«ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΙΟΥΔΕΣ» στίχοι της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

     

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΙΟΥΔΕΣ

Ποιοι θα σταυρώναν τον Χριστό

στις μέρες μας αν ζούσε;

Και Κείνος μήπως τον Σταυρό

θ’ απόφευγε αν μπορούσε;

Καθώς προσμένουν οι πιστοί

σ’ ολόκληρη τη χώρα,

να’ ρθεί το Πάσχα, η Λαμπρή,

της Άνοιξης τα δώρα,

μια σκέψη έρχεται στο νου,

πως Γιούδες και Πιλάτοι

και σήμερα θενά βρεθούν

στου Λυτρωτή την πλάτη,

να μπήξουν λόγχη μυτερή,

πάλι να Τον προδώσουν,

να Τον ποτίσουνε χολή,

να Τον ξανασταυρώσουν.

Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη

«ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΣΠΙΤΙΑ φτιαγμένα από πέτρα και χρόνο». Ευχαριστώ την Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη για την τιμητική προσφορά του Ημερολογίου του Μορφωτικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Ζώνης Αρκαδίας, 2017.

 ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΣΠΙΤΙΑ – «Παλιά σπίτια της Ζώνης από πέτρα φτιαγμένα / μαρτυρούν γεγονότα που ’ναι πια περασμένα. / Αναμνήσεις ξυπνάνε και δακρύζουν τα μάτια,  / χελιδόνια έχουν φτιάξει φωλιές στα χαγιάτια. / Λιγοστά παραθύρια βλέπω πια ανοιγμένα, /  που σαν έρθει το βράδυ είν’ τα φώτα αναμμένα. / Σε μπαλκόνια οι γλάστρες μού τραβάνε το βλέμμα  / καθώς σβήνει η μέρα προς του ήλιου το γέρμα. / Και ψηλά σαν κοιτάζω στον μικρό τον φεγγίτη,  / σπουργιτάκια έχουν χτίσει το δικό τους το σπίτι… / Τα πετρόχτιστα σπίτια σαν θωρώ του χωριού μου,  / έχουν βρει μια γωνίτσα στην καρδιά και στο νου μου. (Ζαχαρούλα  Γαϊτανάκη, 8/6/2016)»                                            Όσοι επισκέπτονται τη Ζώνη Αρκαδίας, το βλέμμα τους πέφτει με θαυμασμό στα σπίτια εκείνα που η πέτρα κυριαρχεί στην κατασκευή τους και το φως της ημέρας τα κάνει να φαίνονται επιβλητικά, καθώς στέκονται ακίνητα, ανθεκτικά, πανέμορφα στη θέση τους.  Αντιπροσωπευτικά δείγματα της γεμάτης στερήσεις ζωής των κατοίκων της ελληνικής επαρχίας κυρίως στις αρχές του 20ού αιώνα, τα πέτρινα σπίτια της Ζώνης ήταν χτισμένα με αυστηρότητα και λιτότητα από ξακουστούς μαστόρους και ικανούς τεχνίτες, που δούλευαν την πέτρα με σεβασμό στην παράδοση και στις ιδιαιτερότητες των ανθρώπων που θα τα κατοικούσαν. Κάποια από αυτά τα γραφικά παλιά σπίτια διασώθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, αναπαλαιώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους με σεβασμό στο παρελθόν, αναδείχθηκε η ομορφιά τους  και  συνεχίζουν ν’ αποτελούν φιλόξενες εστίες για τους σημερινούς Ζωναταίους και τις οικογένειές τους.   Σχεδόν όλα τα παλιά σπίτια της Ζώνης έχουν την ίδια αρχιτεκτονική και μικρές είναι οι διαφορές που παρατηρούνται. Αυτές οφείλονται στην έκταση που βρίσκονται χτισμένα, στις ανάγκες των ενοίκων τους, στην οικονομική τους κατάσταση και στις προσθήκες που έγιναν με τα χρόνια, για να καλύψουν τις σύγχρονες απαιτήσεις ζωής (η κουζίνα και το μπάνιο, που πριν βρίσκονταν εκτός, τώρα ενσωματώθηκαν στο κυρίως σπίτι, τα χαγιάτια μετατράπηκαν σε τζαμαρίες κ.λπ.). Τα παλιά τρίπατα σπίτια είχαν το ΥΠΟΓΕΙΟ, όπου φύλαγαν τα βαγένια με το κρασί, το ΙΣΟΓΕΙΟ που ήταν η αποθήκη για τα γεννήματα και τα εργαλεία ενώ κάποιοι κάτοικοι είχαν εκεί και τον στάβλο τους, και τον ΟΡΟΦΟ  όπου ζούσε η οικογένεια. Το κυρίως σπίτι είχε τα εξής δωμάτια: το ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ, που εκεί βρισκόταν το τζάκι, μαγείρευαν κάποιες νοικοκυρές στη φωτιά του και μαζεύονταν τα μέλη της οικογένειας τις κρύες μέρες, έτρωγαν, συζητούσαν, έκαναν μικροδουλειές ενώ κοιμόντουσαν και κάποιοι απ’ αυτούς στον ζεστό του χώρο. Το δεύτερο μεγάλο και πιο περιποιημένο δωμάτιο ήταν η ΣΑΛΑ. Εκεί δέχονταν τους επισκέπτες. Μεταξύ αυτής και του χειμωνιάτικου υπήρχε ένα μικρότερο δωμάτιο, η ΚΑΜΑΡΟΥΛΑ, που χρησίμευε και ως υπνοδωμάτιο. Εκεί υπήρχε και ο ΓΙΟΥΚΟΣ, που η νοικοκυρά φύλαγε τα κλινοσκεπάσματα και τα στρωσίδια. Στο πάτωμα ήταν μία καταπακτή, για ν’ ανεβαίνουν από το υπόγειο πάνω στο σπίτι. Ένα χωλ (ΕΜΠΑΤΗ) συμπλήρωνε την εσωτερική διαρρύθμιση και έβγαζε στο ΧΑΓΙΑΤΙ. Υπήρχαν επίσης ένα – δυο μπαλκόνια και αρκετά παράθυρα σε όλο το σπίτι για να μπαίνει ο ήλιος και να αερίζονται καλά οι χώροι. Τα δωμάτια διαχωρίζονταν το ένα από το άλλο με ξύλινους τοίχους, τις ΜΙΣΑΝΤΡΕΣ.  Οι σκεπές των σπιτιών ήταν και είναι φτιαγμένες με κεραμίδια, οι αυλές είναι πλακοστρωμένες κι άλλες έχουν τσιμέντο. Οι εξώπορτες που παλαιότερα ήταν δίφυλλες ξύλινες, τώρα είναι σιδερένιες…                                                                                           

Οι άνθρωποι είναι αυτοί που μετατρέπουν τα ντουβάρια ενός σπιτιού σε κάτι πιο ουσιαστικό και σπουδαίο: σε σπιτικό. Οι  τωρινοί νοικοκυραίοι των πέτρινων σπιτιών της Ζώνης, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια ζεστή ατμόσφαιρα συνύπαρξης του παλιού με το σύγχρονο, ώστε να υπάρχει μία λειτουργικότητα και συνέχεια. Κάθε πέτρα έχει τη δική της σωστή θέση στα σπίτια του χωριού μας. Ο χρόνος συμπεριφέρθηκε επίσης με επιείκεια απέναντι σε κάθε αγκωνάρι και λιθάρι των Ζωναταίϊκων σπιτιών. Στέκουν το καθένα στο δικό του χώρο, στολίδια του τόπου μας, αψευδείς μάρτυρες της ιστορίας του και των ανθρώπων του. Δικαίως  έχουν βρει μια γωνίτσα αγάπης κι όμορφων αναμνήσεων στο μυαλό και στην καρδιά μας… 

https://zaharoulagaitanaki.wordpress.com 

«ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ» - Ποίηση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

«ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ» Ποίηση της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη

Κείνες τις ώρες τις μικρές, 

που φυλακίζονται οι στιγμές 

στης Μνήμης τα συρτάρια, 

κράτα μια ανάμνηση θολή, 

κάν’ τη του πόνου σου βολή 

και ρίξε τη στα ζάρια.

Κι αν ’ρθουν εξάρες στη σειρά, 

δώσε στη Λήθη τη χαρά 

ξανά να σεργιανίσει. 

Ό,τι σε πλήγωσε πολύ,

ας γίνει δάκρυ και φιλί 

να σε ανακουφίσει.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Η Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 1966.  Φοίτησε στη Νοσηλευτική Σχολή του ΤΕΙ Αθήνας και αποφοίτησε από Σχολή Ιδιαιτέρων Γραμματέων.  Εργάστηκε επί δυόμισι χρόνια πάνω στην επεξεργασία και την δακτυλογράφηση του Ιστορικού Αρχείου του Εμμ. Ι. Τσουδερού (1941-44), το οποίο εκδόθηκε σε έξι τόμους. Από το 2008 ζει με την οικογένειά της στη ΖΩΝΗ Αρκαδίας και είναι αγρότισσα. Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με την Ποίηση, το Διήγημα, το Δοκίμιο, την παρουσίαση Βιβλίων (στήλη «ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ…» στην μηνιαία εφημερίδα «ΓΟΡΤΥΝΙΑ») και έχει γράψει το μυθιστόρημα «ΛΙΑΚΑΔΑ ΚΑΙ ΣΚΙΕΣ».  Δουλειά της δημοσιεύεται σε  εφημερίδες, περιοδικά, Ανθολογίες κι έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ιταλικά, Γαλλικά,  Ινδικά,  Ισπανικά, Πορτογαλικά, Αλβανικά, Ρωσικά, Ουγγρικά και Κινέζικα. Έχει αποδώσει από τα αγγλικά στα ελληνικά ποιητές από την Αλβανία, την Ταϊβάν, την Κίνα, τις Η.Π.Α., την Κορέα, την Ιαπωνία, το Ισραήλ, την Ιταλία, τη Βραζιλία, την Μάλτα, την  Μογγολία κ. ά.,  καθώς και στίχους Ελλήνων ποιητών στ’ αγγλικά. Για την δουλειά της αυτή βραβεύτηκε ως μία από τους “The International Best Translators 2005” από το “The International Poetry Translation and Research Centre”  το 2006 , από το ίδιο Κέντρο ως “Best Poet of the Year 2012”  και από τον Λογοτεχνικό όμιλο «Ξάστερον» ως η «Καλύτερη ελληνίδα μεταφράστρια του 2007» (22 Μαρτίου 2008). Τον Ιούνιο του 2013, βραβεύτηκε από το «International Writers and Artists Association – IWA» των ΗΠΑ, ως η Καλύτερη Μεταφράστρια του 2013. Έχει λάβει το Δίπλωμα «HANGCHON CULTURE» από την Κορέα, βραβεία ποίησης, δοκιμίου και διηγήματος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών, τη ΔΕΕΛ, το Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου, Αριστείο Ποίησης από το «Cultural Agency of Johannesburg» και άλλα.

Είναι ισόβιο μέλος: του “World Congress of Poets” / “World Academy of Arts and Culture”  (& επίτιμη Διδάκτωρ Λογοτεχνίας με Δίπλωμα που της απονεμήθηκε το 2007 στην πόλη Τσενάι της Ινδίας) και της IWA (International Writers and Artists Association). Επίσης μέλος της «World Poets Society», της Ισπανικής «Asociacion Mundial de Escritores» – Α.Μ.Ε. (Νο. 3299) και των «Poetas del Mundo». Το 2001 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή «ΑΝΟΜΟΙΑ ΤΟΠΙΑ» από τις εκδόσεις «Περιπλανητής», το 2003 το Δοκίμιο «ΠΟΤΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ – ένας πολυγραφότατος Δημιουργός» από τις εκδόσεις «Μαυρίδης», το  2006 από τις εκδόσεις «Πλάτανος» το «ΣΤΑΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ – Αποτυπώνοντας τη ζωή – Ιχνηλασία στον ποιητικό του χώρο», το 2010 το βιβλίο «ΖΩΝΗ (1810 – 2010) 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ», έκδοση του Μορφωτικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Ζώνης και το 2012 το «POTIS KATRAKIS – ROUTE TO CREATION» (στ’ αγγλικά). Κυκλοφόρησαν σε βιβλία οι συνεντεύξεις που πήρε από τον Γιώργο Ι. Μποτή ( «Μια καταιγίδα δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ», εκδόσεις «Πλάτανος», Αθήνα 2010), τον Σπύρο Κ. Καραμούντζο («Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση», Άργος 2011) και σε ειδική έκδοση του περιοδικού «Ύφος», η συνέντευξη – ποταμός με τον καπετάν Νίκο Κωστάρα. Έχουν επίσης εκδοθεί μεταφράσεις της (από τα Αγγλικά στα ελληνικά) των: Hsu Chi Cheng (Ταϊβάν): «Ο τόπος μου στις δυο πλευρές του πορθμού της Ταϊβάν», Lisa Choi (Κίνα) «Αναμέτρηση», Mirela Dudi (Αλβανία): «Καθαρίζοντας τον ουρανό μου», Βίλμα Φράνσις Ράμπ: «ΑΝΑΤΟΜΙΑ», εκδόσεις «Πλάτανος» Αθήνα 2006, Baek Han-Yi (Κορέα): ποιήματά του σε έναν τόμο αφιερωμένο στο έργο του, Prof. Moshe Liba (Ισραήλ): «Ουδείς προφήτης στον τόπο του» (2010). Από τα ελληνικά στ’ αγγλικά: Στάθη Γρίβα: «Πολίτης του κόσμου», εκδόσεις «Πλάτανος», 2007 και «Αλλιώτικοι Δρόμοι», Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, 2008.  Ρέας Ζόγκαρη – Καπορδέλη: «Σκιαγραφήσεις», ιδιωτική έκδοση 2003, «Στην άκρη του φτερού οι στοχασμοί», ιδιωτική έκδοση 2004 και «Το όνειρο του μέλλοντος» από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση 2007. Ζαννέτας Καλύβα – Παπαϊωάννου: «Νότες μιας ζωής», εκδόσεις «Ύφος», 2002 και «Με της καρδιάς μου τα φτερά», εκδόσεις «Πλάτανος» 2007, Ελένης Ι. Γρίβα: «Εικόνες ζωής» (Ιδιωτική έκδοση, Λαμία. 2010), Πότης Κατράκης «The unforeseen» (2009) και «Eyes of soul» (2010), Σπύρου Κ. Καραμούντζου «Poet’s Garden – Ο κήπος του ποιητή» (2013). Το περιοδικό «ΜΟΡΙΑΣ» (Γενάρης – Μάρτης 2007) αφιέρωσε το 81^ο τεύχος του στο έργο της, ενώ έχει καταγραφεί στους  10^ο τόμο και 25^ο τόμο της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Χάρη Πάτση.

https://zaharoulagaitanaki.wordpress.com