 |
Νοηματική προσέγγιση της ποιητικής συλλογής: «ΛΕΞΕΙΣ», της Παναγιώτας Π. Λάμπρη , Αυτοέκδοση , Πάτρα 2025. ( Γράφει η Μαρία Κολοβού -Ρουμελιώτη)
Μέσα σε μια κοινωνία όπου οι ανοήμονες θνητοί και άπληστοι «Χωρίς αιδώ» συμμετέχουν, ενεργούν και συντελούν πράξεις που οδηγούν στον αφανισμό των θησαυρών της Μάνας Γης, έρχεται η ποίηση της Παναγιώτας Π. Λάμπρη για να μας ζωντανέψει ηρωικές μορφές, ξεχασμένες μνήμες κι αξίες ιερές που συνεχίζουν να φυλάσσουν Θερμοπύλες! Μνήμες μαρμαρωμένες σαν «Τα αγάλματα» της θυσίας των γυναικών του Ζαλόγγου, που θωρώντας τα, υπενθυμίζουν τον αθάνατο και δοξαστικό ιστορικό χορό τους, αποτυπωμένο στον τόπο της θυσίας τους,- για χάρη της ηθικής, της τιμής και της ακεραιότητάς τους.
Σε αυτή τη γη του πόνου, του καημού, της δόξας και του χαλασμού, η ποιήτρια Παναγιώτα Π. Λάμπρη, μπαίνει στον χορό σαν μαινάδα διωκόμενη, αναζητώντας τα προγονικά μονοπάτια μέσα από την ιστορική μνήμη των κυττάρων της. Μέσω της ποίησή της, ευγνωμονεί τις ηρωίδες που την γαλούχησαν, διδάσκοντας και σε εμάς τα ιερά βήματα του χορού που έχει διδαχτεί και η ίδια. Ακολουθεί τα ίχνη τους ως Σουλιώτισσα , ως Σπαρτιατοθρεμμένη, στέλνοντας τα δικά της μηνύματα αγώνα.
Ιερές αγωνιστικές μορφές παρελαύνουν και μας κατακλύζουν. Μάχες ηρωικές γίνονται με ψυχές ανδρειωμένες, πατριωτικές‧ με ψυχές που πάσχιζαν για ελευθερία‧ με δασκάλους που θυσιάστηκαν εν ώρα καθήκοντος.
Η Παναγιώτα Λάμπρη μας μιλά με όπλο τις «ΛΕΞΕΙΣ» της ‧ γράφει με καλοσύνη και αγγίζει τις ψυχές μας, μαζί με την «Αντίθεση» και την αγωνία που προκαλεί η αγρύπνια της ….
«Στην Αναμονή» της σελίδας 16, φανερώνεται η εκτεταμένη αγωνία της για το μέλλον της ανθρωπότητας και την ίδια τη ζωή. Όμως, η ελπίδα παραμένει. «Η ζωή έχει τη γλύκα της όπως και να ΄ναι ….» Τα φιλιά που θα πάρουμε , τα φιλιά που θα δώσουμε, όλα τα φιλιά της ζήσης μας: είναι της μικρής ζωή μας η νοστιμιά και για αυτό είναι θαυμαστά! Αυτά «τα φιλιά» θα μας συντροφεύουν στην πορεία της βιωτής μας και θα μας ανοίγουν «Τα Παράθυρα» προς το φως‧ γιατί, «Όταν αγαπάς» , κανένας μόχθος / κανένας πόνος/ τίποτα/ δεν σε αφήνει να παραδοθείς. (Σελίδα 19)
Το πόνημά της, είναι ένα ταξίδι ζωής με όλα τα σκαμπανεβάσματά της‧ ένα ταξίδι με όλους τους μεγάλους προβληματισμούς για το που θα βγάλει τις κοινωνίες: ο θυμός, η κακία, το μίσος των ανθρώπων, -που στην τελική, γεννούν «Θύματα»!...
Η συλλογή είναι γραμμένη κατά την περίοδο του εγκλεισμού λόγω Covid και με σκέψη εστιασμένη σε κάποιους σύγχρονους ταγούς, η ποιήτρια, μας καταθέτει την απερίγραπτη θλίψη της για τις αλλοτριωμένες συνειδήσεις, την ύβρη την ασήκωτη σε ήθη, έθιμα, ιερές αξίες και πιστεύω…. αγανακτώντας με την υιοθέτηση των ξενικών κουλτούρων, ζωγραφίζοντας το πορτρέτο της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας. (Κι αυτοί είναι «οι άνθρωποι της εποχής» που ζούμε σήμερα!...)
Οι στίχοι της συνομιλούν με τη φύση, την ομορφιά, με το αιθέριο κάλλος «Της Αφροδίτης», αφήνοντας ένα παράθυρο ανοιχτό να εισβάλουμε στον εσωτερικό της κόσμο, να γνωρίσουμε τα εσώψυχά της, τις αξίες που έχουν χαραχτεί στο μονοπάτι της ζωής της και στο τέλος να μας φανερώσει την «Άνοιξη στο Κατώφλι», προσκαλώντας μας να δεηθούμε στα λουλούδια , στην αγάπη, στην δημιουργικότητα, στην ομορφιά και στο φως, αποφεύγοντας τους «Βάνδαλους»!... γιατί οι «Βάνδαλοι «με τα ποικίλα προσωπεία που φορούν ηθελημένα παραβλέπουν και καταστρέφουν… αυτό που ανήκει σε αυτούς και σε εμάς…. τονίζοντας πως, όλοι φέρουμε την «Ευθύνη» για τις σκέψεις μας, για τις αποφάσεις μας , για τις ολιγωρίες μας. «Δική μας η κόλαση/ δικός μας κι παράδεισος» σελ:38
Η ποιήτρια μας υπενθυμίζει πως, δεν πρέπει να αφήσουμε την αδικία να νικάει με την ατέρμονη κι ένοχη σιωπή μας! Οφείλουμε να κρατάμε ψηλά το κεφάλι, ψηλά τις καρδιές, ψηλά την Ελλάδα. Κάποιοι σκορπίζουν «Λάσπη» αφειδώλευτα και πρόθυμα…. Κάποιες θλιβερές «Μειονότητες» καμώνονται τους προοδευτικούς, κι εκεί που νομίζουμε πως όλα πάνε καλά, έρχεται ο «Θάνατος»….
Η ποιήτρια, συνεχίζει να ονειρεύεται. Γυροφέρνει τριγύρω από τις ρίζες της. Ανησυχεί και φοβάται για το μέλλον. Αναπέμπει «Σπονδή» στη σεπτή αυλή του πατρικού της σπιτιού‧ αναμετριέται με λάθη‧ ψάχνει τη σωστή «επιλογή» κι ας πονάει… Θάνατοι δυνατοί και καταλυτικοί συμβαίνουν εντός της μαζί με γεννήσεις νέων ανησυχιών! Μας εξομολογείται πως, «Θα ‘ρθει η ώρα που η φύση θα εκδικηθεί τους άνοες θνητούς» .
Η «Πίκρα» πολιορκεί το Είναι της! Θυμάται. Δεν πίνει νερό της λησμονιάς! Τα μαγεμένα πνεύματα της Ηπειρώτικης γης, φωτίζουν τη σκέψη της‧ συνταξιδεύει σε νησίδες ακριτικές‧ σε σκληροτράχηλες στεριές, μαλακώνει και θερμαίνεται με του ήλιου τα χάδια, γεύεται προγονικές γαστριμαργικές λιχουδιές, μέλπει λιόχαρη- Καρπάθια «Ωδή στην Όλυμπο», κοινωνώντας απολλώνιο φως μαζί με ελληνικό ουρανό, αέρα, στεριά και θάλασσα!
Η Παναγιώτα Λάμπρη, σε αυτό το πόνημά της, προσφέρει ποίηση υψηλών και μεστών νοημάτων‧ διδαχές ήθους, τιμής και αξίας διαχρονικής. Εναντιώνεται στη βία. Επιδιώκει το διάλογο. Οι «ΛΕΞΕΙΣ» της , λέξεις ελληνικές, γεμάτες νόημα και φαιά ουσία‧ γεμάτες ιστορία και μνήμη προγονική. Λέξεις γραμμένες με ζωογόνο πνεύμα που αντιστέκεται την αποδόμηση και την κατακρεούργηση της Μητρικής μας Γλώσσας. Γράφει με πνεύματα, ψιλές και δασείες, οξείες και περισπωμένες διατηρώντας την πληθωρικότητα της γλώσσας.
Οι «ΛΕΞΕΙΣ» γένους θηλυκού, πληθυντικού αριθμού: εκκολάπτονται στη σκέψη μας και πολλαπλασιάζουν όλο τον πλούτο που φυλάσσεται μέσα στα 79 ελευθερόστιχα ποιήματα της εν λόγω ποιητικής συλλογής.
«Η επιστροφή» της ποιήτριας στον τόπο καταγωγής- τη Ροδαυγή Άρτας, ξυπνά αισθήματα και ως νέα ελιξίρια μήτρα, πλάθει εκ νέου την ψυχή και την επιστρέφει αναγεννημένη. Η επίσκεψη στους προγονικούς τάφους, γίνεται κάλεσμα μνήμης‧ εργαλείο ενδοσκόπησης της πηγής των συναισθηματιών‧ στιγμή περισυλλογής κι αφουγκρασμού , που οδηγεί σε ερμηνεία συμπεριφορών και αναζήτηση δικαίου!
Μπαίνει βαθιά στην ψυχή των συνοδοιπόρων της ζωής‧ νιώθει τον πόνο της μνήμης‧ μέσα στην απώλεια αναζητά την ρίζα της «Αδικίας». Ως κατακλείδα μας αφήνει το ποίημα «Του πολέμου» με αρματωμένο το θεό Άρη να πυρώνει τον νου των ηγετών και την αδηφάγα αχορτασιά, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε καταστροφικό μέλλον…
Μα όποιος οδηγείται από την Ύβρη, προκαλεί την Νέμεση, την τιμωρία και την συντριβή του, επισημαίνοντας πως, ο άτιμος θα δεχτεί από το σύμπαν την τιμωρία που του αξίζει!
Αγαπητή παναγιώτα Π. Λάμπρη,
Σε αυτό το σημείο, νιώθω την ανάγκη να σας ευχαριστήσω θερμά για την τιμητική προσφορά του Πονήματός σας: ΛΕΞΕΙΣ!
Εύχομαι, ο Θεός να σας χαρίζει δύναμη και υγεία και πάντα να συνεχίζεται δημιουργείται έργα αρεστά κι ωφέλιμα για τις μελλοντικές γενιές.
Καλόδρομες και καλοδιάβαστες να είναι οι λέξεις σας!
Με όλο μου το Σεβασμό και την Αγάπη
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2026
