ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ στον NilavroNill
Shoovro, ποιητή και εκδότη (Καλκούτα), για τη συμπερίληψη των ποιημάτων
μου, "Το πλοίο των ονείρων μου " και " Στιγμές
", στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Aur Poetry Archive",
τεύχος Νοεμβρίου 2026, V-12 N-8 Issue
No. 140.
THANKS to NilavroNill Shoovro poet and publisher (Kolkata), for including my poems,
“Moments....” and “The Ship Of My
Dreams”, in the online
magazine "Moments....Aur Poetry Archive", November 2026, V-12 N-8
issue, No. 140.
https://ourpoetryarchive.blogspot.com/
ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ
ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Το πλοίο των ονείρων μου γλιστράει
πάνω από ρεύματα
θαλάσσια
που αφήνουν
πίσω τους η Σκύλα και η Χάρυβδη!.....
Διάφανη βάρκα η Ιθάκη μου!....
Κανείς δεν την
είδε....
Κανείς δεν την
απάντησε...
Μα εγώ την
περιμένω, μήπως και μου φανερωθεί!....
Να της εμπιστευτώ τις επιστολές μου‧
τις ερμητικά κλεισμένες σε μπουκάλι‧
να τις ταξιδέψει έως την Άπειρο χώρα‧
εκεί που στωικά περιμένουν οι ψυχές των ποιητών
για να οικονομήσουν τα ναύλα για το ταξίδι τους!....
Και κάπως έτσι,
καθ’ οδών,
θα γραφτεί το φινάλε τους‧
αφήνοντας πίσω τους το καλύτερο ποίημα τους....
Εκείνο που δεν είχαν καταφέρει να γράψουν,
για τα παιδιά που θα γεννηθούν με τις καινούργιες ιδέες!
THE SHIP OF MY DREAMS by Maria Kolovou Roumelioti
GREECE
The ship of my dreams glides
over the sea currents
That Scylla and Charybdis leave behind!.....
My Ithaca is a transparent boat!....
No one has seen her....
No one has met her...
But I am waiting for her, in case she reveals herself
to me!....
To entrust her with my letters,
hermetically sealed in a bottle
To travel them to the Infinite Land
Where the souls of poets stoically wait
To save the fare for their journey!....
And somehow,
along the roads,
their finale will be written
Leaving behind them their best poem....
What they had not managed to write,
for the children who will be born with new ideas!
*********************************
ΣΤΙΓΜΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Στιγμές που
τρέχουν και χάνονται...Φαντάσου!
Αφήνοντας στο
διάβα τους το στίγμα
μιας επανάληψης,
που ανοίγει ένα ρήγμα
για να γεμίσει μ'
ανάσες όσων μένουν.
Στις σιδερόφραχτες
αλάνες ζουν κι εδρεύουν
τα όνειρα, του
κόσμου οι προσπάθειες
λιτές και
πρόσκαιρες. Της ζήσης μας οι στράτες:
Κύκλοι ατελείς να
συντηρούν το χρόνο.
Κι οι μέρες μας,
μετριούνται με το δράμι
καθώς σιγά- σιγά
λευκαίνουν τα μαλλιά μας!....
Γαζώνοντας λιγάκι
στα μυαλά μας:
Ρίζες που ρίζωσαν
το αίμα μας να πίνουν!....
Οι ηλιαχτίδες, σε
τρούλους ξεχασμένες
Ουράνιους...που
μάτι δεν τις πιάνει
Μον' κεραυνοί το
θόλο τους χαράζει
Σε μια γραφή που
ακόμη δε διαβάστη!....
Και κάπως, έτσι,
ζούμε....
τη μεγαλύτερη
αληθινή ψευδαίσθησή μας,
απαλλαγμένη από το
νόημά της!...
Και κάπως έτσι
έρχεται ο θάνατος των στιγμών
και η μεγάλη
αδικία να ζούμε
σαν να μην
πρόκειται ποτέ να πεθάνουμε......
Moments....by Maria Kolovou RoumeliotiGREECE
Moments that run and get lost...Imagine!
Leaving in their path the mark
of a repetition, that opens a rift
to be filled with the breaths of those who remain.
In the iron-fenced fields,
the dreams live and reside, the world's
frugal and temporary efforts. The soldiers of our
life:
Incomplete circles to sustain time.
And our days, are measured by the dram
as our hair slowly turns white!
Gossiping a little in our minds:
Roots that rooted our blood to drink!
The sunbeams, in domes, forgotten,
Heavenly...that no eye can see
Only lightning carves their dome
In a writing that has not yet been read!
And somehow, like this, we live
our greatest true illusion,
freed from its meaning!...
And somehow, like this,
comes the death of moments
and the great injustice of living
as if
we were never going to die......
