्लॉस के लिए 
- मारिया कोलोवु रूमेलिओटी 

वह एक लम्बे चौड़े व्यक्ति थे, 
किसी लड़के की तरह एक ईमानदार आत्मा वाले
। उनके कन्धों पे स्वर्ग था लेकिन पूरी दुनिया 
एक सेना की तरह उनके दिल-ओ-
दिमाग़ में थिरकती रहती थी! पैर मज़बूत और स्थिर! 

जैसे के ज़मीन की मिट्टी को जोत रहे हों पराक्रम के साथ चुपचाप
। उन्होंने सेनाओं के लिए भजन रचे, 
उन्होंने निष्क्रियता को जगाया! 

उन्होंने मृत्यु को पराजित किया और बुराईयों को अपने दिल से निकाल फेंका! 
वो सूरज और नक्षत्र के जैसे चमकदार व्यक्तित्व के स्वामी थे, 
वो एक किसान-पुत्र थे! 

नाश्ता: रोटी और जैतून! 
बिना एक शब्द बोले, आग ने उनको अपने अन्दर समा लिया था...
 दुःखद! 
उनकी कम-नसीबी! वो बेटा!
 जिसका जन्म ही न हो सका और यही उनके अंत:
करण को छेद गया! 
लेकिन उसने उनको सुबह-सुबह जगाया ताकि वे बेटियों को धन्यवाद दे सकें! 
वो चार बेटियाँ- हीरों जैसी, जो अंधकार से लड़ीं!

(The Portrait is the Portrait of my father "PAVLOS KOLOVOS" Oil painting: Maria Kolovou Roumelioti )                                                                                                

 





Τρίτη 23 Ιουνίου 2026

ΤΟ ΧΑΣΙΚΟ ΨΩΜΙ της Παναγιώτας Π. Λάμπρη ( Γράφει η συγγραφέας Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη) THE CHASSIAN BREAD by Panagiota P. Lambri ( Written by Maria Kolovou Roumelioti)


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΧΑΣΙΚΟ ΨΩΜΙ της Παναγιώτας Π. Λάμπρη

( Γράφει η συγγραφέας Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη)

 

20 διηγήματα, 237 σελίδες γεμάτες με εμπειρίες από  ένα υπέροχο ταξίδι μνήμης και γεύσης! Με μνήμες και γεύσεις που έχουν ζυμωθεί μαζί με το ψωμί που έφτιαχναν τα κουρασμένα χέρια των μανάδων της Ηπειρώτικης Γης. Ένα ταξίδι με λαχνίσματα της παιδικής ηλικίας, με ακούσματα και ντοπιολαλιές,  με τοπία και εικόνες υπαίθριες γεμάτες φυσικές ομορφάδες και αιώνιους δεσμούς με την πάτρια γη.
Σε  μυστηριακή επικοινωνία με τη φύση, σε μοναδικές εμπειρίες και σκηνές βουκολικές, σε διαδρομές νοσταλγικές μιας  αθώας κι ονειρικής  παιδικότητας  μας ταξιδεύει μέσω της γραφίδας της πένα της η συγγραφέας αυτού του πονήματος, Παναγιώτα Λάμπρη, με ριζωμένη τη μνήμη, βυθισμένη στα σπλάχνα της γης, μέλπει της παράδοσης μας,  τραγουδίσματα υμνητικά. Η άμεση επαφή  με τη φύση, τα  εμπειρικά ακούσματα και  οι μυθοπλασίες των μεγάλων, ανδρείωσαν και γαλούχησαν   την ψυχή της, καλλιεργώντας την περιέργεια για τα τεκταινόμενα, την αγάπη και φιλομάθεια της για την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία. Επίσης,  η έμφυτη περιέργειά για εμβάθυνση των γεγονότων της ζωής, οδήγησε την συγγραφέα    σε εκτενείς μελέτες κι αναλύσεις αυτών, χρησιμοποιώντας ως οδηγό και πυξίδα  θεολογικά κείμενα και συγγράμματα  αρχαίων Ελλήνων σοφιστών.
Σε αυτό το σύγγραμμα,  γεύσεις «Χάσικου ψωμιού» κι μήλων άγριων,   ξινών και γλυκών, κι όχι red delicious- γευστικών fugi , granny orsmith και τα τοιαύτα!... Εικόνες καθημερινής επαφής με τη φύση‧ εικόνες γνησιότητας  και  διεργασίας σε μια κοινωνία αλληλέγγυα, συνοδευμένες με γεύσεις αγνές – μοσχοβολιστές  κι απέθαντες  που μας υπενθυμίζουν πως:  στην απλότητα βρίσκεται το κάλλος! «Στα ξεφλουδίσματα», ξεφυλλίσματα μνήμης και  ταξίδια ομηρικά,  με τους ήρωες της υπαίθρου σε συνεχόμενη πάλη, με  μαθητείες ζωής και  περιγραφές καταστάσεων από συνάξεις, ανταμώματα και ξελάσεις!  
Μηλιές φορτωμένες με «τα μήλα»  ως σαν χρυσά των Εσπερίδων μήλα και «Οι μουριές» να δίνουν χαρακτήρα , χρώμα και νόημα  στην πατρογονική γη.
Οι μνήμες της Παναγιώτας Λάμπρη γίνονται  πιστές συντρόφισσες της  και ζωντανεύουν με τη γραφίδα της τον ενιαύσιο κύκλο προσφέροντας τα δώρα τους.
Αγαπημένα πρόσωπα: Οι συγχωριανοί, και  οι συγγενείς.  Η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια και «Η  γιαγιά Ρίνα» με τα εγγόνια της να συνοδεύουν τη συγγραφέα στο υπέροχο δημιουργικό -συγγραφικό της ταξίδι .
Μια πανσπερμία γνώσης και εικόνων, αναφορές σε έθιμα και τρόπους ζωής που στερέωναν τους κοινωνικούς- κοινοτικούς  δεσμούς και που τώρα,  τείνουν να ξεχαστούν:   προσφέρονται    ως πνευματικά αγαθά στους εραστές της παράδοσης,  εκπέμποντας ιδιαίτερη γοητεία .
Αστείες ιστορίες και σκωπτικά ανέκδοτα‧ ξεκαρδιστικές μα και αλήθειες πικρές και θυμόσοφες‧ λογοπαίγνια …γλωσσοδέτες… αινίγματα…  ακόμα κι εκείνο το παιδικό, ομηρικό παιχνίδι  με το κουμπί- Ίυγγα, κάνει την εμφάνισή του και μας μεταφέρει πίσω στις ρίζες μας και στην αθωότητα μας.
Στο πόνημά «ΤΟ ΧΑΣΙΚΟ ΨΩΜΙ»  της Παναγιώτας Π. Λάμπρη, γίνεται ψυχολογική εμβάθυνση των  χαρακτήρων των  ηρώων της, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη τους ως τους τελευταίους θεματοφύλακες της πάτριας γης, αφήνοντας  ανεκτίμητη  κληρονομιά για τους μελετητές κι αναγνώστες  του μέλλοντος!  

Σας ευχαριστώ πολύ αγαπητή ,ου φίλη,  Παναγιώτα Π. Λάμπρη,   που μου δώσατε  τη δυνατότητα να με αγγίξει η δροσερή αύρα της Ροδαυγής  των παιδικών σας χρόνων!

Είθε ο Μεγάλος Θεός να σας δίνει υγεία και μακροζωία και πάντα να δημιουργείτε έργα αρεστά κι ωφέλιμα! 

Με πολλή εκτίμηση και σεβασμό 

Πάτρα, Τρίτη, 23 Ιουνίου 2026

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 




THE CHASSIAN BREAD by Panagiota P. Lambri

Written by Maria Kolovou Roumelioti

 

20 short stories, 237 pages full of experiences from a wonderful journey of memory and taste! With memories and tastes that have been fermented together with the bread that the tired hands of the mothers of Epirus made. A journey with childhood dreams, with sounds and local dialects, with landscapes and outdoor images full of natural beauties and eternal ties to the homeland.

In a mystical communication with nature, in unique experiences and bucolic scenes, in nostalgic journeys of an innocent and dreamy childhood, the author of this work, Panagiota Lambri, travels through her pen, with her memory rooted, immersed in the bowels of the earth, hoping for our tradition, singing hymns. The direct contact with nature, the empirical hearings and the fictions of the great, courageously and nurtured her soul, cultivating her curiosity about what is happening, her love and inquisitiveness for Ancient Greek Mythology. Also, the innate curiosity to deepen the events of life, led the author to extensive studies and analyses of them, using theological texts and writings of ancient Greek sophists as a guide and compass.

In this book, flavors of “Hasikos bread” and wild, sour and sweet apples, and not red delicious-tasting fugi, granny or smith and the like!... Images of everyday contact with nature‧ images of authenticity and process in a society of solidarity, accompanied by pure flavors – musky and immortal that remind us that: in simplicity lies beauty! “In the peelings”, leafing through memories and Homeric journeys, with the heroes of the countryside in continuous struggle, with life lessons and descriptions of situations from gatherings, encounters and seductions!
Apple trees loaded with “apples” as if they were golden apples of the Hesperides and “The mulberries” giving character, color and meaning to the ancestral land.
The memories of Panagiota Lambri become her faithful companions and bring the annual cycle to life with her pen, offering their gifts.
Favorite people: The villagers and relatives. The mother, the father, the siblings and "Grandma Rina" with her grandchildren accompany the author on her wonderful creative-writing journey.
A panspermia of knowledge and images, references to customs and ways of life that solidified social-community bonds and that now tend to be forgotten: they are offered as spiritual goods to lovers of tradition, radiating a special charm.
Funny stories and mocking anecdotes‧ hilarious but also bitter and humorous truths‧ puns…tongue-tipping… riddles… even that childish, Homeric game with the button-Iunga, makes its appearance and transports us back to our roots and our innocence.
In the work “THE CHASSIAN BREAD” by Panagiota P. Lambri, there is a psychological deepening of the characters of her heroes, keeping their memory alive as the last guardians of the homeland, leaving a priceless legacy for the scholars and readers of the future!

Thank you very much, dear friend, Panagiota P. Lambri, for giving me the opportunity to be touched by the cool breeze of the Rodavgi of your childhood!

May the Great God grant you health and longevity and may you always create pleasing and beneficial works! 

With much appreciation and respect

Patras, Tuesday, June 23, 2026

 Maria Kolovou Roumelioti