Στην ποιητική συλλογή (A Plastic World) του Achyut Kumar Borah η οποία είναι προγραμματισμένη να εκδοθεί έως τα τέλη Νοέμβρη του τρέχοντος έτους, παρουσιάζεται ακέραιη μια οικουμενική ανησυχία για το μέλλον των ανθρωπίνων σχέσεων. Μελετώντας την ποίηση του, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω -μέσω των λέξεων, ένα στοχαστικό πνεύμα γεμάτο ανησυχία κι υπέρμετρη ευαισθησία στο εύθραυστο ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων.
Ο ποιητής, με πόνο ψυχής,
μας ταξιδεύει στον Λαβύρινθο ενός επίπλαστου κόσμου- «Ενός πλαστικού κόσμου» , ο οποίος δύναται να λιώσει με τη φωτιά της αγάπης και να μας φανερωθεί το φως που θα
φωτίσει τις συνειδήσεις, στο βάθος του δαιδαλώδους
τούνελ!….
Μέσα στην κενότητα της ζωής
που ζούμε… κυνηγώντας χίμαιρες σε σκοτεινό
λαβύρινθο… βυθιζόμενοι όλο και πιο πολύ σε ατέρμονο – συνεχόμενο λήθαργο,
καταφέραμε εν τέλει, εξουθενωμένοι να απωλέσουμε την ομορφιά της διαδρομής και την εμπειρία
του μοναδικού – προσωπικού ταξιδιού προς την ατομική μας Ιθάκη….Ποτέ πια μέσα σε ολόκληρη την
ανθρώπινη ιστορία ο άνθρωπος δεν βρέθηκε τόσο μόνος κι αποξενωμένος να αγωνίζεται και να ανταγωνίζεται με αθέμιτα
μέσα το ίδιο του το είδος ….
Το φως του ήλιου και οι
όμορφες ουράνιες αποχρώσεις πίσω από τα
σύννεφα, αντικαθιστούνται από σκοτεινές
- σιωπηλές νύχτες γεμάτες μυστηριώδες μοναξιά κι αποξένωση από τον ίδιο μας τον
εαυτό κι από τους συνανθρώπους μας∙ αδύναμοι ή
ακόμα αδρανείς κι αδιάφοροι να βρούμε
την έξοδο που θα μας οδηγήσει στην δράση και την ανάκτηση του χαμένου μας
εαυτού, αυτή τη στιγμή της απόλυτης παραίτησης στο έλεος του τυχαίου, έρχεται
ως κραυγή αγωνίας η ποίηση του Achyut Kumar Borahνα για να μας αφυπνίσει με τον ποιοτικό της λόγο και να
μας οδηγήσει σε ένα νέο πνευματικό αγώνα
κι αναστοχασμό.
Ο Achyut Kumar Borah Βλέπει στα πρόσωπα των
συνανθρώπων του τον ίδιο του τον εαυτό
να υποφέρει μαζί τους χτυπημένος από τα ίδια
πλήγματα….
Συμπάσχει και υποφέρει. Αγωνιά
κι αγωνίζεται με λέξεις και με πράξεις. Αναγνωρίζει τα εύθραυστα σώματα και τα
κουρασμένα βλέμματα των ανθρώπων που αναγκάζονται να εξαργυρώνουν τις επιταγές
ενός επίπλαστου - πλαστικού κόσμου ζώντας σύμφωνα με ανήθικα προτάγματά έχοντας για θεό τους το χρήμα!....
Η ανησυχία του κορυφώνεται
καθώς κατανοεί πως, τίποτα αληθινό και
καθάριο δεν έχει απομείνει για να τροφοδοτήσει και να θρέψει ψυχικά και
πνευματικά τους νέους επισκέπτες της ζωής.
Μια κραυγή στον
άνθρωπο, στη ζωή και στο πεπρωμένο του που από μόνο του έχει υφάνει!.... Γιατί ο
άνθρωπος έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο με τη δύναμη της αυθεντικής αγάπης
και της κατανόησης.
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Ελλάδα
Ο ποιητής (Achyut Kumar
Borah): Είναι σύγχρονος ποιητής και συγγραφέας με καταγωγή
από το Άσαμ της Ινδίας. Γράφει ποίηση και πεζά κείμενα στα ασαμέζικα, στα
αγγλικά και στα χίντι, τα οποία δημοσιεύει κυρίως σε λογοτεχνικά ιστολόγια,
όπως το προσωπικό του ιστολόγιο Echoes of
The Brahmaputra, καθώς και σε διεθνείς λογοτεχνικές πλατφόρμες.
************************************
With
a heavy heart, the poet guides us into the labyrinth of an artificial world—a
"plastic world"—which has the potential to melt away under the fire
of love, revealing a light that can illuminate our consciousness from deep
within this labyrinthine tunnel!…
Amidst
the emptiness of the life we lead—chasing chimeras through a dark labyrinth,
sinking ever deeper into an endless, persistent lethargy—we have ultimately
become so exhausted that we have lost sight of the beauty of the journey
itself, as well as the experience of our own unique, personal voyage toward our
individual Ithaca… Never before in the entirety of human history has humanity
found itself so profoundly alone and alienated, struggling—and competing
through unfair means—against its own kind… Sunlight and the beautiful celestial
hues behind the clouds are replaced by dark, silent nights—nights filled with a
mysterious solitude and an estrangement from both our own selves and our fellow
human beings. In this moment of utter resignation, where we lie weak, or
perhaps even inert and indifferent—unable to find the exit that would lead us
toward action and the recovery of our lost selves—the poetry of Achyut Kumar
Borah emerges like a cry of anguish. It seeks to awaken us through the quality
of its language, guiding us toward a new spiritual struggle and a process of
deep reflection.
Achyut
Kumar Borah sees his own reflection in the faces of his fellow human beings; he
suffers alongside them, struck by the very same blows.
He
empathizes and shares in their suffering. He experiences deep anguish and
strives—both through words and deeds—to confront this reality. He recognizes
the fragile bodies and weary gazes of people forced to pay the price demanded
by an artificial, "plastic" world—a world that dictates immoral
values and worships money as its god.
His concern reaches a crescendo as he realizes that nothing authentic or pure remains to nourish and sustain the souls and spirits of those who are just beginning their journey through life. A cry addressed to man, to life, and to his own destiny—a destiny he has woven all by himself!.... For man possesses the power to change the world through the strength of authentic love and understanding.
The
writer
Maria
Kolovou Roumelioti
GREECE
The poet (Achyut Kumar Borah): A contemporary poet and writer hailing from Assam, India. He writes poetry and prose in Assamese, English, and Hindi, publishing his work primarily on literary blogs—such as his personal blog, *Echoes of The Brahmaputra*—as well as on international literary platforms.
*****************************
you sit here by my side.
Somewhere along the way, the sun went down,
and evening quietly arrived.
you have not really found a thing.
Even so, you do not feel like
getting up and leaving.
between wanting and not wanting,
to sit there wordless, without a single reaction,
is itself an art.
keep breaking up the tale,
you suddenly lift your head and ask,
“And after that?”
when the listener gives no sign at all,
no nod, no smile, no change of face—
that is the harder art.
ever reaches wholeness.
One day, listening and listening,
you will drift off to sleep—
and I will go on, telling.
(Translated into Greek by Maria Kolovou Roumelioti)
κάθεσαι εδώ, στο πλάι μου.
Κάπου στη διαδρομή, ο ήλιος έδυσε,
κι ήρθε σιωπηλά το βράδυ.
δεν έχεις βρει, στην ουσία, τίποτα.
Κι ακόμα κι έτσι, δεν νιώθεις την ανάγκη
να σηκωθείς και να φύγεις.
ανάμεσα στο θέλω και το δεν θέλω,
το να κάθεσαι εκεί άλαλος, χωρίς καμία αντίδραση,
είναι από μόνο του μια τέχνη.
διακόπτουν διαρκώς την αφήγηση,
σηκώνεις ξαφνικά το κεφάλι και ρωτάς:
«Και μετά;»
όταν ο ακροατής δεν δίνει κανένα απολύτως σημάδι —
ούτε νεύμα, ούτε χαμόγελο, ούτε αλλαγή στην έκφραση —
αυτή είναι η πιο δύσκολη τέχνη.
δεν φτάνει ποτέ στην πληρότητα.
Μια μέρα, καθώς θα ακούς και θα ξανακούς,
θα παρασυρθείς στον ύπνο —
κι εγώ θα συνεχίσω, διηγούμενος.
Poet: Achyut Kumar Borah
From: Assam, India
Primelore published Date: 30 January 2026.
a frail body, a tired gaze.
In this plastic world,
you are a new guest.
Seeing you here
Someone bowed their head and smiled.
Don’t be fooled—
that smile was plastic.
along the roadside,
the government-scheme hoarding
at the corner of the crossing—
all of it is plastic.
our nationalist leader is teaching the masses
the first lesson of patriotism.
Tears are falling, applause thunders.
Don’t let yourself melt in vain—
those tears are plastic.
all the hugs,
all the handshakes—
every touch is plastic.
plastic is daily life here.
Plastic compassion, plastic love,
plastic prayers, plastic blessings.
Plastic, like the statues in the park,
the eager lips of lovers.
if you wish to move forward,
then smear your lips
with a plastic smile.
Cover your face, wear
a plastic mask.
Now clap loudly, again and again,
with plastic applause.
Because till now,
what you have been reading is—
a plastic poem.
30.
(Poem: "Plastic" by Achyut Kumar Borah from Assam, India
Publication date on Primelore: January 30, 2026.
Translated into Greek by Maria Kolovou Roumelioti)
*******
Ποίημα: «ΠΛΑΣΤΙΚΟ» Achyut Kumar Borah από Άσαμ, Ινδία
Ημερομηνία δημοσίευσης στο Primelore: 30 Ιανουαρίου 2026.
ένα εύθραυστο σώμα, ένα κουρασμένο βλέμμα.
Σε αυτόν τον πλαστικό κόσμο,
είσαι ένας νέος επισκέπτης.
Βλέποντάς σε εδώ,
κάποιος έσκυψε το κεφάλι και χαμογέλασε.
Μην ξεγελιέσαι—
εκείνο το χαμόγελο ήταν πλαστικό.
Τα όμορφα λουλούδια που βλέπεις να ανθίζουν
στην άκρη του δρόμου,
η διαφημιστική πινακίδα για κάποιο κυβερνητικό πρόγραμμα
στη γωνία της διασταύρωσης—
όλα αυτά είναι πλαστικά.
Κοίτα προς τα εδώ—
ο εθνικιστής ηγέτης μας διδάσκει στις μάζες
το πρώτο μάθημα πατριωτισμού.
Δάκρυα κυλούν, χειροκροτήματα αντηχούν δυνατά.
Μην αφήσεις τον εαυτό σου να λιώσει μάταια—
εκείνα τα δάκρυα είναι πλαστικά.
Από την αυγή ως το σούρουπο,
όλες οι αγκαλιές,
όλες οι χειραψίες—
κάθε άγγιγμα είναι πλαστικό.
Από την οδοντόβουρτσα μέχρι τα λαστιχένια σανδάλια,
το πλαστικό είναι η καθημερινότητα εδώ.
Πλαστική συμπόνια, πλαστική αγάπη,
πλαστικές προσευχές, πλαστικές ευλογίες.
Πλαστικό, όπως τα αγάλματα στο πάρκο,
τα πρόθυμα χείλη των εραστών.
Σε αυτόν τον πλαστικό κόσμο,
αν επιθυμείς να προχωρήσεις μπροστά,
τότε άλειψε τα χείλη σου
με ένα πλαστικό χαμόγελο.
Κάλυψε το πρόσωπό σου, φόρεσε
μια πλαστική μάσκα.
Τώρα χειροκρότησε δυνατά, ξανά και ξανά,
με πλαστικά χειροκροτήματα.
Γιατί μέχρι τώρα,
αυτό που διάβαζες είναι—
ένα πλαστικό ποίημα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου