Αφιέρωμα σε μη ζώντες Συγγραφείς και Ποιητές «Στη μνήμη της Αλεξάνδρας Παυλίδου Θωμά» από τη Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Αλεξάνδρας Παυλίδου Θωμά

Αφιέρωμα σε μη ζώντες Συγγραφείς και Ποιητές «Στη μνήμη της Αλεξάνδρας Παυλίδου Θωμά» από τη Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη 

 

Η Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά υπήρξε φίλη για αρκετά χρόνια. Αφορμή της γνωριμίας μας υπήρξε  ένα ποίημα μου που είχε εκδοθεί σε ένα τόμο της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, «Διεθνής Γιορτή Ποιητών», Αφιέρωμα στο Αυγουστιάτικο Φεγγάρι της Αθήνας το 2011. «Παρήγορα λόγια» λεγόταν  το ποίημα… Με πήρε τηλέφωνο κι άκουσα τη γλυκιά της φωνή!

«Ονομάζομαι Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά. Διάβασα το ποίημα σου στην ανθολογία της Δ.Ε.Ε.Λ και μου άρεσε πάρα πολύ. Επίτρεψέ μου να το τραγουδάω στα εγγόνια μου!...»

Είπαμε πολλά! Ανταλλάξαμε  στοιχεία επικοινωνίας και κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία μας. Ποτέ όμως δεν ειδωθήκαμε από κοντά!..

Είχαμε τακτική επικοινωνία και μου έδινε συμβουλές για το λογοτεχνικό χώρο. Ήταν σεμνή, μαχητική, δοτική, γνήσια ψυχή! Είχαμε αμοιβαίο σεβασμό κι αγάπη στη φιλία μας. Κάτι σαν μάνα με κόρη.

Στην τελευταία μας τηλεφωνική επικοινωνία η φωνή της έβγαινε με δυσκολία... Στεναχωρήθηκα πολύ που άκουσα αυτό τον βράχο της αγάπης, της πίστης και της θέλησης, με εύθραυστη φωνή ... Κατάλαβα πως πλησίαζε το τέλος κι αρνιόμουν να το δεκτό!... Μετά από εκείνο το τηλέφωνο δεν επικοινώνησα ξανά μαζί της ...

Πάντα εναπόθετε τα προβλήματα της στην πρόνοια του Θεού. Δεν αγανάκτησε ποτέ της. «Ο Θεός μου έδωσε περισσότερα από όσα Του ζήτησα, έλεγε. Δεν μπορώ να του ζητήσω τίποτα περισσότερο!»

Αφότου γνωριστήκαμε, κάποια μέρα ο ταχυδρόμος μου έφερε ένα πακέτο. Ήταν ένα πακέτο γεμάτο με βιβλία από την κυρία Αλεξάνδρα! Δύο βιβλία δικά της: το  «Μπίρομ Μπίρομ Λέλημ Λέλημ» και «Γριές και άγριες», δύο του πατέρα της, Βασιλείου Παυλίδου: το παραμύθι «Καλικάντζαροι και ο Παυλάκης» και «Οι Αλβανοτσάμηδες  της Περιοχής Παραμυθιάς και η κατοχή»  και δύο  του συζύγου της, Χρίστου Θωμά: «Μοιρολόγια» και « Ήρωες της Ντουσκάρας».

Με ευλάβεια και ιερή προσήλωση τα κράτησα στα χέρια μου και τα μελέτησα όλα. Τώρα όμως θα κάνω αναφορά για τα δυο λαμπερά διαμάντια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της αείμνηστης Αλεξάνδρας Παυλίδου Θωμά - (ενός εξαίρετου Ανθρώπου κι Ελευθέρου Σκοπευτή της Γνώσης, κόρη του αείμνηστου Δασκάλου, Λαογράφου και Ιστορικού απ’ την Παραμυθιά Θεσπρωτίας, Βασίλη Παυλίδη ή Παύλου, και συζύγου του Χρίστου Ιωάννου Θωμά απ’ το Πολύδωρο Ντουσκάρας, Δημοσιογράφου, Ποιητή και Χρονογράφου): το «Μπίρομ Μπίρομ Λέλημ Λέλημ» και «Γριές και άγριες» γραμμένα με την εξαίρετη γραφίδα της πένα της.

Το «Μπίρομ Μπίρομ Λέλημ Λέλημ» είναι αφιερωμένο  στις γυναίκες της  γενέτειρα της και της γενιάς της, για τους αγώνες τους, για την ελπίδα και τη λευτεριά που μας παρέδωσαν. Ελένη- Ελένη- Ελένη- Βιργινία και στον πατέρα της που πάντα έδινε σε πατρίδα, οικογένεια, σχολείο. Στο συγκεκριμένο  βιβλία   γράφει η συγγραφέας του έργου: «Αγάπησα πολύ αυτές τις γυναίκες. Προσπάθησα να μπω στην ψυχή τους, να κλέψω το μαγνάδι των δακρύων τους, που το έκαναν χαμόγελο ζωής και το ακουμπούσαν πάνω μου σαν πέπλο αειφόρου δύναμης».

Στο συγγραφικό έργο «Γριές και άγριες» το οποίο περιλαμβάνει εκατό (100) ιστορίες, γίνεται μια ανατομία στις ρίζες της φυλής μας από την ακτινοβολία του χθες, του σήμερα, του αύριο, με ατόφια ηπειρώτικη γλώσσα και ιδιωματισμούς για το χωροχρόνο του λόγου.

«Οι γριές μου είναι αληθινές, μας πει  η συγγραφέας του έργου.   Έζησαν, μου διηγήθηκαν, κατέγραψα. Δεν μου είπαν παρά μόνο την αλήθεια. Τη δική τους αλήθεια. Μια αλήθεια που μολογάει η ζωή τους, την αληθινή, χωρίς σάλτες κι αρώματα».

 

Δεν έβρισκα λόγια να την  ευχαριστήσω που μου έστειλε τα βιβλία της και κράτησα  στα χέρια μου το θησαυρό που δημιούργησε  με τη γραφίδα της πένα της  και τη δύναμη της ψυχής της! Σας μιλώ ειλικρινά, με το που άνοιξα το πακέτο με τα βιβλία της, ρίχτηκα μονορούφι στη μελέτη τους. Δάκρια κατάβρεχαν τα μάγουλά μου και ρίγη διαπερνούσαν το σώμα μου! Με προσήλωση, σεβασμό κι αγάπη έσκυψα κάνοντας την ενδοσκόπησή μου στα ΣΥΓ-ΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΑ έργα της: «Μπίρομ Μπίρομ Λέλημ Λέλημ» και «ΓΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΡΙΕΣ» τα οποία συμπληρώνουν το ένα το άλλο, και μέσα απ’ τα βιώματά των ηρωίδων της ξεπρόβαλλαν οι Ηρωικές τους ψυχές.

Ριζωμένη η αφήγηση στην γλώσσα της Ελληνικής μας φυλής αναδεικνύει τον πλούτο,  τις παραδόσεις μας και τη σοφία λαϊκών ανθρώπων αλλοτινών γενεών.

Από τον πρόλογο  ξεχώρισα  τη διακριτή- πλεονεκτική χρησιμοποίηση της γλώσσας μας, των διδαχών της ζωής και την αγάπη της για τη γενέτειρα πατρίδα όπου γέννησε και γαλούχησε ήρωες.

Τα γραφόμενά της κλέβουν πράγματι το μαγδάνι των δακρύων αυτών των γυναικών και δίνουν τροφή για αειφόρο δύναμη. Ακέραιες αλήθειες ξεπηδούν, λόγια μεγάλης σοφίας, αποστάγματα ζωών! Τα βιβλία της παρακαταθήκη για όλους εμάς που διαβαίνουμε πίσω της. Μας άνοιξε  καθάριους – φωτεινούς ορίζοντες και μας διδάσκει αυτά που της δίδαξαν οι Ηρωίδες της: Πως  ποτέ δεν πρέπει να ξεχαστούν οι Αξίες, οι Θυσίες και  η Αγάπη που διδάχτηκε  και εφάρμοσε. Με ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής μολογούσε τον ανελέητο πόνο τους που τις δυνάμωσε για να υπερνικούν το φόβο και τη παραίτηση.

Ηρωίδες μανάδες! Ηρωίδες γριές! (Είτε λεγόντουσαν: Βάβω Λένη, Βέργω, Σταυριανή, Πανωραία…, όλες είπαν την δική τους ιστορία και δίδαξαν  με τις πράξεις τους).

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό γυναικείων χαρακτήρων  συμπληρώνουν το πάζλ της ζωής. Με το χρωστήρα της πένας της ζωντάνεψαν μνήμες, σαγηνευτικά ακούσματα με τον μαγευτικό αυλό των δικών της ανθρώπων.

Μάζεψε  τη γύρη απ’ τους ανθούς και γέμισε  την κυψέλη του μυαλού μας. Τα  βιβλία της είναι, Αφύπνιση συνείδησης, με τα αποστάγματα των ρήσεων έτοιμα για τροφή. Σαν τη Νεράιδα της αφήγησης της (που ετοίμαζε προίκες για τους αγαπημένους της πριν αποχωρήσει για το μεγάλο της ταξίδι..), μας άφησε  κληρονομιά!  Σαν καλός θεριστής θέρισε  τα καρποφόρα στάχυα και μας τα προσέφερε καλοψημένο- μυρωδάτο ψωμί  στην Τράπεζα της Γνώσης με παραδειγματικά αψεγάδιαστο τρόπο. Παντού επικρατεί η σύνεση, η αγωνία και ο αγώνας για ζωή  και προσφορά. Μέσα απ’ τα βιβλία της ξεφύτρωσαν αθάνατες αλήθειες βάζοντας «κατά πάντα» τον άνθρωπο της ματαιότητας, ορθώνοντας το ανάστημα των ηρωίδων σε θέση υπεράνθρωπη.

Αξιολάτρευτη μανούλα! Αξιολάτρευτη γιαγιά, Βάβω Αλεξάνδρα! Ξεχώρισε με τη μοναδικότητά της!

Στο πρόσωπό της είδα τους δικούς μου αγαπημένους ανθρώπους που χρόνια με γαλουχούσαν σύμφωνα με τα πρότυπα που είχε  κι εκείνη . Πραγματικά σας μιλώ! Τα λόγια της  ήταν  θησαυρός στην ψυχής μου. Απόδιωξε  απ’ τη  ζήση της κάθε όργιο συναίσθημα κι έδινε το ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ με την παραδειγματικά ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ συμπεριφορά της!

 

Ηρωική  όπως οι ηρωίδες της στάθηκε ως το τέλος! 

Σαν αυτές που δεν υποτάχτηκαν!  

Που δεν παρέδωσαν τα όπλα αμαχητί!  

Ηρωική μάνα όπως πάντα!  

Ηρωική Βάβω, μανίτσα κι ας δοκιμαζόταν!...

Την κρατώ ζωντανή  στην καρδιά μου. Υπήρξα πολλή τυχερή που γνώρισα τον πλούτο της ψυχή της!Ελαφρύ το χώμα στο Πολύδωρο Ιωαννίνων  που την σκεπάζει! 

Ταξίδεψε για τα ουράνια σε ηλικία 82 ετών .

Αιωνία η μνήμη της!

 

ΠΑΡΗΓΟΡΑ ΛΟΓΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 (Το ποίημα που έγινε αφορμή για την γνωριμίας μας )

 

Μην κλαις παρηγοριά μου!

Τα χέρια μου απλωμένα σαν φτερούγες

 την βροχή και τα σύννεφα κρατούν˙

 τα περιβόλια θα ποτίσω με τα δάκρυά τους

 να αναστηθούνε τα καρπόκλαδα τα απότιστα.

 

Μην κλαις παρηγοριά μου!

Η ψυχή μου, θέρμη ζεστή,

την νοτιά της ομίχλης εξανεμίζει‧

στις στέρνες του ουρανού μαζεύονται τα δάκρυά της,

βροχή δροσιάς θα πέσουνε και θα σε δροσίσουν.

 

Μην κλαις παρηγοριά μου!

Αραδιασμένα στο μεγάλο τραπέζι της καρδιάς,

δυόσμος και βάλσαμο,

σε κούπα δίστομη θα ρίξω βότανα να σε ζεστάνω‧

καινούρια περιβόλια θα φυτέψω,

να ‘ρχονται αηδόνια και  καναρίνια‧

να σου τραγουδούν απ’ την αυγή ως και την άλλη αυγή!

 

Μην κλαις παρηγοριά μου!

Τα αστεράκια του ουρανού σκέπασμα θα γενούν

και το φεγγάρι το ασημί, θα στολίσει με ασημοφώς

τους άχρωμους τοίχους της νύχτας‧

ψιθυριστό τραγούδι ο Απόλλωνας θα ψέλνει στα αυτιά σου

κι εσύ, σεμνές σπονδές θα του προσφέρεις.

 

Μην κλαις παρηγοριά μου!

Μεγαλύτερη παρηγοριά  από σένα δεν έχω!

Παρακαλώ τους θεούς, την βροχή και το βάλσαμο

Αγάπη να σου δίνουν

και να σου τραγουδούν μελωδικά τραγούδια‧

δροσιά να ρίχνουν και να δροσίζεσαι όταν ιδροκοπάς‧

Βάλσαμο να σου φτιάχνουν σε δίστομη κούπα,

όταν δεν θα υπάρχω!...

 

Μην κλαις παρηγοριά μου!

Στις κουρτίνες του παραθύρου έρχονται περιστέρια

και μου φέρνουν μηνύματα

κι ο Ερμής

μου ‘φερε γράμμα το βράδυ στα όνειρά μου.

Το άφησε πάνω στο τραπέζι και το διάβασα.

 

Χτες βράδυ,

άφησε ο Ήλιος το άρμα του στην πόρτα σου‧

 του τάιζες τ’ άλογα όλη τη νύχτα‧

 σε έκανε αφέντρα του!

 Και το ξημέρωμα,

 η Πούλια στάθηκε στο προσκεφάλι σου

 μαζί με τον Αυγερινό.

 Σου φόρεσαν ολόχρυσο στεφάνι στα μαλλιά.

 Σε πήραν και ταξίδεψες μαζί τους.

 Είδες  τον κόσμο από ψηλά! 

 

Μην κλαις, παρηγοριά μου!

Όλα θα φτιάξουν. Θα δεις!

Ο Ήλιος σε φώτισε.

Σε έκανε δική του.

Μην κλαις!

ΠΟΣΟ  Σ'  ΑΓΑΠΩ της Αλεξάνδρας Παυλίδου Θωμά.

 

Δίψασα και μούφερες δροσιά στα φύλλα. 

Πείνασα και μούφερες ασπάραγγους και μήλα. 

Νύσταξα κι έγινες στρώμα για να κοιμηθώ. 

Πόνεσα κι έγινες φάρμακο να μη πονώ. 

Ξύπνησα και ήσουνα εσύ το όνειρο που είχα δει.. 

Έφυγα και είσαι συ η αλήθεια της ζωής μου. 

Και γύρισα ξανά, σίγουρη πως δεν υπάρχει θάνατος. 

Και σου τραγούδησα μονάχα το τραγούδι της βροχής. 

Και είδα αγάπη μου τα μάτια σου να κλαίνε. 

Και είδα τα χέρια σου στεφάνι, στης γης το μέγα το δακτύλιο. 

Και γω τελεία, τόση δα, όση η σκόνη. 

Και έβαλες τη σκόνη στην καρδιά σου, και έγινα ο βράχος των αιώνων, 

και έγινα η γη, η αθανασία, ο αγέρας.  Νάξερες   πόσο σ΄αγαπώ.

 

«ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

  

 ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ 

 

Aφιέρωμα  στον Γιώργο Ι. Μποτή και το έργο του που  όλα τα χρόνια της ζωής του  γίνετε  με  αφοσίωση Νου και Σκέψης,  Καθάριου Λόγου κι Τιτάνιας  Προσπάθειας.

 

Να ‘μουν στον ίσκιο σου, Πλάτανε, της Παναγιάς τον μήνα,

που ‘χει  τελειώσει ο θερισμός, το λίκνισμα στο αλώνι‧ 

να στήριζα την πλάτη  μου, να άγγιζα τη ρίζα 

που ‘χει στα σπλάχνα της νερό  και ξεδιψούνε όλοι.

 

Να ξάπλωνα στην κουρελού, να με ‘πιανε ο ύπνος.

Ξυπόλυτος να έτρεχα στης Βάχλιας  τα κοτρώνια ‧

με ‘να κοντύλι συντροφιά, με οδηγό τον ήλιο,  

να ξαναζούσα σαν παιδί τα αγνά   εκείνα  χρόνια.

 

Να ‘βλεπα τον Μποτόγιαννη με το σουβλί στα χέρια,  

να μαστορεύει το πετσί, παπούτσια να φορέσω‧

να προξενεύει τη ζωή με χίλια δυο αστέρια,  

να μου φωτίζουν το στρατί, τη διαδρομή ν’ αντέξω.

 

Να ‘βλεπα  τη Μποτογιαννού   στη σκάφη να ζυμώνει

το πρόσφορο της Παναγιάς, με προσευχές  στο στόμα

και  το κεφαλομάντηλο, δυο γύρους  να το ζώνει

όταν καλεί τον Γούλη της, ζεστή να φάει μπομπότα.

 

Οι Στίχοι του ποιήματος " ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ"  της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη,  γράφτηκαν το Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2023 . Είναι δημιούργημα έμπνευσης από το συγγραφικό έργο κι απ' όλη την  διαδρομή   της ζωής του Γιώργου Ι. Μποτή. 

Για καλύτερη γνωριμία με την  προσωπικότητα του Γιώργου Ι. Μποτή, σας παρουσιάζω  την εισήγηση   του   Βασίλη Βασιλικού κατά την παρουσία της ποιητικής του συλλογής "ΜΑΡΤΥΡΙΑ".

 

Ο εισηγητής Βασίλης Βασιλικός

Για να μπορέσω να διατυπώσω τις σκέψεις μου για το ποιητικό έργο του Γιώργου Μποτή και ειδικότερα για την ποιητική συλλογή «Μαρτυρία», που παρουσιάζεται σήμερα, είμαι υποχρεωμένος να σκιαγραφήσω την προσωπικότητα του ποιητή. Το δικαίωμά μου αυτό το αντλώ από τον δεσμό της φιλίας, που με συνδέει μαζί του. Ο Γιώργος Μποτής γεννήθηκε στο χωριό Βάχλια Γορτυνίας. Οι πρώτες θύμησές του ανάγονται στην κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου και μετέπειτα στα πρώτα χρόνια της εφηβείας του γίνεται μάρτυρας δραματικών σκηνών στην εμφύλια σύρραξη μεταξύ των Ελλήνων. Κουβαλάει μέσα του, όπως μοέχει εκμυστηρευθεί, το αναπάντητο ερώτημα: γιατί; Ο Πρόεδρος του Δ.Σ.Α. Δημήτρης Παξινός, απονέμει τιμητικό μετάλλιο του Συλλόγου στον Μίκη Θεοδωράκη.

Μαθητής του Γυμνασίου Τροπαίων δίνει διέξοδο στην αθέατη μοναξιά του, αλληλογραφώντας με τον καθηγητή του Αναστάσιο Καζάκο, πατέρα του σημερινού Δημάρχου Ζωγράφου Γιάννη Καζάκου, αλλά και με τον τότε Μητροπολίτη Χίου Παντελεήμονα Φωστίνη, τον μεγάλο αντιστασιακό Ιεράρχη της Μέσης Ανατολής. Την διεύθυνσή του πήρε από το βιογραφικό του, που ήταν γραμμένο στο Αναγνωστικό των Νέων Ελληνικών. Τα γράμματα της αλληλογραφίας αυτής, που αποτελούν μνημεία πηγαίας και άδολης ανθρώπινης συμπαράστασης, τόνωσαν αφάνταστα τον μικρό επαρχιώτη μαθητή.

Ως μαθητής δημοσιεύει τα πρώτα ποιήματα του στα περιοδικά «Μαθητική Εστία» και «Παιδόπολις», που εκδίδονταν στην Αθήνα.

Το 1954 ο Γιώργος Μποτής πετυχαίνει σε δύο σχολές Θεολογία και Φιλολογία. Τα εξέταστρα για τη φιλολογία τα πλήρωσε ο Μητροπολίτης Χίου, που τελικά γνώρισε στην Αθήνα. Επιλέγει την Θεολογική Σχολή και αρχίζει ένας σκληρός αγώνας επιβίωσης. Παλεύει απεγνωσμένα για να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του. Στον συνεχή του αγώνα μετέρχεται πολλές πρόχειρες δουλειές που βρίσκει. Στις αδιέξοδες στιγμές του γράφει ποίηση για την εκτόνωσή του ,που πολύ αργότερα τα ποιήματά του αυτά θα δημοσιευθούν στην ποιητική του συλλογή: «Οδοιπορικό».
Το δημιουργικό γορτυνιακό του δαιμόνιο δεν τον αφήνει ήσυχο. Από πρωτοετής φοιτητής απευθύνει επιστολή προς την Βασίλισσα Φρειδερίκη ζητώντας εργασία για να λάβει την απάντηση με αριθ. πρωτ. 156875/26189/25-10-55 έγγραφο ότι «...παρ’ ὅλην τήν θερμήν ἐπιθυμίαν τῆς Αὐτής Μεγαλειότητος νά ἱκανοποιοῦνται πάντες οἱ εἰς Αὐτήν ἀποτεινόμενοι, ἡ ἐξεύρεσις ἐργασίας εὑρίσκεται δυστυχῶς ἐκτός τῶν δυνατοτήτων τῆς Αὐλῆς τῆς Α.Μ. τῆς Βασιλίσσης. Μετά τιμῆς Μ. Καρόλου».
Παράλληλα αποστέλλει την από 13/11/1954 αίτησή του προς την Αρχιεπισκοπή Αθηνών για εργασία ή άλλη βοήθεια. Του χορηγείται τροφή και διαμονή για έναεξάμηνο στο Οικοτροφείο της Αποστολικής Διακονίας. Η εκκρεμότητα παραμένει. Την εκκρεμότητα αυτή τακτοποίησε, έπειτα από σαράντα πέντε χρόνια, ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος προσλαμβάνοντας τον Γιώργο Μποτή ως Νομικό του Σύμβουλο.

Μέσα από μια δύσκολη και πολυτάραχη διαδρομή ο Γιώργος Μποτής κατορθώνει να επιβιώσει. Ως πτυχιούχος Θεολογίας διορίζεται με διαγωνισμό στα Δικαστήρια Ανηλίκων ως Επιμελητής Ανηλίκων. Συνεχίζει τις σπουδές του εργαζόμενος και λαμβάνει τα πτυχία της Παντείου και της Νομικής Σχολής. Στην πολυτάραχη αυτή διαδρομή του διατηρεί την ανθρωπιά του αλλά, κυρίως, τον πλούσιο συναισθηματικό του κόσμο,που αποτυπώνεται στις ποιητικές του συλλογές, όλες δίγλωσσες, «Οδοιπορικό», «Αλφαβητάρι της Αγάπης», «Στη Μάνα μου», «Αγάπης Παραλειπόμενα», «Μαρτυρία» και μία υπό έκδοση «Αγάπης Εγκώμιον», η οποία πήρε το πρώτο βραβείο ποίησης από τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός για το 2006.
Ο Γιώργος Μποτής γνωρίζει για πρώτη φορά τον Μίκη Θεοδωράκη το 1968 στη Ζάτουνα, που ήταν εξόριστος. Τον επισκέπτεται στο αστυνομικό τμήμα παρά τις αντιρρήσεις του Προέδρου της Κοινότητος, ότι κινδυνεύει να χάσει τη θέση του.
Στη «Μαρτυρία» ο ποιητής τιμά και εξυμνεί την προσωπικότητα του Μίκη Θεοδωράκη. Μέσα από δυνατούς συνειρμούς του επικαιροποιεί πρόσωπα μυθικά για να ανεβάσει το Θύμησες και περιστατικά με τον Μίκη Θεοδωράκη μεγάλο μας Μουσουργό στο βάθρο, που του ανήκει. Ο ποιητής θαυμάζει τον Μίκη. Ένας θαυμασμός, καθρέπτης, που απεικονίζει το είδωλο ολοκλήρου του Ελληνισμού και όχι μόνον.

Η ποίηση του Γιώργου Μποτή, όπως ξετυλίγεται στη «Μαρτυρία» αλλά και στις άλλες ποιητικές συλλογές του, είναι άμεση και κατανοητή. Δεν γράφει με συμβολισμούς ή με υπονοούμενα αλλά στοχεύει στον άνθρωπο, θα έλεγα στο κέντρο του ψυχισμού του. Κάθε φορά που επικοινωνώ με το Γιώργο Μποτή νοιώθω άνετα και ανθρώπινα. Το δόσιμο της καρδιάς του και η ανυστερόβουλη διάθεσή του σε μυούν στους άρρητους διαύλους της πραγματικής φιλίας.

Η παρούσα εισήγηση αποτελεί Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Ι Μποτή  "Θύμησες και περιστατικά με τον Μίκη Θεοδωράκη", σελ 60- 63.

 

 

 

«ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ» του Χρήστου Ι. Θωμά

Ο Χρήστος Ι. Θωμάς γεννήθηκε στο Πολύδωρο Ντουσκάρας το έτος 1932. Τέλειωσε το Δημοτικό στο χωριό του, το 6/τάξιο Γυμνάσιο στην Παραμυθιά και σπούδασε στη Σχολή Δημοσιογραφίας-Δημοσιολόγων- Δημ. Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Ινστιτούτου στην Αθήνα.

Από το Δημοτικό σχολείο έγραφε και δημοσίευε ποιήματα.

Μαθητής Γυμνασίου ακόμα βραβεύτηκε με Α΄Βραβείο του περιοδικού «ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ» σε Πανελλήνιο διαγωνισμό με το ποιήμα του «Ο ΠΛΑΤΑΝΟΣ».

Κατά την άσκηση του δημοσιοϋπαλληλικού επαγγέλματος διετέλεσε κατά  διαστήματα Μέλος, Γραμματέας, Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος Διοικητικών Συμβουλίων, Εκπολιτιστικών, Εξωραϊστικών και Φιλανθρωπικών Συλλόγων καθώς και Πρόεδρος Σχολικών Εφοριών

Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία παράλληλα με την άσκηση του Δημοσιοϋπαλληλικού επαγγέλματος και ήταν μέλος της Δημοσιογραφικής Οργάνωσης περιοδικού τύπου με ΑΜ6 16/80.

Εκλεγόταν συνεχώς επί 10ετία και πλέον Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου των υπαλλήλων του Ταμείου Συντάξεων Αυτοκινητιστών και Α΄ Γραμματέας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού

Συνταξιοδοτήθηκε το 1986 από το Τ.Σ.Α. με το βαθμό του Διευθυντή.

Είχε για χρόνια την επιμέλεια, αρχισυνταξία, διόρθωση και την εν γένει έκδοση κι αποστολή της εφημερίδας «ΠΟΛΥΔΩΡΙΤΙΚΑ ΝΕΑ» ιδιοκτησίας της Αδελφότητας των Απανταχού στον πλανήτη Πολυδωριτών Ιωαννίνων «ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ».

Έγραψε και δημοσίευσε πολλά ποιήματα σε διάφορα περιοδικά κι εφημερίδες «Ηπειρωτικό Αίμα, Ηπειρωτικό αγώνα, Ηπειρωτικό Μέλλον, Πρωινό Λόγο, Ελεύθερο Βήμα, Θεσπρωτικά Νέα, Φωνή, Πρωινά Νέα » και άλλες.

Ασχολήθηκε επίσης με τον Πεζό Λόγο και ιδία  με τα Χρονογραφήματα τα οποία δημοσίευσε με το ψευδώνυμο «Ο ΤΣΑΪΚΟΣ» και ως «Χρίστος Πολυδωρίτης».

Ο ποιητής των «Μοιρολογιών», ο άνθρωπος που πάλεψε με αγάπη με τις λέξεις και που με τους επικήδειους κατόρθωσε να ξεχωρίζει το μεγαλείο του καθενός και το αναδεικνύει, έφυγε απ’ τη ζωή στις 29 Μαρτίου του 2010. 

«ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ» 

Με ιερή προσήλωση μελέτησα το  Ποιητικό έργο του αείμνηστου Λογοτέχνη Χρίστου Ι. Θωμά: «ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΝΤΟΥΣΚΑΡΑΣ». Έργο γραμμένο σε έμμετρο λόγο,  με την πένα της Αλήθειας, της καρδιάς και του συναισθήματος. Είναι ένα Έπος, μια Συγκλονιστική Ιστορία, για το τι πόρεψε στην περίοδο της Κατοχής και του Αδελφοκτόνου Εμφυλίου ο ίδιος  ο Συγγραφέας.

Μέσα στο ρυθμό του στίχου διακρίνουμε την τέχνη στο μέτρο, τις γνώσεις ως προς την πληρότητα του θέματος που διαπραγματεύεται, την ακρίβεια των γεγονότων, καθώς και την δυναμική προσωπικότητα του ποιητή όπου κι αναδύεται.

Αντιστέκεται σθεναρά στο λήθαργο της λαϊκής μας κληρονομιάς και στην επερχόμενη λαίλαπα της νοθευτικής αλλοίωσης της εθνικής μας ταυτότητας, που όλο και συχνότερα απειλούμαστε από την εισβολή ξένων ανθρώπων, ξένων πολιτισμών και ξένων τρόπων ζωής.

Έχει δουλέψει θετικά, σθεναρά και έντιμα  ενάντια στην πατριδοφθόρα κατάσταση της λησμονιάς και της σκόπιμης αλλοίωσης της ιστορίας.

«Αυτή η άκρη της Ηπειρώτικης γης, που όλοι ριζώσαμε και κατοικούμε είναι πλημμυρισμένη από σπάνιες ομορφιές και πρωτόγνωρες ιστορίες.

…Τούτη λοιπόν την ιστορική, πολιτιστική και ηρωική μας κληρονομιά έχουμε όλοι, ο καθένας από το μετερίζι του, χρέος ιερό να σεβαστούμε, όσο και όπως μπορούμε να διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού και να αναδείξουμε τα μάλλα, γιατί και μεις όλοι εδώ είμαστε ένας χρυσός κρίκος σ’ αυτό που λέγεται ελληνική φυλή» γράφει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του βιβλίου του.

Η αγριότητα των γεγονότων που εκτυλίσσονται στις σελίδες του έργου πληγώνουν κυριολεκτικά την ευαίσθητη ψυχή του ποιητή όπως και κάθε αναγνώστη…

Ευχαριστούμε τον αείμνηστο Χρίστο Ι. Θωμά  για την μεγάλη του προσφορά στην Ιστορία, στα Γράμματα, στον Πολιτισμό!

                                                                        
                                                              Με σεβασμό στη Μνήμη του

                                                               Μαρία κολοβού-Ρουμελιώτη