«ΣΩΜΑ ΜΟΥ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΣΩΜΑ ΜΟΥ

 

Σώμα μου,  χώμα μου, κιβωτός και δώμα μου:

Πως έγειρες; Πως λύγισες; Πώς το κενό προσκύνησες;

Χέρια μου, κρινοδάχτυλα, φωλιά για χελιδόνια:

Πώς διώξατε την άνοιξη και ήρθανε τα χιόνια;

Εσείς κουκούλι ήσασταν, υφάδι μεταξένιο

Πάντα το γέλιο πλέκατε στο στόμα το μελένιο!

 

Πόδια μου, μονοσάνδαλα, με ελαφίσιο βήμα:

Ποιος  κεραυνός σας χτύπησε και χάσατε το σήμα;

Εσείς κολώνες ήσασταν, δοκοί πετροκτισμένοι  

Πως μείνατε ακίνητα σαν βράχοι γρανιτένιοι;  

Εγώ, κουφάλα της ελιάς, το λάδι μου στερεύει

Μέσα στο γέρικο κορμί, νέο θεριό ανασαίνει!.....

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2026

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

MY BODY by Maria Kolovou Roumelioti

My body, my earth, my ark and my abode:

How did you lean? How did you bow? How did you worship the void?

My hands, lily-fingered, a nest for swallows:

How did you drive away the spring, and how did the snows arrive?

You were a cocoon, a silken weft—

Always weaving laughter upon the honeyed mouth!

 

My feet, single-sandaled, with a stride light as a fawn’s:

What lightning struck you, causing you to lose your way?

You were pillars, beams of hewn stone—

How have you come to stand motionless, like granite crags?

As for me—an olive tree’s hollow trunk—my oil runs dry;

Yet within this aged body, a new beast breathes!.....

Sunday, August 9, 2026

Maria Kolovou Roumelioti