ΣΚΛΗΡΟ ΚΑΡΥΔΙ ο άνθρωπος!... της
Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Σκληρό καρύδι, ο άνθρωπος!...
Έμαθε να στέκεται όρθιος στις ανεμοθύελλες.
Να βαδίζει με το κεφάλι ψηλά.
Να περπατά με δίχως δεκανίκια.
Να απογειώνεται με του Ικάρου τα φτερά.
Του δόθηκε λογική να σκέφτεται
κι αισθήματα να συμπονάει∙
αλλά αυτός χρίστηκε από μόνος αρχηγός των πάντων
κι ένιωσε ο δυστυχής σαν Παντοδύναμος Θεός
που κρατούσε στα χέρια του την τύχη όλου του Κόσμου
κι προσγειώθηκε σε βόρβορο αμφίσημων αξιών.
Έμαθε να τρώει πολύ και να σκέφτεται λίγο.
Να σκοτώνει στο όνομα της Ειρήνης
και να σκοτώνεται στο όνομα του Πολέμου.
Να βιάζει σώματα και ψυχές στο όνομα της Δημοκρατίας.
Υπέρμετρος κομπασμός κατέστρεψε αιώνιες ιδέες.
Μια ανόητη ελευθερία κατεδάφισε την Τιμιότητα και
την Αληθινή Δημοκρατία.
Λαός και άρχοντες καταχράστηκαν το δικαίωμα της Ελευθερίας
κι έμαθαν οι μωροί να θεωρούν την Αυθάδεια ως δικαίωμα
έκφρασης,
την Παρανομία ως Ελευθερία και την Αναίδεια του λόγου ως
Ισότητα.
Κι όσοι έμαθαν να τρώνε λίγο και να σκέφτονται πολύ,
σιγά -σιγά έφτασαν στο καταφύγιο της τρέλας.
Εκεί απαλλάχτηκαν από την σκληροτράχηλη πραγματικότητα
και γαλήνεψαν κάτω από το πέπλο μιας ακυβέρνητης
ευδαιμονίας.
Μα ο Μεγάλος Ποιητής δεν ξεχνά τον άντρα
που πήρε δρεπάνι να θερίσει τη σοδειά του κόπου του∙
ούτε τη γυναίκα που μάζευε κρίνα
για το στεφάνι της Μεγάλης Παρασκευής λαχταρώντας
την Κυριακή της Ανάστασης!
Σκληρό καρύδι ο άνθρωπος!...
Για μια ακόμη φορά θα ορθοποδήσει καθώς
θα δέχεται τα πεντόβολα του Ουρανού;
[27/03,
16:58] Rajeev Baruah: MAN IS A TOUGH NUT TO CRACK!... by Maria Kolovou Roumelioti
Tough nut,
man!...
He learned
to stand tall in windstorms.
To walk with
his head held high.
To walk
without crutches.
To take off
with the wings of Icarus.
He was given
reason to think.
and feelings
to sympathize;
but he was
anointed alone as leader of all
and the
unfortunate man felt like an Almighty God
who held the
fate of the entire world in his hands
and landed
in a quagmire of ambiguous values.
He learned
to eat a lot and think a little.
To kill in
the name of Peace
and being
killed in the name of War.
To rape
bodies and souls in the name of Democracy.
Excessive
boasting destroyed eternal ideas.
A foolish
freedom demolished Honesty and True Democracy.
People and
rulers abused the right to Freedom
and
fools learned to consider Insolence as a
right of expression,
Illegality
as Freedom and the Impudence of speech as Equality.
And those
who learned to eat little and think a lot,
Little by
little they reached the asylum of madness.
There they
were freed from the harsh reality
and they
rested under the veil of an ungovernable bliss.
But the
Great Poet does not forget the man
who took a
sickle to reap the harvest of his labor;
nor the
woman who gathered lilies
for the Good
Friday wreath, longing
on Easter
Sunday!
Man is a
tough nut to crack!...
Once again
he will stand tall as
Will it
receive the five arrows of Heaven?
Translation from English to Assamese - Indian dialect by Indian poet and broadcaster, Rajeev Baruah, winner of the prestigious "Munin Barkataki" award for poetry with a Masters in English from Guwahati University, worked as a journalist in an Assamese newspaper for nine years
**************************
Μετάφραση από τα Αγγλικά στα
Ασσαμέζικα- Ινδική διάλεκτος από τον Ινδό ποιητή και ραδιοτηλεοπτικό παραγωγό, Rajeev Baruah, βραβευμένος με το έγκριτο βραβείο «Munin Barkataki» για την ποίηση με μεταπτυχιακό στα Αγγλικά από το Πανεπιστήμιο Guwahati, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα
των Ασαμέζων για εννέα χρόνια
Dear
friend—here is a faithful Assamese translation of the poem,
---
মানুহ—এক অবুজ সাঁথৰ
মূল কবি: Maria Kolovou Roumeliot (গ্ৰীক)
অসমীয়া তৰ্জমা
Follows :
Rajeev
মানুহ এক অবুজ সাঁথৰ
মূল কবি: Maria Kolovou Roumeliot (গ্ৰীক)
অসমীয়া তৰ্জমা —ৰাজীৱ বৰুৱা
অবুজ সাঁথৰ মানুহ ...
সি ধুমুহা গাজনিত থিয় দিবলৈ শিকিলে।
মূৰ ওখ কৰি বাট বুলিবলৈ শিকিলে।
গইনা নোলোৱাকৈ খোজ দিবলৈ শিকিলে।
ইকাৰাছৰ ডেউকাৰে
শিকিলে উৰিবলৈ ।
তাক তাৰ চিন্তা শক্তি দিয়া হৈছিল
আৰু সমবেদনা প্ৰকাশৰ বাবে এখন হৃদয়;
কিন্তু তেওঁক সকলোৰে নেতা পতা
হ’ল—
আৰু দুৰ্ভগীয়াবোৰে ভাবিলে তুমি সর্বশক্তিমান ভগৱান
যিজন সমগ্ৰ পৃথিৱীৰ ভাগ্য বিধতা
আৰু মজি গল উচ্ছাকাংক্ষা ৰ মোহত
তেওঁ বেছি খাই কম ভাবিবলৈ শিকিলে।
শান্তিৰ আৰু যুদ্ধৰ নামত মানুহ মাৰিবলৈ
আৰু মৰোৱাবলৈ শিকিলে।
গণতন্ত্ৰৰ নাম লৈ শৰীৰ আৰু আত্মাক বলৎকাৰ কৰিবলৈ শিকিলে।
অতিমাত্ৰা দম্ভই চিৰন্তন প্ৰমূল্যক বিনাশ কৰিলে।
এটা মূৰ্খৰ স্বাধীনতাই প্ৰকৃত গণতন্ত্ৰ আৰু সততা মষিমূৰ কৰিলে
মানুহ আৰু শাসকে মানৱ অধিকাৰ খৰ্ব কৰিল ,
আৰু মূৰ্খহতে অসভ্যামিক মত প্ৰকাশৰ অধিকাৰ বুলি ভাবিবলৈ শিকিলে,
অবৈধ্ক গণ্য কৰিলে স্বাধীনতা বুলি আৰু অভব্যক সমতা বুলি।
আৰু যিসকলে কম খাই বেছি ভাবিবলৈ ললে ।
ধীৰে ধীৰে তেওঁলোক হৈ পৰিল পাগলা ফাটেকত সোমাল
তাত তেওঁলোকে ৰূঢ় বাস্তৱৰ পৰা মুক্তি পালে,
আৰু অশাসিত আনন্দৰ এখন আঁৰ কাপোৰৰ তলত বিশ্ৰাম ল’লে।
কিন্তু মহান কবিয়ে নাপাহৰে সেইজন মানুহক
যি নিজ শ্ৰমৰ ফচল কাটিবলৈ কাঁচি হাতত লৈছিল;
নাপাহৰে সেই নাৰীকো,
যি গুড ফ্ৰাইডেৰ মালাৰ বাবে ভেঁটফুল বুটলিছিল,
ইষ্টাৰ দেওবাৰৰ আশাত।
মানুহ—এটা অবুজ সাঁথৰ
আকৌ এবাৰ তেওঁ মূৰ দাঙি উঠিব —
স্বৰ্গৰ পাঁচ পাট কাঁড় ই ল'বনে?
