Μυριάδες ευχαριστώ εκλεκτέ Ποιητή και Πολιτιστικέ Ακτιβιστή Abu Zubier Mohammed Mirtillah!
Πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες αυτής της υπέροχης ανθολογίας!
Μεγάλη η τιμή να φιλοξενείται ποίησή μου στις σελίδες αυτής της Υπέροχης ανθολογίας:
Μια Ανθολογία Ποιημάτων Ροής και Στοχασμού, Τόμος 4, όπου συγκεντρώνει τις φωνές περισσότερων από 250 ποιητών από όλο τον κόσμο, δημιουργώντας ένα πλούσιο και ποικίλο μωσαϊκό σύγχρονης ποίησης.
Ενωμένο από τα θέματα της ροής και της στοχασμού, αυτός ο τόμος εξερευνά το νερό ως φύση, μεταφορά, μνήμη και κίνηση —αποτυπώνοντας τη δύναμή του να θεραπεύει, να μεταμορφώνει και να συνδέεται.
Σε πολιτισμούς, γλώσσες και βιώματα, τα ποιήματα ανιχνεύουν συναισθηματικά ρεύματα, εσωτερική ηρεμία και την κοινή ανθρώπινη σχέση με την αλλαγή. Κάθε συνεισφορά προσθέτει μια μοναδική κυματισμό στη συλλογή, καθιστώντας αυτήν την ανθολογία μια παγκόσμια συζήτηση που διαμορφώνεται από ρυθμό, βάθος και φαντασία. Ο Τόμος 4 αποτελεί έναν εορτασμό της ποιητικής ποικιλομορφίας και της συλλογικής έκφρασης, υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες ότι αν και οι φωνές μπορεί να αναδύονται από διαφορετικές ακτές, τελικά συναντώνται στην ίδια απέραντη θάλασσα συναισθημάτων και σκέψης.
Η συμμετοχή μου στα Ελληνικά
.jpg)
ΜΗ ΜΟΛΥΝΕΤΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ! της Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Το νερό είναι διάφανο αίμα, γεμάτο ζωή,
στις φλέβες της γης...
Μην το δηλητηριάζετε!
Μην μολύνετε την πηγή της ζωής.
Η σήψη σκοτώνει τα πάντα!
Κάντε κάτι, αμέσως, τώρα!
Ας φυλάξουμε λίγο ευλογημένο νερό από εκείνο των Θεοφανίων.
Αύριο θα έρθει μεγάλη ξηρασία.
Να έχουμε να πίνουμε γουλιά τη γουλιά σβήνοντας τη δίψα μας,
καθαρίζοντας τις πληγές μας.
Η έλλειψη του ξεραίνει τα χείλη μας!
Μαραίνει την ψυχή μας!
Δεν μας λυπάται ο ουρανός να πλύνει τις πληγές !
Δίχως νερό…. Χωρίς δροσιά.... Δίχως του δέντρου ίσκιο:
Πού να σταθούμε oι άμοιροι;
Πού να απλώσουμε το μίσχο μας;
Αν μπορούμε ακόμη να μιλούμε για ζωή
είναι επειδή ακόμη τα σύννεφα κουβαλούν στις πλάτες τους
τα δάκρυα των ωκεανών.
Αν ακόμα μπορούμε να μιλούμε για ομορφιά
είναι επειδή ο ουρανός συνεχίζει
να πλένει τις πληγές μας!...
Αν ακόμη μπορούμε να μιλούμε για ταξίδια θαυμαστά
είναι επειδή ακόμη τα πλεούμενα του κόσμου
πλέουν με όραμα την ελπίδα!
Στην έρημο λιποθυμούμε!...
Στον ήλιο λιώνουμε σιγά σιγά !…
Κι όπου σπαρθούμε κι όπου σταθούμε:
Επιμένει το σάλιο να κολλάει τα χείλη μας
διψασμένοι για νερό!...
Μη μολύνετε την πηγή της ζωής!
DO NOT POLLUTE THE SOURCE OF LIFE! By Maria Kolovou Roumelioti-
Greece
Water is transparent blood, full of life,
in the veins of the earth...
Do not poison it!
Do not pollute the source of life.
Rotting kills everything!
Do something, immediately, now!
Let us save some blessed water from that of the Epiphany.
Tomorrow there will be a great drought.
Let us have to drink sip by sip quenching our thirst,
cleansing our wounds.
Its absence dries our lips!
It withers our soul!
The sky does not pity us to wash the wounds!
Without water.... Without dew.... Without the tree of the cistern:
Where can we, the unfortunate ones, stand?
Where should we spread our stalk?
If we can still talk about life,
it is because the clouds still carry on their backs
the tears of the oceans.
If we can still talk about beauty
it is because the sky continues to wash
our wounds!...
If we can still talk about wonderful journeys
it is because the ships of the world still
sail with a vision of hope!
In the desert we faint!...
In the sun we slowly melt!... And
wherever we sow and wherever we stand:
Saliva insists on sticking to our lips thirsty for water!...
Do not pollute the source of life!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου