ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΠΑΥΛΟ
Ήτανε άνθρωπος, τρανός!
Μπόι σωστό.Τίμια ψυχή.
Στη ράχη του ο Ουρανός!
Μα, όλος ο κόσμος, σαν στρατός,
στο νου του έφερνε βροντή!
Πόδια γερά και σταθερά !
Το χώμα πλάνιζαν της γης,
ηρωικά κι αθόρυβα.
Ύμνους στις στράτες χάραζαν.
Την απραξία τάραζαν!
Τον θάνατο αφόριζε
και το κακό εξόριζε
απ' το σεντούκι της καρδιάς!
Κι ήταν λαμπρός και φωτεινός,
σαν ήλιος, σαν αστερισμός.
Κι ήταν παιδί της αγροτιάς!
Το πρωινό: ψωμί κι ελιά !
Χωρίς να έβγαζε λαλιά,
φωτιά τον έκαιγε.... Καημός!
Το έλειμά του; Ένας γιός!
Αγέννητος μα μοχθηρός.
Του τρύπαγε τα σωθικά!
Τον ξύπναγε, αξημέρωτα
για να προικίσει θηλυκά!...
Τέσσερις κόρες- σαν διαμάντια,
που πολεμούσαν τα σκοτάδια!
18 Ιουνίου 2026
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
TO MY FATHER PAVLOS by Maria Kolovou Roumelioti
He was a man, a giant!
Boy right. An honest soul.
On his back was Heaven!
But, the whole world, like an army,
in his mind brought thunder!
Feet strong and steady!
They plowed the soil of the earth,
heroically and silently.
They carved hymns in the armies
They shook inaction!
He forbade death
and banished evil
from the chest of the heart!
And he was bright and luminous,
like the sun, like a constellation.
And he was a child of the peasantry!
Breakfast: bread and olives!
Without uttering a word,
fire burned him.... Woe!
His remnant? A son!
Unborn but vicious.
It pierced his entrails!
Woke him up, at dawn
to bestow females!...
Four daughters- like diamonds,
who fought the darkness!
June 18, 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου