ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ... της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΕΡΑ...

 

Η ψυχή μπαίνει στο σώμα από το στόμα

στεριώνοντας το κορμί

και βγαίνει απ' το μυαλό

καθώς εκείνο ταξιδεύει στην αντάρα

αυτού του κόσμου!

 

Χάνεται στην κοσμοχαλασιά...

κι αδυνατεί να βρει το δρόμο της επιστροφής!..

Τότε, από μόνη της η ψυχή

σκοτώνει τη ζωή μέσα σου!.....

 

Κάπως, έτσι, παρατάει η ψυχή τον άνθρωπο!...

 

Βρίσκει πόρτα ανοιχτή στο σώμα

και μπαίνει από το στόμα,

την ώρα που η Αγάπη ταΐζει

της Ύπαρξης την ανάγκη για αγάπη κι επαφή και στεριώνει το κορμί με την αγάπη της...

 

Και βγαίνει απ' το μυαλό...

Καθώς εκείνο παλεύει και αντιμάχεται τον άνθρωπο μέσα του.

Χάνεται το μυαλό στην ομίχλη

που απλώνει το χάος γύρω του

και δεν βρίσκει το δρόμο της επιστροφής

την ψυχή να ακολουθήσει....

με αποτέλεσμα να περιφέρεται η ψυχή, ελεύθερη,

αποκομμένη από το σώμα...αφήνοντας το μυαλό να πεθάνει... 

 

Τετάρτη ,  29 Ιανουαρίου 2025

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ 

 

Βαδίζω  ξυπόλυτη  σε γκρεμνούς  και αγκάθια

Η ζωή μου βρίσκεται  ένα βήμα πριν το θάνατο

Είμαι ολόκληρη  μια πληγή που ποτίζει το χώμα

Ο φύλακας Άγγελος μου με εγκατέλειψε στη μέση της ερήμου.

Διψώ ! Μα  δεν βρίσκω πηγή να ξεδιψάσω…

Η όαση της Δικαιοσύνης απέχει πολύ

κι ο Θεός φυσάει φωτιά και βόλια! 

Πού να φυτρώσει ο σπόρος της ανθρωπιάς;

Η  πείνα δεν έχει μάτια κι αν έχει μάτια, δεν βλέπει…

Οι  καπνοί  του  άδικου πολέμου με έχουν τυφλώσει.

Ένα δίκαιο πνεύμα επιθυμώ να με σπείρει… 

Να με θερίσει… Να με μοιράσει…

Κουράστηκα τόσα χρόνια να με σέρνουν γυμνή

μπροστά  στα μάτια του δήμιου

να με δικάζουν για κακουργήματα που δεν έπραξα

Λες κι είμαι εγώ υπεύθυνη για τη γύμνια του κόσμου .

Τώρα, κατά πού θα γείρει η ζυγαριά;

Ελπίζω, κάποια στιγμή να βρω το νόμιμο δίκιο μου!

JUSTICE By Maria Kolovou Roumelioti

 

I walk  barefoot  on cliffs  and thorns 

My life is one step before death

 I am a whole  wound that waters the soil.

 My guardian angel abandoned me in the middle of the desert.

 I'm thirsty! But  I can't find a source to quench my thirst...

 The oasis of Justice is far away

 and God blows fire and bullets!

 

Where can the seed of humanity sprout? 

Hunger  has no eyes, and if it has eyes, it doesn't see...

The  smoke  of the  unjust war has blinded me.

I wish a just spirit to sow... 

To reap... To share...

I'm tired of being dragged naked for so many years.

before the eyes of the executioner

to be tried for crimes I didn't commit.

As if I'm responsible for the world's nudity.

Now, which way will do the scales tip?

I hope, someday I will find my legal right!

 

ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Εικαστική δημιουργία δια χειρός Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
"ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ"
Ακριλικά σε χαρτί

ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΧΟΡΕΥΤΕΣ

Εκθειάζονται, πρόσωπα μασκαρεμένα
Σε κοινή θέα οι αρρωστημένες ιδέες
Σε αναβρασμό τα οράματα
πίσω απ’ τα πρόσωπα των μασκαράδων.

Κρέμασαν χαϊμαλιά και χάντρες
ξορκίζοντας το κακό…
Εκστασιασμένοι τώρα λικνίζονται
την οδό της αλλοτρίωσης.

Σάρκες γεροντικές
ντύθηκαν
νεοσσών φτερώματα
κι οι νέοι μακρηγορούν
την απώλεια της ουσίας…

Δολώματα- καραμέλες
για της στιγμής το ψεύτικο χαμόγελο.
Σβήνουν τα χνάρια της εξαϋλωμένης ηθικής.

Έκπτωτες ευαισθησίες
με αέρινα φορέματα τυλιγμένες
σε θηλυκότητας ξεθωριασμένα σύμβολα
σε ντιβάνι πρόσκαιρης συνουσίας.

Κι ο Κλόουν…
έβαψε κόκκινο το δάκρυ του...
τράβηξε δυο ανεβασμένες γραμμές γέλιου
στα θλιβερά του χείλη.
Το γέλιο έχει πνιγεί προ πολλού
στο έλεος της παλέτας του...

Έκπτωτοι χορευτές
περίτεχνα μπογιατισμένοι˙
σπονδή προσφέρονται
σε βωμό τρέλας.

Σερπαντίνες τα όνειρα
ποδοπατιούνται
από αλλόκοτους περιπατητές
που λικνίζονται
στ' αέρινα νήματα
της άμετρης βίωσης.

Με δίχως χαλινάρια
το άρμα της λογικής εκτροχιάστηκε.
Έτσι μασκαρεμένοι
ανεκτική φαντάζει η ζωή
στα πρόσωπα των μασκαράδων.

Ασυγκράτητοι χορευτές…
φορώντας το πλατύτερο χαμόγελο
πάνω στη μάσκα τους
προχωρούν σε ένα δρόμο
με δίχως ορίζοντα
κλαίγοντας γοερά
στο κλείσιμο της αυλαίας…

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Χρόνια πολλά αγαπητοί μου φίλοι ! Καλή πρωτοχρονιά και καλή χρονιά να έχετε! Με όλα τα καλά του Θεού!

 

Χρόνια πολλά αγαπητοί μου φίλοι !

Καλή πρωτοχρονιά και καλή χρονιά να έχετε! Με όλα τα καλά του Θεού!

 

....Σουτ!.....Σουτ!.... Μη μιλάς τέτοιες ώρες , ευλογημένο μου ! Θα σε ακούσουν οι Λάμιες και θα σου πάρουν τη φωνή! Από μέσα σου μίλα και άκου τι σου λέει η δική σου φωνή!

Κάτι τέτοιες μέρες, εκεί στα διάσελα, που στα τέσσερα ανοίγουν οι δρόμοι και η σελήνη ντύνεται τα ασημικά της νύχτας: Μάγισσες και ξωτικά χορεύουν ανάβοντας φωτιές με τα ποδοβολητά τους.... Ρίχνουν τα χαρτιά στριφογυρίζοντας της ζωής την ανέμη κι αλίμονο σε εκείνα τα πλάσματα που στο διάβα τους βρεθούν ... Τους παίρνουν τη φωνή και δεν ξαναμιλάνε!... Μόνο ακούνε- σαν κλάμα παιδιού ή σαν ασθμαίνουσα ανάσα, τις ψυχές αυτών που τις ακολουθούν και τις μέρες που με θόρυβο φεύγουν .... Και σκέφτονται πως, καλύτερα ήταν όταν κρατούσαν τα λουριά σφιχτά στα χέρια τους και κάλπαζαν καβάλα σε ασέλωτα άλογα φορώντας τριμμένο παντελόνι !...

Και δε θρηνούν για τη νιότη που πέρασε... μα ούτε που απέγιναν σαν τα ξερά κυπαρισσόξυλα!... Γιατί γνωρίζουν πως πλεούμενα έγιναν στις θάλασσες του Κόσμου και ξέρουν να στέκουν όρθια σε ανεμόδαρτους καιρούς και να παραμένουν άσπαστα κατάρτια με τη σημαία της προσωπικής νίκης να κυματίζει στη θέση της, αφήνοντας πίσω τους καλικάντζαρους να βλασφημούν μεγαλόφωνα που δεν κατάφεραν να πριονίσουν ως τη φλούδα το δέντρο της ζωής‧ να το περάσουν δια πυρός και σιδήρου κάνοντας στάχτη και κάρβουνο το μοσχοβολιστό λιβάνι της!...

 

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2024

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

***Από τις ιστορίες της γιαγιάς (Ανέκδοτο)

Καλές κι ευλογημένες γιορτές αγαπητοί μου φίλοι! Ειρήνη σε όλο τον κόσμο !

Καλές κι ευλογημένες γιορτές αγαπητοί μου φίλοι!

Ειρήνη σε όλο τον κόσμο !

Ας στείλουμε παντού την αγάπης μας με πράξεις που την αποδεικνύουν. Ας ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας να μπει και να κατοικήσει εντός μας!...

Αγαπάμε, Χαμογελάμε, Ελπίζουμε !

Και προσπερνάμε τη Μιζέρια, την Κακία, την Υποκρισία....

 

ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ

 

H Ανιδιοτελής Αγάπη είναι Φως που φωτίζει

τις καρδιές των ανθρώπων

και τις οδηγεί στην αγκαλιά του Θεού.

Αν το Ωσαννά των αγγέλων είχε γίνει

το τραγούδι της ψυχής στη Γη, με την φωνή των ανθρώπων, αυτός ο κόσμος θα είχε αφήσει εξολοκλήρου την διακυβέρνηση του μόνο στη δύναμη του Θείου Νου.

Τότε και μόνο τότε,

οι σκέψεις και τα έργα των ανθρώπων

θα ακολουθούσαν τη πνοή του Θεού

κι ο άνθρωπος θα μπορούσε να γνωρίσει

τα δώρα της Αγάπη Του.

Τα αισθήματα των ανθρώπων

Μέγα δώρο είναι του Μεγάλου Πατρός

που τα δώρισε σε εμάς για να επικοινωνούμε

αγαπημένοι και μονοιασμένοι αναμεταξύ μας˙

Ώσπου μετά το μεγάλο μας ταξίδι προς την αιωνιότητα

να οδηγηθούμε στη Θέωση κατόπιν θελήσεως

του Πατρός ημών.

 

Γράφτηκε Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Μια καινούργια εικαστική δημιουργία της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

"ΜΟΡΦΗ"

Διάσταση: 50 cm Χ 70 cm.

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Χαράχτηκαν τα πρόσωπα με τις λεπίδες του χρόνου!

Τρέχει ζεστό το αίμα στις φλέβες της ζωής

ποτίζοντας τα όνειρά της!!! 

 

Καινούργια εικαστική δημιουργία μικτής τεχνοτροπίας

 

ΦΕΓΓΑΡΙ ΝΑ ‘ΣΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΦΕΓΓΑΡΙ ΝΑ ‘ΣΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑΣ

 

Φεγγάρι μου που ‘σαι ψηλά και σαν καθρέπτης φέγγεις,

όλα αυτά που θα σου πω, κάτω στη γη να φέρεις:

Ο άνδρας μου με έστειλε ξύλα να πάω να κόψω

κι σαν τελειώσω τη δουλειά… λιθάρια να φορτώσω!...

 

Δεν μπόρεσα η άμοιρη κουβέντα να γυρίσω‧

το γρίφο το νυκτερινό από νωρίς να λύσω…

Παίρνω κασάρι και τριχιά μαζί μου στο ταγάρι

και πιάνω δρόμο κατά κει που πάει για το λαγκάδι.

 

Εγώ προχώραγα μπροστά…. Αυτός ερχόταν πίσω…

μ’ αυτό που είχε στο μυαλό, δεν μπόρεσα ν’ αγγίξω!…

και σαν αρνί που στη σφαγή το παν’ και δε βελάζει,

έτσι προχώραγα κι εγώ στου χάρου το δρεπάνι!...

 

Στον λόγγο όταν έφτασα κι άρχισα να λιανίζω

απ’ το λαιμό με άρπαξε… εσένα να βιγλίζω!

Πολέμαγα στα χέρια του μήπως και ανασάνω‧

τον άδικό μου χαλασμό, με σένα κουβεντιάζω.

 

Φεγγάρι να ‘σαι μάρτυρας και να τον μαρτυρήσεις‧

το σώμα μου το άψυχο, όρθιο, ξανά να στήσεις!

Έχω αφήσει το παιδί στην κούνια κοιμισμένο‧

μουσκεύτηκα στο γάλα μου… Θα είναι πεινασμένο!....

 

Γράφτηκε Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2024

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Εμπνευσμένο από τις ιστορίες της γιαγιάς ….

Η ιστορία επαναλαμβάνεται….

Όχι άλλες γυναικοκτονίες!...