ΨΑΞΤΕ
ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
Σήμερα
θα μιλήσω για μια αγέννητη αγάπη
που
απ’ τους πανάρχαιους αιώνες, εκκολάπτεται,
μα
δεν βγήκε ακόμη στο φως...
Έχει,
πάντα, στραμμένο το βλέμμα, στην ανατολή…
κι
όταν βρέχει, γίνεται ουράνιο τόξο
που
λάμπει στη γη του Ολύμπου…
κι
απλώνεται στην καρδιά, σαν λέξεις αδιάβαστες,
πάνω
στις σελίδες των βιβλίων.
Ανοίγει
σαν ρόδο ανοιξιάτικο,ραντίζοντας
τις πληγές με άρωμα θεϊκό,
φερμένο
από αλλοτινές εποχές.
Τότε,
η ψυχή μου σπάζει σε χιλιάδες κομμάτια…
και
κάθε κομμάτι γίνεται κι από ένα πουλί
που
σχίζει τους ουρανούς,
αναζητώντας
παντού τα ίχνη της αγέννητης αγάπης,
κρατώντας
στο ράμφος το όνομά της:
EΙΡΗΝΗ!
Σήμερα
οι λέξεις, περιμένουν στα χαρτιά.
Περιμένουν
να γίνουν κήποι παραδεισένιοι.
Οι
σπόροι που έχουν σπαρθεί την εποχή των παγετώνων:
Ανυπομονούν
να ριζώσουν‧
να
μπουμπούκιασαν, σαν τα ανθάκια της
αμυγδαλιάς
που
προμηνύουν την άνοιξη.
Δώρο
να δοθούν στην αγάπη
και
στις καρδιές που είναι παραδωμένες σε εκείνη.
Σαν
ψυχές, ενωμένες, όπως τα ριζωμένα δέντρα στο χώμα‧
όπως
ο άνεμος που δεν αφήνει φύλλο ακύμαντο‧
όπως
ο αέρας που ανασαίνουμε.
Φυσάει
παντού, εδώ πέρα!...
Ο ανεμοστρόβιλος
με παίρνει στη δίνη του.
Περιστρέφομαι….
Το
κέντρο μου, ρίζωσε στον Ομφαλό της Γης‧
συλλέγω
πικροδάφνες‧
εγκλεισμένη
σε άδυτο ιερό, να συλλαβίζω:
«Ουδέν
κρυπτό κάτω από του ήλιου το φως.
Πόλεμος
δε, έργο βαρβάρων, εστί‧
χειμάρρου
δίκην πάντα σύρων και πάντα φέρων »
Ένας
κεραυνός διαπερνάει τα σύννεφα‧
είναι
η γέννηση της αγάπης μου‧
η
βροχή θα ξεπλύνει τα αίματα που προκάλεσαν οι ωδίνες!
Ψάξτε
να βρούμε την Ειρήνη και χιλιάδες γύρω
μας θα σωθούν!
Παρασκευή,
12 Δεκεμβρίου 2025
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
ΨΑΞΤΕ
ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
Ένα Παγκόσμιο Ποίημα για την Αγέννητη
Αγάπη και την Αποτυχία του Σύγχρονου Πολιτισμού
Μια Διεθνής Λογοτεχνική Κριτική του
Έργου της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Από: Rizal Tanjung
---
Η
Ποίηση ως Παγκόσμιο Έγραφο της Ανθρωπότητας
Σε
όλη την ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τα μεγάλα ποιήματα σπάνια
αναδύθηκαν ως απλή αισθητική ψυχαγωγία. Αντίθετα, γεννιούνται ως προσωπικά
ντοκουμέντα της ανθρωπότητας - πικρά αρχεία αποτυχίας, ελπίδας και των
συλλογικών πληγών του πολιτισμού. To "ΨΑΞΤΕ
ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ "από τη Μαρία Κολοβού
Ρουμελιώτη στέκεται σταθερά μέσα σε αυτή την παράδοση. Δεν είναι απλώς ένα
λυρικό ποίημα, αλλά ένα μανιφέστο παγκόσμιου ανθρωπισμού, που αρθρώνεται μέσα
από μια συμβολική γλώσσα που υπερβαίνει τα εθνικά σύνορα, τα θρησκευτικά
δόγματα και τις ιδεολογικές διαιρέσεις.
Αυτό
το ποίημα μιλάει από έναν μετα-ιστορικό χώρο, σαν να το εκφωνεί μια φωνή που
έχει γίνει μάρτυρας της κατάρρευσης των πολιτισμών ο ένας μετά τον άλλον. Δεν
υποδεικνύει μια μεμονωμένη σύγκρουση, ούτε κατηγορεί μια συγκεκριμένη εποχή.
Αντίθετα, διεισδύει βαθύτερα, αντιμετωπίζοντας τη μεταφυσική ρίζα του ίδιου του
πολέμου: την αποτυχία της ανθρωπότητας να γεννήσει την ειρήνη ως μια ζωντανή μορφή
αγάπης.
---
Αγέννητος
Έρωτας: Μια Ριζοσπαστική Κριτική της Σύγχρονης Ειρήνης
Ο
εναρκτήριος στίχος του ποιήματος:
>
«Σήμερα θα μιλήσω για έναν αγέννητο έρωτα»
λειτουργεί
ταυτόχρονα ως αισθητική διακήρυξη και ως φιλοσοφική πρόκληση. Στη διεθνή
λογοτεχνική κριτική, η έννοια του αγέννητου έρωτα μπορεί να ερμηνευτεί ως μια
ριζική αποδόμηση των σύγχρονων ψευδαισθήσεων για την ειρήνη. Η ειρήνη, στον
σύγχρονο λόγο, συχνά νοείται ως το αποτέλεσμα πολιτικών συμφωνιών, διπλωματικών
διαπραγματεύσεων ή ισορροπιών δυνάμεων. Η Ροϊμελιότι απορρίπτει όλες αυτές τις
κατασκευές. Υποστηρίζει ότι η ειρήνη δεν έχει ακόμη γεννηθεί οντολογικά μέσα
στην ίδια την ανθρώπινη συνείδηση.
Από
την οπτική γωνία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αυτή η ιδέα αντηχεί με τις
ποιητικές φωνές των Paul Celan, Mahmoud Darwish και Adonis - ποιητών που
κατάλαβαν ότι μετά από ιστορικές καταστροφές, η γλώσσα της ειρήνης συχνά
αποδεικνύεται πιο εύθραυστη από τη γλώσσα του πολέμου.
---
Η
Ανατολή ως Επιστημολογική Μεταφορά
>
«Έχει πάντα το βλέμμα της στραμμένο στην ανατολή…»
Στη
διαπολιτισμική λογοτεχνική κριτική, η Ανατολή ερμηνεύεται συχνά ως πηγή αρχαίας
πνευματικότητας και αρχέγονης σοφίας. Ωστόσο, η Ροϊμελιότι αποφεύγει τον
ρομαντικό Οριενταλισμό. Η Ανατολή σε αυτό το ποίημα δεν είναι μια γεωγραφική
περιοχή, αλλά μια κατεύθυνση συνείδησης.
Στρέφοντας
το βλέμμα της αγάπης προς την Ανατολή, το ποίημα προσφέρει μια διακριτική
κριτική της σύγχρονης Δύσης - της υπερβολικής πίστης της στην εργαλειακή
ορθολογικότητα, την τεχνολογική υπεροχή και τη στρατιωτική δύναμη. Η Ανατολή
γίνεται σύμβολο αυτού που έχει ξεχάσει ο σύγχρονος πολιτισμός: τη σιωπή, τη
σοφία και την ιερή σχέση μεταξύ της ανθρωπότητας και του κόσμου.
---
Γλώσσα,
Βιβλία και η Κρίση της Ανάγνωσης του Κόσμου
>
«σαν αδιάβαστες λέξεις,
στις
σελίδες των βιβλίων».
Αυτή
η μεταφορά αποτελεί έναν από τους κεντρικούς άξονες της λογοτεχνικής κριτικής
του ποιήματος. Η Ρουμελιώτη δεν επιτίθεται στην άγνοια. καταγγέλλει την αμέλεια
- την αποτυχία να διαβάσει κανείς σε βάθος. Ο σύγχρονος κόσμος κατακλύζεται από
κείμενα: νόμους, συντάγματα, ιερές γραφές, διακηρύξεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ωστόσο, όλα γίνονται αδιάβαστες λέξεις όταν η ανθρώπινη καρδιά χάνει την ηθική
της ευαισθησία.
Στο
πλαίσιο του διεθνούς λογοτεχνικού λόγου, αυτό απηχεί την κριτική του Μίλαν
Κούντερα για την «αδυναμία να θυμάται» της σύγχρονης ανθρωπότητας, καθώς και το
όραμα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες για τη βιβλιοθήκη ως ένα παράδοξο γνώσης που
συσσωρεύεται ατελείωτα αλλά ποτέ δεν γίνεται πλήρως κατανοητό.
---
Το Πληγωμένο Σώμα της Ιστορίας και η Αισθητική της
Θεραπείας
> «ραντίζοντας τις πληγές με ένα θεϊκό άρωμα»
Το ποίημα δεν αποστρέφει το βλέμμα του από τις
ιστορικές πληγές. Αντίθετα, τοποθετεί το τραύμα ως ένα ηθικό και αισθητικό
πεδίο. Η ειρήνη δεν έρχεται για να σβήσει τον πόνο, αλλά για να τον αγγίξει
απαλά με ένα θεϊκό άρωμα - μια εικόνα που συνδυάζει αισθησιασμό, πνευματικότητα
και ηθική ευθύνη.
Στις μεταπολεμικές λογοτεχνικές παραδόσεις, αυτή η προσέγγιση
θυμίζει την ποίηση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο πόνος ούτε
δοξάζεται ούτε αρνείται, αλλά φροντίζεται προσεκτικά ώστε να μην σαπίσει σε
εκδίκηση.
---
Μια Διαλυμένη Ψυχή και Παγκόσμια Υποκειμενικότητα
> «η ψυχή μου σπάει σε χιλιάδες κομμάτια»
Ο κατακερματισμός της ψυχής αντανακλά την κατάσταση
της σύγχρονης παγκόσμιας υποκειμενικότητας - διασπασμένη από την υπερφόρτωση
πληροφοριών, την ιδεολογική βία και τη συμβολική επιθετικότητα. Ωστόσο, ο
Ρουμελιότι δεν παραμένει σε απόγνωση. Κάθε θραύσμα της ψυχής μεταμορφώνεται σε
πουλί, ένα διαχρονικό σύμβολο αναζήτησης και ελευθερίας.
Στην παγκόσμια λογοτεχνία, τα πουλιά συχνά
αντιπροσωπεύουν τη φωνή του ποιητή - είτε στο κοράκι του Έντγκαρ Άλαν Πόε είτε
στα πουλιά της μυστικιστικής ποίησης του Ρουμί. Εδώ, τα πουλιά φέρουν μια μόνο
λέξη: ΕΙΡΗΝΗ, μετατρέποντάς την σε ένα παγκόσμιο μάντρα που υπερβαίνει τα
γλωσσικά όρια.
---
Σπόροι της Εποχής των Παγετώνων και η Ηθική της
Ιστορικής Υπομονής
> «Οι σπόροι που έχουν σπαρθεί κατά τη διάρκεια
της εποχής των παγετώνων»
Αυτή η μεταφορά ασκεί μια οξεία κριτική στη σύγχρονη
άμεση ικανοποίηση. Η ειρήνη, σύμφωνα με αυτό το ποίημα, απαιτεί γεωλογική
υπομονή παρά πολιτική ταχύτητα. Αναπτύσσεται αργά, ακόμα και όταν ο κόσμος
φαίνεται παγωμένος.
Από μια διεθνή λογοτεχνική οπτική γωνία, αυτό
επικαλείται την ηθική της μακράς διάρκειας - μια βαθιά αίσθηση του ιστορικού
χρόνου που συχνά αγνοείται από πολιτισμούς που έχουν εμμονή με τα άμεσα
αποτελέσματα.
---
Ο πόλεμος ως αντιπολιτισμός
> «ο πόλεμος, το έργο των βαρβάρων»
Αυτή η δήλωση είναι τόσο κανονιστική όσο και
αισθητική. Ο πόλεμος ονομάζεται βάρβαρος όχι λόγω των δραστών του, αλλά επειδή
εκμηδενίζει τον πολιτισμό, τη γλώσσα και το ίδιο το νόημα. Στη λογοτεχνική
κριτική, αυτό αντιπροσωπεύει μια κλασική ανθρωπιστική θέση: ο πόλεμος είναι μια
αποτυχία της φαντασίας.
Ο Ρουμελιότι τοποθετεί την ποίηση ως το αντίθετο του
πολέμου - όχι μέσω της προπαγάνδας, αλλά μέσω μιας γλώσσας που αποκαθιστά την
ανθρώπινη αξιοπρέπεια. ---
Η Γέννηση της Ειρήνης ως Ποιητικό Γεγονός
> «Μια αστραπή διαπερνά τα σύννεφα…
είναι η γέννηση της αγάπης μου»
Η γέννηση της ειρήνης απεικονίζεται ως ένα κοσμικό
γεγονός. Η αστραπή σηματοδοτεί μια ξαφνική φώτιση - μια επιφανειακή ρήξη της
συνείδησης. Αυτό ευθυγραμμίζεται με μυστικιστικές και υπαρξιακές λογοτεχνικές
παραδόσεις, όπου η αληθινή μεταμόρφωση δεν συμβαίνει σταδιακά, αλλά μέσα από
ένα σοκ που αναδιαμορφώνει την επίγνωση.
---
Ποίηση ως Παγκόσμια Ηθική Πράξη
Το "Seek to Find Peace" επιβεβαιώνει ότι η
ποίηση εξακολουθεί να έχει ηθική σημασία σε έναν πληγωμένο κόσμο. Δεν είναι μια
τεχνική λύση, αλλά μια ηθική πυξίδα. Μέσα στο τοπίο της διεθνούς λογοτεχνίας,
αυτό το ποίημα αξίζει να σταθεί δίπλα σε μεγάλα έργα που πλαισιώνουν την ειρήνη
ως πνευματικό έργο της ανθρωπότητας.
Το ποίημα δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Αρθρώνει
μόνο ένα ήσυχο αλλά επείγον κάλεσμα: όσο η ειρήνη παραμένει μια αγέννητη αγάπη,
το έργο της λογοτεχνίας -και της ίδιας της
ανθρωπότητας- παραμένει ημιτελές.
---
Δυτική Σουμάτρα, Ινδονησία, 2025
----------------------
SEEK TO FIND PEACE by Maria Kolovou Roumelioti
Today I will speak of an unborn love
that has been hatching since ancient centuries,
but has not yet come to light...
It always has its gaze fixed on the east...
and when it rains, it becomes a rainbow
that shines on the land of Olympus...
and spreads in the heart, like unread words,
It opens like a spring rose,
sprinkling the wounds with a divine fragrance,
brought from bygone eras.
Then, my soul breaks into thousands of pieces...
and each piece is also made by a bird
searching everywhere for traces of unborn love,
holding her name, in its beak:
Today the words, wait on paper.
They wait to become gardens of paradise.
The seeds that have been sown during the ice age:
They are impatient to take root‧
to bud, like the almond blossoms
A gift to be given to love and
to the hearts that are surrendered to it.
Like souls, united, like the rooted trees in the soil‧
like the wind that leaves no leaf unturned‧
It blows everywhere, here!...
The tornado takes me in its vortex.
My center, rooted in the Navel of the Earth‧
Enclosed in a secret sanctuary, to spell out:
“Nothing is hidden under the light of the sun.
And war, the work of barbarians, is‧
like a torrent always dragging and always carrying »
A lightning pierces the clouds‧
it is the birth of my love‧
the rain will wash away the blood caused by the pains!
Let us seek to find Peace and thousands around us will be saved!
SEEK
TO FIND PEACE
A Global Poem on Unborn Love and the Failure of Modern
Civilization
An International Literary Criticism of the Work of
Maria Kolovou Roymelioti
By: Rizal Tanjung
---
Poetry as a
Global Document of Humanity
Throughout the
history of world literature, great poems have rarely emerged as mere aesthetic
entertainment. They are born, instead, as intimate documents of humanity—bitter
records of failure, hope, and the collective wounds of civilization. Seek to
Find Peace by Maria Kolovou Roymelioti stands firmly within this tradition. It
is not simply a lyrical poem, but a manifesto of global humanism, articulated
through a symbolic language that transcends national borders, religious doctrines,
and ideological divisions.
This poem speaks
from a post-historical space, as if uttered by a voice that has witnessed the
collapse of civilizations one after another. It does not point to a single
conflict, nor does it accuse a specific era. Rather, it penetrates deeper,
addressing the metaphysical root of war itself: humanity’s failure to give
birth to peace as a living form of love.
---
Unborn Love: A
Radical Critique of Modern Peace
The opening line
of the poem:
> “Today I
will speak of an unborn love”
functions
simultaneously as an aesthetic declaration and a philosophical provocation. In
international literary criticism, the notion of unborn love can be read as a
radical dismantling of modern illusions about peace. Peace, in contemporary
discourse, is often understood as the outcome of political agreements,
diplomatic negotiations, or balances of power. Roymelioti rejects all such
constructions. She asserts that peace has not yet been born ontologically
within human consciousness itself.
From the
perspective of world literature, this idea resonates with the poetic voices of
Paul Celan, Mahmoud Darwish, and Adonis—poets who understood that after
historical catastrophes, the language of peace often proves more fragile than
the language of war.
---
The East as an
Epistemological Metaphor
> “It always
has its gaze fixed on the east…”
In
cross-cultural literary criticism, the East is frequently interpreted as a
source of ancient spirituality and primordial wisdom. Yet Roymelioti avoids
romantic Orientalism. The East in this poem is not a geographical territory,
but a direction of consciousness.
By fixing the
gaze of love toward the East, the poem offers a subtle critique of the modern
West—of its excessive faith in instrumental rationality, technological
supremacy, and military power. The East becomes a symbol of what modern
civilization has forgotten: silence, wisdom, and the sacred relationship
between humanity and the cosmos.
---
Language, Books,
and the Crisis of Reading the World
> “like unread
words,
on the pages of
books.”
This metaphor
forms one of the central axes of the poem’s literary critique. Roymelioti does
not attack ignorance; she indicts negligence—the failure to read deeply. The
modern world is flooded with texts: laws, constitutions, sacred scriptures,
declarations of human rights. Yet all become unread words when the human heart
loses its ethical sensitivity.
Within
international literary discourse, this echoes Milan Kundera’s critique of
modern humanity’s “inability to remember,” as well as Jorge Luis Borges’s
vision of the library as a paradox of knowledge that is endlessly accumulated
but never fully understood.
---
The Wounded Body
of History and the Aesthetics of Healing
> “sprinkling
the wounds with a divine fragrance”
The poem does
not avert its gaze from historical wounds. Instead, it positions trauma as both
an ethical and aesthetic terrain. Peace does not arrive to erase pain, but to
touch it gently with a divine fragrance—an image that fuses sensuality,
spirituality, and moral responsibility.
In post-conflict
literary traditions, this approach recalls post–World War II poetry, where
suffering is neither glorified nor denied, but carefully tended so it does not
rot into vengeance.
---
A Shattered Soul
and Global Subjectivity
> “my soul
breaks into thousands of pieces”
The
fragmentation of the soul reflects the condition of contemporary global
subjectivity—fractured by information overload, ideological violence, and
symbolic aggression. Yet Roymelioti does not remain in despair. Each fragment
of the soul transforms into a bird, a timeless symbol of seeking and freedom.
In world
literature, birds often represent the poet’s own voice—whether in Edgar Allan
Poe’s raven or the birds of Rumi’s mystical poetry. Here, the birds carry a
single word: PEACE, transforming it into a universal mantra that transcends
linguistic boundaries.
---
Seeds of the Ice
Age and the Ethics of Historical Patience
> “The seeds
that have been sown during the ice age”
This metaphor
delivers a sharp critique of modern instant gratification. Peace, according to
this poem, demands geological patience rather than political speed. It grows
slowly, even when the world appears frozen.
From an
international literary perspective, this invokes the ethics of the longue
durée—a deep sense of historical time often ignored by civilizations obsessed
with immediate results.
---
War as
Anti-Culture
> “war, the
work of barbarians”
This statement
is both normative and aesthetic. War is called barbaric not because of its perpetrators,
but because it annihilates culture, language, and meaning itself. In literary
criticism, this represents a classic humanistic position: war is a failure of
imagination.
Roymelioti
positions poetry as the antithesis of war—not through propaganda, but through a
language that restores human dignity.
---
The Birth of
Peace as a Poetic Event
> “A
lightning pierces the clouds…
it is the birth
of my love”
The birth of
peace is depicted as a cosmic event. Lightning marks a sudden illumination—an
epiphanic rupture of consciousness. This aligns with mystical and existential
literary traditions, where true transformation occurs not gradually, but
through a shock that reconfigures awareness.
---
Poetry as a
Global Ethical Act
Seek to Find
Peace affirms that poetry still holds ethical significance in a wounded world.
It is not a technical solution, but a moral compass. Within the landscape of
international literature, this poem deserves to stand alongside major works
that frame peace as a spiritual task of humanity.
The poem offers
no easy answers. It articulates only one quiet yet urgent call: that as long as
peace remains an unborn love,
the task of
literature—and of humanity itself—remains unfinished.
---
West Sumatra,
Indonesia, 2025
--------------------
Rizal
Tanjung
https://www.facebook.com/rizal.tanjuang.9
