«ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ» ένα συγκλονιστικό αφήγημα του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

 

Σκίτσο του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ 

Οι ώρες περνούσαν γιομάτες τρόμο κι αγωνία. Στον καταυλισμό της Τζενίν, πόλη της Παλαιστίνης, τα φέρετρα –σανίδες, μαύρες πλαστικές σακούλες, χάρτινα κουτιά– αραδιασμένα στους δρόμους κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του κατοχικού στρατού.

Πιο κει ανθρώπινα πτώματα σωριασμένα το ένα πάνω στο άλλο κι άλλα πολλά πλακωμένα μες στα χαλάσματα που άφησαν πίσω τους τα τανκς, περίμεναν την σειρά τους για ένα φέρετρο. Άλλα πάλι, τα πετούσαν όπως-όπως, σε στρατιωτικά οχήματα για να τ’ απομακρύνουν απ’ την περιοχή.

Τραγική η εικόνα. Τίποτα δεν άφησε όρθιο ο κατοχικός στρατός.

Γκρέμισαν τα σπίτια των Παλαιστινίων με τέτοια μανία κι εκδίκηση που αδιαφορούσαν αν αυτά ήταν κατοικημένα απ’ ανθρώπους κάθε ηλικίας. Η Τζενίν πόλη της Παλαιστίνης τώρα ένα ερείπιο είχε καταντήσει, που το ανθρώπινο αίμα το συναντούσες παντού, σε κάθε σπιθαμή της γης της.

Μια μικρή Χιροσίμα πόλη κι αυτή, μετρούσε τα θύματά της πάνω στον αδιάκοπο αιματηρό αγώνα της για να αποκτήσει η Παλαιστίνη την λευτεριά της απ’ την κατοχή που της έχει επιβάλλει η υποτίθεται, δημοκρατική και πολιτισμένη χώρα του Ισραήλ.

Όμως μέσα απ’ αυτό το ανθρώπινο μακελειό, μέσα απ’ τα συντρίμμια της πόλης, ξεπροβάλλει για ακόμα μια φορά η ηρωική μορφή της γυναίκας. Της Παλαιστίνιας γυναίκας.

Η Λεϊλά ήταν δεν ήταν 25 χρόνων. Αγαπιόταν μ’ ένα συνομήλικό της τον Σαέμπ και με αγωνία περίμεναν την μέρα για να παντρευτούν.

Στις δύσκολες αυτές στιγμές από τύχη γλίτωσε καθώς πρόλαβε να τρυπώσει κάτω απ’ ένα γερό ξύλινο τραπέζι. Όμως η σκέψη της πετούσε στον άνθρωπο της καρδιάς της.

Το σπίτι της ήταν σ’ απόσταση μισού τετραγώνου απ’ το δικό του. Εκεί έμενε μόνη αφού οι γονείς της κι ο αδελφός της είχαν σκοτωθεί σε προηγούμενες αιματηρές επιθέσεις του κατοχικού στρατού. Με κίνδυνο της ζωής της, αφού πρώτα κατόρθωσε ν’ απεγκλωβιστεί έτρεξε ως τα συντρίμμια του σπιτιού του αγαπημένου της κι άρχισε με μεγάλη οδύνη αλλά και γενναιότητα να παραμερίζει τα χαλάσματα για να βρει προσβάσεις στο εσωτερικό του σπιτιού.

Κάθε τόσο καλούσε τ’ όνομα του αγαπημένου της: «Σαέμπ, Σαέμπ…» Όμως καμιά απάντηση δεν έπαιρνε. «Σαέμπ…Σαέμπ…» κι οι κρότοτων πυροβολισμών και τα μουγκρίσματα των οχημάτων, των ελικοπτέρων και των αεροπλάνων του στρατού, σκέπαζαν τη φωνή της.

Ξαφνικά ένα πόδι ξεχώρισε απ’ το υπόλοιπο σώμα. Τίναξε το χώμα και κοντά στο υπόδημα διέκρινε την κάλτσα. Τώρα ήταν βέβαιη. Το πτώμα αυτό ανήκε στην μέλλουσα πεθερά της. Πριν λίγο καιρό είχε επισκεφτεί τη Ραμάλα κι αγόρασε γι’ αυτήν ένα ζευγάρι κάλτσες σαν ένα μικρό αναμνηστικό δωράκι, και τώρα…

Συνέχισε με νύχια και με δόντια να μετατοπίζει τα ερείπια ενώ η αγωνία της είχε φθάσει στ’ απροχώρητο όταν δίπλα στο κατεστραμμένο κρεβάτι του υπνοδωματίου, είδε δυο ορθάνοιχτα κι ασάλευτα μάτια να την κοιτάζουν. Ήταν ο Σαέμπ. Πλακωμένο το κορμί του από σπασμένους τοίχους και τούβλα με το κεφάλι του από τύχη άθικτο αλλά… νεκρός.

Την έπιασε πανικός. Πετούσε τ’ αντικείμενα δεξιά κι αριστερά, γλιστρούσε, μάτωνε μα τελικά κατάφερε να τον φέρει στα χέρια της, να τον αγκαλιάσει… Ο Σαέμπ όμως εξακολουθούσε να την κοιτάζει κατάματα, σαν να της ζητούσε συγνώμη, που δεν πρόλαβε ο θεός να ευλογήσει τον γάμο τους.

Η Λεϊλά ένιωθε χαμένη. Πώς μπορούσε τώρα αυτή να του κλείσει τα φλέβαρά του; Πώς θα μπορούσε ν’ αποχωριστεί αυτά τα μάτια που γέμιζαν την ψυχή της σιγουριά κι ελπίδα; Αυτά τα χέρια που την αγκάλιαζαν με τρυφερότητα, αυτά τα χείλη που της ψιθύριζαν με λατρεία τις λέξεις «ακριβή μου εσύ..!» Ω, όνειρο, για ένα όνομα, μια τιμή, μια πατρίδα, πόσο αίμα περικλείεις μέσα σου!

Έπιασε τον καλό της απ’ τους ώμους κι άρχισε να τον σέρνει πάνω απ’ τα χαλάσματα προς το αντικρινό πεζοδρόμιο. Την είδαν όμως οι στρατιώτες κι όρμησαν κατ’ επάνω της. Δυο τανκς μ’ αναμμένες τις μηχανές, έκλεισαν τις προσβάσεις. Της άρπαξαν βίαια το πτώμα, την έριξαν κάτω κι άρχισαν να την ψάχνουν. Ύστερα με σπρωξιές την γύρισαν πίσω στα χαλάσματα. Η Λεϊλά δεν κρατήθηκε. Σαν Παλαιστίνια που αψηφούσε τον θάνατο γέμισε την ποδιά της πέτρες. Μετά σηκώθηκε όρθια και σ’ ένα ξέσπασμά της άρχισε να πετροβολάει τους στρατιώτες φωνάζοντας, «Φονιάδες, φονιάδες…»

Αυτό ήταν. Δεν κράτησε πολύ αυτό. Δέκα, είκοσι, πυροβολισμοί ακούστηκαν ταυτόχρονα, κι η Λεϊλά σωριάστηκε στο έδαφος νεκρή. Πίσω της η ιστορία, υπομονετικά κατέγραφε τα πάντα. Η ιστορία που κάποτε θα μιλήσει έτσι όπως μιλάει κι η άνοιξη, με δονήσεις και θριάμβους ύστερα απ’ ένα εφιαλτικό, παγερό χειμώνα. Θα μιλήσει για την Παλαιστίνη και τους ήρωές της. Θα μιλήσει για την Λεϊλά, τον Σαέμπ και την αγάπη τους. Τίποτε άλλο.

Γεράσιμος Μ.Λυμπερατος 2002

 

ΠΗΓΗ:   https://vrysoulesgnosis.wordpress.com/

«ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ» ΜΑ ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ! του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

«ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ» ΜΑ ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ!

Κανένα νιόβγαλτο πουλί
δεν κάθεται σε μαραμένο φύλλωμα.
Κανένα αστέρι
ποτέ δεν κλείστηκε στο καβούκι του.
Κανένα τραγούδι
φυλακισμένο
δεν μιλά για την χαρά του τρύγου.
Καμιά χαραμάδα
δεν θα σου φέρει το φως που χρειάζεσαι.
«Μένουμε Σπίτι» Μα δεν σιωπούμε!
Έβγα στο μπαλκόνι σου
και μίλα στον άδειο δρόμο.
Αν κάποιος σε κοιτάξει
θα πει πως αυτός σε άκουσε.
Αύριο ο ένας θα γίνουν δυο
κι αργότερα χιλιάδες.
Μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε
για ένα καλλίτερο κόσμο.
Χωρίς ιούς και Κορωνιούς.

https://vrysoulesgnosis.wordpress.com/

ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ σημείωσε η παρουσίαση των βιβλίων και ζωγραφιών του Γερ.Μ.Λυμπεράτου, στο Σύδνεϋ

Η ομιλία του Γερ. Μ. Λυμπεράτου

Αγαπητοί μου φίλοι

Η παρουσία μου στα λογοτεχνικά δρώμενα της παροικίας μας αρχίζουν από παλιά καθώς ποιήματα και διηγήματα δημοσιεύθηκαν σε όλες τις εφημερίδες της παροικίας μας Νέα Πατρίδα, Ελληνικό Κήρυκα, Κόσμο, Κοινοτικοί ορίζοντες, Κυριακή, Ελληνίς κλπ.
Σήμερα όμως και καθώς τα χρόνια περνούν είπα  να υπακούσω στον «χρόνο» που κάθε στιγμή με προστάζει με την λέξη «Σπεύδε».
Έτσι αποφάσισα  να εκδώσω μερικά  από τα παλιά  και περισσότερα από τα νέα ποιήματα  και διηγήματά μου.
Σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας τα παρουσιάσω ως συλλογές, σε εκδόσεις ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ που εδρεύουν στην Αθήνα.

Αγαπητοί μου φίλοι,
χαρά μου θα είναι αν μπορέσω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου που εκφράζονται  λογοτεχνικά είτε με το ποίημα είτε με το διήγημα είτε με την καλλιτεχνία.
Επειδή όμως άλλοι ομιλητές  θα αναφερθούν  στο διήγημα και τα σκίτσα προτίμησα την σημερινή μου ομιλία  να την συσχετίσω με την ποίηση,  να δώσω έμφαση σ’ αυτό που λέμε «σχέση του ποιητή με την ποίηση». Έτσι όταν θα έρθετε σ΄ επαφή με τα ποιήματά μου θα καταλάβετε περισσότερο πως προέκυψαν αυτά.

Αγαπητοί φίλοι,

πρέπει να τονίσω πως  η σχέση μου με την ποίηση πρωταρχικά φέρει τη σφραγίδα της ανάγκης. Δεν μου την επέβαλε κανείς, φυσικά ήρθε στη ζωή μου, κάποιες στιγμές της εφηβείας μου κι αργότερα σαν βρέθηκα σ’ αυτούς τους  μακρινούς τόπους  ως μετανάστης.
Και λειτούργησε αρχικά σαν μια εξομολόγηση, ξεκλειδώνοντας από μέσα μου συμπτώματα του εφηβικού μου φόβου και προσαρμογής, σε έναν περίγυρο ασφυκτικό που δημιούργησαν οι μεταπολεμικές καταστάσεις, και μετέπειτα οι πρώτες διαπιστώσεις της μεταναστευτικής μου ζωής.
Αργότερα κοντά στην εργασία μου, στις καθημερινές σχέσεις με τους άλλους εργαζόμενους, ακόμη και τις ώρες τις ελεύθερες, του στοχασμού και των ερωτηματικών που έθετε η ζωή, συνειδητοποίησα, ότι η σχέση μου με την ποίηση πέρασε σε ένα νέο στάδιο, καθώς μέλημά μου δεν ήταν μόνο το δικό μου βίωμα αλλά και του συνανθρώπου μου, η ίδια η κοινωνία.

Η πάλη για επιβίωση, κοινωνική δικαιοσύνη, για ειρήνη και ένα καλύτερο κόσμο, ήταν προϊόν της ευαισθησίας που απόκτησα από την σχέση μου με την ποίηση.

Έτσι, πιασμένοι χέρι-χέρι με την Ποίηση (την αληθινή ποίηση*) με μια αισθητική δυνατή ταξική κρίση που απόκτησα, με διευρυμένο πλέον το νου, βαδίζουμε με σκοπό την Ανύψωση του Ανθρώπου, του ανθρώπου που μάχεται πρακτικά και πνευματικά για την ευτυχία του, απαλλαγμένη από κοινωνικές ανισότητες και δεινά.

Δεν κρύβω πως η ποίηση ως ισχυρό μέσον γνώσης για την αλήθεια της ζωής επιδρά αποφασιστικά στη σκέψη μου, στον στοχασμό μου αλλά και με καθιστά υπεύθυνο απέναντί της. Με προτρέπει ν’ αναπαράγω απ’ τη ζωή ό,τι με συγκινεί, ό,τι με θυμώνει, ό,τι τέλος πάντων κεντρίζει το ενδιαφέρον μου και να πράττω ανάλογα, με στίχους και ποιήματα.
Ήταν για μένα το όπλο που με βοηθούσε να απαντώ στα μεγάλα ερωτηματικά που μου έθετε η ανθρώπινη ύπαρξη . Το παντοτινά συγκλονιστικό πρόβλημα της ζωής και του θανάτου, των σχέσεων του ανθρώπου με την ύπαρξή του , με τον ίδιο τον άνθρωπο.

Σ’ αυτό τόσο η ποίηση όσο και το διήγημα (στο βαθμό που αυτό γίνεται επιτρεπτό ) με βοηθά στη στόχευση της αλήθειας για τα σημερινά κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν τον πλανήτη μας,  να σταθώ στο πλευρό του αγωνιζόμενου Ανθρώπου για Ειρήνη και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ναι, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που ίσως αυτό να είναι κι ένα από τα πολλά που πρεσβεύει η αληθινή ποίηση ως τελικός σκοπός, αλλά κι όλες οι άλλες τέχνες.
Αλήθεια, κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ανθρώπινη ζωή, χωρίς αυτή την σχέση με την ποίηση, τις τέχνες γενικότερα;

Θα μύριζε η ζωή μας δυόσμο και βασιλικό ή θα μας αγκάλιαζε η ψυχρή αίσθηση του χειμώνα;
Θα νιώθαμε την ανάγκη να υμνούμε τον έρωτα, την αγάπη, με στίχους, ή θα νιώθαμε την άγρια αίσθηση διαιώνισης του είδους των ζώων;
Θα τραγουδούσαμε τους στίχους «… σώπα όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» ή θα υποτασσόμαστε στον κατακτητή ως δούλος λαός;

Κοιτάζω τα αστέρια στον ουρανό που τρυπούν με μίσος αδιάκοπα τα σκοτάδια της νύχτας. Να μια αληθινή ποίηση αναφωνώ, να μια σχέση ποίησης και ποιητή με νόημα για τον Αγωνιστή Άνθρωπο! Να μια σχέση λογοτέχνη κι αστεριών, που εκφράζει τον αδιάκοπο αγώνα του ανθρώπου για να λάμψη το φως εκείνο που θα τον οδηγήσει σε ένα καλλίτερο αύριο.

Ωστόσο  από αυτά τα γενικά και ειδικά ζητήματα που ανάφερα πηγάζει, κι ένα σπουδαίο ερώτημα.
Τι με έκανε επί  της ουσίας  να θέσω  την ποίηση και τα διηγήματά μου στην υπηρεσία του Ανθρώπου;
Πρέπει να απαντήσω. Με έκαναν οι προοδευτικές ιδέες που απόκτησα.
Χωρίς αυτές τα ποιήματά μου, τα διηγήματά μου όσο και άρτια  καλογραμμένα να ήταν αυτά, δεν θα περιείχαν τις ανθρώπινες αξίες, αυτές που προσφέρονται να αντιμετωπίσουν τον θάνατο, τον πόλεμο, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την απανθρωπιά , την εκμετάλλευση ανθρώπου  από άνθρωπο, την πείνα την θανατερή, την φτώχειαγε, την ανεργία,  τα ναρκωτικά, την κοινωνική σήψη και προ παντός την κακομοιριά και τον φόβο.
Γιατί όπως έλεγε και ο Γιάννης Ρίτσος πολλά από τα παραπάνω  εκτός ότι δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα αποτελούν και αιτία θανάτου.

Ο Άνθρωπος δεν γεννήθηκε στην μιζέρια και την κακομοιριά,  για να του βάζουν στο στόμα του μια μπουκιά ψωμί και να τον υποχρεώνουν να λέει κι ευχαριστώ.
Ο άνθρωπος γεννήθηκε με προορισμό  να μοιράζεται δίκαια και ισότιμα  ότι του ανήκει με τους συνανθρώπους του, τα υλικά αγαθά που με ιδρώτα παράγει αλλά και τα πνευματικά , είτε αυτά είναι το ψωμί,  είτε η υγεία, είτε η μόρφωση. Έτσι όπως μας το λέει κι ο επαναστατικός Κ. Παλαμάς στο ποίημά του « Εμείς οι Εργάτες»

Στου κόσμου τους θησαυριστές  το βιός σου εργάτη
Νόμοι σ’το τρώνε  αδικητές  χωρίς ντροπή Αγκαλιαστείτε  αδέρφια ορθοί ! Με μια καρδιά  μια γνώμη, Δικαιοσύνη βρόντηξε , και λάμψε,  προκοπή!-

Αξίζει λοιπόν αυτή την φυσιογνωμία  που ονομάζεται  εργάτης εργάτρια  γυναίκα, άνδρας,  μάνα, παιδί,  να τους δώσουμε στην κοινωνία την θέση που τους αξίζει. Κι όχι αδιάντροπα να τους πετούμε πάνω τους όλες τις αμαρτίες του κόσμου.

Από την άλλη μεριά δεν αφήνω στην άκρη και ό,τι θετικό της ζωής αυτής. Την αναπτυσσόμενη συνεχώς τεχνολογία, τις επιστήμες κλπ
Με τα ποιήματά μου και τα διηγήματα  ύμνησα την αγάπη , τον έρωτα, την φύση, το κάλος, τις παραδόσεις της πατρίδας μας, τα  παροικιακά μας δρώμενα.

Όμως  πιστεύω πως τελικά  η ποίηση, η λογοτεχνία,  η καλλιτεχνία, αλλά κι ο ίδιος ο ποιητής ,ο συγγραφέας,  ο καλλιτέχνης,  δεν θα γίνουν  ποτέ διαχρονικοί δεν θα περάσει  ποτέ το έργο τους στην Αθανασία, αν δεν κάνουν  πρώτα το χρέος τους προς την ζωή, προς τον άνθρωπο.
Αν  το έργο τους δεν  συμβάλλει αποφασιστικά στην δημιουργία ενός καλλίτερου κόσμου.
Γι’ αυτό και κάνω έκκληση  στους λογοτέχνες και καλλιτέχνες της παροικίας μας, στους δασκάλους και καθηγητές να κάνουν την μεγάλη υπέρβαση και να διδάξουν στις νέες γενιές σαν ένα πρώτο βήμα,  και πριν από την λέξεις, Μάνα,  ψωμί, σχολείο,  δικαιοσύνη, καθήκον, την λέξη ειρήνη.
Ειρήνη στην οικογένεια, Ειρήνη στην κάθε κοινωνία, Ειρήνη σε όλο τον κόσμο .

Η λογοτεχνία και η καλλιτεχνία εδώ πρέπει να παίξει  τον ρόλο της . Να γίνουν οι νοητοί φρουροί της ανθρώπινης ζωής. Ο κόσμος μπορεί  ν’ αλλάξει  προς το καλλίτερο! Ποτέ δεν είναι αργά, μπορεί!

Σας ευχαριστώ.

Γεράσιμος  Μ. Λυμπεράτος

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ και 4.30 μ.μ. η παρουσίαση των βιβλίων και εικαστικής έκθεσης του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

GEORGES RIVER SAILING CLUB SANS COUCI NSW
Είσοδος  αυτοκινήτων από SANONI AVE  DOLLS POINT

Με ενδιαφέρον  αναμένεται η εκδήλωση παρουσίασης των ποιητικών συλλογών και αυτής του διηγήματος του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου στο Σύδνεϊ.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Κυριακή 2-Φεβρουαρίου 2020, ώρα 430μ.μ. σε μια από τις πιο ποιητικές αίθουσες του Σύδνεϊ, μια και το κτίριο είναι κτισμένο πάνω στην θάλασσα, γειτονεύει με ένα τεράστιο πάρκο γιομάτο κουκουναριές και εκατοντάδες άσπρους παπαγάλους να πετούν ανά πάσα στιγμή.
Πρόκειται για την αίθουσα εκδηλώσεων του  GEORGES RIVER  SAILING CLUB που βρίσκεται  στην όμορφη τοποθεσία SANS SOUCI  NSW (Dolls point)
Η θέα στον κόλπο του ΒΟΤΑΝΥ ΒΑΥ είναι υπέροχη μια η θάλασσα τις περισσότερες φορές είναι (λάδι) που μας θυμίζει αυτές τις πατρίδας.
Απ’ τις πληροφορίες που έχουμε, η παραπάνω εκδήλωση συμπληρώνεται και με έκθεση 120 σκίτσων και ζωγραφιών του Γεράσιμου Λυμπεράτου, με όλες τις τελευταίες δημιουργίες του καθώς και με τρία γλυπτά του καλλιτέχνη Φ.Βούρου.
Επίσης  πρέπει να τονίσουμε  πως τόσο ο παροικιακός τύπος όσο και το πολυεθνικό ραδιόφωνο SBS  έχει προβάλλει ποικιλοτρόπως την παραπάνω εκδήλωση.
Ο Ελληνικός κήρυκας  ακόμη και σήμερα αναφέρθηκε στην εκδήλωση όπου ο αρχισυντάκτης δημοσιογράφος κ. Μ. Μυστακίδης, μεταξύ των άλλων έγραψε: …στα ποιήματα και διηγήματα του λογοτέχνη γίνεται μια προσπάθεια να εκφράσει τα προβλήματα , τους καημούς, τα πάθη, τους χαρακτήρες, τις πολιτισμικές και κοινωνικές αναζητήσεις  του Ελληνισμού της Αυστραλίας μέσα από την λογοτεχνία.

Η εφημερίδα ο ΚΟΣΜΟΣ  με ευγενική παραχώρηση των κ.κ. Γ.Δραμιτινό και Γ.Χατζηβασίλη,  δημοσιεύει ολοσέλιδο  άρθρο της Ελληνίδας συγγραφέως και ποιήτριας Μ. Κολοβού-Ρουμελιώτη με τίτλο Νοηματική προσέγγιση της ποιητικής συλλογής «Στο βάθος του Κόσμου» του Γερ. Μ. Λυμπεράτου.  Ακόμη στο Ελληνικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα του SBS ο Γερ. Μ. Λυμπεράτος παραχώρησε  στον διευθυντή του προγράμματος  και δημοσιογράφο Ε. Καλό σχετική με την εκδήλωση συνέντευξη.

Ύστερα από όλα αυτά αναμένεται η εκδήλωση να στεφθεί με μεγάλη επιτυχία. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ομιλίες από τους Γ.Λυμπεράτο για την Ποίηση, Στράτο Μαυραντώνη για το διήγημα και  από τον Καλλιτέχνη Φωκίωνα Βούρο για τα σκίτσα -Ζωγραφιές. Ποιήματα και ανάγνωση διηγημάτων θα γίνουν από τον ηθοποιό Δημήτρη Δαβίσκα  και την δασκάλα  Μαίρη Πετροπούλου. Κι ασφαλώς το όλο πρόγραμμα της εκδήλωσης συντονίζει ο Θ.Καλός .Να σημειωθεί πως η αίθουσα  διαθέτει κλιματισμό και η είσοδος για όλους είναι ελεύθερη.  Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΕΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ SANONI AVE  DOLLS POINT   ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ   4.30 μ.μ.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε
στην παρουσίαση των βιβλίων και εικαστικών δημιουργημάτων
του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου. Στο Σύδνεϊ της Αυστραλίας

   

1.Συλλογή ποιημάτων και μικρών θεατρικών ΛΥΠΕΣ,ΧΑΡΕΣ,Σ’ ΕΝΑΝ ΓΚΡΙΖΟ ΟΥΡΑΝΟ (Εκδόσεις ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ)
2.Συλλογή ποιημάτων ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Εκδόσεις ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ)
3.Συλλογή διηγημάτων ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ (Εκδόσεις ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ)
4.Έκθεση σκίτσων – ζωγραφιών (θα εκτεθούν δεκάδες κάδρα μικρο-ζωγραφικής)
5.Έκτακτη συμμετοχή του καλλιτέχνη Φωκίωνα Βούρου με 3 γλυπτά.

Την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2020 και ώρα  4.30 μ.μ.
Στην αίθουσα εκδηλώσεων
GEORGES RIVER SAILING CLUB 16F SANS SOUCI NSW  (Dolls Point)
Είσοδος για τα αυτοκίνητα από  Sanoni Ave,  Dolls Point
Air conditioner

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει: καφέ, ομιλίες, απαγγελίες ποιημάτων, ανάγνωση μικρών διηγημάτων και ξενάγηση στα σκίτσα- ζωγραφιές.

Συντονίζει
Ο Θ. ΚΑΛΟΣ

Απαγγελίες
Δ. ΔΑΒΙΣΚΑΣ κι άλλοι.

ΟΛΟΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ – ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΤΗΛ. 95295962, 0422981388 – ΕΜΑΙL  g.lymberatos@hotmail.com

Νοηματική προσέγγιση της ποιητικής συλλογής: «ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου, εκδόσεις Λαγουδέρα, 2019. ( Γράφει η Μαρία Κολοβού -Ρουμελιώτη)

Νοηματική προσέγγιση της ποιητικής συλλογής:  «ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ», του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου, εκδόσεις Λαγουδέρα, 2019.  ( Γράφει η Μαρία Κολοβού -Ρουμελιώτη)

«Στο βάθος του κόσμου», μια ακόμη ποιητική συλλογή του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου, βγαλμένη  στο φως από τις εκδόσεις Λαγουδέρα το Μάρτιο του 2019, με ενενήντα νέα ποιήματα που συσπειρώνουν τη ρωμαλέα, αντιπολεμική κραυγή, όλων των φιλειρηνικών συνοδοιπόρων  της γης. Ο ποιητής ονειρεύεται τη στιγμή που οι άνθρωποι  θα γκρεμίσουν τα τείχη  που μας κρατούν  σε απόσταση‧ τη στιγμή που η γης θα πλατύνει‧ που τα παιδιά θα χαίρονται τη ζωή και  δεν θα τα φοβίζει το αύριο. Ονειρεύεται τη μέρα που η Δικαιοσύνη, η Ειρήνη, η Ομόνοια δεν θα θρέφει με σάρκες τις φυλακές, τις επαναστάσεις και τα  ξερονήσια… που η φύση θα ανασταίνει την άνοιξη… που ο ήλιος θα κράζει  για ειρήνη και  θα ξυπνά εντός μας την ορμή για ζωή. Θα βγαίνουμε, εμπρός. Δεν  θα  αφήνουμε πια να νικά ο πόλεμος!   Δεν  θα  αφήνουμε άλλο την ειρήνη να ξεματώνει…

Ο ποιητής, βαθιά ουμανιστής και  φιλειρηνιστής, τραγουδά με στίχους που σηματοδοτούν ένα καλύτερο κόσμο, απ’ όπου το δίκιο, ως μέγα πάθος, θα γκρεμίσει τους φράχτες που χωρίζουν τους ανθρώπους. Πρώτο μέλημά του: οι στίχοι του να διδάξουν την Ειρήνη και την Ανθρωπιά. Μάχεται για τους λαούς της γης, έχοντας γνώση πως όλοι οι λαοί είναι ίδιοι, με την ίδια λαχτάρα για λεύτερη ζωή και ειρήνη‧ στην καρδία  τους, κυλά αίμα… αίμα κατακόκκινο που προσδοκά ν’ απαλλαγεί απ’ τους κακούς χειμώνες, να σπείρει σπόρους για να φυτρώσουν λουλούδια και παιδικά χαμόγελα, ν’ αλλάξει  ο κόσμος… και η μεγάλη λύπη να γίνει χαρά, να φανεί το ξάστερο τοπίο της Ανθρωπιάς,  ο νοητός ήλιος της Δικαιοσύνης, όπως προσδοκούσε  ο Ελύτης.  Να  φανεί το περιγιάλι το κρυφό του Σεφέρη και  να σημάνουν οι καμπάνες του Ρίτσου!

 Ο ποιητής σηματοδοτεί  πως, για να βγούμε απ’ τον Λαβύρινθο της ζωής, χρειάζεται ένα νήμα να πιαστούμε‧ να βγούμε στο φως‧ να γλιτώσουμε απ’ τα δόντια των σύγχρονων Μινώταυρων. Επίσης, τονίζει, πως χορτασιά και πείνα, σκοτάδι και φως, ειρήνη και πόλεμος, είναι  πράγματα ασυμφιλίωτα.  Γι αυτό, μάχεται! Μάχεται  να φέρει την ανατροπή που θα ανοίξει τους δρόμους, την ανατροπή που θα οδηγήσει σε ένα φωτεινό αύριο.

«Πρέπει ν’ αλλάξει ο κόσμος./Ναι, πρέπει. Μια νέα πραγματικότητα και μια ευτυχία/εκεί που δεν υπάρχει./ Χωρίς ομίχλες και σκιές… για να μπορούν /τα καρβέλια να χοροπηδούν/πάνω στα χέρια των πεινασμένων παιδιών…»,  γράφει στο ποίημα «Οραματισμοί» της   σελίδας 76.

Τον πιάνει «Οργή» γι αυτούς που δεν ξέρουν να νικούν το φόβο‧ γι αυτούς που δεν επιχειρούν να αφοπλίσουν το σκοτάδι που σκοτώνει‧ γι αυτούς που δεν αφήνουν να περάσει θριαμβευτικά ο Ωραίος Άνθρωπος του Μέλλοντος! Στην ψυχή του χωρά η «Κοινή συμβίωση των πάντων», απαλλαγμένη από πολέμους, πείνες, κατοχές και κοινωνικές ανισότητες. Συνεχίζει με καρδιά γεμάτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο, άοκνος εργάτης να πολεμά την αναμεταξύ μας εκμετάλλευση, χωρίς να χάνει την ελπίδα μιας νέας εμπιστοσύνης που θα ενώσει τα χέρια μας σε γροθιές  και θα μικρύνει η απόσταση που μας χωρίζει…

Κι  αν χρειαστεί να γίνει θυσία… θα το κάνει στο όνομα της ζωής! Θα το κάνει επειδή, γι αυτόν τον μεγάλο έρωτα που λέγεται ζωή, αξίζει κανείς να πεθαίνει. Μέσα του έχει βρει καταφύγιο η αιώνια ταραχή, η παραδομένη στις απαιτήσεις των καιρών, η ταμένη στην πραγματοποίηση των επιθυμιών του. Αυτή, η αιώνια ταραχή,  σφυρηλατήθηκε με την κοφτερή πένα του κι έγινε στίχος, ποίημα, τραγούδι στα χείλη, ζωγραφιά, επαναστατική επιγραφή και σύνθημα που κεντρίζει το ενδιαφέρον  για περισσότερη σκέψη και μάχιμη  διάθεση.

25/11/2019

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη