ΚΑΛΟ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΜΗΝΑ με Το ποίηµα ‘‘Νοέµβριος’’ της Ρένας Καρθαίου

 

Στου Νοέµβρη το χαρτί,

βάζει υπογραφή η βροχή.

“Θα ποτίσω όλη την πόλη,

το χωράφι, το περβόλι.

Και θα πλύνω τις σκεπές,

τα µπαλκόνια , τις αυλές.

Θα ετοιµάσω το τοπίο,

να ‘ρθει το µεγάλο κρύο’’.

Το χαρτί ο αέρας παίρνει

και στα σύννεφα το φέρνει.

Κι η βροχή πιάνει δουλειά,

µούσκεµα όλα τα παιδιά». 

 

Το ποίηµα ‘‘Νοέµβριος’’ είναι της Ρένας Καρθαίου

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΠΑΛΜΟΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΠΑΛΜΟΣ

 

Το δικό μου παλμό

μόνο εγώ τον ακούω

Και το στήθος γρικά

τις χορδές όταν κρούω.

Θέλει να ‘ναι πηγή

την καρδιά να ποτίζει

κι αν βρει κήπο ν’ ανθεί

τις γωνιές να σκαλίζει.

 

Ο δικός μου παλμός

είναι νότα αρχαία

που στο αίμα έχει μπει

με έναν μάντη παρέα.

Φανερά, συζητούν

και τους φόβους κοιμίζουν

θέλουν να ‘μαι κραυγή

βράχους κι όρη να σχίζουν.

 

Ο δικός μου παλμός

ήταν κάποτε στίχος

σ’ ένα ύμνο παλιό

που τον βάπτισαν μύθο.

Με ένα  τζίνι μαζί

πήρε θάρρος και βγήκε

κι η δειλή μου φωνή

ότι θέλησε βρήκε.

 

Φανερά τραγουδά

ολοφάνερα κλαίει

Τα παιδιά συναντά

ιστορίες τους λέει:

Πως ο πόνος ξυπνά

το μυαλό που κοιμάται

και η μνήμη θεριό

που τις νύχτες βρυχάται!...

 

30 Οκτωβρίου 2024

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΑΠΟΨΕ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Εικόνα από αναζήτηση στο διαδίκτυο

 

ΑΠΟΨΕ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ

 

Απόψε ονειρεύτηκα τη μάνα μου να φεύγει

πάνω σε τσίλικο άλογο με άσπρο Καβαλάρη .

Κρατούσε εκείνος τα λουριά κι εκείνη το δοξάρι

Μέσα στο φως λικνίζονταν μ’ αλωνιστή Λυράρη.

 

Ουράνιο τόξο χώριζε εκείνους από μένα

Αυτοί ψηλά στεκόντουσαν κι εγώ στη γης που τρέμει

Διψούσε το λαρύγγι μου κι αντί δροσιά να βρέχει

Μια φλόγα επλημμύριζε του φεγγαριού τη δέση.

 

Γυρίζει το κεφάλι της το βλέμμα συναντιέται

Μα η δική μου η ματιά σπίθα που έχει σβήσει

«Παιδί μου βάδισε για εκεί που την ευχή έχω σπείρει

Έχω αφημένο ένα κλειδί σε κρίνο που έχει ανθίσει. 

 

Παρ’ την ευχή και πήγαινε όπου η ψυχή σε πάει

Και μη ξεχάσεις τ’ άρωμα που ο κρίνος κουβαλάει

Με το κλειδί χρυσόδετο πόρτα χρυσή θα ανοίξεις

Με τον λυράρη που ζητάς πάνω στη γης θα σμίξεις!»

 

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2024

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

"ΦΥΤΕΨΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΓΙΑΣΕΜΙ" στίχοι Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΦΥΤΕΨΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΓΙΑΣΕΜΙ

Φύτεψα στον κήπο γιασεμί

να ρθει μελισσάκι να τρυγήσει

κι απ' της γλάστρας το βασιλικό

άσπρο λουλουδάκι να μυρίσει!

 

Άνοιξα μεγάλη αγκαλιά

Φως μες την καρδιά να πλημμυρίσει

Κι απ' τα παραθύρια τα παλιά

Να ρθει ο ήλιος να με σεργιανίσει.

 

Πόσο λαχταρώ την ομορφιά

Το γελάκι στο γλυκό τ' αχείλι

Τρέμει η ψυχή μου το Βοριά

Σπάει το κορμί μου σαν κοχύλι! 

 

 

19 Οκτωβρίου 2024

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

14 Οκτωβρίου 2000...

 

«ΓΙΑΓΙΑ ΚΙ ΕΓΓΟΝΗ»

Ελαιογραφία  

 Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

14 Οκτωβρίου 2000.....

 

Σαν σήμερα ταξίδι μακρινό ξεκίνησες

για την αόρατη πλευρά του φεγγαριού....

Κάτι πανσέληνα βράδια σ' αναζητώ στο φως του

Νιώθω μια αύρα μητρική να με τυλίγει να μου ζεσταίνει την ψυχή

Είναι η ευχές που μου έδινες όταν με χαιρετούσες!

"Χώμα να πιάνεις και μάλαμα να γίνεται" 

 

Με τους αγγέλους σκαλίζεις τα δύστρατα

Φυτεύοντας δυόσμους και γιασεμιά

Εύοσμος να 'ναι ο δρόμος.

 

Αιώνια η μνήμη σου μανούλα!

Η απουσία σου ακόμα με πονάει

24 χρόνια είναι πολλά!....

 

14 Οκτωβρίου 2024

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΠΑΛΜΟΙ» στίχοι Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΠΑΛΜΟΙ

 

Κρυφομιλώ και τραγουδώ

με τη σιωπή, την ερημιά,

τον κούκο, την αγριελιά‧

και του ανέμου η πνοή

παραπονιάρικη κραυγή

γλύφει των βράχων την πληγή.

 

Αλλάζω ρότα κατά εκεί

που η φυλή μου κατοικεί

-κλαδί σπασμένο... αερικό...,

σ’ ανθρώπινο ωκεανό

καίγεται στη φωτιά στα βόλια

ντυμένη δόκανα και ξόμπλια.

 

Ρίχνω ένα δίχτυ στο κενό

κάνω μια τρύπα στο νερό

μα το θεριό δεν πιάνεται‧

φωτιά, χαλάζι και χτικιό

το τελικό μας μερτικό.

 

Γράφτηκε Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2024

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΜΟΝΑΧΑ ΕΣΕΝΑ ΑΓΑΠΩ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΜΟΝΑΧΑ ΕΣΕΝΑ ΑΓΑΠΩ

 

 Μονάχα, εσένα, αγαπώ, περήφανε, αητέ μου

γιατ’ έχεις δυνατά φτερά κι όλο πετάς ψηλά

 πιο πάνω από τα σύννεφα, τ’ απάτητα βουνά

 χτίζοντας αετοφωλιά για αετόπουλα, ακριβέ μου!

Να μην τα βρίσκει το κακό, τ’ ανθρώπου η απονιά

να ‘χουν λημέρι, ελεύθερο, τους κάμπους να βιγλίζουν

 με τ’ άστρο της Ανατολής μαζί, να υπολογίζουν

 για πού θα τρέξει η θωριά, μακριά απ’ τη φωτιά!

 

 Και σ’ είδα το απόβραδο το ράμφος να τροχίζεις!

Ξανά τη νιότη ανάστερη στα σπλάχνα να γεννιέται

 και το χειλάκι σου χλωρό με χρυσαετό φιλιέται

 καθώς με πόθους ακριβούς κι αρχαίους ξανασμίγεις!

 

Πάρε και μένα στα βουνά, αητέ μου, όπως πρώτα

και τα δικά σου τα φτερά με τα δικά μου πλέξε

 με τη χαρά της συντροφιάς, μαζί μου ξανά τρέξε

 να πορευτούμε ανώδυνα τους κεραυνούς... Τη μπόρα!...

19 Σεπτέμβρη 2024

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

(Αφιερωμένο)

 

Στους ανέμους τα χέρια ανοίγω

με ευχές φτερουγίζω ορθές

και πετάω ψηλά με πυξίδα

τη ματιά σου που πιάνει κορφές!

«ΚΡΙΝΑ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

ΚΡΙΝΑ

Κρίνα! Πολλά, γαλάζια, κρίνα, 

αγκαλιάζουν

το ερειπωμένο σπίτι σου!....

Θαρρώ πως,

κάθε νύχτα

ψιχαλίζει η ψυχή σου

και τα ποτίζει.

Άλλη εξήγηση δεν έχω!.....

 

Τι πρώτο να αγγίξω;

Το κρίνο το ανέγγιχτο

ή

τις ψιχάλες της ψυχής σου; 

 

Μολυσμένα τα χέρια μου

τίποτα δεν κρατάνε αμάραντο!..... 

 

Το κρίνο ποθώ

που έχει κάτι απ' την αγνότητα της ψυχής σου!... 

Μα δεν τολμώ να το μολύνω....

 

10 Σεπτέμβρη 2024

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΜΟΥ (Πνευματικό μου δημιούργημα, αφιερωμένο στη Νιόβη και στη μαμά της)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΜΟΥ

 

Για σένα χελιδόνι μου που ήρθες με την άνοιξη

φυλώ παγίδες για όνειρα και την ορμή του Μάρτη

να στα χαρίσω σαν σε δω πριν τη μεγάλη Ανάσταση

με φως να ντύνεις τη στιγμή στο κάθε σου λιμάνι.

 

Για σένα χελιδόνι μου κάνω μεγάλα όνειρα

φτερούγες να χεις δυνατές τον κόσμο να γνωρίσεις

και το γλυκό φτερούγισμα, της μάνα το νανούρισμα:

κάνε τρανό τραγούδισμα της πλάσης για να ανθίζει. 

 

Για σένα χελιδόνι μου που ‘ρθες και με συνάντησες

στο μπαλκονάκι το στενό που γιασεμιά ανθίζουν:

αφήνω χώρο στη γωνιά να χτίσεις με το ταίρι σου

μια φωλίτσα για πουλιά που ανέστια γυρίζουν. 

 

(Πνευματικό μου δημιούργημα, αφιερωμένο στη Νιόβη και στη μαμά της)

 

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη