ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ Γιώργου Ι. Μποτή . (Γράφει η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ Γιώργου Ι. Μποτή

της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Την Κυριακή 4 του Οκτώβρη 2026, έφυγε από αυτό τον κόσμο για τη γειτονιά των αγγέλων ο Γιώργος Ι. Μποτής.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΊΩΜΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Ι. ΜΠΟΤΗ:Ο Γιώργος Ι. Μποτής γεννήθηκε στην Βάχλια του Δήμου Γορτυνίας. Σπούδασε Θεολογία, Πολιτικές Επιστήμες και Νομικά. Το έτος 1961 διορίστηκε στο Δικαστήριο Ανηλίκων Τριπόλεως ως Επιμελητής Ανηλίκων με συνεχή δημοσιογραφική παρουσία στην εφημερίδα «Αρκαδικά Νέα» και στο Ραδιοφωνικό Σταθμό Τριπόλεως για θέματα ανηλίκων. Μετείχε ως ενεργό μέλος στην Εταιρεία Προστασίας Αποφυλακιζομένων Τριπόλεως. Στη συνέχεια υπηρέτησε στα Δικαστήρια Ανηλίκων Αθηνών και Πειραιά. Από το έτος 1969 διορίστηκε Δικηγόρος στο Δικηγορικό Σύλλογο Τριπόλεως και στη συνέχεια το έτος 1970 μετατέθηκε στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Το έτος 1970 διορίστηκε ως Δικηγόρος στη Νομική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην οποία ως Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω από το 1978, προσέφερε τις υπηρεσίες του μέχρι το 1988. Από το έτος 1988 βάσει του ν. 1811/88 (σύμβαση μεταξύ Εκκλησίας της Ελλάδος και Ελληνικού Δημοσίου) τοποθετήθηκε ως Δικηγόρος στην Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Από το έτος 1998 με αίτημα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Χριστοδούλου διατέθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών ως Νομικός Σύμβουλος στη συσταθείσα Νομική Υπηρεσία , όπου πρόσφερε τις νομικές του υπηρεσίες. Ασκούσε δικηγορία και παράλληλα ασχολιόταν με την Ποίηση και τη Λογοτεχνία γενικότερα. Έχει εκδώσει εκτός των νομικών και των θεολογικών του έργων, έξι δίγλωσσες (Ελληνικά – Αγγλικά) ποιητικές συλλογές: «Οδοιπορικό», «Αλφαβητάρι της Αγάπης», «Στη Μάνα μου», «Αγάπης παραλειπόμενα», «Μαρτυρία» και «Αγάπης Εγκώμιον», που απέσπασε το πρώτο Βραβείο Ποίησης από το Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός». Κυκλοφόρησαν επτά βιβλία του, μεταφρασμένα στην Αγγλική γλώσσα: «Ταξιδεύοντας στη Μογγολία», «Επιστροφή στην Αθωότητα – Γράμματα στην Ευρυδίκη», «Καθ’ οδόν», το έμμετρο θεατρικό έργο «Διέξοδος στο Αδιέξοδο», «Γεύση Αιωνιότητας» και το έμμετρο θεατρικό έργο «Σύγχρονη Τραγωδία». Το 2010, από τις εκδόσεις «Πλάτανος», κυκλοφόρησε το βιβλίο «Μια καταιγίδα δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ», με συνέντευξή του στη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη. Επίσης, Από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος» Αθήνα 2016, κυκλοφόρησαν: το φιλοσοφικό πεζογράφημα «Στοχασμοί & προβληματισμοί», ο ποιητικός τόμος «Ποιητικό ημερολόγιο Αγάπης» και το αυτοβιογραφικό αφήγημα «Η διαδρομή, μια ιστορία σκληρών αγώνων και απροσδόκητων επιτυχιών».

Έχει βραβευτεί για το λογοτεχνικό του έργο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τον τίτλο του Διδάκτορα της Λογοτεχνίας από την Διεθνή Ακαδημία Τεχνών & Πολιτισμού / Παγκόσμιο Κογκρέσο των Ποιητών, της οποίας και ήταν ισόβιο Μέλος.

Την τελευταία δεκαετία είχα έρθει σε γνωριμία με το συγγραφικό έργο του και το οποίο είχα μελετήσει. (Χρονογραφήματα κι απομνημονεύματα μιας φωτεινής πορείας με οδηγό πάντα την ανιδιοτελή αγάπη και συνεχιζόμενο αγώνα) κι όπως η Σταύρωση προηγείται της Ανάστασης: Η ζωή του ήταν γεμάτη με την Πάλη του ανάμεσα στο Χάος και την Αρμονία , που σε όλα τα χρόνια της βιωτής του γινόταν με αφοσίωση Νου και Σκέψης, Καθάριου Λόγου και Τιτάνιας Προσπάθειας.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής θα σας παρουσιάσω σήμερα μερικές απόψεις μου για το βιβλίο: «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» του Γεώργιου Ι. Μποτή, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, Αθήνα 2016.

 

Μέσα από μια σπάνια, μεστή σε περιεχόμενο αλληλογραφία, γεννημένη στη φαντασία του συγγραφέα Γιώργου Ι. Μποτή προβάλλονται οι «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» του για τις ανθρώπινες σχέσεις και την μεταξύ μας επικοινωνία, την αλήθεια, την αγάπη και τον έρωτα, τον θάνατο και το ρόλο της θρησκείας, τη δύναμη της προσευχής και για το κορυφαίο στήριγμά μας, την ελπίδα.

Εμπνευσμένος από τις φιλικές εκμυστηρεύσεις ενός φίλου γιατρού σκιτσάρει με τη γραφίδα της πένας του, τους ήρωες του βιβλίου του: Ενός βιβλίου 160 σελίδων, το οποίο έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος» στην Αθήνα του 2016. Η διόρθωση και η επιμέλεια έχει γίνει από τη Βαχλαία Δρ. Ζαννέτα Καλύβα – Παπαϊωάννου και είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια και συγγραφέα κ. Χριστίνα Ιατρού-Σοϊταρίδη, που ζει και δημιουργεί στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Ήρωες του βιβλίου του είναι ένας στρατιωτικός γιατρός και η αξιόλογη συνεργάτριά του, Ελπινίκη.

Μέσα στις 25 επιστολές του γιατρού προς την Ελπινίκη, αναδύεται κυριολεκτικά η προσωπικότητα, το ήθος και το πνευματικό κάλλος του συγγραφέα Γιώργου Ι. Μποτή. Ο αναγνώστης εισπράττει την ευθύτητα του λόγου του, την απαράμιλλη αξία της εργατικότητας και της αφοσίωσης στο καθήκον. Η ελπίδα, η υπομονή κι η καρτερία, χωρίς να γίνεται καμιά έκπτωση στις αρχές και στα πιστεύω του ανθρώπου, γίνονται οι σπόροι της επιτυχίας στη ζωή. Μάλιστα, μέσα στις σελίδες του βιβλίου, η ελπίδα κατέχει την πρώτη θέση∙ καθώς με τη βαθιά πίστη στις εσωτερικές μας δυνάμεις και στην αξιοσύνη του χαρακτήρα, τα προβλήματα μπορεί να αμβλυνθούν και τελικά να εξαφανιστούν.

Η Ελπινίκη, ηρωίδα του συγγραφέα και παραλήπτης των φανταστικών επιστολών, είναι μια γυναίκα με πλούσιο ψυχικό κόσμο. Βάσει της ειλικρινούς και πηγαίας σκέψης του συγγραφέα, γινόμαστε κοινωνοί αξιών. Με ακραιφνές αίσθημα δικαιοσύνης φιλοσοφεί κι αναγεννά ρήσεις: «Όταν ο διατάσσων δεν έχει ευαισθησίες και ανθρωπιά, τότε ο τρόπος της εντολής του μετατρέπεται σε αμετροέπεια και καταναγκασμό», «Το χαμόγελο εκφράζει την καλοσύνη και την ευγένεια της ψυχής. Αιχμαλωτίζει τον συνομιλητή αρκεί να διαθέτει κι αυτός ένα minimum ποσοστό ανθρωπιάς κι ευαισθησίας», «Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία» θα μας πει ο Γορτύνιος στην καταγωγή συγγραφέας Γιώργος Ι. Μποτής, στην 29η και 30η σελίδα του βιβλίου του.

Η πένα του τονώνει τον συναισθηματικό και πνευματικό μας κόσμο. Μας δίνει την ευκαιρία να στοχαστούμε και να προβληματιστούμε. Να αισθανθούμε πνευματική ευφορία.

Ανακαλύπτοντας τον θησαυρό της σκέψεις του, πυροδοτούμε εντέλει και τους δικούς μας μηχανισμούς σκέψης. Διαβάζοντας επιστολές γεμάτες προβληματισμούς και ρήσεις διδασκόμαστε και γινόμαστε σοφότεροι.

«Για να μαλακώσει η συμπεριφορά των ανθρώπων χρειάζεται αρκετός χρόνος. Ίσως και μια ολόκληρη ζωή» (σελ:31). «Μεγαλείο ψυχής η αναγνώριση της ικανότητας των άλλων» καταλήγει στο συμπέρασμα ( σελ:36).

Ευθύς - ειλικρινής χαρακτήρας, που απεχθάνεται τις ταλαντεύσεις και τα μισόλογα, που υπολογίζει τους ανθρώπους. Θεωρώντας την κάθε στιγμή της ζωής, αρχή νέας πορείας, προγραμματίζει τη δράση του και βρίσκεται σε συνεχή ανανεωτική και δημιουργική σκέψη για το μέλλον χαρίζοντας αισιοδοξία και δύναμη για τη συνέχιση της ζωής και του αγώνα της. Κατευθύνει τη σκέψη του εκεί που πραγματικά επιθυμεί. Σε ό,τι αγαλλιάζει την ψυχή του.

Απαντά σε πανανθρώπινα υπαρξιακά ερωτήματα, για την ζωή και τον θάνατο, την αθανασία της ύλης και του πνεύματος και κατ’ επέκταση στην αθανασία της ψυχής.

Μας κατευθύνει και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα. Στην θέση εκείνη που αρμόζει σε κάθε ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

Οι «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ» του συγγραφέα Μποτή, είναι ένα βιβλίο που ο καθείς μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως συμβουλευτικό οδηγό στην καθημερινότητά του. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί όχι μία φορά, αλλά πολλές φορές και κάθε φορά ο αναγνώστης να ρουφά περισσότερη γνώση, περισσότερα νοήματα. Γινόμαστε δέκτες μηνυμάτων. Δέκτες διδαχών ζείδωρης γνώσης.

Μελετώντας το βιβλίο έχω την αίσθηση πως ο συγγραφέας έχει ρουφήξει το απόσταγμα της γνώσης από πολλά αξιόλογα βιβλία κι από βιώματα, μεταγγίζοντάς τα επιτυχώς μέσα στις 146 σελίδες των επιστολών του έργου «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ & ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ». Ο μελετητής αναριγεί από τη δύναμη του λόγου κι από τις διδαχές. Ιδίως στα κεφάλαια «Ο έρωτας ωραιοποιεί τα πάντα», «Ο γιατρός προσγειώνει την Ελπινίκη», «Οι απόψεις του γιατρού για τη προσευχή», αισθάνεσαι πνευματική αναμόρφωση. Ανάταση ψυχής.

Πολλές εκ των επιστολών παίρνουν μορφή δοκιμιακού λόγου που αναλύουν υπαρξιακά και θρησκευτικά ερωτήματα. Στο κεφάλαιο «Η σχέση του ανθρώπου με το Θεό» της σελίδας 108, εστίασα την προσοχή μου στο ότι είμαστε ένα ελάχιστο πολλοστημόριο, ένα ελάχιστο Κτίσμα και μικρή πυγολαμπίδα μπροστά στο μεγαλείο του Άκτιστου και Ανέσπερου φωτός του Κτίστη, που «ουδείς εώρακεν πώποτε» (Ιωάννη 1, 18), πως η Θεία Ουσία ενσαρκώνει το μεγαλείο της Αγάπης και πως μόνο με την Αγάπη μπορούμε να διαισθανθούμε την υπαρκτική ταυτότητα του Θεού.

Ο συγγραφέας μας προτείνει τη βίωση της Πίστης, της Ελπίδας και της Αγάπης στην καθημερινότητά μας κι αυτό επειδή η Πίστη μας τονώνει κι ενισχύει την υπαρξιακή μας υπόσταση. Η Ελπίδα είναι η γαλήνια μουσική ενάντια στις απροσδόκητες και δύσκολες στιγμές της ζωής μας. Μετά το γαλήνεμα της ελπίδας μας καταυγάζει η Αγάπη και θεία πληρότητα.

ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

(αφιέρωμα εις μνήμη του Γεωργίου Ι. Μποτή)

Να ‘μουν στον ίσκιο σου, Πλάτανε, της Παναγιάς τον μήνα,

που ‘χει τελειώσει ο θερισμός, το λίκνισμα στο αλώνι‧

να στήριζα την πλάτη μου, να άγγιζα τη ρίζα

που ‘χει στα σπλάχνα της νερό και ξεδιψούνε όλοι.

 

Να ξάπλωνα στην κουρελού, να με ‘πιανε ο ύπνος.

Ξυπόλυτος να έτρεχα στης Βάχλιας τα κοτρώνια‧

μ’ ένα κοντύλι συντροφιά, με οδηγό τον ήλιο,

να ξαναζούσα σαν παιδί τα αγνά εκείνα χρόνια.

 Να ‘βλεπα τον Μποτόγιαννη με το σουβλί στα χέρια,

να μαστορεύει το πετσί, παπούτσια να φορέσω‧

να προξενεύει τη ζωή με χίλια δυο αστέρια,

να μου φωτίζουν το στρατί, τη διαδρομή ν’ αντέξω.

 Να ‘βλεπα τη Μποτογιαννού στη σκάφη να ζυμώνει

το πρόσφορο της Παναγιάς, με προσευχές στο στόμα

και το κεφαλομάντηλο, δυο γύρους να το ζώνει

όταν καλεί τον Γούλη της, ζεστή να φάει μπομπότα.

Οι Στίχοι του ποιήματος " ΝΟΕΡΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΣ ΒΑΧΛΙΑΣ ΤΑ ΛΗΜΕΡΙΑ" της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, γράφτηκαν το Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2023 . Είναι δημιούργημα έμπνευσης από το συγγραφικό έργο κι απ' όλη την διαδρομή της ζωής του Γιώργου Ι. Μποτή.

Αιωνία η μνήμη σας αξιομακάριστε αδελφέ!

Καλό σας ταξίδι στο Αιώνιο Φως, εκεί που δεν υπάρχει πόνος και στεναγμός παρά μονάχα ζωή ατελεύτητη.

Μας αφήσατε παρακαταθήκη το σπουδαίο έργο σας!

Σας ευχαριστούμε !

Καλό Παράδεισο