Δέκα χρόνια δίχως την παρουσία σου.

Πατέρα,

σε τι κλάμα γοερό να ξεσπάσω;

Με τι φλογέρα λωτοκάμωτη να θρηνήσω

για σένα που έφυγες

πριν σε χορτάσω;

Δέκα χρόνια δίχως την παρουσία σου.

Η ψυχή σου παραδόθηκε στον Κτίστη της

Κι ας πολέμησες σε μαρμαρένια αλώνια....

Κάπου μακριά ... φωτίζεις σαν φανοστάτης.

Με άσβεστο φως διαλευκαίνεις

τις προκαθορισμένες διαδρομές μου

  στήνοντας κυκλικό χορό

με τους Αιώνες!!!!!!!!!!

 

17 Νοεμβρίου 2014

 

(Προσωπογραφία και στίχοι Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη)

Ένα συγκλονιστικό κείμενο για τους ηλικιωμένους γονείς μας

Οι γονείς για όλους μας είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι που έχουμε. Γιατί μας έφεραν στη ζωή και με υπομονή κι αγάπη μας την έμαθαν.

Όταν όμως τα χρόνια περάσουν και κάποτε η ηλικία βαρύνει στους ώμους τους, είναι φορές που αντιμετωπίζονται ως βάρος από τα παιδιά τους.Τα παρακάτω λόγια ελπίζουμε να ευαισθητοποιήσουν ακόμη περισσότερο όσους έχουν ηλικιωμένους γονείς και να τους θυμίσουν γιατί  ...χρειάζεται υπομονή. Στο εύστοχο βίντεο που ακολουθεί ο ηλικιωμένος πατέρας προσπαθεί να πει στον εκνευρισμένο γιο του:

"Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”, εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ, έχε υπομονή.

Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω εγώ… αυτά όταν εσύ ήσουν μικρός.

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με.

Όταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή…

Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς.

Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις… 

Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.  

Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω.

Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις.

Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…»

«ΠΟΙΗΣΗ» του Γεράσιμου Λυμπεράτου

ΠΟΙΗΣΗ  

Είμαι το κόχλασμα 

ενός φωτεινού αύριο,   

ο δρόμος  

που διαφεύγει του εφήμερου

και προσπερνά 

καταστρέφοντας    

τα σκοτεινά αδιέξοδα.

Είμαι η καθαρτική πηγή

που λούζεται το πνεύμα      

όπου με δονήσεις αγάπης     

οδηγείται στη δημιουργία.   

Πύρινη λάβα είμαι.  

Τυχεροί    

όσοι με τόλμη και καρδιά   

σέρνονται πανωθέ μου   

ήρωες θα ναι,  

πρώτοι θα γευτούν τους καρπούς 

ενός άλλου Φθινόπωρου  

καθώς οι χειμώνες  μες  τη φωτιά μου

θα μεταμορφώνονται     

θέλουν δεν θέλουν    

σ’  Άνοιξη  

νέων ονειροπόλων εποχών.

                                                                                                                                                                                                Γεράσιμος Λυμπεράτος