«ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΟΥΡΟΥΠΟ» Η συμμετοχή της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη στο 24ο Συμπόσιο Ποίησης.

Προτού πέσει το σούρουπο

Αν μπορούσα να ζήσω τη ζωή μου από την αρχή, θα ήμουν πιο απερίσκεπτος.

Δεν θ’ άφηνα καμιά μέρα να φύγει πνιγμένη στη θλίψη.

Θα αγκάλιαζα όλα εκείνα που μου έχει χαρίσει και θα συνέχιζα.

Θα ζούσα κάθε ανατολή και κάθε δύση.

Θα ανέβαινα σε περισσότερα βουνά.

Θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια.

Θα ‘βλεπα περισσότερα ηλιοβασιλέματα.

Τα ωραιότερα δειλινά είναι εκείνα που κρύβονται πίσω από σύννεφα.   

Αντανακλούν το τέλειο φως στις πλάτες των ορέων.

Υποκλίνονται στη σαγήνη τους που ακλόνητα δέχονται τις βροντές των κεραυνών.

Συνταξιδεύουν την πανδαισία των χρωμάτων

καινούριους κόσμους φανερώνοντας

δίχως να  κάνουν απολογισμό.  

Με φιλιά και μελίρρυτα τραγούδια  θα αγγίξω τις πλάτες τους

για ένα αληθινό κι ανέξοδο ταξίδι μαζί τους

προτού πέσει το σούρουπο και κλείσω τα παραθυρόφυλλά μου…

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη  

Το Συμπόσιο Ποίησης οργανώνει η  εκλεκτή  φίλη Αριστέα στη σελίδα της:  ♥ Η ζωή είναι Ωραία ♥

           ♥ @iris ♥

Το 24ο Συμπόσιο Ποίησης ολοκλήρωσε σήμερα τον προορισμό του. https://princess-airis.blogspot.com/

Το 24ο Συμπόσιο Ποίησης ολοκλήρωσε σήμερα τον προορισμό του. Ένα Συμπόσιο γεμάτο χρώματα, αισθήσεις, λυρισμό  και συγκίνηση! Νικήτρια του 24ου Συμποσίου είναι  η Maria Kanellaki με το (εξαιρετικό) ποίημα "Αμφιλύκη". Στη δεύτερη θέση, με μόλις δύο ψήφους πιο πίσω, ισοψηφούν δύο υπέροχες συμμετοχές: Η Ελένη μας (Ποιώ) με τον Ηγήτορα της ομορφιάς και η Μαίρη (Mary Pertax) με το Ηλιόγερμά της. Στην τρίτη θέση  η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη,  με το ποίημα Προτού πέσει το σούρουπο.

4.Αμφιλύκη

ενός λεπτού σιγή για τα εκλιπόντα

για το τρυφερό φιλί

το στοργικό αγκάλιασμα

τις γαληνεμένες κουβέντες

τα δάκρυα στα μάτια

την προσευχή στον ουρανό

ενός λεπτού κραυγή για τα ορατά και αόρατα

το γοργοφτέρουγο γλαροπούλι που ξαπόστασε στην πλώρη μιας ψαρόβαρκας

τις ψυχούλες που λικνίζονταν πάνω στα χρυσά λέπια της ξεστήθωτης γοργόνας

το παράπονο του ήλιου καθώς αγκυροβολούσε τις αχτίδες του

στα νερά του Σιλωάμ

το όλον της φύσης και το τίποτα που κατέγραψαν οι οθόνες

ενός Θεού οργή

για το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του κόσμου

που ξοδεύτηκε στο κλικ μιας συσκευής

για τον άνθρωπο που στα σκουπίδια

πέταξε τα δώρα Του

και γύρισε περιφρονητικά την πλάτη του

στο επιθανάτιο σπινθήρισμα του ήλιου

μέσα στον κάδο με τις πλαστικές σακούλες

ενός τέλους η αρχή

στο ξεκίνημα του πιο παγερού κι ανήλιαγου χειμώνα

οι άνθρωποι αλυχτούσαν κι έψαχναν τροφή στα σκουπίδια

το θαύμα της τεχνολογίας καθόλου δεν τους χόρτασε

κι όλο θρηνούσαν ενθυμούμενοι το τελευταίο δείπνο της Εκάτης.

 Πηγή: ♥ Η ζωή είναι Ωραία ♥

           ♥ @iris ♥