«ΣΤΑΥΡΑΝΑΣΤΑΣΗ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Σταυρανάσταση

 

Πήρα στα χέρια το σταυρό το Γολγοθά ν’ ανέβω

κι όταν φτάσω στην κορφή κατόπιν να κατέβω

αφού η ζωή με κέρασε χίλια φιλιά του Ιούδα

κι έγινε μαύρη η ψυχή σα μαύρη καλιακούδα.

Να δράξω από τον πόνο μου φως ιλαρό κι άγιο

για το κουφάρι τ’ αδειανό μη πέσει σε ναυάγιο

βάγια και κόκκινο χαλί το αίμα μου να στρώσει

και των παιδιών μου το κορμί επάνω να ξαπλώσει.

 

Σα συναντήσω τον Γιωσήφ σκαριά να πελεκάει

να δώσω το κορμάκι μου ρομφαία να κρατάει

κι από τη σταυρανάσταση  του ιδρώτα μου τον πόνο

ν’ ανάψει δάδα δίκαιο φως στης εργατιάς το δρόμο.

 

Ν’ ανταμώσω το ληστή πλάι μου να παλεύει

κι απ’ το σκοτάδι η ψυχή στο φως να αλαργεύει

να ‘ρθει στρατιώτης αυστηρός τα στήθη να τρυπήσει

κι όλη η χαίνουσα πληγή γοργά να καθαρίσει.

 

  29 Γενάρη 2015

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

«ΜΗ ΤΟ ΞΕΝΑΚΙ ΜΟΥ ΠΕΙΡΑΞΤΕ!» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

ΜΗ ΤΟ ΞΕΝΑΚΙ ΜΟΥ ΠΕΙΡΑΞΤΕ!

 

Σκόρπισε ο νους και στους σφοδρούς ανέμους ταξιδεύω

για να ακούς γοργούς παλμούς της έγνοιας μου παλεύω!

Σκόρπισε ο νους κι εγώ πυρσούς κρατώ και αλαργεύω

διώχνω καπνούς απ’ τους καιρούς τα ίχνη σου μαζεύω!

 

Αχ, ψυχούλα μου μικρή! 

Είσαι παιδί! Είσαι πουλί!

Είσαι βρυσούλα και πηγή!

Αχ, ψυχούλα μου μικρή! 

Είσαι πουλί! Είσαι παιδί!

Λευκό πουλί! Γέλιο γλυκό!

Χάδι του κόρφου απαλό!

 

Σε ταξιδέψαν δυο φτερά 

και διαβατάρικα πουλιά.

Πήρες ελπίδες για προικιά, 

χίλιες βαλίτσες με φιλιά!

Πήγες μακριά! Πήγες μακριά!

Όνειρα μάζεψες στ’ αλώνι,

κέντησες δρόμους με βελόνι

για μια ζωή στη Βαρκελώνη.

 

Πυξίδα κάνω το κορμί 

να βρεις σωστά τη διαδρομή

με τη δροσούλα, την αυγή 

να ‘βρεις αγάπη, προκοπή!

Και να απλώνω τα φτερά 

για να κοιμάσαι στα απαλά.

Ρόδα σου στέλνω απ’ την αυλή μας 

και τη γλυκύτατη ευχή μας!

 

Αχ, ψυχούλα μου μικρή,

πίσω σου ρίξε μια ματιά.

Μάτια θα δεις να σε κοιτάζουν 

τις ώρες που λείπεις να σπαράζουν!

 

Μη το ξενάκι μου πειράξτε! 

Στα μάτια μόνο να κοιτάξτε,

πόσο τον κόσμο αγαπά.

Μη το πουλάκι μου πειράξτε! 

Τις φτερουγίτσες του κοιτάξτε,

με πόση ελπίδα τις χτυπά.

  Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη

Αφιερωμένο την κόρη μου Γιώτα

«ΣΤΟΧΟΣ- ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΒΕΛΗ...» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΣΤΟΧΟΣ»

Ακριλικό  σε καμβά  της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΌΤΑΝ ΛΕΊΠΟΥΝ ΤΑ ΒΈΛΗ...

 

Μη βλέπεις που άδειασε η φαρέτρα …

 Τα βέλη ρίχτηκαν στη μάχη να σκοτώσουν τον Φόβο…

 Κοίτα μονάχα το Στόχο. 

Αυτός σου απόμεινε!

 Και κάτι λαβύρινθοι δρόμοι

 που οδηγούν στην καρδιά

 ενός μυστηριώδους ταξιδιού.

 Σταμάτα να πετροβολάς.

Εσένα θα σκοτώσουνε οι πέτρες!...

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2023

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη