«ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΡΑΔΙΟΚΥΜΑΤΑ ΣΑΝ ΝΑΥΑΓΟΣ» του Κίμωνα Αποστολόπουλου

  

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΡΑΔΙΟΚΥΜΑΤΑ ΣΑΝ ΝΑΥΑΓΟΣ

(Με διδάξατε τα πάντα εκτός από το κολύμπι) Πρίγκιπας ντε Λιν, 1759.

Την Δευτέρα στις 22/5/2017 υπό την αιγίδα της Λέσχης Φαέθων σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Δόντι» παρουσιάστηκε στη Στοά ΠΡΑΠΟΠΟΥΛΟΥ το βιβλίο του Άρη Μαλανδράκη «Ταξιδεύοντας στα ραδιοκύματα». Για το βιβλίο εκτός από τον συγγραφέα, μίλησε και ο βετεράνος Μαραθωνοδρόμος της Λέσχης μας, Παναγιώτης Μεντζελόπουλος, ο γνωστός σε όλους μας, καπετάνιος. Η εκδήλωση αυτή ήταν στα πλαίσια των δράσεων της Λέσχης Φαέθων «Αθλητισμός και Πολιτισμός» και είναι συνέχεια της συνεργασίας με το βιβλιοπωλείο «Δόντι» το οποίο πρόσφατα επιμελήθηκε και παρουσίασε το βιβλίο «Άλφες» του μέλους μας, μαραθωνοδρόμου, Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη

Το βιβλίο «Ταξιδεύοντας στα ραδιοκύματα» αφορά τις αναμνήσεις ενός μαρκόνη, πατέρα του συγγραφέα, του Χρήστου Μαλανδράκη,  ο οποίος άκουγε ακατάπαυστα, όλο το 24ωρο στο πλοίο, διαφορά μηνύματα και μεταξύ αυτών και πολλά μηνύματα για ναυάγια τα οποία δεν του ήταν καθόλου ευχάριστα.

Με το τέλος της παρουσίασης του βιβλίου, μου δόθηκε το ερέθισμα από τον Ανδρέα Τσιλήρα, οικοδεσπότη, να πω τις σκέψεις μου για το βιβλίο σαν ναυαγός που ζει ένα άλλο ναυάγιο, όχι στην θάλασσα αυτή την φορά, αλλά στη γη και είναι το οικονομικό ναυάγιο της χώρας μας. Προσεγγίζοντας έτσι το βιβλίο «Ταξίδι στα ραδιοκύματα» από μία άλλη οπτική γωνία.

Ο άνθρωπος ζει και οργανώνει την ζωή του στην στεριά, προτιμά όμως να σκέφτεται την συνολική του πορεία πάνω σε αυτή, χρησιμοποιώντας μεταφορές που συνδέονται με το ριψοκίνδυνο θαλασσινό ταξίδι. (Λέξεις κλειδιά: Ακτές, νησιά, ασφαλή λιμάνια, καταιγίδες, πυξίδες, άστρα ,φάροι και καπετάνιοι που μας οδηγούν).

Στην αρχαιότητα ο ωκεανός γεννούσε μυθικά τέρατα που δεν είχαν καμία σχέση με την κοσμική τάξη. Ο Ησίοδος «Στα έργα και ημέρες»' δεν εμπιστευόταν την ανοικτή Θάλασσα γιατί αυτή δε υπακούει πλήρως στην εξουσία του Δία αλλά κυβερνιέται από τον ενοσιχθων Ποσειδώνα καταπώς αυτός το επιθυμεί. Γι αυτό συμβουλεύει τον αδελφό του, να γυρίσει σπίτι χωρίς να υπερβεί τα καθορισμένα όρια της ευνοϊκής για την εποχή εκείνη ναυσιπλοΐας. Επικρίνει έντονα όσους επιχειρούν θαλασσινά ταξίδια εν μέσω αβέβαιων συνθηκών, ο πλους τότε γίνεται επικίνδυνος και δύσκολα θα αποφύγει την καταστροφή. Ωστόσο οι άνθρωποι και ολόκληρες κοινωνίες σήμερα μέσω άγνοιας του κινδύνου επιχειρούν τέτοια οικονομικά ταξίδια στις θάλασσες των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Ο Οράτιος, επίσης χαρακτηρίζει τα πλοία ασεβή, αυτά συνδέουν μεταξύ τους ότι η θεότητα έχει χωρίσει, γι’ αυτό και η θάλασσα ρίχνεται ενάντια στο ευάλωτο σκάφος, προστατεύοντας τον πρωταρχικό χωρισμό που θέσπισε η σοφία των θεών και τον οποίο θέλησε να υπερπηδήσει η ανθρώπινη τόλμη. Το αμάρτημα αυτό συγκρίνεται με αυτό του Προμηθέα που έδωσε ένα αλλότριο στοιχείο (την φωτιά) στους ανθρώπους και σήμερα υπάρχει ένα σύγχρονο αλλότριο στοιχείο που δόθηκε από τους θεούς των αγορών αυτή την φορά , αυτό της πίστωσης.

Εκτός από την ανάγκη που παρακινεί κάποιον να εγκαταλείψει την στεριά, την μονοτονία της αγροτικής εργασίας με τους περιορισμένους πόρους για μία καλύτερη ζωή υπάρχει και η τυχοδιωκτική επιδίωξη κάποιου για την επίτευξη ενός κέρδους μεγαλύτερου από το εύλογο, ικανοποιώντας έτσι την ακόρεστη επιθυμία του για χλιδή και πολυτέλεια. Αναμφίβολα η σημερινή οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα μας, έχει τέτοιες αναλογίες, αφού ουσιαστικά αυτή είναι η προβολή μιας πολιτιστικής κρίσης, ενός καταναλωτικού προτύπου που συντηρείται με δανεικά. Το να καταναλώνεις με δανεικά μοιάζει με το είδος του θαλασσινού ταξιδιού στο οποίο ενυπάρχει η απόπειρα υπέρβασης του περιορισμένου και κλειστού οικονομικού βίου του ανθρώπου για να χαρτογραφήσει νέα άγνωστα και επικίνδυνα μέρη, τους φορολογικούς παράδεισους. Όπως όμως την θάλασσα την κυβερνούν οι απρόβλεπτες δυνάμεις του Ποσειδώνα και το ναυάγιο είναι ένα εν δυνάμει ενδεχόμενο που αντιμετωπίζει ο κάθε ταξιδιώτης, ίδιο εν δυνάμει ναυάγιο αντιμετωπίζει ο οφειλέτης στο σημερινό πέλαγος του χρέους σύμφωνα με την βούληση ενός άλλου θεού αυτού των απρόσωπων αγορών. Η επιβίβαση στο πλοίο με δανεικά σημαίνει ότι βρισκόμαστε ήδη στην ανοιχτή θάλασσα του χρέους που εκτός από την σωτηρία η τον πνιγμό δεν υπάρχει άλλη έκβαση. Ο σημερινός Έλληνας περισσότερο από κάθε άλλη φορά βρίσκεται στην θέση του Ζαρατούστρα που ύστερα από ένα ναυάγιο, η θάλασσα τον ξέβρασε στην στεριά μίας αποικίας χρέους και αυτός σήμερα όπως ο Ζαρατούστρα αναρωτιέται: «Ποια είναι η μοίρα μου τώρα, δεν ξέρω που να πάω. Χάνομαι». Έτσι απηυδισμένος όπως θα είναι πρέπει να αναζητήσει παρηγοριά μόνο στον εαυτό του. Η σωτηρία περνάει μέσα από ένα νέο οικονομικό παράδειγμα - ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα δημιουργήσει ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας. Διαφορετικά θα ζήσει με την ψευδαίσθηση ότι κάποιος τρίτος θα του λύσει τα προβλήματα.

Γι’ αυτό η Ελληνική κοινωνία μετά το οικονομικό ναυάγιο της πρέπει να κατορθώσει να φθάσει κολυμπώντας στην ακτή. Σαν ναυαγισμένοι πρέπει να κρατηθούμε από την σανίδα που θα μας σώσει και αν χρειαστεί να βουτήξουμε στην θάλασσα για να βρούμε τα συντρίμμια των προηγούμενων προσπαθειών των προγόνων μας για να έχουμε σαν λαός ιστορική συνέχεια. Δεν υπάρχει η δυνατότητα της αποχής από αυτή την προσπάθεια. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να ξεχάσουμε τα χαμένα μπαούλα και σεντούκια με τα χρυσαφικά που βυθίστηκαν στην Θάλασσα την στιγμή του ναυαγίου και να περισώσουμε μόνο ότι πολυτιμότερο έχουμε και μεταξύ αυτών είναι και το σώμα μας, το οποίο έχουμε από την στιγμή που γεννηθήκαμε και θα το έχουμε όλοι μέχρι το τέλος της ζωής μας.

Αλλά για να το έχουμε πρέπει πρώτα να το αγαπήσουμε και για αυτή την αγάπη πασχίζει η Λέσχη μας με την δράση της: Αθλητισμός και Πολιτισμός.

Κίμωνας Αποστολόπουλος 

«ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ…» μία δοκιμιακή ανάλυση της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη βασισμένη στο ποίημα της Κατερίνας Μήλιου υπό τον τίτλο: «Το μέτρημα»

Στου  χρόνου το βλεφαρισμό  γεννήθηκε η  στιγμή που στάλαξε μέσα μας τον σπόρο της ζωής. Κρατηθήκαμε  στη ροή ταλαντευόμενοι τους τριγμούς των αιώνων. Αδύναμοι  στο πρώτο βήμα μα λιγάκι πιο δυνατοί στο δεύτερο, βιώνουμε την προσπάθεια  της ενσάρκωσης  μέσω της γέννησης  της ύλης και της αναδημιουργίας του πνεύματος ως μέρος του  σύμπαντος.

Ξεχύθηκε χορός γεννήσεων από άνδρα και γυναίκα και  γεννηθήκαμε εκατομμύρια ανδρών και γυναικών κυριεύοντας γη, ουρανό, θάλασσα, εκμηδενίζοντας τις αποστάσεις. Απλωθήκαμε ως δαιμόνιες οντότητες να κατακυριεύσουμε το άπειρο και το άγνωστο. Να γίνουμε γνώστες του Άκτιστου και ισάξιοι του Ενός… Προσπαθήσαμε να συνταχθούμε με τις υπερδυνάμεις για να υπερνικήσουμε την άγνοια  συναζόμενοι  τη γνώση. Αγνοούμε κυριολεκτικά πως κατακτώντας ένα μέρος γνώσης, αυτομάτως  μπαίνουμε σε φαύλο κύκλο αναζητήσεων. Η ανάγκη να ορισθούμε μας έκανε να εφεύρουμε τον χρόνο και τη μέτρηση. Οι αριθμοί μέρος των άπειρων συμβολισμών και του απείρου. Οι λύσεις όλων των αμφιβολιών μας κινούνται μέσα σε αυτό το σύνολο των άπειρων συμβολισμών και του απείρου. Αρχή της μέτρησης της ζωής δεν μπορεί να γίνει από το ένα. Ούτε μπορούμε να διερωτηθούμε αν υπήρξαμε ή αν υπάρξουμε  μες τους αιώνες. Είμαι.. Είσαι.. Είναι.. Είμαστε όλοι μία μονάδα που σχηματίζουμε το Άπειρο Σύμπαν.

Η αδημονία  τρέφεται με σάρκα και πνεύμα. Αν δεν θες να φαγωθείς από αυτή:  αφέσου  στη ροή  της ουσίας των πραγμάτων. Την  απληστία  την βιώνουν αυτοί που ξεχνούν πως το Σύμπαν έχει οικονομήσει  για όλους  και για όλα, με το μερίδιο που πρέπει στον καθένα. Τίποτε δεν περισσεύει και τίποτε δεν είναι περιττό.  Η Φύση  εκτελεί από μόνη την δική της επιστήμη, την δική της πολιτική και προκαλεί τα δικά της ερεθίσματα  και συναισθήματα στα δημιουργήματα της.

Κι αν έχεις περισσότερα απ’ όσο  πρέπει: κάποιος άλλος θα έχει λιγότερα απ’ όσα χρειάζεται.
Κανείς και τίποτα δεν είναι ένα μηδενικό. Μα ούτε και το «τίποτα», υπάρχει. Πώς να υπάρχει το «τίποτα»,  αφού υπάρχει κάποιος ή κάτι που μας το υπενθυμίζει; «Έχει την πείνα του, τη δίψα, τη θλίψη του, την πίκρα και το θυμό». Μη τον ξεχνάς.. μόνο μηδέν δεν είναι.
Ακόμη κι ο Θάνατος δεν είναι «μηδέν». Ούτε και η  αδυναμία απάντησης είναι «μηδέν».
Εκεί δεν έχει χώρο  η θρησκεία παρά μόνο η πίστη πως  μια Παντοδύναμη Αρχή  ξέρει να ρυθμίζει τη ροή των αριθμών στο αριθμολόγιο του Σύμπαντος.

Υπάρχω.. Υπάρχεις… Είμαι.. Είσαι.. Είμαστε πιασμένοι στον ίδιο χορό του χωροχρόνου. Φτάνει που αγγίζουμε για λίγο της πατούσες της Γης και του Ουρανού. Δεν είναι σωστό να λεηλατούμε αυτό που μας τρέφει τη σάρκα και το πνεύμα.

Αρχή της γέννησης: Αρχή της γνώσης της ζωής∙ γιατί μόνο με ζωή μπορούμε να ορίσουμε τη ζωή. Όταν αγαπάς τη ζωή: ποτέ δεν την καταστρέφεις. Καταστροφή σημαίνει Θάνατος. Και θάνατος σημαίνει πολλά: Στάχτη. Φωτιά.  Μπαρούτι. Απόγνωση.  Απουσία  και πολλά ακόμη που θέλουνε μέτρημα… Της καταστροφής και του θανάτου  τα αμέτρητα κακά θα ήθελα να ήταν απουσία και «ΜΗΔΕΝΙΚΑ».

Με την πάντα νου υπερέχουσα Αγάπη θα είναι μπορετό στη ροή των δεινών να αντισταθούμε! Στην  έλλειψη, στην πείνα, στη δίψα, στη θλίψη,  στην πίκρα να μη  βρισκόμαστε μονάχοι. Και  τον  θυμό να ξεχνάμε με την σκέψη του Θανάτου…. «ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ» να κάνουμε των καλών κι ευγενών πράξεων∙  κι ευχή  όλων μας: αυτές να μην ξεκινήσουν από το «ένα» αλλά από το Άπειρο ως το ΑΠΕΙΡΟ!

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Μια Κριτική ματιά στο ποιήμα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη:«ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ» από τον Γεράσιμο Μ. Λυμπεράτο

Μπορεί η ποίηση στα χέρια του κάθε ποιητή να εκφράζει διαφορετικά πράγματα, που τα ενώνει όμως όλα ο λόγος και η τέχνη κι έτσι να μιλάμε ανεμπόδιστα για λογοτεχνία.

 Όμως υπάρχουν και ποιήματα που ξεπερνούν τα όρια της πλατιάς έννοιας της  ποίησης, όταν αυτά αναφέρονται σε αξίες, ανθρώπινες αξίες, που η σκληρή πραγματικότητα τις τραυματίζει θανάσιμα ή τις αφήνει να ψυχοραχούν αβοήθητες στα νεκρικά κρεβάτια, ενός παράλογου κόσμου.

Το παιδί λοιπόν στα χέρια της Ειρήνης, στα χέρια του πολέμου, αντανακλά το πραγματολόγιο της ποιήτριας, στην συγκεκριμένη περίπτωση, σε ότι αφορά το πνεύμα που αφήνεται να διεισδύει σε ζητήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα όπως ο πόλεμος, και να κάνει κρίσεις και συγκρίσεις.

Το ποίημα της Μαρίας Κολοβού – Ρουμελιώτη «Στα παιδιά της Ειρήνης και του πολέμου» δεν είναι τίποτε άλλο από μια έκθεση συναισθημάτων θετικών- διαμαρτυρίας, παράπονου, και απευθύνεται έμμεσα στην ανθρώπινη συνείδηση να επιλέξει ανάμεσα «στα θεία δώρα της ειρήνης»  ή την παράδοσή της    «στο ναρκοπέδιο με σπάργανα τα βόλια». Να διαλέξει ανάμεσα στην ζωή ή τον θάνατο.

Ένα γιομάτο ευαισθησία  ποίημα,  όπου η τρυφερότητα (διαφορετική μεν αλλά πάντα τρυφερότητα) πηγάζει από τους κτύπους  της καρδιάς των παιδιών αυτών που μεγαλώνουν σε συνθήκες Ειρήνης κι αυτών που βιώνουν τον πόλεμο.

Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος

ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

(Αφιερωμένο στα παιδιά όλου του κόσμου)

Ρόδινα  τριανταφυλλάκια αναθρεμμένα  με το  δροσό φιλί της μάνας
λούζονται το μύρο της Αγάπης,
νίβονται τις δροσοστάλες της χαράς,
κοινωνούν της Ειρήνης τα Θεία δώρα κι Ευαγγελίζονται
πρόσφορο Ευτυχίας  απ’ του ήλιου το χέρι.
Λαμπερά αστράκια, λάμπουν τις αφέγγαρες νύχτες
του κήπου μας.  Πλουμίδια, μαργαριτάρια ενδότερης Ευλογίας
ξέρουν να γελούν το πρωί,
να ξυπνούν με γλυκά ταχταρίρματα,
να μεθούν με ξάστερο ουρανό
και  να δωρίζουν της ζωής παιχνίδια.

 Αν δείτε δυο αστράκια να φιλιούνται την αυγή,
είναι επειδή  τα ρόδινα τριανταφυλλάκια μου ξύπνησαν με τραγούδια.
Αν δείτε μεθυσμένο τον Αυγερινό,
είναι επειδή τα ρόδινα τριανταφυλλάκια μου χαίρονται τα δροσά φιλιά μου.
Αν δείτε  τον Ήλιο  να παίζει μαζί τους κρυφτό,
είναι επειδή ανακάλυψαν της Ειρήνης τα δώρα.

Αν δείτε κι εμένα θλιμμένο, είναι επειδή
τα ρόδινα τριανταφυλλάκια μου δεν γεύτηκαν ξέγνιαστο πρωί,
δεν ξύπνησαν με τραγούδια,
δεν  μέθυσαν με ξάστερο ουρανό,
δεν έπαιξαν με τα παιχνίδια του ήλιου στα φυλλώματα,
παρά, ξαρμάτωτα κλίθηκαν να παραδοθούν σε ναρκοπέδιο,
με σπάργανα, τα βόλια…

 9 Ιανουαρίου 2014
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

https://vrysoulesgnosis.wordpress.com

«Ο ΦΟΒΟΣ» της Αλεξάνδρας Παυλίδου Θωμά.

Ο φόβος, μου είπε φίλος γιατρός, είναι οι αλυσίδα που μας κρατάει δεμένους στο άρμα της εξάρτησης, στους δανειστές.

Χρόνια παρακολουθώ μου είπε, τους νέους και τις νέες, χρόνια τους βλέπω με ένα φραπέ και ένα ποτό, ρούχα άντε να μη πω... και κενά ιδανικών, τελειώνουν σχολές, και δεν καταδέχονται καμιά εργασία. Θέλουν το επάγγελμά τους, και ας μην υπάρχει στην πατρίδα μας.

