Τετάρτη 29 Απριλίου 2026

Ο Σύλλογος Πατρινών Καλλιτεχνών - Εικαστικών Τεχνών "Επαμεινώνδας Θωμόπουλος" εγκαινίασε την έκθεση στον εκθεσιακό χώρο Φάρου στην Πάτρα. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή έως τις 11 Μαΐου!


 
Αγαπητοί μου φίλοι, 
Χθες, Τρίτη 28 Απριλίου 2026, στις 7:30 μμ, Ο Σύλλογος Πατρινών Καλλιτεχνών - Εικαστικών Τεχνών "Επαμεινώνδας Θωμόπουλος" εγκαινίασε  την έκθεση με έργα ζωγραφικής, χαρακτικής, κεραμικής, γλυπτικής και φωτογραφίας στον εκθεσιακό χώρο Φάρου Πάτρας.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή έως τις 11 Μαΐου!
Στην εν λόγω έκθεση συμμετέχω κι εγώ με δύο πίνακες ζωγραφικής και με έργα κεραμικής και γλυπτικής.
 
(Θα χαρούμε πολύ να μας επισκεφθείτε, να θαυμάσετε τις δημιουργίες όλων των καλλιτεχνών και να σας μιλήσουμε για τα έργα μας.
 
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ της Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 


ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Ελλάδα 
 
 
Υποκλίνομαι
στην ιερή στιγμή της αθωότητας.
Στους ανθρώπους του μόχθου .
Σε εκείνους που χτυπούν την πέτρα
ώσπου να σπάσει σε χίλια κομμάτια,
να γίνει χώμα και να δεχτεί το σπόρο τους.
 
Υποκλίνομαι σε εκείνους
που ζυμώνουν το ψωμί με τον ιδρώτα τους
κι ευωδιάζουν τον αέρα που ανασαίνουμε
καθώς εξορίζουν την πείνα!
 
Υποκλίνομαι στις στιγμές που μας γαλούχησαν.
Στις λέξεις
που από μόνες τους ήταν τραγούδια
ή Ριζίτικα μοιρολόγια
ειπωμένα στην τάβλα !.....
 
Και στέκομαι, εκεί,
που οι δρόμοι της ζωής ανοίγουν
με το πεισματικό χτύπημα των βημάτων
και της ψυχής την πυγμή
Να γονατίσω και να προσκυνήσω!
Πώς αλλιώς θα μπορούσα να κουβαλήσω,
τόση βαριά αρματωσιά
και τόση αδιάβαστη ιστορία στις πλάτες μου;..
***********
Η μνήμη με τραβάει πίσω στις ρίζες μου!
Κάθε φορά που γράφω,
αισθάνομαι το σπαθί που λύνει τον γόρδιο δεσμό
 κι ελευθερώνομαι!..... 
 
Με χειρουργική επέμβαση κλέβω
τον κρυμμένο οβολό από το στόμα που δεν μίλησε 
για όσα όφειλε να μιλήσει...
Και κάπως έτσι... οικονομώ
την χαρά της δημιουργίας
εκεί που κάποιοι άλλοι απελπίζονται
από τον χαμό που τους βασανίζει
Πλουτίζοντας τη ζωή 
Κάνοντας τον Θάνατο, φτωχότερο.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
I BOW by Maria Kolovou Roumelioti
Greece 
 
I bow
to the sacred moment of innocence.
To the people of labor .
To those who beat the stone until it breaks into a thousand pieces,
to become soil for accepting their seeds.
 
I bow to those who knead the bread
with their sweat
scenting the air which we breathe
as they banish hunger!
 
I bow to the moments that nurtured us.
To the words
that in themselves were songs
or Rooted elegies
sung on the board!.....
 
And I stand, there,
where the paths of life open with
the stubborn beating of the steps and the fist of the soul
To kneel and worship!
How else could I carry,
such heavy rigging
and such unread history on my backs?..
***************
Memory pulls me back to my roots!
Every time I write,
I feel the sword that unties the Gordian knot
and I am freed!.....
 
With surgical intervention
I steal the hidden obol
from the mouth that did not speak about
what it should have spoken...
And somehow...
I save the joy of creation
where some others despair from the doom
that torments them
Enriching life
Making Death poorer.

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΘΙΖΕΙΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


 

ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΘΙΖΕΙΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Όπου κι αν σε φυτεύει η ζωή:
Εσύ, μάθε να ανθίζεις!....

 

Στο βράχο: κυκλάμινο!
Στη θάλασσα: κρίνο!
Στην έρημο: Ρόδο της Ιεριχούς!

 

Όπου κι αν σε ρίξει ο άνεμος,
εσύ, άπλωσε ρίζες,
σπάσε την πέτρα:
Θα βρεις  νερό να ποτιστείς!

 

Και ....
Και μπόι, ρίξε,
να  πιάσεις φίλο τον ήλιο!
Εκείνος, τρέφει και δένει τους καρπούς! 
 
 Τρίτη, 10 Μαρτίου 2026

Τετάρτη 22 Απριλίου 2026

ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΗΣΗΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΕΡΓΟ του Πάμπλο Πικάσο

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΗΣΗΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Περπάτησες ξυπόλυτη της γης τα λιθοσώρια
Δεν είχε αλφάδι ο δρόμος σου...παρά μονάχα εμπόδια
Τα υπάρχοντά σου, λιγοστά , στα χέρια μετρημένα
Μα τα μερίδια, σωστά, σε όλους μοιρασμένα.
 
Σαν φίδια είχες τα μαλλιά, πλεξούδες τυλιγμένες
Έγνοιες πολλές κι ασήκωτες στο στέρνο σου δεμένες
Ποτέ δεν τις ξεστόμισες... Τις φύλαγες μαζί σου
Υφάντρες ήταν φρόνιμες, χτίστες της λογικής σου.
 
Κοντό της ζήσης το σκοινί, λεπτό και φαγωμένο
Το ένα σου χέρι έραβε ό,τι ήταν ξηλωμένο
Με τ' άλλο χέρι, το ζερβό, αίμα απ' την καρδιά σου
Αντλούσες κι έδινες να πιουν τα αδέκαστα όνειρά σου.
 
Τα περιβόλια ξερικά παρέμειναν για χρόνια 
Ξεράθηκε τ' αγιόκλιμα, η ντάλια, η μπιγκόνια
Η στέρνα, βρύα γέμισε, φύλλα απ' τα πλατάνια
Στης στέγης τα χαλάσματα φωλιάζει η κουκουβάγια!.....
 
Η λήθη και η θύμηση, δάδες που τρεμοσβήνουν
Δεήσεις από τα παλιά στο παραγώνι αφήνουν
Στην πόρτα, φύτρωσε, κισσός! Στη σκάλα, χαμομήλι!
Στα παγερά τα μάρμαρα: δύο γαλάζιοι κρίνοι!.... 
 
Ποτάμια του ιδρώτα σου, το μονοπάτι γράφουν
Δέντρα ανθίζουν όμορφα γι αυτούς που τώρα, θα 'ρθουν
Οι παπαρούνες, κόκκινο το περιβόλι στρώνουν
Μυριόλουστη Μοσχοβολιά στα σύννεφα απλώνουν!....
 
Γράφτηκε 23 Φλεβάρη 2026

Κυριακή 19 Απριλίου 2026

"Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ" ποίηση του Shahid Abbas μεταφρασμένη από τα Αγγλικά στα Ελληνικά από τη Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ποίηση  του Shahid Abbas  μεταφρασμένη από τα Αγγλικά στα Ελληνικά από τη Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Ένα μικρό γκρίζο καρδιοχτύπι
απαλό, ακίνητο, ιερό
που περιμένει εκεί που οι τοίχοι
ψιθυρίζουν το όνομά μου.

Δεν ακολουθείς τον χρόνο,
με ακολουθείς
μέσα από την ηχώ των  βημάτων,
μέσα απ' τον ρυθμό της επιστροφής.

Και όταν φτάνω
πέφτεις μέσα μου
σαν φως που μαθαίνει την αυγή,
σαν μια προσευχή που ακούγεται.

Περιμένεις
και γίνομαι σπίτι.

Ποιος χάραξε αυτή τη γνώση
στην ήσυχη ψυχή σου;
Ποιο αόρατο χέρι
σου δίδαξε την αγάπη χωρίς γλώσσα;

Κάθε πρωί
πριν ανατείλει ο ήλιος,
πριν ο ουρανός θυμηθεί το μπλε
στέκεσαι δίπλα στον ύπνο μου,
ένας σιωπηλός φρουρός αναπνοής.

Ακίνητη ακλόνητη
μέχρι να ξυπνήσουν τα μάτια μου
στον κόσμο σου.

Περιμένεις
και γίνομαι σπίτι.

Ω, ευγενικό θαύμα,
μετατρέπεις τη σκόνη σε αφοσίωση,
τα δευτερόλεπτα σε ιερά
συνηθισμένα σε ιερά.

Ίσως δεν είσαι σταλμένος
ίσως είσαι το ίδιο το έλεος,
μια ζωντανή μεταφορά
τυλιγμένη σε ζεστασιά και θαυμασμό.

Ποτέ δεν ζητάς,
ποτέ δεν πονάς για περισσότερα,
ποτέ δεν μετράς την αγάπη
στη γλώσσα της ανάγκης.

Ακόμα και όταν ράγιζα
όταν ο πόνος δεν είχε σφυγμό,
καμία ποίηση
πίεζες την παρουσία σου πάνω στη δική μου,
και η σιωπή άρχισε να τραγουδάει.

Περιμένεις
και γίνομαι σπίτι.

Πες μου
πώς να σε φωνάζω;
Όταν τα ονόματα καταρρέουν,
και οι έννοιες αποτυγχάνουν

όταν το «ζώο» είναι πολύ μικρό,
και η «αγάπη» είναι πολύ ελαφριά
για να κρατήσει το βάρος σου.

Τώρα τρέμεις
και μαθαίνω την αναμονή σου,
βήμα με ανήσυχο βήμα,
ανάσα με δανεική ανάσα.

Κάθομαι δίπλα στη σιωπή σου,
πριονίζοντας την  ελπίδα στην ακινησία,
ακούγοντας
μαθαίνοντας
τη γλώσσα της ύπαρξής σου.

Και μετά
μια κίνηση
ένας ψίθυρος
ένα θαύμα

και το σύμπαν
ξεδιπλώνεται μέσα στο στήθος μου.

Περιμένεις
και γίνομαι σπίτι.

Αυτό δεν είναι φευγαλέο συναίσθημα,
κανένα εύθραυστο νήμα χρόνου
αυτό είναι κάτι βαθύτερο,
κάτι που ο θάνατος δεν μπορεί να χωρίσει.

Μια μέρα
θα διαλυθούμε
σε σκόνη και απόσταση

αλλά αυτή
αυτή η αγάπη

θα παραμείνει
σαν φως σε ξεχασμένα δωμάτια,
σαν ηχώ που αρνείται το τέλος,

σαν σιωπή
που ακόμα
μιλάει!

(THE SILENCE THAT SPEAKS poetry by Shahid Abbas translated from English to Greek by Maria Kolovou Roumelioti ) 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Ο Shahid Abbas είναι ποιητής και συγγραφέας από το Kirpala 421 G.B, Tandlianwala, Faisalabad, Πακιστάν. Είναι συγγραφέας του «Words from Nature» και συν-συγγραφέας του «We Speak in Syllables» and «Verses of Meraki». Η ποίησή του έχει δημοσιευτεί σε διάφορες διεθνείς ανθολογίες και λογοτεχνικές πλατφόρμες, τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες, επεκτείνοντας την εμβέλειά του σε ποικίλο παγκόσμιο ακροατήριο.

ΤΗΕ SILENCE THAT SPEAKS by Shahid Abbas
PAKISTAN 

A small grey heartbeat
soft, still, sacred
waiting where walls
whisper my name.

You do not follow time,
you follow me
through echoes of steps,
through the rhythm of return.

And when I arrive
you fall into me
like light learning dawn,
like a prayer becoming heard.

You wait
and I become home.

Who carved this knowing
into your quiet soul?
What unseen hand
taught you love without language?

Each morning
before the sun stirs,
before the sky remembers blue
you stand beside my sleep,
a silent sentinel of breath.

Unmoving unwavering
until my eyes awaken
into your world.

You wait
and I become home.

O gentle miracle,
you turn dust into devotion,
seconds into sanctuaries
ordinary into holy.

Perhaps you are not sent
perhaps you are mercy itself,
a living metaphor
wrapped in warmth and wonder.

You never ask,
never ache for more,
never measure love
in the language of need.

Even when I was breaking
when pain had no pulse,
no poetry
you pressed your presence to mine,
and silence began to sing.

You wait
and I become home.

Tell me
what shall I call you?
When names collapse,
and meanings fall short

when “animal” is too small,
and “love” is too light
to hold your weight.

Now you tremble
and I learn your waiting,
step by restless step,
breath by borrowed breath.

I sit beside your silence,
sewing hope into stillness,
listening
 learning
your language of being.

And then
a movement
a murmur
a miracle

and the universe
unfolds inside my chest.

You wait
and I become home.

This is no fleeting feeling,
no fragile thread of time
this is something deeper,
something death cannot divide.

One day
we will dissolve
into dust and distance

but this
this love

will linger
like light in forgotten rooms,
like echoes that refuse endings,

like silence
that still
speaks.

Shahid Abbas is a poet and writer from Kirpala 421 G.B, Tandlianwala, Faisalabad, Pakistan. He is the author of Words from Nature and a co-author of We Speak in Syllables and Verses of Meraki. His poetry has been published in various international anthologies and literary platforms, both in print and online. His work has been translated into thirteen languages, extending its reach across diverse global audiences



Σάββατο 18 Απριλίου 2026

ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη 


Το πλοίο των ονείρων μου γλιστράει 
πάνω από ρεύματα θαλάσσια
Που αφήνουν  πίσω τους η  Σκύλα και η Χάρυβδη!.....

Διάφανη βάρκα η Ιθάκη μου!....
Κανείς δεν την είδε....
Κανείς δεν την απάντησε...
Μα εγώ την περιμένω, μήπως και μου φανερωθεί!....

Να της εμπιστευτώ τις επιστολές μου, 
τις  ερμητικά κλεισμένες σε μπουκάλι
Να τις ταξιδέψει έως  την  Άπειρο χώρα 
Εκεί που στωικά περιμένουν οι ψυχές των ποιητών 
Για να οικονομίσουν  τα ναύλα για το ταξίδι τους!....

Και κάπως έτσι, 
καθ' οδών, 
θα γραφτεί το φινάλε τους
Αφήνοντας πίσω τους το καλύτερο ποίημα τους....
Εκείνο που δεν είχαν  καταφέρει να γράψουν, 
για τα παιδιά που θα γεννηθούν με τις καινούργιες ιδέες!

13 Απρίλη 2026

THE SHIP OF MY
DREAMS by Maria Kolovou Roumelioti 
GREECE 

The ship of my dreams glides
over the sea currents
That Scylla and Charybdis leave behind!.....

My Ithaca is a transparent boat!....
No one has seen her....
No one has met her...
But I am waiting for her, in case she reveals herself to me!....

To entrust her with my letters,
hermetically sealed in a bottle
To travel them to the Infinite Land
Where the souls of poets stoically wait
To save the fare for their journey!....

And somehow,
along the roads,
their finale will be written
Leaving behind them their best poem....
What they had not managed to write,
for the children who will be born with new ideas!

April 13, 2026

Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΝΤΟΥΕΤΟ - ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ - ΔΥΟ ΠΡΟΣΕΓΓΥΣΕΙΣ από Ελλάδα και Νιγηρία με ποιητές τη Μαρία Κολοβού Ρουμλιώτη και Εμμανουήλ Χιμεζί ( Maria Kolovou Roumelioti and Emmanuel Chimezie )

Τίτλος: ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Όνομα: Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Ελλάδα

 

Από όλα τα λουλούδια αγαπώ αυτά
των κάκτων της ερήμου...
γιατί μπορούν ακόμα να ανθίσουν
μετά από χρόνια επιμονής
σε ένα άνυδρο μέρος
για να συγχωνευθούν
με την αλήθεια της ζωής: Τριαντάφυλλο και αγκάθι!..
Αφήνοντας τον σπόρο τους
για εκείνους που θα ακολουθήσουν!

Εμμανουήλ Χιμεζί από τη Νιγηρία

 

Κι όμως, στην ήσυχη βία τους,
στο απαλό πείσμα τους,
στη δυνατή ακινησία τους,
μετά τη μεγάλη καταιγίδα,
ανάμεσα σε χρόνια επιμονής
σε ένα άνυδρο μέρος,
μέσα στα κρυμμένα κενά της δύναμης,
στέκομαι—
ανοιγμένη,
για τη μετά θάνατον ζωή των παιδιών μου.

*********************

POETRY DUET - TWO VOICES - TWO APPROACHES from Greece and Nigeria with poets 
Maria Kolovou Roumelioti and Emmanuel Chimezie

 

Title: MY FAVORITE FLOWERS 

Name: Maria Kolovou Roumelioti
Greece
  
Of all the flowers I love those
of the desert cacti...
because they can still bloom
after years of perseverance
in an arid place
to merge
with the truth of life: Rose and thorn!..
Leaving their seed
for those that will follow!
 

 

 

 

 

 

 

 

Emmanuel Chimezie from Nigeria

 
And yet, in their quiet violence,
in their gentle stubbornness,
in their loud stillness,
after the great tempest,
amid years of persistence
in an arid place,
within the hidden gaps of strength,
I stand—
agape,
for the afterlife of my children.