Ευχαριστώ τον Κίμωνα Αποστολόπουλο για το τιμητικό άρθρο: « Οι Μαραθωνομάχοι ακόμα πολεμούν. Ποτέ δεν επαναπαύτηκαν» το οποίο αφιέρωσε σε μένα και στο σύζυγό μου Ιωάννη, καθώς και σε όλους τους φίλους δρομείς και μαραθωνοδρόμους.

Οι Μαραθωνομάχοι ακόμα πολεμούν. Ποτέ δεν επαναπαύτηκαν

Την περασμένη Κυριακή 19 χιλιάδες δρομείς, λάτρεις  του λαϊκού  μαζικού  Αθλητισμού, από 101 χώρες, συμμετείχαν στην Κλασσική Αυθεντική Μαραθώνια διαδρομή των 42.195 μέτρων. Μια διαδρομή που ξεκίνησε από τον Μαραθώνα και μέσω του Τύμβου κατέληξε στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Στο Μαραθώνιο δρόμο συμμετείχαν πάρα πολύ πατρινοί δρομείς και μεταξύ αυτών και η λέσχη Φαέθων με 42 δρομείς, συνεχίζοντας  έτσι μια αθλητική παράδοση που κληρονόμησε από τον αείμνηστο γοργοπόδαρο Μαραθωνοδρόμο Γιώργο Αντύπα.

Μεταξύ των δρομέων της λέσχη υπήρχαν μαραθωνοδρόμοι που έχουν αφήσει ιστορία όπως: Ο Παναγιώτης Μπούμης, Ο Παναγιώτης Μεντζελόπουλος, οι αδελφοί Μπαλάση, Ο Νίκος Κατσαιτης, Ο Διονύσιος Σπαγαδώρος, ο Φάνης Αρκουμάνης και άλλοι δρομείς που στο ενεργητικό τους  μερικοί από αυτούς έχουν έως και 70 Μαραθώνιους.

Στην αποστολή όμως για τον μαραθώνιο ήταν και νέοι δρομείς όπως  η Μαρία με τον Γιάννη Ρουμελιώτη- σύντροφοι στην ζωή, που αποφάσισαν να μοιραστούν και να διαβούν μαζί, όπως και στην ζωή, για πρώτη φορά τις δυσκολίες και τις χαρές  που προσφέρει η Κλασσική Μαραθώνια Διαδρομή της Αθήνας..

Έζησα μαζί τους όλη την αθλητική τους προετοιμασία, τις ανασφάλειες, το άγχος, το πείσμα τους δηλαδή,   το τσαγανό που πρέπει κάποιος να έχει μέσα του για να τρέξει την μαραθώνια διαδρομή και  να κάνει το  αδύνατο - δυνατό. Το αποτέλεσμα  της Κυριακής, όταν καθίσαμε μαζί αρχικά στην αφετηρία στον Μαραθώνα και μετά είδα τον Γιάννη και την Μαρία να περνάνε την γραμμή του τερματισμού στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με δικαίωσε.

Η προετοιμασία τους  ξεκίνησε δύο  χρόνια πριν με την συμμετοχή τους δύο φορές  στους αγώνες των  10 χιλιόμετρα στην Αθήνα  και άλλες τόσες στο ημιμαραθώνιο δρόμο Πύργου -Αρχαία Ολύμπια. Στις όποιες αμφιβολίες μου για αυτούς, δηλαδή αν τα καταφέρουν  ή όχι: άκουγα πάντα  μια ακαθόριστη  φωνή μέσα μου να επιμείνω παρά τους κινδύνους για το μεγάλο τόλμημα και έτσι συνέχιζα να τους παροτρύνω αναλαμβάνοντας ρίσκα και να τους καθοδηγώ πνευματικά και ψυχικά για τον μεγάλο άθλο εμφυσώντας τους το σύγχρονο νενικήκαμεν.

Πάντα με  βασάνιζε αυτό το  Γιατί;

«Μπράβο!!!Πάντα δυνατός! Μας δίνεις το παράδειγμα!»     μου είπε πρόσφατα μια αγαπημένη φίλη -δρομέας που με ξέρει καλά - χαρτογραφώντας με τον δικό της τρόπο την ψυχή μου -αθλητικά,  στον δικό της προσωπικό τομογράφο και έτσι το συνειδητοποίησα και απάντησα στο γιατί που με βασάνιζε. Ο ανιδιοτελής λαϊκός αθλητισμός   είναι τρόπος καθημερινού  Βίου, σκέφτηκα.

Μα τι είναι:  Τρόπος Αθλητικού  Βίου αναρωτήθηκα; Τι είναι ο χρόνος και οι αθλητικές επιδόσεις; Αφού η ζωή του ανθρώπου  είναι φθαρτή   μπορεί  ο χρόνος να είναι τρόπος αθλητικού  βίου. Η εστίαση στον χρόνο που εκδηλώνεται με το «πόσο γρήγορα  έτρεξες» αφορά το φθαρτό μέρος της ζωής αφού κανείς δεν μπορεί να αντιστρέψει την φθορά του σώματος που επέρχεται με την πάροδο  του χρόνου. Αντίθετα ο τρόπος που τρέχεις, το  πως τρέχεις, είναι το άφθαρτο το αναλλοίωτο στοιχείο, αυτό που δεν υπόκειται στην φθορά και θα σου επιτρέψει να τρέχεις μέχρι τέλους .

«Η Συμμετοχή,  ο Τερματισμός και το Ευ Αγωνίζεσθαι» αποτελούν άφθαρτα στοιχεία του λαϊκού Αθλητισμού και  περιέχονται στον όρκο του μαραθωνοδρόμου που δώσαμε όλοι οι δρομείς στην αφετηρία στον  Μαραθώνα. "Πάνω στη σάρκα τους ριζωμένη παραμένει η αρετή και η τόλμη, η ανδρεία και η θέληση για ευγενή αγώνα, για ειρήνη, για λευτεριά, για υπέρβαση και νίκη. Τα  τύμπανα ποτέ δεν σταμάτησαν  να ηχούν. Οι ακοίμητοι μαχητές παίρνουν  παράγγελμα  εκκίνησης. Αρχαίοι πολεμιστές τους έχουν αφημένα κειμήλια στον τύμβο  του Μαραθώνα" σκέπτεται και γράφει η Μαρία  Κολοβού Ρουμελιώτη (από την στιγμή της  εκκίνησης, περνώντας τον  Τύμβο του Μαραθώνα  και τρέχοντας προς το Παναθηναϊκό Στάδιο) στο αδημοσίευτο ποίημα της «Στον Μαραθώνα».

Τρέχοντας, λίγο πριν τον Τύμβο, συνάντησα την Μαρία και τον Γιάννη.  Ήμουν με την Κατερίνα.  «Καλό αγώνα και καλό τερματισμό» τους ευχηθήκαμε και τους προσπεράσαμε.

Γύρισαν την πλάτη και μας χαμογέλασαν. Το άγχος τους είχε υποχωρήσει και  είχε γίνει χαρά συμμετοχής και καλού αγώνα. Ένοιωσα την ανάγκη να τους κρατήσω κοντά μου αλλά αυτό ήταν αδύνατο γιατί τους είχαμε ελαφρώς περάσει πάντα με την Κατερίνα δίπλα μου. Τότε άρχισα να σκέφτομαι για αυτούς ήταν μια άλλου είδους επαφή.

Σκέφτηκα ότι  στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου της «΄Αλφες» που έγινε πρόσφατα, η Μαρία μίλησε για Αγάπη και Αντίσταση . Τότε  κοίταξα γύρω μου, είδα την Κατερίνα,  μάνα με δύο παιδιά, σκληρά εργαζόμενη  να ξανατρέχει Μαραθώνιο.  Ο σύζυγος της Γιάννης Λάζαρος,  για πρώτη φορά  έτρεχε στα 5 χιλιόμετρα, συνάδελφοι και φίλοι από την Πάτρα, ο Δημήτρης, ο Λάκης, ο Ανδρέας, ο Γιώργος όλοι μαζί. Σκέφτηκα, αν η Ελλάδα ήταν ένας μικρός  Μαραθώνιος δρόμος και διακατέχεται από  τα ιδανικά του, θα είχαμε  πτωχεύσει;

«Οι Μαραθωνομάχοι ακόμα πολεμούν. Ποτέ δεν επαναπαύτηκαν.» συνεχίζει να γράφει η Μαρία. Είναι  το μήνυμα που όλοι οι Έλληνες πρέπει να φέρουμε από το Μαραθώνα στην Αθήνα. «Το σύγχρονο νενικήκαμεν».

Το μήνυμα αυτό μεταφέρθηκε και θα μεταφέρεται από την Λέσχη Φαέθων προς κάθε κατεύθυνση και παρότι  το ποίημα  παραμένει ακόμα ανεπίδοτο   έχει ήδη βρει τον παραλήπτη του.

«ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΡΑΔΙΟΚΥΜΑΤΑ ΣΑΝ ΝΑΥΑΓΟΣ» του Κίμωνα Αποστολόπουλου

  

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΡΑΔΙΟΚΥΜΑΤΑ ΣΑΝ ΝΑΥΑΓΟΣ

(Με διδάξατε τα πάντα εκτός από το κολύμπι) Πρίγκιπας ντε Λιν, 1759.

Την Δευτέρα στις 22/5/2017 υπό την αιγίδα της Λέσχης Φαέθων σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο «Δόντι» παρουσιάστηκε στη Στοά ΠΡΑΠΟΠΟΥΛΟΥ το βιβλίο του Άρη Μαλανδράκη «Ταξιδεύοντας στα ραδιοκύματα». Για το βιβλίο εκτός από τον συγγραφέα, μίλησε και ο βετεράνος Μαραθωνοδρόμος της Λέσχης μας, Παναγιώτης Μεντζελόπουλος, ο γνωστός σε όλους μας, καπετάνιος. Η εκδήλωση αυτή ήταν στα πλαίσια των δράσεων της Λέσχης Φαέθων «Αθλητισμός και Πολιτισμός» και είναι συνέχεια της συνεργασίας με το βιβλιοπωλείο «Δόντι» το οποίο πρόσφατα επιμελήθηκε και παρουσίασε το βιβλίο «Άλφες» του μέλους μας, μαραθωνοδρόμου, Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη

Το βιβλίο «Ταξιδεύοντας στα ραδιοκύματα» αφορά τις αναμνήσεις ενός μαρκόνη, πατέρα του συγγραφέα, του Χρήστου Μαλανδράκη,  ο οποίος άκουγε ακατάπαυστα, όλο το 24ωρο στο πλοίο, διαφορά μηνύματα και μεταξύ αυτών και πολλά μηνύματα για ναυάγια τα οποία δεν του ήταν καθόλου ευχάριστα.

Με το τέλος της παρουσίασης του βιβλίου, μου δόθηκε το ερέθισμα από τον Ανδρέα Τσιλήρα, οικοδεσπότη, να πω τις σκέψεις μου για το βιβλίο σαν ναυαγός που ζει ένα άλλο ναυάγιο, όχι στην θάλασσα αυτή την φορά, αλλά στη γη και είναι το οικονομικό ναυάγιο της χώρας μας. Προσεγγίζοντας έτσι το βιβλίο «Ταξίδι στα ραδιοκύματα» από μία άλλη οπτική γωνία.

Ο άνθρωπος ζει και οργανώνει την ζωή του στην στεριά, προτιμά όμως να σκέφτεται την συνολική του πορεία πάνω σε αυτή, χρησιμοποιώντας μεταφορές που συνδέονται με το ριψοκίνδυνο θαλασσινό ταξίδι. (Λέξεις κλειδιά: Ακτές, νησιά, ασφαλή λιμάνια, καταιγίδες, πυξίδες, άστρα ,φάροι και καπετάνιοι που μας οδηγούν).

Στην αρχαιότητα ο ωκεανός γεννούσε μυθικά τέρατα που δεν είχαν καμία σχέση με την κοσμική τάξη. Ο Ησίοδος «Στα έργα και ημέρες»' δεν εμπιστευόταν την ανοικτή Θάλασσα γιατί αυτή δε υπακούει πλήρως στην εξουσία του Δία αλλά κυβερνιέται από τον ενοσιχθων Ποσειδώνα καταπώς αυτός το επιθυμεί. Γι αυτό συμβουλεύει τον αδελφό του, να γυρίσει σπίτι χωρίς να υπερβεί τα καθορισμένα όρια της ευνοϊκής για την εποχή εκείνη ναυσιπλοΐας. Επικρίνει έντονα όσους επιχειρούν θαλασσινά ταξίδια εν μέσω αβέβαιων συνθηκών, ο πλους τότε γίνεται επικίνδυνος και δύσκολα θα αποφύγει την καταστροφή. Ωστόσο οι άνθρωποι και ολόκληρες κοινωνίες σήμερα μέσω άγνοιας του κινδύνου επιχειρούν τέτοια οικονομικά ταξίδια στις θάλασσες των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Ο Οράτιος, επίσης χαρακτηρίζει τα πλοία ασεβή, αυτά συνδέουν μεταξύ τους ότι η θεότητα έχει χωρίσει, γι’ αυτό και η θάλασσα ρίχνεται ενάντια στο ευάλωτο σκάφος, προστατεύοντας τον πρωταρχικό χωρισμό που θέσπισε η σοφία των θεών και τον οποίο θέλησε να υπερπηδήσει η ανθρώπινη τόλμη. Το αμάρτημα αυτό συγκρίνεται με αυτό του Προμηθέα που έδωσε ένα αλλότριο στοιχείο (την φωτιά) στους ανθρώπους και σήμερα υπάρχει ένα σύγχρονο αλλότριο στοιχείο που δόθηκε από τους θεούς των αγορών αυτή την φορά , αυτό της πίστωσης.

Εκτός από την ανάγκη που παρακινεί κάποιον να εγκαταλείψει την στεριά, την μονοτονία της αγροτικής εργασίας με τους περιορισμένους πόρους για μία καλύτερη ζωή υπάρχει και η τυχοδιωκτική επιδίωξη κάποιου για την επίτευξη ενός κέρδους μεγαλύτερου από το εύλογο, ικανοποιώντας έτσι την ακόρεστη επιθυμία του για χλιδή και πολυτέλεια. Αναμφίβολα η σημερινή οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα μας, έχει τέτοιες αναλογίες, αφού ουσιαστικά αυτή είναι η προβολή μιας πολιτιστικής κρίσης, ενός καταναλωτικού προτύπου που συντηρείται με δανεικά. Το να καταναλώνεις με δανεικά μοιάζει με το είδος του θαλασσινού ταξιδιού στο οποίο ενυπάρχει η απόπειρα υπέρβασης του περιορισμένου και κλειστού οικονομικού βίου του ανθρώπου για να χαρτογραφήσει νέα άγνωστα και επικίνδυνα μέρη, τους φορολογικούς παράδεισους. Όπως όμως την θάλασσα την κυβερνούν οι απρόβλεπτες δυνάμεις του Ποσειδώνα και το ναυάγιο είναι ένα εν δυνάμει ενδεχόμενο που αντιμετωπίζει ο κάθε ταξιδιώτης, ίδιο εν δυνάμει ναυάγιο αντιμετωπίζει ο οφειλέτης στο σημερινό πέλαγος του χρέους σύμφωνα με την βούληση ενός άλλου θεού αυτού των απρόσωπων αγορών. Η επιβίβαση στο πλοίο με δανεικά σημαίνει ότι βρισκόμαστε ήδη στην ανοιχτή θάλασσα του χρέους που εκτός από την σωτηρία η τον πνιγμό δεν υπάρχει άλλη έκβαση. Ο σημερινός Έλληνας περισσότερο από κάθε άλλη φορά βρίσκεται στην θέση του Ζαρατούστρα που ύστερα από ένα ναυάγιο, η θάλασσα τον ξέβρασε στην στεριά μίας αποικίας χρέους και αυτός σήμερα όπως ο Ζαρατούστρα αναρωτιέται: «Ποια είναι η μοίρα μου τώρα, δεν ξέρω που να πάω. Χάνομαι». Έτσι απηυδισμένος όπως θα είναι πρέπει να αναζητήσει παρηγοριά μόνο στον εαυτό του. Η σωτηρία περνάει μέσα από ένα νέο οικονομικό παράδειγμα - ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα δημιουργήσει ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας. Διαφορετικά θα ζήσει με την ψευδαίσθηση ότι κάποιος τρίτος θα του λύσει τα προβλήματα.

Γι’ αυτό η Ελληνική κοινωνία μετά το οικονομικό ναυάγιο της πρέπει να κατορθώσει να φθάσει κολυμπώντας στην ακτή. Σαν ναυαγισμένοι πρέπει να κρατηθούμε από την σανίδα που θα μας σώσει και αν χρειαστεί να βουτήξουμε στην θάλασσα για να βρούμε τα συντρίμμια των προηγούμενων προσπαθειών των προγόνων μας για να έχουμε σαν λαός ιστορική συνέχεια. Δεν υπάρχει η δυνατότητα της αποχής από αυτή την προσπάθεια. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να ξεχάσουμε τα χαμένα μπαούλα και σεντούκια με τα χρυσαφικά που βυθίστηκαν στην Θάλασσα την στιγμή του ναυαγίου και να περισώσουμε μόνο ότι πολυτιμότερο έχουμε και μεταξύ αυτών είναι και το σώμα μας, το οποίο έχουμε από την στιγμή που γεννηθήκαμε και θα το έχουμε όλοι μέχρι το τέλος της ζωής μας.

Αλλά για να το έχουμε πρέπει πρώτα να το αγαπήσουμε και για αυτή την αγάπη πασχίζει η Λέσχη μας με την δράση της: Αθλητισμός και Πολιτισμός.

Κίμωνας Αποστολόπουλος 

«ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, ΜΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ» ένα άρθρο του Κίμωνα Αποστολόπουλου

Δεν είμαστε εμείς που διαλέγουμε τον μαραθώνιο  δρόμο
αλλά είναι  ο μαραθώνιος που ανοίγεται σε εμάς.
Οι μαραθώνιοι δρόμοι προτείνονται και επιβάλλονται.

Ο Ιάπωνας Μαραθωνοδρόμος Χαρούκι Μουρακάμι στο διάσημο βιβλίο του με τίτλο «όταν μιλάω για το τρέξιμο,  για ποιο πράγμα μιλάω…»  καταθέτει και τις εμπειρίες του και το     πώς έτρεξε τον Μαραθώνιο της Αθήνας το 1983.

Όλοι οι  δρομείς  τρέχουν πάντα σε ευθεία γραμμή, σωρεύοντας αγώνες «πέτρα πάνω στην πέτρα» που συγκροτούν πράγματι ένα μαραθώνιο έργο με την μία αθλητική επίδοση πάνω στην άλλη, γεμάτη με διακρίσεις, χρόνους και μετάλλια.

Αντίθετα υπάρχει και ένας άλλος τρόπος τρεξίματος, που μπορώ να τον ονομάσω «ποιητικό τρέξιμο» ένα τρέξιμο γεμάτος ελλείψεις ίσως ,που αναντίρρητα αντιβαίνει στο τρόπο αυτό του τρεξίματος, αφήνει όμως πίσω του την επίπεδη μαραθώνια προσπάθεια.

Αλλά ας  γυρίσουµε πίσω στα 1983, όταν ο Ιάπωνας Μαραθωνοδρόμος, Χαρούκι Μουρακάμι τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς ταξίδεψε στην Ελλάδα κι έτρεξε µόνος του από την Αθήνα µέχρι το Μαραθώνα. Έκανε δηλαδή την αντίθετη απόσταση  από την κλασική διαδρομή που έκανε ο αγγελιοφόρος της µάχης, ο οποίος ξεκίνησε απ’ το Μαραθώνα κι έφτασε στην Αθήνα.

∆εν ήταν επίσημος αγώνας κι έτρεξε ολομόναχος παρότι η Χώρα μας, η Ελλάδα είναι βέβαια η πατρίδα της αυθεντικής διαδρομής του μαραθωνίου. Όταν   είπε  το σχέδιό του να τρέξει από την Αθήνα στο Μαραθώνα, όλοι είπαν το ίδιο πράγµα:

«Είναι τρελό. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα το σκεφτόταν ποτέ».

Το τρέξιμο αυτό γεμάτο ελλείψεις,  αντιβαίνει αναντίρρητα το είδος αυτό του τρεξίματος που έχουμε συνηθίσει καθώς πορεύεται ανάποδα, ξετυλίγεται ανατρέχοντας αντίθετα στο ρεύμα, από τον τερματισμό στην αφετηρία, από τον Μαραθώνιο άθλο στην διερώτηση, από την απάντηση σε αυτό που κάνεις στο αίνιγμα γιατί το κάνεις.

Μια παράξενη μαραθώνια Οδύσσεια  αυτό το μαραθώνιο ταξίδι, δεν έχει σταθμούς και στάσεις στο δρόμο της επιστροφής, αλλά είναι μία μοναχική πορεία, του Ιάπωνα και κάθε τέτοιου  δρομέα που δεν έπαψε ποτέ να σπάει τα παλαμάρια , να απαγκιστρωθεί προκειμένου να παραμείνει με όλο του το είναι σε αυτή την μονή διαδρομή. Μια διαδρομή που δεν πρέπει ποτέ να φθάσει στην Ιθάκη.

Σε αυτό το άτυπο τρέξιμο ο κάθε δρομέας προειδοποιεί ευθύς εξαρχής να μην περιμένεις από αυτό θέσεις και  χρόνους. Για αυτόν δεν υπάρχει προτεινόμενη οδός να ακολουθήσει, προπονητική μέθοδος, η στόχος χρόνου προς εκπλήρωση.

Καθώς τρέχει σε ρεύμα αντίθετο προς τον τρόπο που συνήθως ξετυλίγεται το ανταγωνιστικό τρέξιμο , το είδος του δρομέα αυτού, εμπαίζει κάθε προσμονή από τον παρατηρητή  και συντριβεί τα σημεία αναφοράς των επιδόσεων που βρίσκονται στο βασίλειο του καθιερωμένου αθλητικού παραδείγματος.

Πόρρω απέχοντας από το πρωταθλητικό  τρέξιμο που στόχο έχει να λογοδοτεί, να συστηματοποίηση την άσκηση, ταράζει τα νερά, αρνούμενο τις προαποφασισμένες αντιθέσεις, την πολωμένη παγίωση των διακρίσεων, αποτελεί ένα νέο παράδειγμα που δεν είναι παράδειγμα.

Είναι ένα άλλο τρέξιμο, μία αθλητική γλώσσα που δεν παγιώνει και που αφήνει όλο τον χώρο της μαραθώνιας διαδρομής στη συγχρονικότητα των αντιθέσεων, υπερβαίνοντας τα σχίσματα και τις πρωταγωνιστικές διχοτομήσεις.

Σε αντίθεση με το μονοσήμαντο τρέξιμο που υποτάσσει το δρομέα και τον κάνει αντικείμενο επιδόσεων, αυτός ριψοκινδυνεύει με τρόπο πολύ Ηράκλειο να αντέξει στο παιγνίδι του αθλητικού δαρβινισμού, το τρέξιμο δίχως χρόνο, χωρίς να μειώσει όμως  τις εντάσεις που του δίνει η μαραθώνια προσπάθεια του προσφέρει

Για αυτόν ο Μαραθώνιος Δρόμος  είναι  παιχνίδι του κόσμου με τους κόσμους, στο οποίο συμμετέχει ο άνθρωπος σαν δρομέας είναι η αναζήτηση δίχως τέλος, η απέλπιδα προσπάθεια μιας πορείας προς το αδιανόητο, που στη διάρκεια της μαραθώνιας προσπάθειας σου παρουσιάζεται ως αίνιγμα που καλείται να λύσει.

*Ο Κίμωνας Αποστολόπουλος είναι οικονομολόγος, πρώην Διευθυντής της Τράπεζας Πειραιώς και συνεργάτης του salos.gr