Τι φοβούνται μου είπε ο φίλος μου; Φοβούνται τη φτώχεια; όμως υπάρχει μεγαλύτερη από αυτή που ζούμε σήμερα. Τι κάνεις παιδί μου για τούτο το πρόβλημα;

Βλέπεις να είναι οι νέοι στις πόλεις χωρίς εργασία και να πίνουν καφέ σε κάποιες καφετέριες μιλώντας για την κατάντια μας.

Νεαρός γύρω στα τριάντα καθισμένος σε μια καφετέρια και έχει ένα σκυλί και ένα φραπέ:

Έλα του είπα να καθαρίσεις τις αυλές πόσο μεροκάματο θες;

Εγώ είμαι…….. μου απάντησε δεν μπορώ να κάνω αυτή την εργασία.

Τον κοίταξα με οίκτο, εγώ σπούδασα καθαρίζοντας χωράφια σκάβοντας κήπους και μεταφέροντας πράγματα.

Δεν ντράπηκα ποτέ, έπρεπε να βγάλω το ψωμί μου και να βοηθήσω και την οικογένειά μου.

Δεν τα παράτησα, τον ρώτησα γιατί δεν εργάζεται τα κτήματα του πατέρα του;

Απάντησε πως δεν γνωρίζει από αυτές τις εργασίες.

Έλα να σε μάθω εγώ, που από τα δέκα μου χρόνια ήμουν στην πόλη και οι σπουδές μου ήταν μακροχρόνιες.

Τον πήγα στον κήπο μου, στις κότες μου, σε αυτά που μου δίνουν τη σωστή τροφή κι αυτό όχι γιατί δεν μπορώ να αγοράσω ότι θέλω αλλά γιατί δεν θα αγοράσω το υγιεινό, το βιολογικό το οικολογικό.

Χαμογέλασε και με κοίταξε με συγκατάβαση, σαν να μου είπε: φουκαρά δεν ξέρεις να φας αυτά που έχεις. Φουκαρά αν τα είχα εγώ να δεις πως θα ζούσα…..

Τι θέλω να πω: Στα χωριά μας δεν λείπει τίποτε, και σε ένα στρέμμα γη που μπορεί να σου δώσει ένας χωριανός μπορείς να έχεις όλα σου τα τρόφιμα από τη γη, και κότες και κουνέλια και μελίσσια και μια κατσικούλα. Δεν θα νοιώθεις άχρηστος, θα έχεις ότι χρειάζεσαι και αυτά που δίνει το κράτος για τον άνεργο θα τα έχεις και συ.

Νέος, μόνο 28, ναι, είκοσι οκτώ χρονών, είναι στο χωριό από τα είκοσι πέντε του και έχει βρει τρόπο με καλλιέργειες με βότανα και κάποια μεροκάματα να είναι κύριος και να τον ζηλεύουν οι τεμπέληδες.

Τι να έκανα στην Αθήνα θεία, αφού εργασία δεν έβρισκα, ήρθα και να που βρήκα όχι μόνο τρόπο να ζήσω, αλλά και κουτσομπολιά γιατί έφυγα από την Αθήνα γιατί αφού μπορούσα… Εδώ, δεν μου λείπει η ζέστη, έχω τα ξύλα τζάμπα, έχω το νερό μόνο με τριάντα ευρώ το χρόνο. Έχω κέφι και έχω δουλειά, και όταν έρχονται οι δικοί μου χαίρονται τη ζωή στο σπίτι μας που το βρίσκουν καθαρό τους κήπους μας που είναι πλούσιοι κλπ.

Το μέλι από τα μελίσσια μου πέντε όλα κι όλα όμως θα τα κάνω περισσότερα. Ακόμη και οι ελιές που ήταν μες τα βάτα από τον καιρό που τις καθάρισα μου δίνουν λίγο καρπό όμως αν τους ρίξω κοπριά αν τις σκάψω καλά θα μου δώσουν περισσότερο.

Δεν έχεις πρόβλημα αγόρι μου;

Ένα, πως η κοπέλα μου μένει το μισό χρόνο στην πόλη, όμως αν ό,τι καλλιεργείς το αφήσεις, τότε το έχασες.

Αυτές είναι λίγες σκέψεις κλεμμένες από τους φίλους μου, που οδηγούν στη αξιοπρέπεια και στην αυτάρκεια.

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά.

«Εξετάσεις -κρίσεις και αξιολογήσεις» ένα ωραιότατο άρθρο με την πένα του Γιάννης Στ.Βέργος{ Γορτύνιος}

Όλοι μας κρίνουμε  και κρινόμαστε σε τούτη την ζωή... 

Ο ένας κρίνει τον άλλον για την αξιοσύνη του, την ομορφιά του, τις ελλείψεις του, τα έργα του και τα καμώματα του...

Ο άνθρωπος ακόμα- ακόμα,  κρίνει και τον Θεό, για τις κακουχίες,  τις στερήσεις, τις ελλείψεις, για τα ελαττώματα του, που κατά την φτιάξη του, του δίνει, σε μυαλό, σε μπόι, σε αξιοσύνη, σε προκοπή και γνώσεις.

Και σε Αυτόν τον Θεό, πολλές φορές ο άνθρωπος ρίχνει όλες τις κατηγόριες,  τα φταιξίματα, για τα φταιξίματα του....

Για όλες τις στραβομάρες του και όλα τα παραστρατήματα του ... 

Για όλες τις αποκοτιές, τις κακοτυχίες, τις αποτυχίες του, από την αμέλεια  του.

Μα και Αυτός, ο Θεός ακόμα, ακόμα, καθώς όπως καταλαβαίνω, από ότι γράφουν και λένε οι γραφές  και το διαλαλούν και οι επί της Γης  του Θεού οι εκπρόσωποι Του, οι Άγιοι δεσποτάδες, και Αυτός, τα ίδια κάνει... 

Αυτοί λένε, πως και Αυτός  ο Θεός, θα κρίνει τους ανθρώπους, των ανθρώπων τις ψυχές, τις ψυχικές διαθέσεις τους, όλες τις πράξεις των ανθρώπων,τις εν λόγω, έργω, και  ακόμα- ακόμα τις εν διανοία, όταν θα έρθει η ώρα του κάθε ενός μας και  θα  μας ανταμείψει, θα μας επιβάλει όπως λένε:Ή  την επιβράβευση της Αιώνιας Βασιλείας, της Αιώνιας Σωτηρίας...Ή την αμείλικτη, ανελέητη,την αιώνια την ποινή, την τιμωρία...

Χωρίς να υπάρχει, να έχει εκεί σωφρονισμό και αναμορφωτήριο.... 

Και δεν υπάρχει περίπτωση μετά όπως λένε, το κάτι τις εκεί να αλλάξει...  

Και η ποινή, η τιμωρία,  να αλαφρώσει....

Αλίμονο....Αλίμονο... Και τρεις αλίμονο....

Αιώνια ο άνθρωπος θα είναι δικασμένος, στα κάτεργα ριγμένος....

Ας είμαστε και τα παιδιά του!.... 

Τα πλάσματα των χειρών του!... 

Και εφόσον και ο Θεός θα κρίνει με αυστηρότητα, χωρίς επιείκεια  τα παιδιά του, φαντάσου  εδώ στην ζωή τι κάνουν τώρα και τι ακόμα θα κάνουν μετά οι άλλοι, άνθρωποι, κοινωνίες, Κράτη, Έθνη και η παγκόσμια αγορά, που έχουν τα συμφέροντα τους.... 

Και τι συμφέροντα; 

Διαπλεκόμενα!!!

Μεγάλα!!!..... 

Ενώ ο Θεός, που θα  μας κρίνει, θα  μας αξιολογεί, τέτοια συμφέροντα δεν έχει.... 

Θεός εξ άλλου είναι!!!!....

Και αφού οι άνθρωποι και ο Θεός εξετάζουν, κρίνουν και επικρίνουν τους ανθρώπους και όλοι μας είμαστε σε μία συνεχή εξέταση και αξιολόγηση, από τον Θεό, την Φύση, και περισσότερο από τους ανθρώπους, όλοι ας ετοιμαστούμε για τις επιβαλλόμενες  και συνεχώς επαναλαμβανόμενες εκάστοτε εξετάσεις.... και αξιολογήσεις. 

Οι εξετάσεις του Θεού, αυτές μου φαίνονται πως είναι ποιο εύκολες..... 

Έχουμε το περιθώριο, τον καιρό, να προετοιμαστούμε....

Όλος  ο καιρός μπροστά μας είναι....

Και για αυτές τις εξετάσεις και  αυτή την καλήν απολογία, την εκ του φοβερού βήματος του Θεού...πρέπει να φροντίζουμε, αλλά μη πολυσκοτιζόμαστε....

Θα γίνουν αυτές στο απώτερο μέλλον....

Και εφόσον για αυτά τα ανομήματα υπάρχει ο τρόπος διαγραφής των...

Τίποτα δεν είναι αυτές μπροστά στις άλλες....

-Ποίες;

-Με τις εδώ διαρκείς Μαραθώνιες κρίσεις, αξιολογήσεις, με της εδώ ζωής τις δυσκολίες,  με τα εδώ τα νιτερέσα τι κάνουμε;;;....

-Υπομονή!... 

-Επιμονή!... 

-Αντοχή!... 

-Προσπάθεια!...

Για να ξεπεραστούνε....

Όπως λένε [ ότι] για τα Θεϊκά  νιτερέσα,  τα αμαρτήματα  που τα εξετάζει  τα κρίνει και αποφασίζει ο Θεός, υπάρχει η κάθαρση, η μετάνοια, η εξομολόγηση, η Θεία Κοινωνία και όλα τα ανομήματα, όσο τρανά και να είναι, ξεπλένονται, συγχωρούνται, απολυμαίνονται, αρκεί, όπως λένε, μέχρι και το τελευταίο  το αμάρτημα, να το προφτάσει, να τα εξομολογηθεί ο άνθρωπος, στον επί της Γης εκπρόσωπό Του, την συγχώρεση από αυτόν να πάρει, να κοινωνήσει και τότε περνά  με το άριστα από του Θεού στις  εξετάσεις... 

Ανοίγει διάπλατα η πόρτα του Παραδείσου!...

Γιαυτό με αυτές τις κρίσεις και εξετάσεις, αξιολογήσεις, δεν αποπιάνομαι. 

Αυτές είναι Θεϊκές, δεν είμαι ειδικός φοβάμαι μήπως λαθέψω.... 

Θα τις αφήσω αυτές απέξω.....

Δεν θέλω με αυτές να παίξω.... 

Και να μπλέξω... 

Ας ασχοληθούν οι άλλοι.... 

-Με τις άλλες εξετάσεις, κρίσεις και αξιολογήσεις τώρα τι κάνουμε;... 

Που εμπλέξαμε σε βάτο!... 

Και όποιος με βάτο έμπλεξε ξέμπλεγμα δεν έχει...

-Ποιες; 

-Με αυτές... 

Τις ανθρώπινες, της εδώ ζωής.... Που είναι εξετάσεις, κρίσεις, αξιολογήσεις ζωής!!!....

Και με τις εδώ τις εξετάσεις τις δύσκολες της ζωής που είναι σκληρές. 

Αυτές που εξετάζει, κρίνει, αξιολογεί, αποφασίζει και δικάζει ο άνθρωπος τον άνθρωπο....

Αυτές που συγχώρηση, μετάνοια και επιείκεια  δεν έχουν, διότι σε κρίνουν οι άλλοι άνθρωποι ανάλογα με τα συμφέροντά τους. 

Και τα συμφέροντα των ανθρώπων είναι πολλά  διαπλεκόμενα, που είναι τόσο διαπλεκόμενα σαν το πουλόβερ το ζιβάνκο...

Και εκεί είναι σκληρά τα πράγματα, δεν έχουν συναίσθημα, μετάνοια, συγχώρεση και επιείκεια .... 

Εξεταστές κριτές και αξιολογητές είναι οι άλλοι άνθρωποι.... 

Και o άνθρωπος είναι σκληρός στον  άνθρωπο όταν έχει εξουσία, την δύναμη επιβολής στον άλλον... 

Όλα στην κρίση των ανθρώπων έχουν την αξία τους, την αξιολόγησή τους και την τιμή τους. 

Ανάλογα με τα συμφέροντά τους... 

Τα συμφέροντα αυτών των κριτών, των αξιολογητών. των δικαστών που εξετάζουν, αξιολογούν και κρίνουν.... 

Και τα συμφέροντα των άλλων.... 

-Ποιών; 

-Των τρανών!... 

Των αφεντικών που έχουν δύναμη εποβολής, πυγμή και εξουσία!...

Αυτών που κρίνουν και αξιολογούν τους κριτές, τους δικαστές, εάν τήρησαν και εφάρμοσαν πιστά τις εντολές τους....

Και ανάλογα με τις εντολές που παίρνουν από τα αφεντικά τους,από την υπέρτερη, υπέρτατη εξουσία, κρίνουν, αξιολογούν. αποφασίζουν και ανάλογα με το σθένος της αντίστασής της συνείδησης των,  το ήθος, την αντοχή των κριτών, των δικαστών στις πιέσεις των...

