ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΦΩΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη απέσπασε το GRIGORE URECHE Award για το έτος (2026-2027) - LIDO DELL'ANIMA INTERNATIONAL AWARDS

 

Μεγάλη η τιμή και η χαρά να μου δοθεί το βραβείο  GRIGORE URECHE Award (για το έτος 2026-2027) από τα LIDO DELL'ANIMA INTERNATIONAL AWARDS, με την ευκαιρία  την Romanian Language Day - Ημέρα της Γλώσσας των Ρωμανών, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Αυγούστου.
Ευχαριστώ πολύ τον εκλεκτό φίλο ποιητή κι εκδότη Manik Chakraborty  και όλη την κριτική επιτροπή για την για τη σύσταση και τη προσοχή  τους -τον  Francesco De Girolamo από  Ιταλία και Carmen Sánchez Cintas από Ισπανία, καθώς επίσης και την ιδρύτρια και πρόεδρο της επιτροπής Δρ. HC Lidia Popa.

Η Ποίηση ενώνει τους λαούς  στο κοινό σκοπό της  ειρήνης, της φιλίας, της αλληλεγγύης, της πνευματικής εξέλιξης με την ελεύθερη διακίνηση των πνευματικών αγαθών,  της συνεργασίας και της ανταλλαγής των ιδεών, αποδεικνύοντας τη μεταφυσική διάστασή της.

Εύχομαι από καρδιάς υγεία και δημιουργική διάθεση με πυξίδα πάντα το φως της αγάπης και  της ειρήνης!

Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες!
 
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση, μοιράζομαι μαζί σας τη συμμετοχή μου για τα LIDO DELL'ANIMA INTERNATIONAL AWARDS.
 
 ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΦΩΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 
Ήλιε, δίσκε λαμπρέ, τροφοδότη,
το φως σπείρε και φώτιζε
νου και ψυχή
πριν οι μέρες μας λείψουν.
 
Ήλιε, χρυσέ αρματηλάτη, στολίδι ουράνιο,
της Γης το συθέμελο άνθισεμε της ελιάς τον ασημένιο κλώνο
και σφυρηλάτησε
με τα χρυσά σφυριά σου τον δίπυλο κόσμο.
 
Ήλιε, ουράνιε ανθέ, εσύ στρατηλάτη φωτεινέ,
με τη λαμπρή σου φορεσιά σβήσε τα σύννεφα
και προστάτεψε
της μάνας Γης το πρόσωπο
να καρπίσουν τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.
 
Την Αγάπη, την Ειρήνη, την Ελπίδα ταξίδεψε
πάνω από θάλασσες και στεριές
πριν ο Φαέθοντας γιος
δράξει τα ινία του άρματος Σου
και κατακαψει τη χερσα ζηση μας
 
Αμήν.
 
Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή: ΟΛΟΝΥΚΤΙΕΣ εκδόσεις το Δόντι, 2023
 

 ********************************

It is a great honor and pleasure to be awarded the GRIGORE URECHE Award (for the year 2026-2027) by the LIDO DELL'ANIMA INTERNATIONAL AWARDS, on the occasion of Romanian Language Day, celebrated every year on August 31.I would like to thank my distinguished friend, poet and publisher Manik Chakraborty for the recommendation, and the entire jury for their attention - Francesco De Girolamo from Italy and Carmen Sánchez Cintas from Spain, as well as the founder and president of the committee Dr. HC Lidia Popa.

Poetry unites peoples in the common goal of peace, friendship, solidarity, spiritual development with the free movement of intellectual goods, cooperation and exchange of ideas, demonstrating the metaphysical dimension of poetry.

I sincerely wish you health and a creative mood, guided always by the light of love and peace!
Many congratulations to all participants!

With great joy and emotion, I share with you my participation in the LIDO DELL'ANIMA INTERNATIONAL AWARDS.
 

A PRAYER TO THE APOLLONIAN LIGHT by Maria Kolovou Roumelioti
 
Sun, bright discus, nourisher,
sow light and illuminate
mind and soul
before our days are gone.
 
Sun, golden charioteer, celestial ornament,
the foundation of the Earth blossomed
with the silver branch of the olive tree
and forged
with your golden hammers the two-fold world.
 
Sun, celestial flower, you bright soldier,
with your brilliant attire, extinguish the clouds
and protect
the face of mother Earth
so that the golden apples of the Hesperides may bear fruit.
 
Love, Peace, Hope traveled
over seas and lands
before Phaethon's son
seized the reins of Your chariot
and burned our earthly life
 
Amen.
 
The poem belongs to the poetry collection: ALL-NIGHT editions to Donti, 2023.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά - Kostas Alaveras για την φιλοξενία του ποίηματός μου , «ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΦΩΣ» , στην εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος», στη Μελβούρνη της Αυστραλίας.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά - Kostas Alaveras για την μεγάλη τιμή και την απέραντη χαρά να φιλοξενηθεί το ποίημα μου, «ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΦΩΣ», στη μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος», στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. 

Εύχομαι από καρδιάς καλή συνέχεια και πάντα επιτυχίες στο αρεστό έργο του.

 

ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΦΩΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 
Θέλει σκοτάδι για να φανεί το φως!
 
Κάποιες ψυχές αγρυπνούν μαζί με την πανσέληνο
Παραδομένες στη γοητεία και την ουράνια πρόκλησή της!....
Κι εκείνη τις κρατά σε σφικτές αγκάλες
μη και τις χάσει!....
 
Τις λούζει με γαλήνιο φως, νοσταλγικό,
που το μεταλαμπαδεύουν στη γη
τις νύχτες των μεγάλων καημών και προσευχών,
σ' αυτούς που λογίζονται για ζωντανοί
Μαγεμένοι
απ' το Θλιμμένο βλέμμα μιας ακόμη αιμορροούσας
Αυγουστιάτικης Πανσέληνου!....
 

Ευχαριστώ από καρδιάς την εκλεκτή φίλη ποιήτρια κι εκδότρια Afroza Jesmine, για τη συμπερίληψη του ποιήματός μου, «ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ», στην 100ή έκδοση του *Primelore Writers Heaven*

 

Ευχαριστώ από καρδιάς την εκλεκτή φίλη ποιήτρια κι εκδότρια Afroza Jesmine, για τη συμπερίληψη του ποιήματός μου,  «ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ», στην 100ή έκδοση του υπέροχου περιοδικού, *Primelore Writers Heaven*, μαζί με τη συμμετοχή 117 ποιητών από όλο τον κόσμο!

https://primelore.com/primelore-writers-heaven-100th-edition/

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ

Της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Δεν ήταν ο άνεμος που έπνεε προς την αιωνιότητα
Ήταν η κραυγή της θέλησης
να αλλάξει ρότα το πλεούμενο
στις θάλασσες του κόσμου
Γιατί, η ψυχή
ποτέ δε σταματά την αναζήτηση
της μόνιμης πατρίδας της!....
 
Και κάπως έτσι εξηγούνται
τα ανεξήγητα υπερκόσμια ταξίδια
στο επέκεινα
Με το βαρκάρη τιμονιέρη
στο σκάφος να προσφέρει
νυχθημερόν υπηρεσίες
σε κάθε νεόφερτο -
αταξίδευτο οδοιπόρο!...
 
Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες αυτής της υπέροχης έκδοσης !!!!

********************  

I extend my heartfelt thanks to my dear friend, poet, and publisher Afroza Jesmine for including my poem "Travelers" in the 100th issue of the wonderful magazine *Primelore Writers Heaven*, alongside 117 poets from around the world!

https://primelore.com/primelore-writers-heaven-100th-edition/

 

Many congratulations to all the participants of this wonderful edition!!!!

 

81.
Poem: “TRAVELERS”
Poet: Maria Kolovou Roumelioti
From: Greece.
Primelore Published Date: 25 August Tuesday 2026.

It was not the wind that blew towards eternity
It was tζhe cry of the will
to change course the vessel
on the seas of the world
Because, the soul
never stoppes searching
for its permanent homeland!…

And thus are
the inexplicable journeys to the afterlife explained
With the boatman helmsman on the ship
offering day and night
services
to every newly arrived –
tired traveler!…

©® Maria Kolovou Roumelioti

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο ποιητή κι εκδότη Manik Chakraborty για την δημοσίευση του ποιήματος μου "ΣΤΙΓΜΕΣ" στο Λογοτεχνικό Περιοδικό "Echoes of World Poetry"

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο ποιητή κι εκδότη Manik Chakraborty για την δημοσίευση του ποιήματος μου "ΣΤΙΓΜΕΣ" στο Λογοτεχνικό Περιοδικό "Echoes of World Poetry"
 
ΣΤΙΓΜΈΣ...της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Ελλάδα
 
Στιγμές που τρέχουν και χάνονται...Φαντάσου!
Αφήνοντας στο διάβα τους το στίγμα
μιας επανάληψης, που ανοίγει ένα ρήγμα
για να γεμίσει μ' ανάσες όσων μένουν.
 
Στις σιδερόφραχτες αλάνες ζουν κι εδρεύουν
τα όνειρα, του κόσμου οι προσπάθειες
λιτές και πρόσκαιρες. Της ζήσης μας οι στράτες:
Κύκλοι ατελείς να συντηρούν το χρόνο.
 
Κι οι μέρες μας, μετριούνται με το δράμι
καθώς σιγά- σιγά λευκαίνουν τα μαλλιά μας!....
Γαζώνοντας λιγάκι στα μυαλά μας:
Ρίζες που ρίζωσαν το αίμα μας να πίνουν!....
 
Οι ηλιαχτίδες, σε τρούλους, ξεχασμένες,
Ουράνιους...που μάτι δεν τους πιάνει
Μον' κεραυνοί το θόλο τους χαράζει
Σε μια γραφή που ακόμη δε διαβάστη!....
************
Και κάπως, έτσι, ζούμε
τη μεγαλύτερη αληθινή ψευδαίσθησή μας,
απαλλαγμένη από το νόημά της!...
Και κάπως έτσι έρχεται ο θάνατος των στιγμών και η μεγάλη αδικία να ζούμε σαν να μην πρόκειται ποτέ να πεθάνουμε......
 
*********
 
 

I extend my heartfelt thanks to my dear friend, poet, and publisher Manik Chakraborty for publishing my poem "Moments" in the literary magazine *Echoes of World Poetry*.
 
MOMENTS....by Maria Kolovou Roumelioti
Greece
 
Moments that run and get lost...Imagine!
Leaving in their path the mark
of a repetition, that opens a rift
to be filled with the breaths of those who remain.
 
In the iron-fenced fields,
the dreams live and reside, the world's
frugal and temporary efforts. The soldiers of our life:
Incomplete circles to sustain time.
 
And our days, are measured by the dram
as our hair slowly turns white!....
Gossiping a little in our minds:
Roots that rooted our blood to drink!....
 
The sunbeams, in domes, forgotten,
Heavenly...that no eye can see
Only lightning carves their dome
In a writing that has not yet been read!....
 
And somehow, like this, we live
our greatest true illusion,
freed from its meaning!...
And somehow, like this,
comes the death of moments
and the great injustice of living
as if
we were never going to die......

 

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο λογοτέχνη, Γιάννη Νικολόπουλο, για την τιμή να εκδόσει το πεζογράφημα μου "ΕΝΑΓΩΝΙΟ ΞΥΠΝΗΜΑ" στο 201 τεύχος , σελίδα 19 της Πολιτιστικής - Λογοτεχνικής εφημερίδας ΝΟΥΜΑΣ, Μάρτιος –

 

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο λογοτέχνη, Γιάννη Νικολόπουλο, για την τιμή να εκδόσει το πεζογράφημα μου "ΕΝΑΓΩΝΙΟ ΞΥΠΝΗΜΑ" στο 201 τεύχος , σελίδα 19 της Πολιτιστικής - Λογοτεχνικής εφημερίδας ΝΟΥΜΑΣ, Μάρτιος –

 

*********

ΕΝΑΓΩΝΙΟ ΞΥΠΝΗΜΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Απόσπασμα από τη Συλλογή Διηγημάτων 'ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ", Εκδόσεις "Το Δοντι" 2018, Πάτρα.

***********

Σηκώθηκε μέσα στη νύχτα. Αβασίλευτο το φεγγάρι. Αχάραγο. Συχνά πυκνά πνιγόταν μέσα στις σφυκτοπλεγμένες έγνοιες του. Μπερδεμένες σαν συρματόσκοινα σκουριασμένα που του είχαν αφορμίσει το νου. Ούτε το ξανθό χαμόμηλο μα ούτε η μαντζουράνα μπορούσαν να μαλάκωναν το ντελίριο του. Τα μαντζούνια που πιπιλούσε μωρό έλειπαν προ πολλού από την καρυδένια σιφονιέρα. Υπήρξαν εύκολο κέρασμα για κάθε λαίμαργο φαγάνα. Έτσι, άνοιξε τα παραθυρόφυλλα στους μυστικούς φρουρούς της νύχτας. Τους κάλεσε πλάι του, με αδρή πληρωμή να τραβήξουν το αγκαθωτό συρματόσκοινο από πάνω του να γαληνέψει ο λογισμός του.

Δενόντουσαν οι έγνοιες θηλιά στο λαιμό. Πάγωνε εγκλωβισμένος στις αραχνιασμένες φυλακές της ψυχής, στα φθαρμένα σκαλοπάτια της απρόσωπης πολιτείας.

Κάποιοι φίλοι του σφύριξαν δυνατά πως όλοι οι άνθρωποι βράζουν στο ίδιο καζάνι. Τα ξερόκλαδα με το χλωμό χορτάρι. Εκείνο, που ακόμη τον ήλιο δεν έχει αντικρίσει. Τον συντάραξαν από την πάγια θέση του, τα βήματα που άφησαν τα ανυπόδητα πέλματα του πάνω στο σώμα της γης να ακολουθήσει πριν ο παλαιός των ημερών πετεινός σφαγιαστεί και δεν ξαναλαλήσει.

Ντύθηκε όπως όπως. Πήρε παραμάσκαλα το αρχαίο του λεξικό. Εκείνο με τις λεκιασμένες ώες κι άνοιξε το σφράγισμα να αποκρυπτογραφήσει τους ιερογλυφικούς χρησμούς των προγονικών ονείρων.

Πριν φανεί η πρώτη ηλιαχτίδα καλημέρισε την καινούρια ζωή. Σαν ίαμα στις φλέβες πλημμύρισε το φως του ήλιου. Χάιδεψε τους γκρίζους κροτάφους του, τινάζοντας από πάνω του το κάλυμμα της απραξίας. Λαχανιασμένος ανέβαινε την ανηφόρα, τη σπαρμένη με μύρτιλα. Βαμμένος κόκκινος ο δρόμος από ματωμένο ιδρώτα που πάνω του είχαν ριζώσει εκατόφυλλες τριανταφυλλιές, σαν εκείνες που έφτιαχνε η μάνα του ροδοζάχαρη και τον κερνούσε, σαν εκείνες που έφτιαχνε ροδόνερο και τον έλουζε. Τώρα τα κλαδιά τους είχαν αναρριχηθεί πλεγμένα με αγκαθωτές βατομουριές και αγριόχορτα.

Προχώρησε ώρα πολλή μέχρι που μεσημέριασε. Στο τούμπι της ξερολιθιάς απόκαμε να ξαποστάσει. Είχε χρόνια να σταθεί σ’ εκείνο το σημείο. Συνήθως, όταν περνούσε από εκεί, το προσπερνούσε. Ήταν την εποχή εκείνη που ‘χε ξεχασμένη την καταγωγή του. Καθώς έγινε νεόπλουτος και μεγαλομανής, άπλωσε τις ρίζες του στην άγονη λαοθάλασσα απροστάτευτος. Του είχε καλλιεργηθεί η ψευδαίσθηση για μεγάλη ζωή.

Αγνάντεψε γύρω του. Μήτε κουδουνίσματα ακούγονταν μήτε φλογέρες. Ο θεός Πάνας είχε σωπάσει εδώ και χρόνια το κελάρυσμα των ήχων. Η γη ήρεμα χάιδευε την φουσκωμένη μήτρα της. Ξέπλενε τις νεκρωμένες πληγές της. Ζύγιαζε το μοίρασμα της μερίδα της. Αν και την είχαν καταπνίξει τα δάκρυα του ουρανού οι φλέβες της ήταν οργωμένες απ’ τη βροχή και τον ήλιο. Σε ‘κείνα τα σημεία είχαν βρει κρυψώνα οι ρίζες της άγριας μέντας και του έλατου.

Έγειρε το βλέμμα. Κοίταξε σχολαστικά το τούμπι που καθόταν. Ανθισμένοι ασφόδελοι και λειχήνες... Όταν ήταν παιδί, η Βάβω Βάγια του είχε ειπωμένο πολλά μυστικά για τα βοτάνια της ξερολιθιάς. Ξεπόρτιζε το πουρνό με τη δροσιά να φέρει μάτσο τους ατρύγητους χυμούς στο πανέρι. Να φκιάσουν αλοιφές για τις δερματοπάθειες.

Άνοιξε το βιβλίο που σφυκτοκρατούσε για ώρα. Οι εικόνες αλλοιωμένος. Ο βιβλιοφάγος είχε κατεστραμμένες τις πανάρχαια δοκιμασμένες συνταγές. Τα μάτια του τραμπαλίζονταν ανάμεσα σε μισοσβησμένα σύμβολα και ζυγισμένα δράμια. Έσπαζε το κεφάλι του σε χίλια κομμάτια μπας και αναθυμηθεί τις θεραπευτικές συνταγές των προγόνων του.…

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά - Kostas Alaveras για την φιλοξενία του ποίηματός μου ,"ΟΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ ", στην εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος», στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. ς.

Ευχαριστώ από καρδιάς τον εκλεκτό φίλο, κύριο Κώστα Αλαβερά - Kostas Alaveras για την μεγάλη τιμή και την απέραντη χαρά να φιλοξενηθεί το ποίημα μου ,"ΟΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ ", στη μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου Ελληνισμού «Νέος Κόσμος», στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. 

Εύχομαι από καρδιάς καλή συνέχεια και πάντα επιτυχίες στο αρεστό έργο του.

 

ΟΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Λίμνασαν τα νερά της γαλαζόφωτης λίμνης...
Χάθηκε η διαύγεια του βυθού...
Κρυμμένοι, όλοι, οι ενδημικοί ιχθείς
και Νάρκισσοι
πολλαπλασιάστηκαν δίχως αιδώ...
Και τώρα ανθοφορούν
εκεί που κάποτε κολυμπούσαν
κύκνοι και ερωδιοί!

 
Κι έγιναν τόσοι πολλοί.....
που τίποτα άλλο δεν δύναται οι οφθαλμοί μας να συλλάβουν!...
 
Φοβάμαι την επιφανειακή ηρεμία

κι ομορφιά
που μου κλέβουν τον ύπνο...
Φοβάμαι καθώς υποκλίνομαι.....
Μη ζαλιστώ και πέσω στο χαλί
που έστρωσαν τα βρύα
για να κοάζουν τα βατράχια!....
 
Η υπεροψία κι ο εγωισμός σκότωσε ό,τι αυθεντικό είχε απομείνει!....
 

ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ" στην Αυστραλία.

 

 

Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό κύριο Kostas Alaveras για τη δημοσίευση του ποιήματος μου: ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ, σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ", τη μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου ελληνισμού στην Αυστραλία, στις 26 Ιουνίου   2026. 

 

Είθε ο Θεός να δίνει Υγεία και δύναμη και να συνεχίζει με επιτυχία το αρεστό έργο του!

Είμαι ευγνώμων!

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Τι τα θες.... Μεγάλε ποιητή !

Έτσι είν’ η ζωή!

Το φέρετρο του Ομήρου μας λυπήθηκε

Κι έμεινε ανοιχτό

Για να δεχτεί τις στάχτες μας!...

 

Στα κρυσφήγετα της Οικουμένης

Αποστεωμένοι οι άγιοι

Φαγωμένοι από κανίβαλους!....

 

Η αφθονία της Νέας Υόρκης, λίμασε!....

Κι εκείνους που οράματα υπηρετούσαν

Κιμά τους έκανε

για τη μεγάλη γιορτή των συμποσίων!.....

 

Μη ξεχνάς πως,

το ύψος του ανθρώπου αρχίζει από τα πόδια

και φτάνει μέχρι το κεφάλι του.....

Από εκεί και πάνω ξεκινάει το ανάστημά του!

ΠΑΤΡΑ