Μια βραδιά συγκίνησης έζησα στη Στέγη Γραμμάτων "Κωστή
Παλαμά" μαζί με φίλους καρδιακούς, ομότεχνους φίλους, λάτρες της Ποίησης
και Λογοτεχνίας και φυσικά, συγγενείς. Η τιμή ήταν μεγάλη για μένα προσωπικά
και το έργο μου. Σας ευχαριστώ από καρδιάς όλους, που με την ενεργή σας
παρουσία στη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου μου κάνατε τη μέρα μου ξεχωριστή
και τις ΟΛΟΝΥΚΤΙΕΣ μου να πάλλονται με την αύρα της αγάπης σας!
Σας ευχαριστώ πολύ
για τον πολύτιμο χρόνο σας που αφιερώσατε
και βρεθήκατε μαζί μου
στηρίζοντας την προσπάθειά μου.
Χίλια ευχαριστώ στη Στέγη Γραμμάτων για τη φιλοξενία και
παρουσίαση στο χώρο της ποιητικής μου συλλογής,
ευχαριστώ τον Πρόεδρο της
Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδας κύριο Λεωνίδα Μαργαρίτη (Δικηγόρο-
Συγγραφέα και Πρόεδρο της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδος) για την παρουσίαση
του συγγραφικού μου πορτρέτου και το συντονισμό της παρουσίασης, την Φιλόλογο και
Ποιήτρια Αγγελική Περδικάρη ( Φιλόλογος- Ποιήτρια) για την καταβύθιση στον
πυρήνα της Ποιητικής Συλλογής, βγάζοντας στο φως κομμάτια της ψυχής μου, 
ευχαριστώ τη Δημοσιογράφο και Εκδότρια Ελευθερία
Στεργιοπούλου για τις αναφορές της στις ώρες της αγρύπνιας που έδωσαν σχήμα, μορφή
και πνοή στην ποιητική μου συλλογή "ΟΛΟΝΥΚΤΙΕΣ",
επίσης ευχαριστώ
την Γεωργία Διαμαντοπούλου για την όμορφη απαγγελία των στίχων μου.
100 ελευθερόστιχα ποιήματα πλαισιώνουν το καινούργιο μου
πόνημα που φέρει τον τίτλο: ΟΛΟΝΥΚΤΙΕΣ, εκδόσεις «ΤΟ ΔΟΝΤΙ», Νοέμβριος 2023.
Μέσω της εν λόγω ποιητικής συλλογής επιχειρώ μια πτήση στον
ανεξερεύνητο κόσμο της ψυχής, προσπαθώντας να με ανακαλύψω, συνδιαλεγόμενη με
τις δυνάμεις εκείνες που για χρόνια με έτρεφαν, και μαζί τους να πορευτώ
κρατώντας την ακεραιότητα της ψυχής μέσα στη φυλακή της ύλης …
«Ζωσμένη τους ιμάντες του φορτίου» μου, ακολουθώντας την
τακτική της αγρύπνιας (ιδού και ο τίτλος του πονήματος: ΟΛΟΝΥΚΙΕΣ), γυροφέρνω
«Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Θεού», κάνοντας «Παράκληση στο Απολλώνιο φως»
για «Αναγέννηση» ψυχής , χρησιμοποιώντας ως όπλα την υπομονή και την αγάπη.
«Προτού πέσει το σούρουπο» και κλείσω τα ματόκλαδά μου,
χορεύω νοερά με την ψυχή του παλιού μου σπιτιού και με όλα όσα διδάχτηκα στο
χώρο του, υπενθυμίζοντας στον έσω εαυτό πως, «Είναι νεκροί κι οι ζωντανοί που
σαν νεκροί ζούνε» επισημαίνοντας τη μοναδικότητα και την αξία της κάθε
οντότητας κι απολαμβάνοντας το προνόμιο της ζωής .
«Με ένα χαρούμενο τιτίβισμα ελπίδας» και «Με την κιθάρα ανα
χείρας» γίνομαι «ανιχνευτής» των όσων συμβαίνουν γύρω μου αποζητώντας την
Πληρωμή του Χρέους μου.
Ταξιδεύω νοερά και οραματίζομαι…. χωρίς να με φοβίζει η
«Ρουτίνα» της καθημερινότητας προσπαθώντας να προσεγγίσω την ουσία της ζωής .
Με «σθένος και ηρωισμό» αποζητώ το φως της αλήθειας, καθώς,
τις ώρες της περισυλλογής και του εσωτερικού διαλόγου, η ψυχή φωτίζεται.
Συλλήψεις της στιγμής αλλά και συμπαντικές εκρήξεις…»
συμβαίνουν … Σημάδια σήμανσης του Ενός «Πυρίγονου Νου».
Προχωρώ «Με δίχως παρωπίδες»… σπαράζοντας και ξεσπώντας σε
ευχολόγια την ώρα του περάσματος από τις συμπληγάδες της οικουμενικής απειλής …
Σε ατέρμονη «αναμονή», «Ο μετανοών» λογισμός θέλει να βρεθεί
«Στον κήπο της αγάπης» άλλες φορές με την ιδιότητα του «Νοσταλγού», άλλες με
την ιδιότητα του «Ερημίτη», του περιπατητή «Διαβάτη», του «Είλωτα», του
«Εργάτη», και κάποιες φορές με την ιδιότητα του «Αυτοτιμωρού» ή του Προσκυνητή,
μέχρι να έρθει η «Κάθαρσις»
Συχνά πυκνά, ακούγονται «Κραυγές
ατάκτως ερριμμένες»… μαζί με αγωνιώδεις δηλώσεις, ως απεγνωσμένη προσπάθεια να
μεταπλάσω το παλιό σε καινούργιο… το ανύπαρκτο σε υπαρκτό… Να σηκώσω το βλέμμα
ψηλά, να δω τον κόσμο σαν παιδί…. χωρίς να συνθλιφτώ από τις συγκυρίες. σελ:50
Σε όλο αυτό το ταξίδι, προχωρώ με
«Ένα μπουκέτο κόκκινα γαρίφαλα» , προσφορά για αυτούς που με αγάπη τρέφουν τον
αγώνα κι ειρηνικά σφίγγουν τα χέρια ανοίγοντας διάπλατη αγκαλιά προς τους
κυνηγημένους σελ:94
Και συνεχίζω το ταξίδι μου… Πάντοτε,
με γεμάτες τις αποσκευές φως ανιδιοτελούς αγάπης, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τα
δώρα του Θεού, ψάλλοντας με την ψυχή μου ύμνους και καλοτάξιδες ευχές,
πλημμυρισμένη με Πληρότητα ευδαιμονίας.
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