Άτιμα συμφέροντα διαπλεκόμενα.... 

Δεν νικιόνται...

-Και τι μπορεί ο άνθρωπος ο αδύναμος να κάνει;....

Που...

"Το δίκιο πάντα γέρνει προς τον δυνατό!... "-Τι  μπορεί να κάνει ο αδύνατος; 

-Να προσπαθήσει να γίνει δυνατός, για να μη γίνεται αυτό...

-Ποιο;

-Να...

"Λακτίζουν οι ίπποι, εις φάτσα των όνων"

{Κλωτσάνε τα άλογα, τα μουλάρια, στην μούρη των φορτωμένων γαϊδουριών} Όπως ακριβώς συμβαίνει τώρα και συμπεριφέρονται στην Πατρίδα μας γνωστοί, συγγενείς και φίλοι, το Δ.Ν.Τ και Ε.Ε: Που ενώ είμαστε  σαν τα υποζύγια, γαϊδούρια φορτωμένα με φόρους και με τα άλλα από δαύτους, για δαύτους... Εξ αιτίας της αφέλεια μας... 

Μας κλωτσάνε....

Για αυτές τις εξετάσεις της ζωής από άνθρωπο σε άνθρωπο, που είναι σκληρές που εξετάζουν κρίνουν και αξιολογούν οι άνθρωποι τον άνθρωπο κατά τα συμφέροντά τους, για αυτές που από ότι μέχρι τώρα έχω δει, έχω ακούσει,  έχω υποστεί, έχω πάθει, από ότι μου κόβει και ότι θα μου κόψει ο νους μου, για αυτές θε να μιλήσω....

Για να προσφέρω το κάτι τις, το λίγο, το ελάχιστο στους κρινόμενους. 

Το μήπως και γλυτώσουν το κάτι από τα βάσανα που θα τους επιβάλλουν... 

Θα υποστούν...

Κανένας μας δεν αγαπάει, τον έλεγχο, την εξέταση,  την κρίση, την αξιολόγηση... 

Είναι όμως απαραίτητη, διότι καταλαγιάζει την ασυδοσία....

Η δίκαιη αξιολόγηση αναδεικνύει τα ταλέντα, τους άξιους σε όλους τους τομείς της πνευματικής, της οικονομικής και πολιτικής ζωής της κοινωνίας, δημιουργεί στελέχη, ηγέτες που καθοδηγούν την κοινωνία στην προκοπή....

Και ο Θεός και Αυτός στους πρωτόπλαστους έβαλε κριτήρια αξιολόγησης  για να δοκιμάσει  την δύναμη της ηθικής  αντοχής τους....

Αυτοί δεν άντεξαν, τους άρεσε το πονηρούτσικο, το έριξαν στις άκρατες απολαύσεις, αμαρτήσανε και τους επέβαλε τιμωρία...

Από τότε λένε πως ο άνθρωπος έγινε πονηρός, διεφθαρμένος...

Καθένας μας θέλει, ότι θέλει, όπως το θέλει. 

Τα θέλει όλα τα αγαθά, τα προφαντά, δικά του, χωρίς κανένα κόπο ...

Γιατί  έτσι νομίζει πως τα αξίζει. 

Νομίζει πως αυτός αξίζει και κανένας άλλος...

Νομίζει πως όλοι οι άλλοι είναι ανάξιοι, ανίκανοι,  λειψοί, τους κρίνει και επικρίνει... τους απορρίπτει.... Ακόμα, ακόμα και τα ξένα  για δικά του τα θέλει, τα νομίζει..... 

Και όταν έρθει η σειρά του για αξιολόγηση καθόλου δεν την θέλει, τρέμει το φυλλοκάρδι του σαν της ελιάς το φύλλο στον αγέρα.

Αλλά στην κοινωνία στην ζωή είναι αλλιώς... 

Τίποτα δεν χαρίζεται.... 

Ούτε  και αυτό της μάνας μας το μητρικό το γάλα!... 

Όλοι μας περιμένουμε την ανταπόδοση...

Και αυτή η μάνα μας για το γάλα της περιμένει το κάτι τις στα γεράματά της... 

Έστω το μικρό, το μηδαμινό, το τίποτα....

Μόνο-μόνο τον ίσκιο του παιδιού της!..

Τον λόγο τον καλό, και της παρηγοριάς κουβέντα. 

Το ποτηράκι το νερό για τα στερνά της.

Οι κοινωνίες εξετάζουν κρίνουν και αξιολογούν η μία την άλλη και προσπαθεί  η κάθε μία η πιο δυνατή  να επιβληθεί της άλλης....

Τα Κράτη εξετάζουν και αξιολογούν το ένα, το άλλο.... 

Και αναλόγως συμπεριφέρονται και πράττουν...

Ευρίσκονται σε ένα διαρκεί αγώνα. 

Αγώνα πολέμου- αγώνα ειρήνης, προκοπής, προόδου...

Κρατάνε τις συνθήκες, τις συμφωνίες, την συνθήκη ειρήνης, την ανακωχή  μόνο για να ανασυνταχθούν  και διαρκεί η φιλία όσο διαρκεί ο αμφίρροπος φόβος  της υπεροχής του ενός από τον άλλον και υπάρχει το συμφέρον.... 

Κρατάει  η φιλία, η ειρήνη τόσο,όσο...

Το Φαΐ, το ποτό και το γλέντι!... 

Και άδειο βαγένι από κρασί ποτέ φίλους δεν πιάνει.... 

Μόνο οι αράχνες στον μπαζό και οι σκόνες το επισκέπτονται, το αγαπούν και κάθονται στις δόγες τους  από το πλάι.... 

Αυτοί είναι οι φίλοι του και οι αγαπητικοί του!....

Αυτοί είναι μόνο οι φίλοι οι πιστικοί, οι φίλοι οι δικοί του....

Άνθρωπε προσπάθησε να ζήσεις ανεξάρτητος ελεύθερος ολιγαρκείς αυτάρκεις.... Προσπάθησε να μη έρθεις στη ανάγκη να δανειστής να ζήσεις από τα δανεικά του γείτονα, μα εάν βρεθείς σε μεγάλη ανάγκη να δανειστής, τούτο να έχεις πάντα κατά νου σου, ποτέ μη το ξεχάσεις: 

"Δανείσου, καλό πλήρωνε για να σε ξανά δανείσουν" 

Και πρόσεχε την άσκοπη κατανάλωση οικονομικών υλικών αγαθών, και του χρόνου σου...

Αυτή μοιάζει σαν την Σαλώμη....

Θέλγει και προκαλεί συμφορές....

Τότε αλίμονο....

Ο Χάρος και οι διεθνής οικονομικές αγορές δεν περιμένουν να οπλιστείς για να τον -τις αντιπαλέψεις, καιροφυλακτεί-ούν, για να σε βρει-ούν, απροετοίμαστο, αδύναμο, να σε σκοτώσει-ουν!....

- Μην έρχεσαι στην ανάγκη για να σε κρίνουν και για σένα, να αποφασίσουν οι άλλοι!... 

Η  εξέταση η κρίση των άλλων και η απόφασή τους θα είναι κατά τα συμφέροντά τους και όχι κατά το ορθό, το δίκαιο, και τους ηθικούς τους νόμους... 

Προσπάθησε  να μη σε κρίνουν όταν έχεις ανάγκη...

Μη φανερώνεις την ανάγκη σου στους πολλούς, αν μπορείς σε κανέναν!... 

Και αν σε κρίνουν πήγαινε  με θάρρος, {που αγγίζει το θράσος}, με αξιώσεις και με όσα περισσότερα, εφόδια έχεις, {ντοκουμέντα}... 

Όχι σαν ζητιάνος.... 

Την ανάγκη σου οι περισσότεροι θα την εκμεταλλευτούν...

Από τους φίλους σου, οι περισσότεροι θα  κάνουν τον αδιάφορο, δεν θα μπουν καθόλου στο πρόβλημά σου, οι ελάχιστοι θα λυπηθούν, και από τους πολλούς πολύ λιγότεροι, ελάχιστοι οι καλοί αν μπορούνε θα τρέξουν να σου δώσουν το χέρι βοηθείας!...

Σωτηρίας!... 

Το χέρι αυτό να εκτιμήσεις!... 

Να σκύψεις αμέσως με ευλάβεια να το φυλλίσεις!... 

Και να έχεις ισόβια ευγνωμοσύνη, όχι μόνο εσύ αλλά και η μελλοντική γενιά σου!...

Η φαμελιά σου!.... 

Και όταν η δυσκολία ξεπεραστεί και το πιάτο σου γεμίσει!... 

Μη ξεχάσεις... 

Μη το τρως το πιάτο μόνος σου.... 

Θυμήσου.... 

Και κάλεσε τους όλους αυτούς μαζί, και με αυτούς από το πιάτο αυτό  το δικό σου  όλοι σας, μαζί, να φάτε!.....

¨Το δώρο θέλει αντίδωρο, στην ώρα του, ας είναι και μικρό, ας μη το ζητάει ο άλλος και το αντίδωρο να είναι με το χαμόγελο, ευγένειας, αγάπης ευγνωμοσύνης!... 

Και όχι σαν  ξεπλήρωμα της βοήθειας, της ευεργεσίας. 

Αυτή ξεπληρωμό δεν έχει!!!... 

Εξετάσεις κάνουν κάθε λίγο και λιγάκι οι δάσκαλοι στα παιδάκια και με αυστηρότητα τα κρίνουν, τα επικρίνουν και τα αξιολογούνε, χωρίς αυτοί να θέλουν ποτέ τους, από τότε που πήραν το χαρτί τους να αξιολογηθούνε..... 

Να διαπιστωθεί αν λειτουργεί καλά το μυαλό τους, ή έχει λασκάρει βίδα.... 

Κρίνουν και προσπαθούν να μπουν στων παιδιών τον ψυχισμό τους, να τον αλλάξουν προσπαθούν και να διαμορφώσουν... το μυαλό τους... 

Όπως λένε τον χαρακτήρα τους. 

-Ποιο χαρακτήρα;... 

Και πώς; 

Όχι σύμφωνα με  τους βασικούς της ζωής τους αρχέγονους ηθικούς νόμους. αλλά κατά τα συμφέροντα της επικρατούσας  τάξης, κατάστασης...

Καθηγητές εξετάζουν, κρίνουν, αξιολογούν τους υποψήφιους φοιτητές για την εισαγωγή τους στην ακαδημαϊκή ζωή  και οι εξετάσεις και οι κρίσεις είναι σκληρές, που αν  μπουν οι κριτές και καθίσουν τώρα να κριθούν μαζί με τους κρινόμενους μαθητές τους, νομίζω πως δεν εισαχθούν τώρα στο πανεπιστήμιο, ούτε στους εκατό οι πέντε και αν δεν το πιστεύουν ας δοκιμάσουν!. 

"Ιδού η Ρόδος, ιδού  και το πήδημα!" 

Από εξετάσεις, κρίσεις αξιοσύνης, πρέπει να περνάνε κατά τακτικές περιόδους για την αξιοσύνη τους,  την αποτελεσματικότητά, την αποδοτικότητα τους, όλοι όσοι τρέφονται από τον δημόσιο της κοινωνίας κορβανά- ταμείο.... Και ανάλογα να απολαμβάνουν τους κόπους της αξιοσύνης και της ανταποδοτικότητας τους.... 

Εκ του αποτελέσματος καθένας πρέπει να κρίνεται και να απολαμβάνει...

Για για να υπάρχει ευγενής άμιλλα και να προκόψει η κοινωνία, το Κράτος, η Χώρα... 

Όχι να απολαμβάνουν όλοι τα ίσια και ο ανίκανος, ο λειψός τα καλύτερα....

Να είναι και ο Ηγέτης!...

Γιάννης Στ.Βέργος{ Γορτύνιος} 
25.04.2015

http://gortynios-isv.blogspot.gr/2015/05/blog-post.html#more

Κριτικό σημείωμα για την Ποιητική συλλογή «ΣΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΟΥ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ» του Χρήστου Δ. Μοσχονά

 «ΣΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΟΥ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ», λέγεται η καινούργια ποιητική συλλογή του Χρήστου Διονυσίου Μοσχονά που εκδόθηκε από τις εκδόσεις: print now  στο Μεσολόγγι.

Ο ποιητής βγαίνει σεργιάνι στις ομορφιές τού τόπου του κάνοντας έντονη χρήση της Μεσολογγίτικης ντοπιολαλιάς και με δεκαπεντασύλλαβο  στίχο φέρνει μπροστά μας το χθες  σαν να ζει στο σήμερα, τέρποντας και δημιουργώντας απάγκιο κι ανάβρα ψυχής. Οι θύμησες ανεβαίνουν και ξεχειλίζουν ως το καϊμάκι του καφέ αφήνοντας φορές πικράλμυρη κι άλλες φορές γλυκή τη γεύση της νοσταλγίας. Σαν σε μυσταγωγία το μολύβι αποτυπώνει σκέψης σιωπής που ηχούν με ατέλειωτα τικ τακ στου χρόνου το ρολόι. «Η ψυχή  του ηύρε την αφορμή να πάει προς τα πίσω στων χρόνων της τα βήματα κι ας βάδιζαν μπροστά της» κεντώντας με χρώματα κι αρώματα του τότε. Μα ο πανδαμάτορας χρόνος τίποτα δεν αφήνει  απείραχτο. Πονάει γι αυτά που άφησε σε άνθιση και τ’ αντικρίζει ξεχασμένα και ρημαγμένα:

«Αλιά! Σπιτάκι εσύ φτωχό, στο χρόνο ξεχασμένο.

Έχεις τη στέγη σου φυρή, δοκάρι ρημαγμένο

κι απ’ τα παραθυρόφυλλα, που ‘ χουν γρίλιες σπασμένες,

κυκλοφορούν οι θύμησες σαν σε χορό πιασμένες.

Μα το κατώφλι από καιρό μένει αραχνιασμένο

τ’ ανώι βροχοστάλακτο σε δύσκολους χειμώνες!»

Όσο για τη λιμνοθάλασσα: εκείνη του πόρεψε τη σκέψη τις ώρες που ήταν μόνος. Εκείνη τον άντρωσε και τον έκαμε εραστή της!  Όσο και να προσπαθεί να ξεχάσει δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί απ’ τις δαγκάνες της. Παντού εκείνη  μπερδεύεται στο σήμερα και δημιουργεί το υφάδι- σκέπαστρο, αλλά και το σήμαντρο που άξαφνα κι απρόσμενα ξυπνά το θυμικό του. Έχει την αίσθηση πως από το τότε μέχρι το σήμερα, τον χωρίζει μονάχα μιας ανάσας δρόμος! Μιλά ερασμιακά για εκείνη και  με παράπονο γράφει στη σελ. 48 της ποιητικής του συλλογής:

«Όσο κι αν στέλνω πάνω σου το βλέμμα να λαγιάζει

θαρρώ τα νώτα σου γυρνάς, γεμάτη καταφρόνια,

σαν να μην είμαι πια εδώ, η απάντησή σου μοιάζει».

Κι είναι παρόν σαν το χαλκιά να βάζει όλη τη φλόγα κι όλα τα πρώτα αγγίγματα, οι μυρουδιές, οι νότες γίνονται του νου αβερτασιές που ο χρόνος τις φρεσκάρει. Ο νους ανυφαντής γυρνάει το αδράχτι με το βαρύ σφοντύλι της μνήμης σε όλες τις φάσεις της ζωής του για να μη ξεχαστούν. Μας λέει ο ίδιος στη σελ 54 της ποιητικής συλλογής:

«Με σπαρματσέτο φώτισα, πήρα ένα τεμπεσίρι,

κι έψαξα στ’ απονύχτερο  τους να κύκλους να χαράξω.

Το μύρο τους τον ρούφηξα κι απ’ ό,τι είχε γνέσει η  ρόκα

σαν το διασίδι τ’ άπλωσα κ’ ένωσα τα κομμάτια».

Στίχοι-αφιερώματα σε αγαπημένα πρόσωπα: γονείς, αδέλφια, φίλους, σκιρτήματα φυσιοδιφικά,  πρώτες αγνές αγάπες. Ένας γλωσσικός θησαυρός ακουμπισμένος μέσα στις 72 σελίδες του βιβλίου του μαζί με όμορφα ηλιοβασιλέματα, δίχτυα – υφάδια, σκέψεις σταράτες, ώστε «η δακρυσμένη του σιωπή, λαλιά να ‘ βρει να δώσει», να μη χαραμιστεί της ψυχής τούτη η ωδή, τούτο το μοιρολόι, γι αυτά που έφυγαν και για όσα έμειναν. Γεννημένος στο Μεσολόγγι από γονείς Κεφαλλονίτες, έχει την αίσθηση πως οι αλήθειες ξεσηκώθηκαν και ξάφνιασαν τη μνήμη του και τώρα ήρθε η ώρα της επανάστασής τους, ζητώντας τη δικαίωσή τους! Κι ας φεύγει γρήγορα ο καιρός… τ’ αχνάρια, οι  ίσκιοι υπάρχουν, δημιουργώντας εικόνες  φωτός, λάμψεις, αστραπές που βροντούν και φωτίζουν!». Έτσι κι αλλιώς… «η αγάπη με τη πεθυμιά οχθροί είναι μεγάλοι στου τώρα την αδημονή στου τότε το καπρίτσιο….»

Όμορφοι στίχοι που υμνούν τη φιλία και την Αιτωλοαρνανική  φιλοξενία. Στο ποίημα  «Ο Αδελφός» γράφει:

 «…Αν το τραπέζι ξέστρωσες, πάνε και ξαναστρώστο,

κι άσε στο πιάτο δυο ελιές, πιο πλάι ένα κρεμμύδι.

Βάλε από δίπλα το σταμνί, άσε κι ένα καρτούτσο.

Όλο και κάποιος αδελφός θα πρέπει μέσα να ’μπει».  

Ακόμη o ποιητής  δε φοβάται να τα βάλει μ’ αυτούς που ξέχασαν τα βήματα του τόπου τους:

«Γενιά τώρα που περπατά αμέριμνη, καμπόση

άμαθη κι αξεστόλιστη, σ΄άρνα βαθιά, αμάχι,

αναρωτήσου μέσα σου, απάργια γιατί τόση;»

Μέσα απ’ τη γραφίδα της πένα του δίνει τροφή στο σήμερα αναμοχλεύοντας και συνδαυλίζοντας τη χόβολη της θύμησης. Αισθάνεται τις σπίθες να ξεπετιούνται. Βλέπει ματιές να ψάχνουν σέπαλα  κι άλλες να κόβουν κλωνάρια ανθισμένα και να στεφανώνουν αυτούς που δεν ξεχνούν την πατρώα γη. Οι πυξίδες της ρότας  αγκαλιάζουν τα κενά, δείχνοντας  το δρόμο μιας μοναδικής πορείας προς το σπιτικό με τ’ αλλοτινά  αρώματα και τις γεύσεις!!!

Υ.Γ: Ευχαριστώ τον ποιητή  κύριο Χρήστο Διονυσίου Μοσχονά για τη δωρεά του βιβλίου του: «ΣΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΟΥ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ».

 Είθε να έχετε δύναμη και να συνεχίζετε να προσφέρετε στη λογοτεχνία μας αναδεικνύοντας πάντα το γνήσιο και το αληθινό μέσα απ' τη γραφή, γιατί ο τόπος μας το έχει ανάγκη!

Πάτρα 22 Οκτωβρίου 2014

Με σεβασμό κι εκτίμηση

Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη