«ΤΑ ΒΕΛΗ ΤΟΥ ΤΟΞΟΤΗ», Σύγχρονη Ελληνική Πεζογραφία του Δημήτρη Α. Δημητριάδη, εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2021. ( Γράφει η Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη)

«ΤΑ ΒΕΛΗ ΤΟΥ ΤΟΞΟΤΗ», Σύγχρονη Ελληνική Πεζογραφία του Δημήτρη Α. Δημητριάδη, εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2021. 

Της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

 Στο καινούργιο πόνημα «Τα βέλη του τοξότη»  ο εκλεκτός ποιητής και αρθρογράφος Δημήτρης Α. Δημητριάδης αναλαμβάνει ρόλο τοξότη χρησιμοποιώντας το λόγο του ως βέλος,   που, με   τη δυναμική ενέργεια  από το τέντωμα της χορδής, στοχεύει  τη μεταβίβαση των μηνυμάτων  στο αναγνωστικό του κοινό. Εκεί που   γίνονται οι συγκρούσεις και ανοίγονται χάσματα, έρχεται ο γόνιμος λόγος του,  εκρηκτικός  και φωτεινός,  μετατρέποντας το   μέγιστο ή το ελάχιστο σε ουσιαστική ατραπό προς βαθύτερη γνώση και αυτογνωσία.

Στο εν λόγω βιβλίο, η γραφή του  Δημήτρη Α. Δημητριάδη βιώνεται πνευματικά. Στις 66 περιεκτικές σελίδες του πονήματος, 484 εκφερόμενες σκέψεις κι απόψεις  σε  λόγια  γραφή  και μορφή δελφικών παραγγελμάτων, μεταλαμπαδεύονται σε εμάς,   αφειδώς.    Ως  τεχνίτης  του λόγου, παράγει τέχνη τολμηρή, προκλητική ίσως κι επιθετική… Τολμηρή, γιατί αναμετριέται με τη σιωπή και  ρίχνει ένα προκλητικό βλέμμα στο άγνωστο. Προκλητική, διότι  απορρίπτει την επιφανειακή αντιγραφή της πραγματικότητας και κατέρχεται στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής. Επιθετική, γιατί η τέχνη του δεν χτυπάει  το παράθυρο του νου  του αναγνώστη, αλλά, και το παραβιάζει,  αναγκάζοντας  τον σε βαθύτερη σκέψη και προβληματισμό.

Ένα εξαιρετικό βιβλίο διανθισμένο  με σπέρματα σοφίας που μας υποβάλει σε περισυλλογή και περίσκεψη   σε διαφόρους τομείς της  κοινωνικής ζωής. Προσπαθεί  με τη γραφίδα της πένας του να ξεριζώσει  τους χρόνιους κοινωνικούς καρκίνους με οδυνηρή αυτογνωσία. Εγείρεται πνευματικά και ψυχολογικά, εγκαταλείποντας την παραίτηση, τη αίσθηση της μονοτονίας, παραμένει άνθρωπος κι όχι ένα νούμερο ή ένα στατιστικό δελτίο, καταφέρνοντας να μας εγείρει  και να προκρίνει το ουσιώδες.  Ερωτευμένος με την δημιουργία, μάχεται. Μάχεται απελευθερωμένος από κλισέ  και «πρέπει»‧ συναπαντιέται με τη μανιασμένη ανάγκη για ποίηση και λατρεία για ζωή, για να μη τον νικήσει η αδράνεια της στιγμής. Εργασιομανής και άοκνος κάνει το κοινωνικό  ψυχογράφημα του ενεργοβόρου  κόσμου μας, ενός κόσμου όπου έφτασε στον πάτο τα αποθέματα της φύσης και τρώει από τις σάρκες του, αφήνοντας το χρήμα να νομοθετεί και το κέρδος να επιβάλλει τους κανόνες…

Στο βιβλίο «Τα βέλη του τοξότη», ο  Δημήτρης Α. Δημητριάδης παλεύει με τους δαίμονες του, υπαρκτούς ή επινοημένους, σιωπηλούς ή αλαζόνες  κι αφουγκράζεται  πέρα από τον γήινο ορίζοντα το ηχείο του σύμπαντος. «Από τότε που ο άνθρωπος εμφανίστηκε στον πλανήτη, παλεύει  να επεκτείνει τα όριά του. Αυτό  είναι και το δράμα του» μας τονίζει στο 237^ο  βέλος της 35^ης   σελίδας  του πονήματός του.  «Μήτε το κερί, μήτε το σκοινί μας γλίτωσε από το τραγούδι των Σειρήνων. Κορόιδα πιαστήκαμε»  αναφέρει στο 113^ο βέλος της 19^ης σελίδας.

Επίσης, τονίζει τη σημαντικότητα της γλώσσας μας στην ιστορία της ανθρωπότητας‧ την αξία της παιδείας ως μέσο επαναπροσδιορισμού της ταυτότητά μας‧ τη δύναμη της  ποίησης που ως ύψιστη όραση βλέπει με έκπληξη  το σύνηθες κι αόρατο. « Η ποίηση είναι συν- κίνηση. Ελευθερία, που καταλύει τα πάσης φύσεως δεσμά. Είναι έκπληξη  ενεργειακή, αναπόφευκτη, ζωική…» σελ. 24, 154^ο βέλος.  

Ως κατακλείδα θα δανειστώ τα λόγια του εκλεκτού συγγραφέα Δημήτρη Α. Δημητριάδη: «Αμέτρητα τα θαύματα του λόγου. Κανείς δεν ξέρει τι του επιφυλάσσει η ελπίδα» και θα κρατήσω ως  σανίδα σωτηρίας την πίστη και την ελπίδα πως οι βίαιοι θα χαλιναγωγηθούν, οι αδιάφοροι θα ενδιαφερθούν και δεν θα γίνει η ελπίδα κρότος πυρηνικός και ο πλανήτης πολιτισμικό θρύψαλο… Εύχομαι  οι μελλοντικές γενιές,  να απαλλαχτούν  απ’ την κατάρα  της μηχανοκρατίας και πολεοδομικής φυλάκισης  και να μη ζήσουν τις κολάσεις του  παρόντος και του παρελθόντος .

 

Ευχαριστώ τον συγγραφέα Δημήτριο Α. Δημητριάδη για την τιμητική προσφορά του βιβλίου του. Εύχομαι Υγεία και κάθε καλό στον ίδιο και στην οικογένεια του. Πάντα να δημιουργεί έργα αρεστά κι  ωφέλιμα ! 

 

Πάντα με σεβασμό και εκτίμηση 

 

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2022

 

Κολοβού Ρουμελιώτη Μαρία 

 (Συγγραφέας- εικαστικός)

 

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας. Πρωτοδημοσίευσε κείμενά του στα εβδομαδιαία περιοδικά της Αθήνας «Επίκαιρα» και «Ταχυδρόμος» και συνέχισε να γράφει σε διάφορα έντυπα: «Ομπρέλα», «Τραμ», «Απόπειρα» και «Εμβόλιμον».

Τελευταία συνεργάζεται με τις περιοδικές εκδόσεις λογοτεχνίας και τέχνης «Το Κοράλι», «Μανδραγόρας», «3η χιλιετία», «Ο Φαρφουλάς», «δίοδος» κ.α. και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης «Κοινωνική Επιθεώρηση» και «Πολίτες».

Διατηρεί τη μόνιμη στήλη «στην απέναντι όχθη» της εφημερίδας «Ενημέρωση» με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος και συμμετέχει σε διάφορες ηλεκτρονικές σελίδες.

Τιμήθηκε για το έργο του από τον Δήμο Θεσσαλονίκης, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος, την Πανελλήνια Εταιρία Λόγου και Τέχνης και κατ’ επανάληψη από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων.

Άρθρα και μελέτες του μεταδίδονται από ραδιοφωνικές εκπομπές, ποιήματά του μελοποιήθηκαν, μεταφράστηκαν στα Γαλλικά, Ιταλικά και Πολωνικά κι έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις.

Έργα του:

(1983) Χωρίς Σύνορα, Μαίανδρος

(1990) Τα ηχεία του κίνητρου και της υποταγής, Ιθάκη

(2015) Απέναντι, 24 γράμματα

(2015) Τα μπλουζ είναι κόκκινα, Πνοές λόγου και τέχνης

(2015) Cafe Republic, Πυξίδα

(2016) Στη σπηλιά της μεγάλης αγέλης, Ρώμη

(2016) Το αίμα μένει, Ρώμη

(2017) Από όνειρο και θάνατο, Ρώμη

(2017) Σελίδα μισοφέγγαρη, 24 γράμματα

(2019)ΑΠΟ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΩΣ ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ Σύγχρονη ελληνική ποίηση από τις Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 

(2020) ΜΠΛΕ, εκδόσεις 24γράμματα,  

Η ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ, εκδόσεις 24 γράμματα 

(2020) ΗΛΙΟΣ ΔΙΠΛΟΣ , εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης,

(2021) Ρήγματα Εκδόσεις 24 γράμματα  

Υπήρξε τακτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, είναι ιδρυτικό μέλος της Λαογραφικής Εταιρίας Ν. Πέλλας και τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων.

«Οι λογοτεχνικές του απόπειρες ακολουθούν τη γόνιμη παράδοση των συγγραφέων της Θεσσαλονίκης, με γραφή λυρική, συναισθηματικά φορτισμένη, διάστικτη εμπνεύσεων και δονήσεων». (Μάκης Αποστολάτος).

 

«ΤΟ ΦΟΝΙΚΟ» στίχοι Σπύρος Κ. Καραμούντζος

ΤΟ  ΦΟΝΙΚΟ

Ψηλά στην Περδικόβρυση, σιμά στο καταράχι,

θρήνους  ακούς μιας πέρδικας, που πλέον ζει  μονάχη.

 

Σαν τα πουλιά δεν κελαηδεί, στα νέφη δεν πετάει,

μες στα κοτρώνια κρύβεται κι εκεί μοιρολογάει.

 

Κλαίει τα περδικόπουλα, που πέσαν απ’ τα βόλια

κι αυτή πουλί χωρίς φτερά να περπατά η δόλια.

 

Νεράκι θέλανε να πιουν, ιδού το έγκλημά τους,

με τη ζωή τους πλήρωσαν τα δικαιώματά τους.

 

Ο κυνηγός με τα σκυλιά σ’ αυτήν εδώ τη βρύση

ταμπουρωμένος σε σκοπιά καρτέρι είχε στήσει.

 

Καραδοκούσε τη στιγμή με τη μεγάλη ζέστα,

τις πέρδικες να δροσιστούν κι αυτός να δώσει ρέστα.

 

Ανάθεμά σε κυνηγέ!!! Με τα συμφέροντά σου

και πέρδικα πετούμενη δε θέλεις πια μπροστά σου.

Μελίσσια, 24-3-2013

ΣΠΥΡΟΣ Κ. ΚΑΡΑΜΟΥΝΤΖΟΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ  του Σπύρου Κ. Καραμούντζου (Ποιητής – Συγγραφέας)

Γεννήθηκε στην Καρυά Αργολίδας.

Ως δάσκαλος εργάστηκε σε σχολεία της Ανατολικής Μακεδονίας και της Αττικής. Μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε ως Προϊστάμενος Γραφείου και ως Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Ασχολείται με τη Λογοτεχνία και ειδικότερα με την Ποίηση. Έχουν κυκλοφορήσει πέντε (7) Ποιητικές του Συλλογές (ΑΛΚΥΟΝΕΣ,2000 –ΔΟΞΑΡΙΣΜΑΤΑ, 2004 – ΦΥΛΛΟΒΟΛΗΜΑΤΑ, 2006 – ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ –ΧΑΪΚΟΥ,2006 – ΗΛΙΑΝΘΟΙ,2010 – ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ,2013 – POET’S GARDEN,2013 ),ένα Πεζογράφημα (ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΥΑΣ-Παιδικές αναμνήσεις και αναφορές,2007) , μία συνέντευξη « Οι γνώσεις δίνουν φτερά στην έμπνευση», 2011 και μία Ποιητική Συλλογή υπό έκδοση (ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ).

Για το συγγραφικό του έργο έχει πολλάκις αποσπάσει επαινετικά  σχόλια από διακεκριμένους  κριτικούς της λογοτεχνίας.   Η  Συλλογή μάλιστα «ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ-ΧΑΪΚΟΥ» και άλλα του ποιήματα έχουν βραβευτεί σε διαγωνισμούς λογοτεχνικών περιοδικών.

Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ποιητικές ανθολογίες. Επίσης δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά και σε λογοτεχνικές σελίδες εφημερίδων εκτός από ποιήματα και πεζά του κείμενα.

Ως Λογοτέχνης συμπεριλαμβάνεται στη ΜΕΓΑΛΗ  ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ του ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ (13^ος τόμος) και στην Εγκυκλοπαίδεια WHO IS WHO στην Ελλάδα (3^η έκδοση,2008).

Είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της «International Writers Society”  (I.W.A) και της  “World Poets  Society” (W.P.S.).

Πολλά ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Ρωσικά, στα Ιταλικά και στα Κινέζικα και έχουν δημοσιευτεί σε ξένα περιοδικά και ανθολογίες.

Ταξιδεύοντας στις σελίδες της ποιητικής συλλογής «ΑΠΟ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΩΣ ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ» του Δημήτριου Α. Δημητριάδη-Σύγχρονη ελληνική ποίηση από τις Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης. ( Εντυπώσεις της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη).

 

 Αν και η ζωή μέρα με τη μέρα λιγοστεύει και λαχανιάζουν οι πνεύμονες, ο ποιητής Δημήτριος Α. Δημητριάδης, πορεύεται με αίσθημα ευθύνης να παίξει την παρτίδα εκείνη που θα φέρει την ρήξη  και την επανάσταση στην έρημο των ιδεών. Προτιμά την περιπλάνηση στης ερημιάς τον φώσφορο‧ να  έχει τα μάτια του ανοιχτά στον ύπνο και στον ξύπνιο‧ να ανασέρνει στάχτες και τραύματα… «από το χιόνι ως το βαθύ κόκκινο» και  να βιώνει εξαρχής τις στιγμές που τον έχουν τσακίσει. Οδύρεται  για τα άχρηστα και τα ληγμένα διαβατήρια της ζωής, για τα ταξίδια εκείνα που δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά. Με  ατέρμονη αγωνία και λιμνασμένο πυρετό πορεύεται μέσα στα «ναρκοπέδια» της βιωτής, τραυματισμένος από τα βαρετά,  υποκρινόμενος ώρες ώρες τον  αλώβητο‧ χτίζει γέφυρες για να δρασκελίσει  και να καλύψει εμπράκτως  τα κενά. Ταξιδεύει σε διαδρομές παλιών ημερών, ενός εαυτού που βίαια μεγάλωσε κι ωρίμασε, σε μια ζωή  που την είχε αφήσει πίσω‧ και καταγράφει τον ήχο εκείνου του κόσμου που λείπει στις μέρες μας…

«…αλλάζω αίματα κι αισθήσεις… γιατί θρυμμάτισαν το πρόσωπό μου/   σπάσαν την ψυχή μου με σφυριές/ και γυμνό με πέταξαν σε σκοτεινούς καιρούς/ ν’ ακούω τριγμούς/ και σαλεμένους να σέρνουν αλυσίδες…» μας λέει στις σελίδες  12 και 13 της ποιητικής του  συλλογής.

Τον τρομάζουν τα σημεία των καιρών  γιατί οι άνθρωποι δεν λένε ποιήματα πια, παρά μονάχα σφάζουνε παιδιά… και τα πνίγουνε… και ο πόλεμος μαίνεται… με τους νεκρούς ν’ ατενίζουν την έξαψη του αίματος. Στους στίχους του ενοικούν δικοί του άνθρωποι  μα και οι ξένοι, φορτωμένοι ιστορίες και θραύσματα. Οι στίχοι του γεμάτοι ολοζώντανες εικόνες, χιμούν εντός μας, παρασέρνουν και ξεσηκώνουν χωρίς να ησυχάζουν. Στροβιλίζουν τα σπλάχνα μας και ριγήσουμε. Εντός  του,  φυλλορροεί κι ο ίδιος ο ποιητής. Νιώθει πως χάνει τα λόγια του μιας και όσα περίμενε δεν έφτασαν ποτέ…   «…φυλλορροώ χωρίς άλογα και σπαθιά/χάνω τα λόγια  στον αέρα…» μας εξομολογείται στο ποίημα «Στον ύπνο του πουλιού»    της σελίδας 17.

Το ποίημα «Μεθόριος» συγκλονίζει με την ακριβή περιγραφή  της σηψαιμικής  κατάστασης που βιώνει η κοινωνία. Ο  ποιητής δεν ησυχάζει‧ δεν επαναπαύεται‧ συνεχίζει να διαμαρτύρεται με  παράπονο, οργή, αγανάκτηση. Με αμετανόητο λόγο, στεγνή αλήθεια- αμετακίνητη, μιλά  για τα ψέματα, για την κλεψιά, την ηθική παρακμή. Διατυμπανίζει το μεγάλο ενδημικό ρήγμα το οποίο   ήρθε απρόβλεπτα, με σαρκοβόρα διάθεση  να μας ρουφήξει το αίμα, να ξεριζώσει τα σπλάχνα με αδιάκοπο ρυθμό, να απομονώσει τον καθένα στο καβούκι του αδιαφορώντας για τον διπλανό του, αφήνοντας πάντα ελεύθερους τους «κεκράχτες»  σελ: 21 να περνάει πάντα η μπογιά τους…. κι εμάς  να μας βρίσκει η κάθε μέρα ακόμη πιο μπλοκαρισμένους, να μη μπορούμε να πιστέψουμε ό,τι γύρω μας βλέπουμε. «Η πόλη που περπάτησα γέμισε χειρολαβές/ μικρόφωνα / κλητήρες και αστυνόμους/ και ύπουλα σκυλιά/ παιδιά να πνίγονται στη λαοθάλασσα… κι ούτε ξέρω/ ούτε ξέρω/ πώς να ανασυντάξω πάλι το κορμί μου» και το «σαμποτάζ» μέσα του δεν έχει τελειωμό... Οι δαίμονές του κολυμπούν μέσα στο αίμα του κι ανατινάζουν το κουκούτσι του πυρήνα του‧ και μέσα σ’ αυτό το σκοτεινό σακάτεμα, σε αυτό το μακελειό, βλέπει  τα μακρινά  τραγούδια  της νιότης του να πέφτουν άηχα, γλείφοντας τα πρόσωπα των επιζώντων. Ο ήχος της πέτρας που τρίβεται πάνω σε πέτρα συντροφιά με  τη σκουριά που  συνηθίσαμε με το στανιό και μας αλέθουν, όταν σφίγγουν οι νύχτες, κάποιο πνιγμένο μυστικό ψιθυρίζουν… και κάποιους τους βρίσκει να τους δίνει ο Ιούδας το φιλί του, και κάποιους να τους δικάζουν φαρισαίοι και τελώνες…

«Άφαντα τα σημάδια που χαράξαμε… Μας ρήμαξαν μέχρι την τελευταία ηλιαχτίδα/ σκοτεινός ο καημός μας/ κι έρημος /κυλά /παρασέρνοντας και το ενδεχόμενο αύριο», σελ:26

Μα καθώς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, «Στο βάθος»,  πίσω απ’ το τσιμέντο που μας πλακώνει αναφαίνεται κάτι σαν πέταγμα, σαν παλλόμενη  λάμψη: το σκίρτημα της ελπίδας της σελίδας 23  οπού  δεν μας αφήνει να χαθούμε, να πεθάνουμε από δίψα…

Υποκλίνεται σε πράξεις ζωής, σε σπάνιες ευφρόσυνες ιαχές και αγγελικά ακούσματα, σε εικόνες μιας άλλης μέρας και νύχτας. Κατά βάθος, αναπάλλει την αθωότητα, την καθαρότητα, την ευθύτητα, πάνω σε φωτεινές γωνιές μιας ώριμης ανταρσίας. Πείσμονας πόνος  και απροσποίητος καημός δέρνει τις αιωρήσεις των καιρών. Ένας κόμπος στο λαιμό βρίσκει τον ποιητή, να τον μασάει να τον κόψει. «Σπαρακτικά καλπάζουν μέσα στο θάνατο» οι νεκροί  του κι έρχονται μεσάνυχτα κουβαλώντας μαζί τους κομμάτια φιλιών κι όσα σκορπίστηκαν  στους πέντε δρόμους… με ένα νόμισμα στα κίτρινα δόντια τους, -ως πληρωμή στις ψυχρές αέριες μάζες των ημερών. Παίρνει ανάποδη στροφή κι ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι για τα ερχόμενα, για να αντιστρέψει στο φως τους σκοτεινούς ορίζοντες.

Οι  λέξεις ακολουθούν τον μονόλογο της ψυχής και κανένας θόρυβος δεν μπορεί να τις καλύψει: «Άλλο πράγμα η ποίηση» του! Απλώνεται στο χθες, στο τώρα, στο αύριο… και προχωρεί σμίγοντας με τις σπίθες της χόβολης, μπαίνοντας σ’ άλλους ουρανούς, στροβιλίζοντας το είναι μας, ανάβοντας άσβεστες φωτιές. Αφοσιωμένος στο δρόμο του, αφήνει ανοιχτή τη μάχιμη σκέψη του,  καταγράφοντας τους προβληματισμούς του, δωρίζοντας το απόσταγμα της εμπειρίας του με  ευθύτητα λόγου, καθαρότητα ψυχής. Από  το Άλφα έως το Ωμέγα και  «Από το χιόνι ως το βαθύ κόκκινο» οδοιπόρησε, μέχρι που έγινε η  μεγάλη έκρηξη και ξεχείλισε  η λάβα που κόχλαζε μέσα του. Το χιόνι έλιωσε… έγινε χείμαρρος… και βάφτηκε κόκκινο απ’ τις απορροές του κόσμου. Ακροβατώντας  πάνω σε λεπτό και φθαρμένο σχοινί, σκιρτεί στην ομορφιά της ζωής και δηλώνει πως πάντα κλαρίτης θα παραμείνει για μία ανάσα, για ένα τράνταγμα, για ένα φιλί, προσφέροντας σπονδή σε αυτούς που χάθηκαν για τα  όνειρα των άλλων, γνωρίζοντας την προδοσία που τους επιφύλασσε ο Εφιάλτης!…

Και παρόλο που ο Εφιάλτης κολυμπά στο αίμα όλων και αλύπητα μας ξεσκίζει ο καιρός, ο Δημήτριος Α. Δημητριάδης ακαταπόνητα εργάστηκε εωσότου ακουστεί ο τουφεκισμός της σιωπής του, με τις σκέψεις του να παραμένουν δρομαίες, αρνούμενες το θάνατο!  Στροβιλίζει την άπνοια, κρατώντας ζωντανή τη βροχή κι ένα φως να περιπολεί τον ύπνο μας μην αφήνοντας τη φλόγα να σβήσει.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας. Πρωτοδημοσίευσε κείμενά του στα εβδομαδιαία περιοδικά της Αθήνας «Επίκαιρα» και «Ταχυδρόμος» και συνέχισε να γράφει σε διάφορα έντυπα: «Ομπρέλα», «Τραμ», «Απόπειρα» και «Εμβόλιμον».

Τελευταία συνεργάζεται με τις περιοδικές εκδόσεις λογοτεχνίας και τέχνης «Το Κοράλι», «Μανδραγόρας», «3η χιλιετία», «Ο Φαρφουλάς», «δίοδος» κ.α. και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης «Κοινωνική Επιθεώρηση» και «Πολίτες».

Διατηρεί τη μόνιμη στήλη «στην απέναντι όχθη» της εφημερίδας «Ενημέρωση» με θέματα κοινωνικού ενδιαφέροντος και συμμετέχει σε διάφορες ηλεκτρονικές σελίδες.

Τιμήθηκε για το έργο του από τον Δήμο Θεσσαλονίκης, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος, την Πανελλήνια Εταιρία Λόγου και Τέχνης και κατ’ επανάληψη από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων.

Άρθρα και μελέτες του μεταδίδονται από ραδιοφωνικές εκπομπές, ποιήματά του μελοποιήθηκαν, μεταφράστηκαν στα Γαλλικά, Ιταλικά και Πολωνικά κι έχουν συμπεριληφθεί σε διάφορες ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις.

Έργα του:

(1983) Χωρίς Σύνορα, Μαίανδρος

(1990) Τα ηχεία του κίνητρου και της υποταγής, Ιθάκη

(2015) Απέναντι, 24 γράμματα

(2015) Τα μπλουζ είναι κόκκινα, Πνοές λόγου και τέχνης

(2015) Cafe Republic, Πυξίδα

(2016) Στη σπηλιά της μεγάλης αγέλης, Ρώμη

(2016) Το αίμα μένει, Ρώμη

(2017) Από όνειρο και θάνατο, Ρώμη

(2017) Σελίδα μισοφέγγαρη, 24 γράμματα

Υπήρξε τακτικό μέλος της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων, είναι ιδρυτικό μέλος της Λαογραφικής Εταιρίας Ν. Πέλλας και τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και του Συνδέσμου Ιστορικών Συγγραφέων.

«Οι λογοτεχνικές του απόπειρες ακολουθούν τη γόνιμη παράδοση των συγγραφέων της Θεσσαλονίκης, με γραφή λυρική, συναισθηματικά φορτισμένη, διάστικτη εμπνεύσεων και δονήσεων». (Μάκης Αποστολάτος).

Τρία ωραιότατα ποιήματα του Δημήτρη Α. Δημητριάδη

 

Το φάντασμα της απέναντι όχθης

Εγώ η μποτίλια στο πέλαγος

ο κόμπος στο λαιμό

η σπασμένη φτερούγα.

Εγώ ο σπασμός

το πεταμένο κόκαλο

και η απόγνωση πάλι.

Εγώ ο βυθός

το ρημαγμένο σύνθημα και το καμένο χαρτί

η συνεχής διάβρωση

το φάντασμα της απέναντι όχθης

ψηλαφίζοντας στο σκοτάδι

στον ύπνο

το πρόσωπο της ψυχής σου

για να βεβαιωθώ πως υπάρχεις.

 

Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος

Δεν είναι πια ο ουρανός

το χώμα

το νερό

μα το νεκρό χρυσάφι

δεν είναι το ψωμί

ο ιδρώτας

η φλόγα στα μάτια

μα ένας αριθμός

μια υπογραφή

ο κήρυκας που παρελαύνει αλλάζοντας δέρμα

φίλε τι να σου γράψω

πως να ταρακουνήσω το τεράστιο μαύρο τίποτα

τι να σου πω για τα πισώπλατα χτυπήματα

τα ξεπουλήματα

γι’ αυτούς που δεν ακούνε

ούτε βλέπουν.

Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος.

Πάνω σου γαντζώνω την ψυχή μου

Έξαλλη νύχτα

ανεξιχνίαστη

στοιχειωμένη από αρματωμένα φαντάσματα

κι αιματηρές κληρονομιές

φορτωμένη ερωτευμένα ξωτικά

ματωμένα φεγγάρια

και σελώματα

ανικανοποίητη νύχτα

η ανάσα μου δίχως αντοχή

δίχως αιχμή

λυγίζει

ξεριζώνεται

δεν υπάρχει πια φόβος

ένας τρόμος μονάχα ορμά

με πιάνει απ’ τα μαλλιά

με σέρνει

παιανίζει τα εμβατήριά του

διατυμπανίζει τη νίκη του

διατυμπανίζει την ήττα μου

νύχτα μου

με τον ακοίμητο καημό

και το σαράκι

ανένδοτη νύχτα μου

που αλωνίζεις με άλογα φτερωτά

οργανώνεις τις άμυνες

και βγαίνεις στην κόντρα επίθεση

πάνω σου γαντζώνω την ψυχή μου.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά λόγου και τέχνης («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «3^η χιλιετία» κ.α.) και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης «Κοινωνική Επιθεώρηση» και «Πολίτες».

Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές και τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Γαλλικά, Ιταλικά, Πολωνικά και Αγγλικά.