Μια ευχάριστη έκπληξη με περίμενε, αγαπητοί μου φίλοι, να ακούσω μελοποιημένο το ποίημα μου: "ΜΕ ΤΙΣ ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ", από τον εκλεκτό φίλο καλλιτέχνη και μουσικοσυνθέτη Τασος Ζαχαριαδης ή αλλιώς Pierotos Pierotos , στο Radio Pierotos - Εν Ζωή: Παρουσιάσεις Λογοτεχνικών Έργων.
Είμαι ευγνώμων για τη στήριξη που προσφέρετε στο έργο μας αγαπητέ μας φίλε, Τάσο Ζαχαριάδη!
Εύχομαι από καρδιάς υγεία και κάθε καλό σε εσάς και στην οικογένειά σας!
Καλή συνέχεια στο αρεστό έργο σας!
Με όλη μου την εκτίμηση
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
ΜΕ ΤΙΣ ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ της Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Δυο αετοί στην ρεματιά τις λυγαριές κλαδεύουν
Τα νυχοδαχτυλάκια τους τα άνθη της χαϊδεύουν
Με τα μαβιά σταφύλια της πλέκουν χρυσά στεφάνια
Να γοητεύσουν ένα κορμί που έχει μάτια πλάνα.
- Κόρη μου τα ματάκια σου που όλο σπιθοβολούνε,
Σαν ρίχνουν σπίθα στην καρδιά, τα σπλάχνα αιμορραγούνε!
- Αητέ μου τα νυχάκια σου που όλο με χαϊδεύουν,
Σβήνουν την κάψα της καρδιάς κι όλο με ημερεύουν!
Οι δυο αετοί φτερούγησαν, στα ουράνια πετάνε∙
Με τις γοργοφτερούγες τους τα σύννεφα κρατάνε∙
Μην τύχει πέσουν κεραυνοί την λυγαριά και κάψουν
Κι απ' τα μαβιά σταφύλια της στεφάνια μη δεν φτιάξουν.
- Άπλωσε τις φτερούγες σου αητέ μου και σου τάζω,
Πως στην ψηλότερη κορφή του σύμπαντος θα φτάσω!
- Άπλωσε τις φτερούγες σου κόρη μου και σου λέγω,
Πως δυο φτερούγες, κι άλλες δυο, είναι αυτό που θέλω!
Έγραψαν για το έργο:
Η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη είναι μια ιδιαίτερη λογοτεχνική και εικαστική δημιουργός, μια σπάνια περίπτωση καλλιτέχνιδας με πολυσχιδή προσωπικότητα και ανοιχτούς πνευματικούς ορίζοντες. Πατά γερά με το ένα πόδι στην παράδοση, αντλώντας από τις ρίζες και τη λαϊκή μας κληρονομιά, ενώ με το άλλο προχωρά με τόλμη προς το σύγχρονο, το μοντέρνο και το αναζητητικό.
Διαθέτει την ξεχωριστή ικανότητα να αφουγκράζεται κάθε μορφή τέχνης. Οι κεραίες της είναι πάντοτε στραμμένες προς καθετί ποιητικό και δημιουργικό, ανεξάρτητα από το ύφος, το ρεύμα ή τον χώρο από τον οποίο προέρχεται. Γι’ αυτό και το έργο της παρουσιάζει πολλές όψεις και πρόσωπα, εκπλήσσοντας ευχάριστα τον αναγνώστη και τον θεατή με τη διαρκή του ανανέωση.
Τα λόγια μου δεν είναι τυπικές φιλοφρονήσεις. Είχα την τιμή να παρουσιάσω το έργο της δύο φορές και να συνεργαστώ μαζί της σε αρκετές ακόμη καλλιτεχνικές δράσεις. Μέσα από αυτή τη διαδρομή γνώρισα μια δημιουργό αυθεντική, ανήσυχη και αφοσιωμένη στην τέχνη της. Θεωρώ πως αποτελεί πραγματικά μια σπανιότητα, ένα πολύτιμο κόσμημα στον χώρο της τέχνης και των γραμμάτων. Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Σήμερα, λοιπόν, φορέσαμε συμβολικά την παραδοσιακή μας φορεσιά: εκείνη μέσα από την ποιητική της δημιουργία κι εγώ, ο Pierotos Pierotos, μέσα από την ανάλογη μελοποίηση, σε ένα ταξίδι όπου η παράδοση συναντά τη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση.
Ξηροκαρίταινα Γορτυνίας
Ένα
ποίημα, κυριολεκτικά αίνος, ύμνος δεμένο τόσο υπέροχα με την μουσική
και δύο μαγευτικές φωνές που κινείται μέσα στο αρχέγονο ελληνικό τοπίο,
εκεί όπου ο έρωτας δεν είναι ατομικό συναίσθημα αλλά κοσμική δύναμη.
«Στους στίχους αυτούς ο αετός δεν είναι πουλί, είναι σύμβολο της
ανόδου. Είναι η ακατάβλητη ορμή του ανθρώπου να υπερβεί τη γη και να
συναντήσει το ύψος. Η λυγαριά, με τα άνθη και τα μαβιά σταφύλια της,
στέκει σαν η γόνιμη φύση των αρχαίων μύθων, όπου ο κόσμος δεν χωρίζεται
σε ύλη και πνεύμα, αλλά ανασαίνει ως ένα σώμα.
Το
ποίημα αναδίδει το άρωμα της ελληνικής γης, της δημοτικής παράδοσης και
της μεταφυσικής λαχτάρας του ανθρώπου να πετάξει ψηλότερα από τη μοίρα
του. Οι τελευταίοι στίχοι, όπου οι τέσσερις φτερούγες γίνονται μία κοινή
πτήση, συμπυκνώνουν μια βαθιά αλήθεια, τουτέστιν, ότι η ολοκλήρωση δεν
βρίσκεται στη μοναχική κορυφή, αλλά στην ένωση δύο υπάρξεων που τολμούν
να ανέβουν μαζί προς το φως.» Ένα τραγούδι λυρικό, συμβολικό και βαθιά
ελληνικό, και μία σύνθεση τραγουδισμένη αγγελικά, όπου ο έρωτας
απογειώνεται, στα Γορτυνιακά της Ερυκίνης Αφροδίτης βουνά και αποκτά
φτερούγες και η φύση γίνεται η γλώσσα της ψυχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου