«Ο ΧΟΡΌΣ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Ο ΧΟΡΌΣ
της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Ακόμα δεν ακούστηκε το εγερτήριο...
Ούτε αηδόνια μεθυσμένα να τραγουδούν τις Ερινύες μας
Μονάχα σύρσιμο από φίδια πάνω στο χώμα
Τις ώρες που άλλαζαν το φιδοπουκάμισό τους
Και καραβάνια ατελείωτα μυρμηγκιών
Να κουβαλούν στ' απόβροχο τον άρτο τον επιούσιο
Να σκάει ο κρυμμένος σπόρος στις αποθήκες
Πλάι σε λείψανα τζιτζικιών καρβουνιασμένα...

Ο χορός δεν ξεκίνησε ακόμη...
Περιμένω ν' ακούσω τη στεντόρεια φωνή του αιθέρα.
Η Συμφωνία του Σύμπαντος κουρδίζει τα τύμπανα
Να ξεκινήσει η χορωδία των άστρων.
 
Οίστρος αλλόκοτων ξωτικών με συνεπαίρνει
Ακούω το τρίξιμο των κοκάλων μου
Να συντονίζεται με το τρίξιμο των πεσμένων φύλλων
Καθώς μαθαίνω τα βήματα του Ταγκό.
 
Νύχτα φλερτάρει η Σελήνη τον Ήλιο για να ντυθεί το φως
Κι οι ποιητές με τα ποτήρια άδεια
περιμένουν να κεραστούνε, Νέκταρ.
 
19 Αυγούστου 2026

 

THE DANCE by Maria Kolovou Roumelioti
Greece
 
The alarm clock has not yet sounded
Not even drunken nightingales singing our Erinyes
Only the crawling of snakes on the ground
At the hours when they changed their snake shirt
And endless caravans of ants
Carrying the bread of the world in the rain
Let the hidden seed burst in the storehouses
Next to the charred remains of cicadas...
 
The dance has not yet begun.
I am waiting to hear the stentorian voice of the ether
The Symphony of the Universe tunes the drums
To begin the choir of the stars.
 
A strange elves' estrus takes me
I hear the creaking of my bones
To tune in with the creaking of fallen leaves
As I learn the steps of Tango.
 
At night the Moon flirts with the Sun to dress in light
And the poets with empty glasses wait to be treated, Nectar.
 
August 19, 2026