ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - IN THE GARDEN’S OLD CORNER by Maria Kolovou Roumelioti

ΣΤΟΥ ΚΉΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΛΙΆ ΓΩΝΙΆ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Στου κήπου την παλιά γωνιά μπήκε το πρωτοβρόχι.

Σήκωσε το δοξάρι του, το τρυπερό του δόρυ.

Τα κυπαρίσσια λύγισαν και τα πουλιά τρομάξαν.

Όνειρα θερινής νυκτός, τα σύννεφα συνάξαν!

 

Ο έρωτας, παραμυθάς, πουλούσε παραμύθια

Σε σουσουράδες, πέρδικες και σε κουτά ορνίθια.

Ποτέ του δεν αγάπησε τη Μέγαιρα Αλήθεια!

Μονάχα φίλτρα μαγικά κρυμμένα σε ψιμύθια.

 

Στου κήπου την παλιά γωνιά, μαράθια κι ακακία

Ξεράθηκε η κερασιά, απ' τη μελαγχολία

Άνεμος κοντοστάθηκε, βγάζει το φυσερό του

Λεμονανθοί τινάχτηκαν πάνω στο πρόσωπό του.

 

Πυρομανής και άτακτος, του έρωτα ο προδότης.

Αναταράζει το μυχό της χίμαιρας στρατιώτης

Στης λίμνης το θολό νερό δεν ξεδιψά ιππότης

Μόνο κυπαρισσόμηλα και θύμησες της νιότης!!!!

28 Σεπτεμβρίου 2026

Ο χαρακτηρισμός της Αλήθειας ως "Μέγαιρα" προέρχεται από ποίημα του Τασος Ζαχαριαδης - Pierotos Pierotos που είχα ακούσει μελοποιημένο και χάραξε τη μνήμη μου.)

*******************

Pierotos Pierotos

 Χαίρομαι αγαπητή μου Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη που η "ΜΕΓΑΙΡΑ ΑΛΉΘΕΙΑ" μου βοηθησε να βγει ένα τόσο έξυπνο και περίτεχνο κείμενο...Τα σέβη μου Μαρία

Abin Roychoudhury 

Αυτό το ποίημα μοιάζει λιγότερο με περιγραφή ενός κήπου και περισσότερο με την εσωτερική κατάσταση της ανθρώπινης ψυχής. Κάθε εικόνα φαίνεται να ανθίζει σε ένα νέο νόημα — η πρώτη βροχή, τα κυπαρίσσια που γέρνουν, η μελαγχολική κερασιά, ακόμα και η Αλήθεια ως Μέγαιρα. Η λυρική μουσικότητα είναι τόσο φυσική, που το όνειρο και η πραγματικότητα γίνονται αδιαχώριστα. Ολοκλήρωσα την ανάγνωση με την αίσθηση ότι είχα περιδιαβεί έναν αρχαίο κήπο, όπου η μνήμη, ο μύθος και η αγάπη ανέπνεαν όλα ήσυχα μαζί. Μια ομορφιά που σε στοιχειώνει.

 **********************

IN THE GARDEN’S OLD CORNER by Maria Kolovou Roumelioti

In the garden’s old corner, the season’s first rain arrived.

It raised its bow—its piercing spear.

The cypresses bowed, and the birds took fright.

Midsummer-night dreams—the clouds gathered them in!

Love, the storyteller, peddled fairy tales

To wagtails, partridges, and dull-witted hens.

He never loved the Hag called Truth!

Only magic potions hidden in cosmetics.

In the garden’s old corner, fennel and acacia;

The cherry tree withered away from melancholy.

The wind paused a moment, drawing out his bellows—

Lemon blossoms scattered across his face.

An arsonist and a rascal, a traitor to love;

He stirs the depths—a soldier of the chimera.

In the lake’s murky water, the knight finds no thirst quenched—

Only cypress cones and memories of youth!!!!

September 28, 2026

 

(The characterization of Truth as a "Megaera" comes from a poem by Tasos Zachariadis - Pierotos Pierotos —which I had heard set to music—that left a lasting impression on my memory.)

What was written about the poem

Pierotos Pierotos

I am delighted, my dear Maria Kolovou Roumelioti, that my "Mighty Truth" helped bring forth such a clever and intricate text... My respects, Maria.

Abin Roychoudhury

This poem feels less like a description of a garden and more like the inner weather of the human soul. Every image seems to bloom into another meaning—the first rain, the bowed cypresses, the melancholy cherry tree, even Truth as Megaera. The lyrical music is so natural that dream and reality become indistinguishable. I finished reading with the feeling that I had walked through an ancient garden where memory, myth, and love were all quietly breathing together. Beautifully haunting.

 *** 

Χαϊκού ( Του Φθινοπώρου) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη - Haiku (Of Autumn) by Maria Kolovou Roumelioti

 

Χαϊκού ( Του Φθινοπώρου) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Εικόνες παλιές

Του μυαλού τα θαλάμια

Αναταράσσουν!...

Έγειρα το κεφάλι

Στο υγρό προσκεφάλι

Σπόρος θαμμένος 

Ήμουν ταμένος

Να γνωρίσω ο ξένος

Άγονο χώμα.

Στον κόρφο της γης

Φαιοπράσινο φύλλο

Ξημερώθηκα

Φιλώ την πίστη

Στου χειμώνα τη χλαίνη

Πάντα κρυμμένος

Το φως προσμένω

Της Άνοιξης τη γέννα

Να χαιρετήσω

 Κι ας τάραζa

Φλούδες ξερές να τρέφουν

Τις ανάσες μου!

 Haiku (Of Autumn) by Maria Kolovou Roumelioti

Old images

Stirring the recesses

Of the mind!...

 

I laid my head

Upon the damp pillow—

A buried seed.

 

I was destined

As a stranger to know

Barren soil.

 

In the earth's bosom—

A dusky-green leaf—

Dawn found me.

I kiss the faith

In winter’s cloak,

Forever hidden.

 

I await the light,

To welcome the birth

Of Spring.

And though it stirred—

Dry husks feeding

My very breath!