«ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ Ή ΑΘΑΝΑΣΙΑ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Εικαστικό δια χειρός Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Μικτή τεχνική σε καμβά
Διάσταση: 60cm x 75cm

 

Ο άνθρωπος είναι θνητός με τους φόβους του κι αθάνατος με τα όνειρά του....

Πολέμησε τους φόβους σου κι ονειρέψου!

Ακολούθησε αυτό που σε ταξιδεύει στο ανεξερεύνητο...

Αυτό που σε εμπνέει και σε σπρώχνει να ξεπεράσεις τις αδυναμίες σου και τα όρια των δυνατοτήτων σου!....

 

Πάρε το βαλιτσάκι σου

μ' τα ολίγα και διαλεχτά σου υπάρχοντα κι αφέσου στο ταξίδι!...

Τους Λαιστριγώνας και τους Κύκλωπας μη φοβηθείς!

Έτσι που η ζωή κατάντησε, εμπρός στο δρόμο σου συνέχεια θα τους βρίσκεις!...

 

Μη φοβηθείς την όψη τους!....

Μη σκύψεις το κεφάλι!...

Ξεκόλλα από τη βόλεψη και προχώρα!

Αποφασισμένος να παλέψεις.

Να δώσεις τη μεγαλύτερη μάχη.

Να νικήσεις ή να πεθάνεις!.....

 

Καλό αγώνα, συνάνθρωποι!

Κι εκεί στο τέρμα της διαδρομής:

Όλοι θα γίνουμε φίλοι!....

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

MORTALITY OR IMMORTALITY By Maria Kolovou Roumelioti

 

Man is mortal with his fears and immortal with his dreams....

Fight your fears and dream!

Follow what takes you on a journey into the unexplored...

With what inspires you and pushes you

to overcome your weaknesses and the limits of your capabilities!....

 

Take your suitcase with your few and chosen possessions

and set off on your journey!...

 

Do not fear the Laestrygonians and the Cyclops!

As life has turned out, you will always find them on your path!...

Do not be afraid of their appearance!...

Do not bow your head!...

Break away from the desire and move forward!

Determined to fight.

To fight the greatest battle.

Win or die!.....

 

Good luck, fellow humans!

And there at the end of the journey: We will all be friends!....

«ΡΟΥΤΙΝΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΡΟΥΤΙΝΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

 

(Κάνε την καλοσύνη ρουτίνα σου

κι αφέσου στο ταξίδι της!...)

 

Μη ξεχάσω:

 

Να ξυπνήσω με τον ήλιο στην καρδιά

Να χαρίσω στην ημέρα δυο φιλιά

Να ντυθώ ένα χαμόγελο πλατύ

Να αγαπήσω όλη την πλάση σαν παιδί

 

Να ποτίσω τα δεντράκια της Χαράς

Της Ελπίδας τα σγουρά βασιλικά

Και σε όλους όσους έχουν πληγωθεί

Να χαρίσω Καλοσύνη αρκετή:

 

Της παυσίπονης Αγάπης τα ιάματα

Που επουλώνουν τις πληγές κι όλα τα τραύματα!!!!!

 

Όμορφη μέρα!

Καλοσυνάτη και Χαρούμενη!

 

Γράφτηκε Τρίτη, 29 Ιουλίου 2025

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

KINDNESS ROUTINE by Maria Kolovou Roumelioti

 

(Make kindness your routine

and let yourself be carried away by its journey!... )

 

Don't forget: 

 

To wake up with the sun in my heart

To give the day two kisses

To put on a wide smile

To love all creation like a child

 

To water the trees of Joy

To the curly basils of Hope

Αnd to all those who have been hurt

To give enough Kindness: 

 

To the medicines of the painkiller Love

That heal wounds and all injuries!!!!! 

 

Beautiful day! Kind and Happy!

 

Written Tuesday, July 29, 2025

«ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ» κείμενο της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

  

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«Τρέξτε!... Τρέξτε να προλάβετε!... Να καλυφτείτε! Να κρυφτείτε!....» ακούγονταν τρομαγμένες φωνές κι έπειτα… κραυγές πόνου, θανατερά ουρλιαχτά, ανακατεμένα με το πυκνό σύννεφο σκόνης που είχε ξεσηκωθεί απ’ τα χαλάσματα.
Απανωτοί κρότοι … Εκρήξεις…. Πυροβολισμοί… και κάτι ανθρώπινες φιγούρες καπνισμένες και γκρίζες. Πουδραρισμένες με σκόνη δυναμίτη….
Όλα, γύρω, συντρίμμια!... Ασάλευτα κορμιά κείτονταν ανάμεσά τους ….. Κάποια ζωσμένα την τελευταία αγωνία της ζωής … κι αλλά παραδομένα στον ανελέητο χορό του θανάτου με το αίμα να τρέχει ζεστό ακόμα από μύτη, στόμα, κεφάλι, καρδιά… κι από όπου αλλού τους είχε σημαδέψει το δρεπάνι του χάροντα, που αυτή την φορά είχε το πρόσωπο του ψυχοπομπού Ερμή.
Ένα πόδι στέκεται ορθό πλάι στο μισοσκεπασμένο από μπετόν κεφάλι του. Παρέμεινε ασάλευτος!... Άχνα δεν έβγαλε!... Η μπότα πάτησε διερευνητικά το ακάλυπτο από τη σκόνη άκρο του…. κι ο ψυχοπομπός του δώσε μια κλωτσιά ξεστομίζοντας μια βλασφημία!...
Φρικτό το πρόσωπο του πολέμου. Με μάτια γεμάτα ατελείωτο θάνατο!... Με χέρια ματωμένα… Μυαλά διασκορπισμένα…. και διαμελισμένα μέλη …. Όλα σε αποσύνθεση!....

 
Σταμάτα, ωρε αδελφέ !...
Τον ίδιο αέρα ανασαίνουμε.
Το ίδιο χώμα πατούμε!
Τον ίδιο ουρανό έχουμε σκέπασμα.

Δώσε τόπο στην οργή κι άφησε τα χέρια να ενωθούν στην ίδια προσευχή:
«Ειρήνη ημίν!»

6 Ιουνίου 2025

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη 

 

 ΥΓ: Ο πίνακας είναι του Ισπανού καλλιτέχνη Σαλβαδόρ Νταλί «Το πρόσωπο του πολέμου», απεικονίζει μια μεγάλη νεκροκεφαλή, σε ένα ερημικό τοπίο, με καπνούς στον ουρανό, η οποία έχει μια έκφραση απόγνωσης και απελπισίας. Στο ανοιχτό της στόμα και στις τρύπες από τα μάτια του νεκρού, βλέπουμε μικρότερες νεκροκεφαλές, με την ίδια ακριβώς έκφραση με τη μεγαλύτερη νεκροκεφαλή και, μέσα στις τρύπες από τα δικά τους μάτια και στόματα, βλέπουμε ακόμα μικρότερες νεκροκεφαλές με την ίδια πάντα έκφραση με τη μεγάλη. Γύρω από τη μεγαλύτερη νεκροκεφαλή, βλέπουμε φίδια που είναι έτοιμα να τη δαγκώσουν.

 

«ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΑΣΤΡΙΝΙΩ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

ΣΤΗΝ  ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΑΣΤΡΙΝΙΩ

Η αδελφή μου η Αστρινιώ
έχει τον Ήλιο οδηγό
Κι απ’ την αυγή ως το νυχτέρι
της φέρνει μήνυμα το αγέρι
Κι από το βράδυ ως το πρωί
την Πούλια όλο καρτερεί.

Φορεί στο στήθος φυλακτό
να την φυλάει απ’ το κακό
Κι από του Πλούτωνα το αστέρι
ευχή η μάνα μας της στέλνει
Να ανταμώσει προκοπή
στη γλάστρα αγιόκλημα ν’ ανθεί.

Βράδυ ζυμώνει το ψωμί
το ψήνει με τη χαραυγή
Και με χρυσές κλωστές στο χέρι
πλέκει της τύχης το πανέρι
Και κάθε ώρα και στιγμή
την Παναγιά παρακαλεί.

Λάμπει η αδελφή μου η Αστρινιώ
σαν διαμαντάκι στο γιαλό
Και την ευχή της μάνας μας
την φέρνει στην αράδα μας
Να μην πατήσω απόνερα
στα μέρη τα απόμερα.

Τρέχει η αδελφή μου η Αστρινιώ
με τ’ άτι μας το γρήγορο
Τρυγάει καρπούς στ’ αμπέλι μας
και στρώνει το τραπέζι μας
Κι απ’ τις χρυσές τις θημωνιές
μας φέρνει θύμησες παλιές.

Φορεί κορδέλα στα μαλλιά
κι έχει στα πόδια της φτερά
Και  κουβαλάει στην πλάτη της
τα δώρα της αγάπης της
Πίνει μόνη την πίκρα της
δωρίζοντας την προίκα της!

Σαν την καλή μου Αστρινιώ
σ’ όλο τον κόσμο δε θα βρω
μοιράζει την φέτα το ψωμί
κι ας μένει εκείνη νηστική
Έχει καρδιά μικρού παιδιού

κι ενός ανθρώπου αληθινού.

Σπέρνει η γλυκιά μου η Αστρινιώ
το κακοτράχαλο βουνό
Κι απ’ την αυγή ως το νυχτέρι
ο άγιος της κρατεί το χέρι.
Μπαίνει σ’ αλώνια καρπερά
πιάνει με ξόβεργα πουλιά!

Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

«ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΦΩΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ ΦΩΣ

Ήλιε, δίσκε λαμπρέ, τροφοδότη,

το φως σπείρε και φώτιζε

νου και ψυχή

πριν οι μέρες μας  λείψουν.

 

Ήλιε, χρυσέ αρματηλάτη, στολίδι ουράνιο,

της Γης το συθέμελο άνθισε

με της ελιάς τον ασημένιο κλώνο

και σφυρηλάτησε

με τα χρυσά σφυριά σου τον δίπυλο κόσμο.

 

Ήλιε,  ουράνιε ανθέ, εσύ στρατηλάτη φωτεινέ,

με τη λαμπρή σου φορεσιά σβήσε τα σύννεφα

και προστάτεψε

της μάνας Γης το  πρόσωπο

να καρπίσουν τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.

 

Την Αγάπη, την Ειρήνη, την Ελπίδα ταξίδεψε

πάνω από θάλασσες  και στεριές

πριν ο Φαέθοντας γιος

δράξει τα ινία  του άρματος Σου

και κατακάψει τη χέρσα ζήση μας.

 

Αμήν

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Στέκομαι,  εδώ, μπροστά σας.

Γυμνή και καταματωμένη. 

Με ολάκερη την αλήθεια  πετρωμένη στα χέρια μου. 

 

Μακάρι να μπορούσα  να δραπετεύσω, 

έστω για λίγο απ’ το μαρτύριο, 

την τελευταία μου διαθήκη να συντάξω 

με την ελπίδα κάποιου νοήμονα.

 

Χιλιάδες χρόνια με τραβολογούν 

από παζάρι σε παζάρι στις γειτονιές του κόσμου.

Το ρούχο μου ξεσκίστηκε. 

 

 Γυμνή και καταματωμένη...

 Ενδύθηκα  ετούτη τη γωνιά, 

τα σάβανα και τα νεκροφιλήματα. 

Το σώμα μου παγώνει!

Φταίω εγώ! Δεν πρόλαβα

του αδελφού μου εχθρού τα χέρια να αφοπλίσω 

με τα χειροφιλήματα... 

Ο πόνος κοστίζει λιγότερο από τη γιατρειά 

κι είπαν  να με  σκοτώσουν…

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2022 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΛΑΘΗ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΛΑΘΗ       

Τις  άτολμες ώρες

νεκρώνονται  τα όνειρα και  μένουν οι εφιάλτες

αναποδογυρίζοντας τον κόσμο. 

 

Και οι στιγμές ανυποψίαστα

αδρανείς αναμένουν ανάσταση

φυλάγοντας κάτω απ’ τις φτερούγες ένα ολόλευκο 

νεκρό περιστέρι.

 

Τα χρόνια γεννούν 

κοπάδια ανθρώπων φυλακισμένα 

στις σαρκοφάγους της φθοράς να κεντούν 

το σάβανο της ατελέσφορη ζωής.

 

Αυτά τα λεπτά χρονο -διαστήματα έπρεπε να ‘ναι 

ατελεύτητες ώρες δράσης.

Αιώνες μακρόβιοι, χρόνια  μακραίωνα κοπιαστικά

για να ριζώσουν  στον κορμό της ανθρωπότητας  

οι φωτοστόλιστες φτερούγες των αγγέλων. 

 

 Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

 

«ΕΙΡΗΝΗ…» της Μαρίας Κολοβού – Ρουμελιώτη

Ποτάμια δάκρυα

στις απέραντες του πόνου θάλασσες

ξεχύνονται...

Μέσα στα πυκνά φυλλώματα,

σφαίρες   χειρός βολίδες 

σκοτώνουν τα όνειρά σου.

Αίμα κι ίδρος στα γυμνά στήθη σου.

Το ιλαρό φως της αγάπης

ματωμένο πνίγεται

σε βρώμικα χνώτα.

Αλλοπαρμένες  του πόνου μανάδες

ποθούν αγέρι αλλιώτικο 

να στεγνώσει το όμπυο...

Τα μαχαιρώματα των αδελφών σου, 

Ειρήνη… 

14 Απρίλη 2015

Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη