Ευχαριστώ από Καρδιάς τον Ινδό Ποιητή, συγγραφέα, μεταφραστή, δημοσιογράφο, συντάκτη, Amb, δάσκαλο, τριπλό M.A, B.Ed, D.El.Ed, Επίτιμο Διδάκτορα,Nimtita -Νίμτιτα, Md Ejaj Ahamed- Md Ejaj Ahamed , για την δημοσίευση ποίησής μου στο λογοτεχνικό περιοδικό "The Raft of Dreams" (Swapner Vela Sahitya Patrika), ένα δίγλωσσο περιοδικό στο οποίο δημοσιεύεται μπενγκάλι και αγγλική λογοτεχνία.
https://swapnervelasahityapatrika.blogspot.com/2026/06/poems-by-maria-kolovou-roumelioti-greece.html
****************
Heartfelt thanks to the Indian Poet, writer, translator, journalist, editor, Amb, teacher, triple M.A, B.Ed, D.El.Ed, Honorary Doctorate, Nimtita,Md Ejaj Ahamed- Md Ejaj Ahamed, for publishing my poetry in the literary journal "The Raft of Dreams" (Swapner Vela Sahitya Patrika), a bilingual journal in which Bengali and English literature are published
https://swapnervelasahityapatrika.blogspot.com/2026/06/poems-by-maria-kolovou-roumelioti-greece.html
TITLE POEM: WE WANT TO LIVE IN PEACE
Maria Kolovou Roumelioti
GREECE
War is blind and deaf like Charon...
It does not
see!... It does not hear!...
It does not
distinguish.. It does not choose...
It does not
recognize good and evil... Right and wrong....
Everyone and
everything are in the same bag with snakes...
Young...
Old... Children.... Women... Men... Parents....
It separates mothers and children... Women from men.
It destroys
bodies and souls .Vast Empires. Eternal Civilizations.
It wipes out
entire generations leaving behind it only rubble
with the
smell of death.
The living
dead- Shadows wandering in the ruins
looking for
signs of life...
The wounded
who are slowly dying.
In war, there are no winners. Everywhere, losses and victims are counted.
Death is the ruler... With the smell of burning, in the hair of children......
And we are,
simple people!.... And We Want to Live in Peace!
ΠΟΙΗΜΑ ΤΙΤΛΟΥ: ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΙΚΑ
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
ΕΛΛΑΔΑ
Ο πόλεμος είναι τυφλός και κουφός σαν τον Χάροντα...
Δεν βλέπει!... Δεν ακούει!...
Δεν διακρίνει.. Δεν επιλέγει...
Δεν αναγνωρίζει το καλό και το κακό... Σωστό και λάθος....
Όλοι και όλα είναι στο ίδιο σακί με τα φίδια...
Νέοι... Γέροι... Παιδιά.... Γυναίκες... Άνδρες... Γονείς....
Χωρίζει μητέρες και παιδιά... Γυναίκες από άντρες.
Καταστρέφει σώματα και ψυχές. Απέραντες Αυτοκρατορίες. Αιώνιους Πολιτισμούς.
Σβήνει ολόκληρες γενιές αφήνοντας πίσω του μόνο ερείπια
με τη μυρωδιά του θανάτου.
Ζωντανοί νεκροί- Σκιές που περιπλανιούνται στα ερείπια
αναζητώντας σημάδια ζωής...
Πληγωμένοι που πεθαίνουν αργά.
Στον πόλεμο, δεν υπάρχουν νικητές. Παντού, απώλειες και θύματα καταμετρώνται.
Ο θάνατος είναι ο κυρίαρχος... Με τη μυρωδιά του καμένου, στα μαλλιά των παιδιών......
Κι εμείς είμαστε, απλοί άνθρωποι!.... Και Θέλουμε να Ζήσουμε Ειρηνικά!
*********
ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ
ΥΠΟΜΟΝΗΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Διψά η έρημος!
Ραγίζει το κέλυφος της γης.
Η καρδιά της
κατακόκκινο αίμα.
Η πέτρα της
υπομονής γερμένη στην άκρη του γκρεμού.
Ποτίζεται στα
δάκρυα του κόσμου.
Ω, τι γλυκά που
μυρίζει το χώμα μετά τη βροχή.
Γι αυτό ο Θεός
έπλασε τον άνθρωπο με γης και νερό
για να μυρίζει
όμορφα ο κόσμος!
Οι άγγελοι
χορεύουν χέρι χέρι.
Σπέρνουν δάκρυα
της θάλασσας,
ρότες του
σύννεφου,
κραυγές του
κεραυνού‧
θερίζουνε
λεμονανθούς σε γόνιμα περβόλια.
Κάπου κάπου τους
βλέπουμε…
Ψιχαλίζουν
λιγάκι Θεό μέσα μας
γεμίζοντας τη
γούρνα της αγάπης‧
ξεπλένουν την
απληστία να φιλιώσουν οι λαοί
ζωντανή η ελπίδα
να μείνει
όμορφα ν’
ανθίσουν λουλούδια
σαν τα πρόσωπα
των ανθρώπων που ξέρουν να συγχωρούν
μαλακώνοντας τον
πόνο.
Ω, πόσο μ’
αρέσει ο ήλιος μετά την καταιγίδα!
Ντύνει τη γύμνια
μας μ’ ουράνια τόξα.
Αναπλάθει το ραγισμένο κέλυφος μας.
Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2021
TITLE POEM: ΤΗΕ STONE OF PATIENCE
Maria Kolovou Roumelioti
GREECE
The desert is thirsty!
The shell of the earth is cracking .
Her heart is crimson blood.
The stone of patience tilted to the
edge of the cliff.
It is watered in the tears of the
world.
Oh, what sweetly the soil
smells like after the rain.
That is why God created man with
earth and water
to make people smell beautiful!
Angels dance hand in hand.
They sow tears of the sea,
cloud tracks,
the cries of lightning
they harvest lemongrass in fertile
pergolas.
Somewhere we see them…
They sprinkle a little God inside us
filling the trough of love‧
they wash away the greed of the
people to kiss
the hope to stay alive
beautiful blooming flowers
like the faces of people who know
how to forgive
softening the pain.
Oh, how I love the sun after the
storm!
He dresses our nakedness with
rainbows.
It regenerates our
cracked shell.
Friday, January 15, 2021
*****************
LERN TO BLOOM
Maria Kolovou Roumelioti
GREECE
Wherever life plants you:
You, learn to bloom!....
On the rock: cyclamen!
In the sea: lily!
In the desert: Rose of Jericho!
Wherever the wind throws you,
you, spread roots,
break the stone:
You will find water to water yourself!
And ....
And rise up!
Τo make the sun a friend!
He knows, how to nourish and fertilize the fruits!
Tuesday, March 10, 2026
ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΘΙΖΕΙΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Όπου κι αν σε
φυτεύει η ζωή:
Εσύ, μάθε να
ανθίζεις!....
Στο βράχο:
κυκλάμινο!
Στη θάλασσα:
κρίνο!
Στην έρημο: Ρόδο
της Ιεριχούς!
Όπου κι αν σε
ρίξει ο άνεμος,
εσύ, άπλωσε
ρίζες,
σπάσε την πέτρα:
Θα βρεις νερό να ποτιστείς!
Και ....
Και μπόι, ρίξε,
να πιάσεις φίλο τον ήλιο!
Εκείνος, τρέφει
και δένει τους καρπούς!
Τρίτη, 10 Μαρτίου 2026
***************************
THE SHIP OF MY DREAMS
Maria Kolovou Roumelioti
The ship of
my dreams glides
over the sea
currents
that Scylla
and Charybdis leave behind!.....
A
transparent boat, my Ithaca!....
No one saw
her....
No one
answered her...
But I am
waiting for her, in case she reveals herself to me!....
To entrust
her with my letters‧
the ones
hermetically sealed in a bottle‧
to travel
them to the Infinite Land‧
where the
souls of poets stoically wait
to save the
fare for their journey!....
And somehow,along the
way,
their finale
will be written‧
leaving
behind them their best poem....
That which they had not managed to write,
for the
children who will be born with new ideas!
Written April 13, 2026
ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Ελλάδα
Το
πλοίο των ονείρων μου γλιστράει
πάνω
από ρεύματα θαλάσσια
Που
αφήνουν πίσω τους η Σκύλα και η Χάρυβδη!.....
Διάφανη
βάρκα η Ιθάκη μου!....
Κανείς
δεν την είδε....
Κανείς
δεν την απάντησε...
Μα
εγώ την περιμένω, μήπως και μου φανερωθεί!....
Να
της εμπιστευτώ τις επιστολές μου,
τις ερμητικά κλεισμένες σε μπουκάλι
Να
τις ταξιδέψει έως την Άπειρο χώρα
Εκεί
που στωικά περιμένουν οι ψυχές των ποιητών
Για
να οικονομίσουν τα ναύλα για το ταξίδι
τους!....
Και
κάπως έτσι,
καθ’
οδών,
θα
γραφτεί το φινάλε τους
Αφήνοντας
πίσω τους το καλύτερο ποίημα τους....
Εκείνο
που δεν είχαν καταφέρει να γράψουν,
για
τα παιδιά που θα γεννηθούν με τις καινούργιες ιδέες!
13 Απρίλη 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου