«Ο πλουτοκράτης» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Ο πλουτοκρατης

(Τερτσίνα)

Βροντούν οι λύρες οι χρυσές  του πλουτοκράτη

Και σιάζει στον καθρέφτη τη γραβάτα

Κι αλωνίζει το βιός του λαοκράτη.

Φουριόζος τρέχει κι αχολογεί  στη στράτα

Με τα μυαλά χυμένα έξω απ’ τη σκούφια

Χαϊδεύοντας τα προκοίλια  τα  αφράτα.

 

Tης πείνας δεν τον ταράζουν όργια  ακούσια

Λουσάτος, κορδωτός λικνίζεται σαν λόρδος

Κι διοργανώνει τα λάθη τα εκούσια

Χλωμά κεριά, σβησμένα, είναι ο κόσμος

Σε  νύχτα άναστρη παρέστιε  φιμωμένος

Κι ουρλιάζει  τροφαντός ο κερασμένος πόνος.

 

Ο φόβος των παιδιών μας ψωμωμένος

-Και της ελπίδας το μερίδιο πουλημένο-

Με το σπαθί του ανόμου αναστημένος.

Με εφιάλτες τα μυαλά του γαζωμένα

Στέκει  Ραγιάς στα κάλλη μιας σοφίας

Γόνιμων χρόνων, που γείραν νεκρωμένα.

Χρησμοί σβησμένοι απ’ το στόμα της Πυθίας

Η δόξα η παλιά έχει πεθάνει

Δόθηκε   τιμαλφή  κι έδεσμα ληστείας…

2 Ιανουαρίου 2013

 Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΥΓ: Το ποίημα ανήκει στην  ποιητική συλλογή: «Ομφάλιοι λώροι και συρματοπλέγματα», όπου βραβεύτηκε  κατά τον 13^ον Ετήσιο Ποιητικό Διαγωνισμό του περιοδικού Λόγου και Τέχνης «ΚΕΛΑΙΝΩ» του Λογοτεχνικού Ομίλου «’Ξάστερον» με θέμα «Όπου υπάρχουν άνθρωποι», 2013.

«ΕΝΑ ΜΠΟΥΚΕΤΟ ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΑΡΙΦΑΛΑ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΈΝΑ ΜΠΟΥΚΕΤΟ ΚΟΚΚΙΝΑ ΓΑΡΙΦΑΛΑ

Ένα μπουκέτο κόκκινα γαρίφαλα σ’ αυτούς

που με αγάπη τρέφουν τον αγώνα

κι ειρηνικά σφίγγουν τα χέρια

ανοίγοντας διάπλατη αγκαλιά

προς τους κυνηγημένους .

Ένα μπουκέτο κόκκινα γαρίφαλα

για τα παιδιά που ψάχνουν την ελπίδα

και μέσα απ’ τα χαλάσματα

του άπονου κόσμου, δραπετεύουν.

Ένα μπουκέτο κόκκινα γαρίφαλα

σ’ όλους τους πληγωμένους

να ζωντανέψουν της ψυχής τα νεκρωμένα όνειρα 

κι  ανάσταση να οσμιστούν τα σκοτωμένα χρόνια.

25 Ιανουαρίου 2016

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΑΔΟΚΙΜΟΣ ΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ» της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

Τις απορίες μες τα σπλάχνα μου δεν έκρυψα 

Ψάχνω με τρόπους να εφεύρω την ουσία

Στήνω αυτί στους δρόμους κι αφουγκράζομαι

Για  ποιον ορίζοντα βαδίζει η κοινωνία.

Χαϊδεύω οράματα στην πιο βαθιά ρυτίδα τους

Αυτή που ανοίγει δρόμους για τα άστρα

Και ξεπηδούνε σύμβολα από πολέμων σάλπιγγες

Και τα συλλέγω ευλαβικά σε άδεια κάστρα.

Κάθε πρωί μόλις ξυπνώ ικέτης γίνομαι

Σ’ ένα ναό που μόνο εγώ αναγνωρίζω

Και προσπαθώ να συγκρατήσω αυτό που ορκίζομαι

Και την κατήφεια που με δέρνει πάντα πνίγω.

Περνάω  σκάλες παλαιών συμβολισμών

Κι όλους τους άγριους ανέμους ξεγελάω

Νιώθω πως καίει  πλάι μου θυμίαμα ευχών

Κι αδόκιμος ανιχνευτής για την Ανατολή τραβάω.

Να πάρω φως από του  Ήλιου το σεργιάνημα

Να πιούν δροσιά τα κουρασμένα βλέφαρα στην κρήνη

Κι απ’ του Αυγερινού  το πλάνο άγγισμα

Άστρα να κλέψω για την  ποθητή  Ειρήνη.

 

 Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Υ.Γ: Το ποίημα ανήκει στη Βραβευμένη ποιητική συλλογή:«Ομφάλιοι λώροι και συρματοπλέγματα». 

Έχει δημοσιευθεί στο 56ον  τεύχος του Τριμηνιαίου περιοδικού "ΚΕΛΑΙΝΩ", σελ:20.

«ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ», από την ποιητική συλλογή : «ΟΜΦΑΛΙΟΙ ΛΩΡΟΙ ΚΑΙ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΣΤΟΝ  ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Το δέντρο που ρίζωσε στους κήπους της καρδιάς

είναι  ένα αρτόδενδρο γερμένο

απ’ άνθη και καρπούς,

που φεγγοβολάει  στον ήλιο

ακόμη και τη στιγμή

που οι κεραυνοί ενώνουν Γη κι Ουρανό

κι οι φλόγες καίνε έρημους τόπους.

Στέκει αγέρωχο και με απλοχεριά μοιράζεται

στις γειτονιές του κόσμου,

ακόμα και τη στιγμή,

που κοφτερές λάμψης χαρακώνουν

τις ταραγμένες θάλασσες του Παντός

προσμένοντας τα χρώματα της ίριδας

να στεφανώσουν το ουράνιο τόξο

που θα φέρει τη νηνεμία…

Η γαλήνη της σκιάς του απλώνεται

ανάλαφρη, μαζί με την ελπίδα

-τη μόνη αρετή που έμεινε στο κουτί της Πανδώρας.

Δεν το βαραίνουν του Κροίσου τα πλουμιστά στολίδια,

ούτε η αδιάκριτη περιέργεια 

που ολολύζει συμφορές…

Μόνο ερωτοτροπεί 

στην αγκαλιά των σπλάχνων σου χωρίς να χάνεται

σε λαβυρίνθους Μινωικούς και σε ιστούς Αράχνης!..

Στις ρίζες του γεννιούνται  τα όνειρα του κόσμου

και στα φυλλώματά του παίζουν αρχέγονη μουσική

αγγέλοι των Συμπάντων˙

καθώς αντικρίζουν το καθαρό γαλάζιο του Ουρανού

και τις αιώνιες ώρες που ακουμπούν  στα άκρα της οικουμένης.

Αγέρωχο βροντοφωνάζει με το ελπιδοφόρο θρόισμά του

πως ένα αρτόδενδρο αρκεί,

να ομορφύνει τον Κήπο της Αγάπης!!! 

13 Μαΐου 2012 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Γ' Βραβείο στον 13^ο Ετήσιο  Ποιητικό Διαγωνισμό του Περιοδικού Λόγου και Τέχνης ΚΕΛΑΙΝΩ: «ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ  ΑΝΘΡΩΠΟΙ» 

Από την ποιητική συλλογή : «ΟΜΦΑΛΙΟΙ ΛΩΡΟΙ ΚΑΙ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑΤΑ»

Απeλπιδος φωνh

Έτσι πως μας κατάντησαν με άδειο πορτοφόλι,

λειψό φαΐ  στο στόμα μας, κι ο καφές λειψός˙

είχαμε μάθει όλοι μας να πιάνουμε ανώι,

μα τώρα μας «κατέβασε κεφάλι» ο καημός.

Με ατροπία  έκλεψαν οι κλέφτες τα μυαλά μας

και παραδέρνουμε ως θεριά κλεισμένα σε Δαφνί˙

είναι η πλάτη μας βαριά από τα βάσανά μας

και δεν μπορεί η άμοιρη, διόλου ν’ αλαφρωθεί.

Ποιος να προσφέρει το νερό; Υπάρχει λειψυδρία!

Ποιος να προσφέρει πρόσφορο; Το άλεσμα αργεί!

Όταν οι ήρωες πενθούν, υπάρχει ανανδρεία

και σβήνει εμπρός στα μάτια μας ο σπόρος μιας φυλής.

Φταίει η σπορά που φύρανε σε βρόμικα αμπάρια

και δεν εκάρπισε ο καρπός κάτω από ήλιου φως˙

πατήθηκε του γεωργού ο κόπος απ’ αχνάρια

μιας μάστιγας αόρατης, που ‘φερε ο βαυαρός.

Την κι αν την έχεις την ψυχή με αισθήματα γεμάτη,

έμεινε χέρσος ο καιρός, στέρεψαν οι πηγές˙

ξέχασε η μάνα το ψωμί αζύμωτο στη σκάφη

και γέμισαν τα σώματα με αγιάτρευτες πληγές.

Γίναν οι άνθρωποι θεριά, που τα θεριά φοβούνται.

Γίναν πουλιά αρπαχτικά που αρπάζουν ξένο βιός.

Αμπαρωμένες οι ψυχές, στη  μοναξιά ασκούνται

κι όποιος θα μείνει δυνατός, «θα δει του ήλιου φως…».

   

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη

Γ' Βραβείο στον 13^ο Ετήσιο  Ποιητικό Διαγωνισμό του Περιοδικού Λόγου και Τέχνης ΚΕΛΑΙΝΩ: 

«ΌΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ»