Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ
ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ
Ήμουν παιδάκι,
τόσο δα,
κι έκανα
όνειρα, πολλά!
Να βάλω
σκάλα, να πιαστώ,
να ανέβω ως
τον ουρανό!
Κι όταν εκεί
ψηλά βρεθώ,
να καλοπιάσω
το Θεό:
Να αρχίσει
πάλι απ’ την αρχή
το κτίσιμο
πάνω στη γη!
Να ‘χει τις πύλες ανοιχτές!
Να κλείσει όλες
τις πληγές!
Κι εκεί που
υπάρχει κόλαση,
να ανθίσει μία
όαση
για τους φτωχούς,
τους νηστικούς,
τους άτακτους
περαστικούς,
τις χήρες
και τα ορφανά,
για του πολέμου
τα παιδιά!
Κι όταν η νέα
μέρα αρχίσει
και ο Ήλιος
στο άρμα του καθίσει
θα ‘θελα να ‘μουν
ο βοηθός του
στο εργαστήρι
το λαμπρό του!
Να ξεσκονίζω
τα λαμπιόνια
Και τα ολόχρυσα
γαλόνια
Πάνω στη Γης
το Φως να αδειάσω
Και τα σκοτάδια να υποτάξω!
Και κάθε πρώτη
του Γενάρη,
να ‘χω χαρές και καρναβάλι!
Να κόβω πίτα του ΄Αϊ Βασίλη
Και να ζηλεύουν όλοι
οι ψύλλοι
Απ’ τον κόρφο μου να φύγουν
και αλλού να πάνε να ξεμείνουν
Σε άλλο κόρφο να φωλιάσουν
κι εμένανε να με ξεχάσουν!
Και των Φώτων, αγιασμό,
Να φέρω απ’ τον άγιο ποταμό
Για να αγιάσω την αυλή μας
να μονιάσει η φυλή μας!
Κι όταν έρθει του Αϊ
Γιαννιού,
με στομάχι, νηστικού,
σε γιορτή, μα… και σε πάλη:
Στο ταψί, ας
χορέψω, πάλι!..
Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη
Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη