Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2021

Ταξιδεύοντας στις σελίδες της ποιητικής συλλογής «ΗΛΙΟΣ ΔΙΠΛΟΣ » του Δημήτρη Α. Δημητριάδη, εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2020. ( Γράφει η Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη)


 

Ταξιδεύοντας στις σελίδες της ποιητικής συλλογής «ΗΛΙΟΣ ΔΙΠΛΟΣ » του Δημήτρη Α. Δημητριάδη, εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης, 2020.  ( Γράφει η Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη)

 

«Ήλιος διπλός», λέγεται η νέα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Α. Δημητριάδη η οποία βγήκε στο φως από τις εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης. Σαράντα ένα σύγχρονα ποιήματα αφιερωμένα στον ήλιο της ζωής του, την εγγονή του Λυδία, δικαιώνουν  την υπερπροσπάθεια του ποιητή για δημιουργία και  προσφορά στην ζωή και   τον πολιτισμό.

Ο Ήλιος, ως αστρικό σώμα, είναι  πηγή ζωής και η παρουσία του αποτελεί παγκόσμιο και διαχρονικό πνευματικό σύμβολο. Στην παρούσα ποιητική συλλογή, ο Ήλιος, παρουσιάζεται διπλός, με όλες τις ιδιότητες του διευρυμένες. Επομένως, ο ποιητής ως παππούς,  αισθάνεται διπλά τις ευεργετικές ιδιότητες ενός ήλιου που γεννήθηκε ως προέκταση του εαυτού του  και μεγαλώνει μέσα στην ψυχή του, επαληθεύοντας στο έπακρον τη λαϊκή ρήση: «Των παιδιών  μου τα παιδιά  είναι δυο φορές παιδιά μου!» Με τη γραφίδα της πένα του διατυμπανίζει τα κύματα χαράς κι ευτυχίας που ξεσηκώθηκαν στην ψυχή του‧ ντυμένος την πληρότητα κι ευγνώμων απ’ τη ζωή και το Σύμπαν   συνεχίζει να κρατεί άσβεστη τη φλόγα της αγάπης η οποία φωτίζει τους ορίζοντές του‧ νιώθει τον παλμό της ζωής να τον μεθά και να βρίσκει ουσιαστικότερους τους λόγους της Ύπαρξης.  Τρυφερές εικόνες, ελπιδοφόρες, ονειρικές ξεπηδούν μέσα απ’ τους στίχους όπως οι γλυκύτατες πρώτες λέξεις ενός βρέφους που προσπαθεί να ανακαλύψει έναν  άγνωστο κόσμο  και να ταξιδέψει στην απεραντοσύνη του.

Ο ποιητής, ξεδιπλώνει την φαντασία του‧ γίνεται παιδί‧ ο κόσμος, αναγεννιέται εντός του, γίνεται λαμπερότερος    με έναν ήλιο διπλό στο πλάι του. Τώρα, μπορεί  να κρατεί το παραθύρι της ψυχής ανοιχτό στα νέα καλέσματα της ζωής‧ ν’ ακούει τη μουσική μια άρπας μαγικής αφού οι μέρες έχουν τη δύναμη να κυλούν χωρίς ημεροδείκτη! 

Η εγγονή του, δώρο Θεού, που μπολιάζει με δύναμη το σώμα  κάνοντάς το ικανό να ανασαίνει πιο βαθιά!...Έτσι, κερδίζει  χρόνο ο ποιητής, ζώντας πραγματικά κάθε λεπτό της ζωής του, πλανίζοντας νέες σχεδίες, αρμενίζοντας σε ωκεανούς αγάπης κι ευτυχίας.

«Μες το χαμόγελό σου καλπάζουν άλογα/όπου θέλουν με πάνε» μας λέει στο ποίημα υπό τον τίτλο: «Όπου θέλουν με πάνε» της σελίδας 26.

Σίτος πονεμένος και ηδύς στ’ αδύναμο χεράκι της πέφτει στη γης κι αυτοστιγμεί εκατομμύρια στάχυα φυτρώνουν στην καρδούλα της… σκαλώνει στου γλάρου τα φτερά… ανακαλύπτει τις θάλασσες του κόσμου  τις ώρες που ο καιρός των μεγάλων περνάει… 

Ο ποιητής  οραματίζεται το μέλλον  της  στον ποταμό του κόσμου‧ να την διεκδικούν,  να την λαχταρούν εξωτικές παρουσίες  και οντότητες  να γευτούν τη δροσιά  της ψυχής της:

«Κατεβαίνει ο ποταμός του κόσμου/στο δέλτα της ψυχής της/ κι έρχονται ερωδιοί/ πυγολαμπίδες/αγρίμια /κι αγριμάκια/ να πιούν να ξεδιψάσουν», ντάλα μεσημέρι με το γαλάζιο μαντήλι στο κεφάλι να σελαγίζει τα τζιτζίκια στο στερέωμα και ξάφνου… μετά τη βροχή ένα ουράνιο τόξο να πέφτει μεθυσμένο στο στήθος της!... θα μας πει  στις σελίδες, 30 και 32.

Εικόνες!... εικόνες γεμάτες φως καλπάζουν  στο φυλλοκάρδι του ποιητή    πλημμυρίζοντας της καρδιάς το άλμπουμ‧ λόγια μυριόπλουτα  χοροστατούν  με υπερφανές συναίσθημα αγάπης! Στίχοι σφυρηλατημένοι με της ψυχής το αμόνι‧ εδώ, η ψυχή υπαγορεύει και η σκέψη ακολουθεί, με διάθεση εξομολογητική υπερρεαλιστική  με απουσία ελέγχου απ’ τη λογική!

 Ο ζωή τον ευλόγησε  με ευκαρπία! Ευτυχής γονέας  και  παππούς πλέει σε πελάγη χαράς εγκαρτερώντας την άνθηση των καρπών του! Αμεσότατα θα μεταλάβουμε την χαρά του στο ποίημα υπό τον τίτλο «ΕΣΥ» της σελίδας 38:

 Εσύ
 που χορεύεις πάνω σε καταπράσινη χλόη
 τινάζοντας τα μαλλιά
 να φύγει το σύννεφο το μαύρο
 
 και ανοίγεις το βορινό παράθυρο
 βλέποντας κήπους παράξενους
 χρώματα
 και ποτάμια
και σηκώνεις χαρταετούς ως τις κερασιές τ’ ουρανού
με το φως να σου χαμογελά
 
εσύ
που μυρωδιά του γιασεμιού
ολόλευκη απλώνεσαι
ανοίγοντας πόρτες για να περάσει ο κόσμος
και ξυπόλητο καλοκαίρι
σπέρνεις λάμψεις και σκιρτήματα
ανθίζοντας τη λυγαριά
και τη βαθιά μου κούραση
 
και ξυπνάς και νυστάζεις από αγάπη
εσύ ο λυμένος μου κόμπος
ο  λυμένος μου κόσμος
γλώσσα μου μητρική
και ρίζα μου στον ουρανό στραμμένη
 
εσύ η μικρή ελαφίνα ψυχή μου
η φλόγα που χορεύει εντός μου
καθώς σφυρίζει ο άνεμος
τρίζουν τα κόκαλα της μέρας
κι ο λόγος τραυλίζει. 

Κι η εγγονή, «Όπως ο Σαίξπηρ και ο Γκόγια», θα χρειαστεί κάποια στιγμή να μιλήσει γι αυτά τα τάλαντα που κληρονόμησε απ’ τον παππού χωρίς φόβο, χωρίς ντροπή‧  θα ζωγραφίσει τη ζωή που της χαρίστηκε, με παπαρούνες των αγρών και πρωτοβρόχια, χωρίς καμία υποχώρηση‧ και θα ταξιδέψει… θα ταξιδέψει  όρθια πάντα στου καραβιού την πλώρη πέρα απ’ του κόσμου τη τυφλή γεωμετρία, με γεμάτη Κιβωτό,  οπλισμένη με ήρεμα συνθήματα, φιλίες και φιλιά!

Φτάνοντας στο τέλος αυτού του ταξιδιού, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω από καρδιάς τον ποιητή Δημήτρη Α. Δημητριάδη για την τιμητική προσφορά του βιβλίου του και για τα συναισθήματα που μου χάρισε η μελέτη του. Ο Θεός να χαρίζει Υγεία κι Ευλογία στην οικογένειά του και να δουν το φωτεινότερο άστρο της ζωής τους, τον Ήλιο που λούζει με φως την ύπαρξη τους, όπως επιθυμούν!

 

Με σεβασμό κι εκτίμηση
 
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη 
 
Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2021

Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2021

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 


ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ  ΤΟ ΦΟΒΟ 

Μακραίνουν οι νύχτες του χειμώνα κι ο ήλιος  αργεί να φανεί. Οι  καμπάνες  της ανατολής σταμάτησαν να ηχούνε. Θαρρώ πως η άνοιξη απέχει  πολύ. Μονάχα  ρολόγια τρεμοπαίζουν τα μάτια τους στις σκιές  κι η σελήνη τα βράδια απλώνει το φουστάνι της να στεγνώσει στον τρούλο της εκκλησιάς.

Γαλήνια οι νύχτες περνούν τις ώρες τους. Δεν  τις ταράζουν γκάζια και κορναρίσματα, μήτε τις πνίγει ο καπνός   των φουγάρων, ούτε καν οι κραυγές των πενθούντων πλάι στο κοιμητήριο της Ανάστασης. Στο μεγάλο δρόμο εκστασιασμένα τα πευκόδεντρα  και οι μανόλιες‧  κι εκείνα τα φορτωμένα κυπαρίσσια  από κυπαρισσόμηλα, ξέφυγαν το λιθοβολισμό των παιδιών, τα απορρόφησε  η νέα πραγματικότητα κι όλο και πιο αλάργα ονειρεύονται κάποιο πάλλευκο σύννεφο ντυμένο  το  ασήμι του φεγγαριού να κατεβαίνει την προβλήτα του Μόλου, να  αναταράσσει τις δεμένες άγκυρες των καραβιών ακολουθώντας τη ρότα του στις πλατιές θάλασσες του κόσμου.

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει κι  ο ήλιος δεν χαράζει τη σάρκα μας. Κρυμμένος πίσω απ’ τους μαντρότοιχους,  καρφώνει τα μάτια του στους μισοπεθαμένους. Μονάχα τους μισοπεθαμένους νοιάζεται ο ήλιος και ρίχνει σκάλα ν’ ανέβουνε τον ουρανό.

Μισοπεθαμένοι λογίζονται κι οι ζωντανοί! Ούτε ζούμε… ούτε πεθαίνουμε… Μονάχα δερνόμαστε  αλυσοδεμένοι στους τέσσερις τοίχους τρώγοντας τα πατώματα… ροκανίζοντας  τους μεντεσέδες… τα πορτόφυλλα και μια στοίβα βιβλία   που δεν πρόλαβαν  να ροκανίσουν οι βιβλιοφάγοι.

Αυτή η σκάλα δεν ανεβαίνει…. Μου κόβεται η ανάσα σαν την κοιτώ. Θεόρατη φαντάζει! 

Το θεμέλιο της στιβαρό, ατσάλινο. Της μιλώ, την καλοπιάνω,  τη λαδώνω να μη σκουριάσει κι έπειτα την γυαλίζω σχολαστικά. Πολύ σχολαστικά! Κάτοχος ανεπούλωτου τραύματος  δεν πεθυμώ να γίνω…  Δεν πεθυμώ να αφορμίσει η ψυχή  και χαθεί. Μα  εκείνη, εκεί! Ακλόνητη. Σταθερή.  Ούτε πόντο λιγότερη…  Κάθε μέρα πιο πεισματάρα να με απορροφήσει. Να με κάνει σκόνη στο μαύρο της φουστάνι ‧ στο άπειρο να αιωρηθώ.   

 Πρέπει να νικήσω το φόβο!  Ή εγώ θα σηκώσω ανάστημα ή  αυτή θα κατέβει,  για να  βρει  η ψυχή την ισορροπία της!

Το απέναντι πάρκο γέμισε αγριολούλουδα. Τα δέντρα ανέβηκαν στο Θεό απ’ το  περασμένο φθινόπωρο. Τώρα πια δεν χρειάζονται  κιάλια για να μετρήσουμε τις κλειδώσεις τους. Καθώς στέκονται γυμνά  στη θέα του κόσμου, μπουμπουκιάζει αβίαστα η ζωή πάνω τους. Ο κηπουρός έκανε καλά τη δουλειά του. Καλή δουλειά έκανε και το δρεπάνι  του θεριστή. Ξεκαθάρισμα γερό! Άφησε μονάχα τ’ αμόλυντα νιούτσικα βλαστάρια να χοροστατήσουν στην συναυλία της ερχόμενης Άνοιξης .

Θα την περιμένουμε με λαχτάρα,  αν είμαστε ζωντανοί!

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2021

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2021

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Με Υγεία, Αγάπη και Αισιοδοξία.


Μαντινάδες Πρωτοχρονιάς 

Ο νέος χρόνος που έφτασε

καλός κι ευλογημένος 

με υγεία αγάπη και χαρά 

να είναι φορτωμένος!

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Σου δίνω μόνο δυο ευχές για τον καινούργιο χρόνο πάμπλουτος να ΄σαι στη χαρά και πάμπτωχος στον πόνο

Πηγή: https://www.poly-gelio.gr/%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%82/
Το 2021 να φέρει στη ζωή μας νέα ελπίδα, νέες προσδοκίες και να αφήσει στο παρελθόν τις πίκρες. Να βλέπουμε μπροστά και να χαμογελάμε!

Πηγή: https://www.poly-gelio.gr/%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%82/
ο 2021 να φέρει στη ζωή μας νέα ελπίδα, νέες προσδοκίες και να αφήσει στο παρελθόν τις πίκρες. Να βλέπουμε μπροστά και να χαμογελάμε!

Πηγή: https://www.poly-gelio.gr/%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%82/
ο 2021 να φέρει στη ζωή μας νέα ελπίδα, νέες προσδοκίες και να αφήσει στο παρελθόν τις πίκρες. Να βλέπουμε μπροστά και να χαμογελάμε!

Πηγή: https://www.poly-gelio.gr/%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1%CF%82/

Μια από τις ωραιότερες ευχές που έλαβα λίγο πριν την εκπνοή του 2020...

 

Θερμές ευχές για καλή και ευτυχισμένη χρονιά με υγεία, αγάπη και Ειρήνη σε όλο τον κόσμο! 


Σε ένα ηλιακό ρολόι της Οξφόρδης είναι χαραγμένα τα εξής λόγια:" Οι ώρες περνούν και θα λογοδοτήσουμε!" Λίγες ώρες πριν την  αλλαγή ενός δύσκολου χρόνου και η σκέψη πηγαίνει στη σπατάλη του χρόνου...Ένας χρόνος πέρασε, με τον "περιορισμό της ζωής", λόγω της πανδημίας, να αποτελεί πραγματικότητα...Ήταν όντως χάσιμο χρόνου; Ή μήπως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού των σημαντικών της ζωής; Όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας των πραγμάτων. Ας επιλέξουμε αυτή που σχετίζεται με την ευδαιμονία της ψυχής...Η σπατάλη του χρόνου συνδέεται άλλωστε με την απουσία ενός καθορισμένου σκοπού και ενός ιδανικού. Εύχομαι , λοιπόν, ο κάθε άνθρωπος να εντοπίσει τον βαθύτερο σκοπό της ζωής του και να γίνει μέτοχος ενός  ιδανικού! Τότε ο χρόνος θα έχει ουσιαστική αξία, χωρίς να αποτελεί προϊόν σπατάλης! Καλή Χρονιά με Υγεία, Ελπίδα, Ευτυχία! Το 2021 να κυριαρχήσουν η Ανθρωπιά, η επαναφορά στις Αξίες, το μήνυμα για αναχαίτιση του "χαμένου" χρόνου! Χρόνια Πολλά σε όλους!

με εκτίμηση,
Δημήτρης Κομποχόλης
Πρόεδρος Αρκάδων Πάτρας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης