ΟΙ ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Λίμνασαν τα νερά της γαλαζόφωτης λίμνης...
Χάθηκε η διαύγεια του βυθού...
Κρυμμένοι, όλοι, οι ενδημικοί ιχθείς
και Νάρκισσοι πολλαπλασιάστηκαν δίχως αιδώ...
Και τώρα ανθοφορούν
εκεί που κάποτε κολυμπούσαν κύκνοι και ερωδιοί!
Κι έγιναν τόσοι πολλοί.....
που τίποτα άλλο δεν δύναται οι οφθαλμοί μας να συλλάβουν!...
Φοβάμαι την επιφανειακή ηρεμία
κι ομορφιά
που μου κλέβουν τον ύπνο...
Φοβάμαι καθώς υποκλίνομαι.....
Μη ζαλιστώ και πέσω στο χαλί
που έστρωσαν τα βρύα
για να κοάζουν τα βατράχια!....
Η υπεροψία κι ο εγωισμός σκότωσε ό,τι αυθεντικό είχε απομείνει!....
THE NARCISSOS
The waters of the azure lake have stagnated...
The clarity of the bottom has been lost...
Hidden, all, the endemic fish
and Narcissos have multiplied without shame...
And now they bloom
where swans
and herons once swam!
And they have become so many.....
and nothing else can be grasped by our eyes!...
I fear the superficial calm and beauty
that have been stealing my sleep...
I fear as I bow.....l don't get dizzy and fall on the carpet
that the mosses laid
for the frogs to croak!....
Arrogance and selfishness killed what was authentic that was left!....
Maria Kolovou Roumelioti
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου