«ΞΥΛΟΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΔΡΥΟΚΟΛΑΠΤΕΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΟΠΤΑΣΙΑ» (Ακριλικό σε καμβά) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

 

ΞΥΛΟΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΔΡΥΟΚΟΛΑΠΤΕΣ  της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Ακούμπησε λιγάκι το κορμί του στο γέρικο κορμό της βαλανιδιάς. Ήταν σκληρός απ’ τα σημάδια των τσεκουριών που χρόνια την χτυπούσαν εκτονώνοντας πάνω της κάθε αρρωστημένη μανία. Ήταν γεμάτος    ουλές, απ’ τα τσακίσματα που άφησαν οι μανιασμένοι αέρηδες επάνω στα κλαδιά της. Κάθε πληγή είχε την ιστορία της. Είχε  κάτι να συμβουλέψει,  κάτι  να αποτρέψει, μα, περισσότερο,  κάτι να προσφέρει ως αντίδωρο σε όσους θα λαχταρούσαν μελλοντικά τη γιατριά. Διαβάτες, κάθε λογής  καρύδι, αιώνες τώρα, περιδιάβαιναν κάτω απ’ τον ίσκιο της κι εκείνη έτρεφε υπομονετικά το μαράζι της.

Ήταν κι αυτός περαστικός! Μόνο που αυτός δεν θέλησε να καρφώσει  επάνω της τής βίας το δρεπάνι… Το βάσανό του το εκτόνωνε ρίχνοντας ένα σποράκι αγάπης να ριζώσει στη γη, να βλαστήσει, να γίνει δέντρο γεμάτο καρπούς για τους επόμενους διαβάτες.    

Άπλωσε τα χέρια. Τ’ άνοιξε σ’ αγκαλιά και χάιδεψε λιγάκι τις πληγές της. Ένοιωθε σαν να  μαλάκωναν λιγάκι οι ρυτίδες των δικών του καημών. Έστησε αυτί να αφουγκραστεί και καθώς ένα απαλό αέρι  σάλεψε τα νεογέννητα φυλλώματα, άκουσε απ’ τα σπλάχνα του γέρικου κορμού σαν κάτι να σαλεύει… σαν κάτι να ροκάνιζε τις πληγές που αφήσανε οι  τσεκουριές πάνω της  κουρδίζοντας την καρδιά της κι  ένας ήχος αγγελικός άρχισε να βγαίνει από τα σπλάχνα της.

Ήταν η μέριμνα του δρυοκολάπτη κι όχι των  ξυλοκόπων η μανία που της ομόρφυναν τη ζωή! 

Ήταν η αγάπη του μουσικού για τα τραγούδια που του τραγούδησε.

Ήταν η αγάπη του τεχνίτη  που την μεταμόρφωσε σε άρπα θεϊκή!

 

 Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2022

 

 

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

 

 

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

 

Κουράστηκα να σε κοιτώ το στόμα σου ν’ ανοίγεις 

και το φαΐ αμάσητο με μιας να καταπίνεις 

κι εκεί που σ’ είχα για σοφό   και για πουλί σπιρτόζο 

από τη μύτη πιάνεσαι  και κάνεις τον καμπόσο.

 

Ότι είχα να ειπώ το είπα στον ειδικό

που ξέρει από φαρμάκια και του μυαλού τα αυλάκια

που σε πατάει στον κάλο κι  όπου σε πονεί 

σε σφάζει με το γάντι, σου κλείνει την πληγή…

 

Αν θες κάνε αλλιώς: Γίνε εσύ ο γιατρός

και γιάτρεψε τον πόνο με μπόλικο οξυγόνο

και λίγη ανεμελιά σε πλάτανου σκιά

μάθε απλά να ζεις  και μη χρονοτριβείς!

 Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2022 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Ποίηση του Γιάννη Α. Μαντά.

 

ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Θα ξανάρθω μια μέρα κοντά σου

όταν κλείσει του χρόνου ο κύκλος

θα χαϊδέψω ξανά τα μαλλιά σου

και του κόρφου σου ανθούς θα μυρίσω.

Θα ’ναι μέρα χαρούμενη κι άγια

σαν με δεις στου σπιτιού το κατώφλι

θα νομίζεις πως σου ’καναν μάγια

σου το λέω, τ’ ακούς, θα γυρίσω.

 

Στης κοιλιά σου την άχραντη χώρα

το παιδί μας καλή μου σκιρτάει

είμ’ εγώ που σε γέμισα οπώρα

θα ξανάρθω γυναίκα κοντά σου.

Τώρα κλαίει γοργά το ρολόι

κι όλο λες “μη μου φεύγεις καλέ μου”

κι είναι ο χτύπος σωστό μοιρολόι

μα θα ’ρθώ θα γυρίσω κοντά σου.

Χερουβικό κι ασπίδα μου

ανάπαψη του νου μου

μετάληψη κι ανάσα μου

μητέρα του παιδιού μου!

 

Να θυμάσαι καλή να θυμάσαι

θα γυρίσω μια μέρα κοντά σου

θα γυρίσω σ’ εσέ μη φοβάσαι

για να δω τον ανθό της κοιλιάς σου.

Στα ραδιόφωνα θα ηχούν ευαγγέλια

δε θα παίζουν παιάνες πολέμου

θα ’ναι μέρα με ήλιο με γέλια

και θ’ ανθίζουν ξανά τα λουλούδια.

Στα βουνά θα σιωπούν τα κανόνια

δε θα σκιάζουν οι ήχοι της μάχης

εγώ θα ’μαι κοντά σου αιώνια

να σου λέω αγάπης τραγούδια.

Το μωρό θα κοιμάται στην κούνια

θα σου λέω ιστορίες πολέμου

θα γελάνε τα μάτια σου τότε

και θα λες “δεν φοβάμαι καλέ μου”.

Χερουβικό κι ελπίδα μου
ανάπαψη του νου μου
μετάληψη κι ανάσα μου
μητέρα του παιδιού μου!

Γιάννης Α. Μαντάς 

Πηγή:issuu.com/fonilogotexnwn -  (Φωνή Λογοτεχνών , τεύχος: 33, σελίδα: 36 )

Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

 

 

Πάντα μ’ ακολουθεί το χρέος  και η πληρωμή.

Επί ποδός, απ’ τη στιγμή της γέννας. 

Ο πρώτος μου μισθός, το μέγιστο ζωοφόρο τίναγμα,

γερά πιασμένο απ’ το ποδάρι για να φουσκώσουν τα πνευμόνια μου αέρα‧

μου έδωσε φτερά για την επόμενή μου κίνηση:

Μια δακτυλήθρα   γάλα  ζωής να βουλωθεί  το στόμα μου!

 

Δεν άφησα κανέναν σε χλωρό κλαρί να ημερέψει.

Βαρέθηκαν την κλάψα μου.

Να με πετούσαν στον Καιάδα ή να με ‘στελναν στον αγύριστο

να βρουν τη βόλεψή τους;

Η πληρωμή θα ξεχρέωνε το χρέος…

 

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2022

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Εικόνα  από το διαδίκτυο

 

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

Ποιος θεός Ήφαιστος σμίλεψε το κορμί σου με το καλούπι του έρωτα κι έγινε η σάρκα σου φωτιά και τα φιλιά σου πουλιά διαβατάρικα που αλλάζουν πατρίδες;

Στα όνειρά μου σε έπλαθα χρόνια‧ στους εφηβικούς οραματισμούς‧ σαν Ήλιο θεό, τιμονιέρη στο άρμα του να οδηγεί σε δικό μου ουρανό. Κι εγώ απρόσμενα στην άκρη της ανατολής, ντυμένη το φως το αγνό, αφέθηκα να αράξεις την άμαξα της καρδιάς σου στο λευκό κρινάκι του στήθους μου! Να περιπλανηθούμε μαζί στο ανεξερεύνητο, αιχμαλωτίζοντας τις πολέμιες σκέψεις σου μες την ειρηνική σημαία του κορμιού μου‧ να γαληνέψει το τσουνάμι των επιθυμιών στις αθωότητας το στενό ντιβάνι.

Μικρό, μα όμορφο ταξίδι! Δεν μπόρεσα να σε κρατήσω κοντά μου αιώνια. Μόνο η ανάμνηση συντροφεύει τη ρότα μας ανοίγοντας πάντα διαδρόμους φωτός. 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ του Συλλόγου Αρκάδων Πάτρας "Θεόδωρος Κολοκοτρώνης" στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας που θα γίνει την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022