Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό κύριο Kostas Alaveras -για τη δημοσίευση του ποιήματος μου: ΜΟΙΡΕΣ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, σήμερα 5 Μαρτίου 2026, σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ", του απόδημου ελληνισμού στην Αυστραλία.

 

 

 

Θερμές ευχαριστίες στον εκλεκτό κύριο Kostas Alaveras -για τη δημοσίευση του ποιήματος μου: ΜΟΙΡΕΣ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ,   σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας "ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ", τη μεγαλύτερη εφημερίδα του απόδημου ελληνισμού στην Αυστραλία, σήμερα 5  Μαρτίου 2026.

 

Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή "ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ" της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, εκδόσεις ΤΟ ΔΟΝΤΙ,  Καραΐσκάκη147, Πάτρα.  

 

Είθε ο Θεός να δίνει Υγεία και δύναμη και να συνεχίζει με επιτυχία το αρεστό έργο του!

Είμαι ευγνώμων!

 

ΥΓ: Έχει γίνει λάθος ως προς τον τίτλο: Οι διψασμένοι 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΟΙΡΕΣ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Κρατούσαν στα χέρια τους τα δώρα της ζωής:

Ωκεανούς δακρύων, μια  στάλα γέλιο,

ένα τρύπιο ασκί με αγέρα, ένα καράβι πόνο

ένα ποτήρι πάθος κι ένα ρόδο τρυφερό

κομμένο απ’ την αγκαλιά της μάνας.

 

Τ’ ακούμπησαν σ’ ένα πεσκίρι μπαλωμένο

μαζί με οιμωγές ανδρείων πολεμιστών

κι έγραψαν με ανεξίτηλη μελάνη

την ιστορία  των θνητών.

 

Το προσκλητήριο για το βραδινό δείπνο

ήταν  κρυπτογραφία

αδιόρατη απ’ τα μάτια των ανθρώπων…

Ατραπός  δύσβατος σε βάλτους αγκάθινους!

 

Γέμισαν στάμνες με ηδύποτο ακριτόμυθο,

μπόλικη τρέλα και φειδωλή λογική

και κάλεσαν τον Καθένα να γευματίσει

σε ξέστρωτο τραπέζι, δίνοντας του μαγιά

για την ανάπλαση της προζύμης.

 

Έπειτα,  έριξαν πίσω τους αστερόσκονη…

να βλέπουν και να ακολουθούν τα βήματα

όσοι με ατέρμονο πάθος τις επιζητούν!

 

Κι οι άνθρωποι,

έπιασαν τα βιολιά και τα νταούλια

ξεχνώντας πάνω στη γλύκα του γλεντιού

πως είναι κοινή η μοίρα των θνητών

κι όσο κι αν αντιμάχονται τον βάρβαρο χάροντα,

ποτέ τους δεν θα τον δαμάσουν...

Παρά μόνο το δικό τους επιτάφιο μπορούν να στολίσουν

μ’ αγάπης άνθη, 

να ευωδιάζει η σέρα της γης.