ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Μη με ρωτάτε για αναμνήσεις παλιές! Ξεφτίστηκαν τα χρώματα και η λάμψη τους ξεθώριασε. Μονάχα
μία παρέμεινε, ασπρόμαυρη και
βρικολακιασμένη…
Στοίχειωσε η λάμψη της λεπίδας. Τα βράδια, ακόμη με επισκέπτεται! Με απειλεί κι
ύστερα φεύγει και ξαναμπαίνει στο θηκάρι της….
Και κάπως έτσι, κάτω από τη στέγη που σκέπαζε τα
όνειρα των παιδικών χρόνων, θάφτηκε η μισή μου ψυχή, με την άλλη
μισή να παραμένει ζωντανή, για να μου
υπενθυμίζει πως, τα όνειρα μπορούν να νεκραναστηθούν‧
σκάβοντας με νύχια και με δόντια τα
χαλάσματα για να ξεθάψουν το λείψανο που
είχαν
ενταφιάσει οι απειλές.
Με τις πολλές προσπάθειες, ζωντάνεψαν απ’ τα
εικονίσματα οι άγιοι προστάτες μου και με αγκάλιασαν. Πίσω τους, κάτω από το
εικονοστάσι, παρέμενε το κουρελιασμένο παλτό της μάνας με το σαρακοφαγωμένο ξύλινο κουμπί και η κοκάλινη χειρολαβή απ’ το μαχαίρι του πατέρα, εκείνο
που έβαζε κάτω από το προσκεφάλι για να ξορκίζει τους δαίμονές του. Η λεπίδα,
είχε πια σκουριάσει. Την είχε φάει ο
καημός της απραξίας!....
«Αν παραστρατήσεις: Θα σε καθαρίσω...» ούρλιαξε και ξύπνησα
λουσμένη στον ιδρώτα!...
Στη μισογκρεμισμένη τοιχοποιία, ξεχασμένο παρέμενε για
χρόνια το εφηβικό λεύκωμα μου. Κιτρινισμένο. Σκεπασμένο με τις σαπισμένες σανίδες
της ξύλινης βαλίτσας του πατέρα, που ποτέ δεν είχε αξιωθεί κάποιο ταξίδι,
καθώς έκαιγε τον αφέντη της ο πυρετός του οργώματος, της σποράς και του θέρου!
Μη με ρωτάτε για εικόνες παλιές! Ξεφτίστηκαν τα χρώματα και η λάμψη τους ξεθώριασε. Μονάχα
το μαχαίρι στέκεται απειλητικά στο ζωνάρι του πατέρα:
«Αν παραστρατήσεις: Θα σε καθαρίσω!....» ακούω να μου φωνάζει κι ας έχει χάσει η λεπίδα την λάμψη της!....
Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2026
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
ON THE PATHS OF MEMORY by Maria Kolovou Roumelioti
Don't ask me about old memories! The colours frayed and their shine faded. Only
one remained, black and white and vampire-like…
The blade's glow
haunted me. In the evenings, it still visits me! It threatens me and then
leaves and re-enters its sheath….
And just like
that, under the roof that covered the dreams of childhood, half of my soul was
buried, with the other half remaining alive, to remind me that dreams can be
resurrected‧ digging with claws and teeth the ruins to unearth the
relic that the threats had buried.
With many efforts,
my holy protectors came to life from the icons and embraced me. Behind them,
under the iconostasis, remained the mother's tattered coat with the worn-out
wooden button and the bone handle from the father's knife, the one he put under
his pillow to exorcise his demons. The blade had already rusted. The grief of
inactivity had eaten it away!....
"If you
stray: I will cleanse you..." she screamed and I woke up bathed in
sweat!...
In the
half-collapsed masonry, my teenage album remained forgotten for years.
Yellowed. Covered with the rotten boards of the father's wooden suitcase, which
had never been worthy of a journey, as the fever of plowing, sowing and summer
burned its master!
Don't ask me about old icons! The colours have faded
and their shine has faded. Only the knife stands menacingly at the father's
belt: "If you stray: I will clean you!..." I hear him shout to me,
even though the blade has lost its shine!...
Thursday,
June 11, 2026
(ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟΥ δια χειρός Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη)
