Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Στις 23 Απριλίου 1616 έφυγαν από τη ζωή δύο μεγάλα ονόματα των γραμμάτων: ο Ισπανός συγγραφέας του Δον Κιχώτη Μιγκέλ Ντε Θερβάντες και ο Άγγλος δραματουργός Γουίλιαμ Σέξπιρ. Με αφορμή το διπλό αυτό γεγονός, η UNESCO έχει καθιερώσει την 23η Απριλίου ως την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου. Στην Καταλονία, την ημέρα αυτή εορτάζεται η Μέρα των Βιβλίων και των Ρόδων, μία τοπική παραλλαγή της Γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, που συνδυάζεται με την εορτή του προστάτη της περιοχής, Αγίου Γεωργίου. Με το σύνθημα «Ένα τριαντάφυλλο για την αγάπη, ένα βιβλίο για πάντα», ο άνδρας θα χαρίσει στην αγαπημένη του ένα τριαντάφυλλο κι αυτή θα του το ανταποδώσει με ένα βιβλίο. Στο επίκεντρο των εκδηλώσεων, ο περίφημος δρόμος της Βαρκελώνης «Λα Ράμπλα», η πιο ζωντανή γωνιά της πόλης, «ο μόνος δρόμος, που δεν ήθελα να τελείωνε ποτέ», όπως είχε πει κάποτε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εκτιμάται ότι μόνο την ημέρα αυτή διακινούνται στην Βαρκελώνη 500.000 βιβλία και 4 εκατομμύρια τριαντάφυλλα.

''Μήνυμα Ανάστασης'' από την Παναγιώτα Ζαλώνη

Καμπάνες σήμαναν

Ανάσταση Χριστού

χαμογέλασαν οι μέρες

ρίγησαν οι καρδιές

κι οι πασχαλιές

του κήπου μας ανθήσαν.

Τη μυρουδιά τους σας προσφέρω

κράζοντας: ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ

Παναγιώτα Ζαλώνη

Πρόσκληση για τον Εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου

«ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ» της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

«Προσωπογραφία κόρης»

Ελαιογραφία Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

«ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ»

(Αφιερωμένο)

Μικρή τριανταφυλλίτσα μου που ρίζωμα απλώνεις

Φρόντισε τα κλαδάκια σου στον ήλιο να τ’ απλώνεις 

Να βρούνε φως και ζεστασιά  γλυκά να μπουμπουκιάσουν

Με τα αιθέρια αρώματα την πλάση να αγκαλιάσουν.

Μικρή τριανταφυλλίτσα μου γλυκύτατο μου άνθος

Πολλοί θα λαχταρήσουνε τα κάλλη σου με πάθος

Κοίταξε τ΄αγκαθάκια σου να μη στα ημερώσουν

Γιατί είναι ασπίδα του κορμιού πριν την ψυχή ματώσουν.

Γλυκιά τριανταφυλλίτσα μου π’ ανθοβολείς και γέρνεις

Το νου σου στα ανθάκια σου τις στράτες που διαβαίνεις

Μη βγει διαβάτης άτακτος και τα ανθολογήσει 

Κι απ’ τα μοσχάτα ανθάκια σου τίποτα δεν αφήσει.

Ριγώ, τριανταφυλλίτσα μου, του κήπου μου λουλούδι!

Φέγγεις μες στην καρδούλα μου σαν πιο λαμπρό αστρούδι

Αστράφτουν τα μπουμπούκια σου  δροσοσταλιές κι αχτίδες

Με της αγάπης χρώματα απ’ τις ευχές που πήρες.

Για σε τριανταφυλλίτσα μου πλέκω γλυκά τραγούδια

Τα τραγουδάω την αυγή με τ’ άλλα τα λουλούδια

Κι ετούτο το τραγούδισμα τελείωμα δεν έχει

Τ’ αρώματά σου μ’ έλουσαν κι η αγάπη σου προέχει.

Σαν σε θωρούν  τα μάτια μου,  το μπόι μου μικραίνει

Και η δική σου ομορφιά  μπροστά μου όλο πλαταίνει

Σου δίνω το κορμάκι μου αγγελικό αντιστύλι

Να ‘ναι απαλό σαν πούπουλο το χέρι που σ’ αγγίζει!

 

Μ. Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015 

Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ
.

Εκείνο το βράδυ της σιωπής,ο αγέρας μόνος του μιλούσε.

θύμωνε τόσο της βροχής  που  αυτή αργοπορούσε.

Κόπασε του ΄πε η βροχή, στάσου λιγάκι ν΄ανασάνεις,

Τότε με μιας στη σιωπή το τραγουδάκι μου θ΄ακούσεις.

Κόπασε ο άνεμος ο μεγαλοπρεπής, άντε να δούμε το καλό σου.

Τότε εκείνη δυνατά τικ τόκ τικ τοκ ένα τραγούδι τικ τακ τικ τακ

δυνατό, λυτρωτικό, που στρατωνίζει τη στοργή, στο αλώνι της αγάπης.

Ο αγέρας σκύβει το κεφάλι από ντροπή. Κοίτα μπορεί και μοναχή της

να βρέχει να χιονίζει και χάλαζα να ρίχνει δυνατή.

Αγέρα μου μπορώ και γω μα την ορμή σου δεν αντέχω.

Θέλω να τρέξω να χαρώ, χορό να στήσω δυνατό τικ τακ τικ τακ

Εκείνος ζήλεψε κρυφά, στα μάτια του κυλά ένα δάκρυ.

Κοίτα μπορεί και μοναχή, αναστενάζει σε μιαν άκρη.

Κι όταν σταμάτησε ο χορός έμεινε ΄κείνος μοναχός.

Άρχισε πάλι να φυσάει και κείνη εκεί καραδοκεί,

να σταματήσει την οργή του. Πως να του πει σε αγαπώ;

Αυτός, αυτή και η δύναμή του; Αρχίζει ξέφρενο χορό,

τικ τακ τικ τακ αγάπη μου έλα στο χορό, έλα μαζί μου.

Εκείνος στέκει την κοιτά, μπορεί και μόνη μουρμουρίζει.

μπορεί και μόνη και δακρύζει.

Αλεξάνδρα Παυλίδου -  Θωμά.

«ΨΥΧΗΣ ΔΥΝΑΜΗ» του Θεοφάνη Β Παυλίδη

Φωτιές λαμπαδιάζει η λάβα του κακού,
στο διάβα της
και γω αντίκρυ στέκομαι
κοιτάζοντάς την.
Μου ζητά να σύρω πύρινο χορό
αλλιώς θα με κάψει
θα με σταχτώσει, θα με λιώσει
φοβίζοντας την ύλη, το σώμα μου.
Αλλά η φλόγα της δεν με ακουμπά
δε με φοβίζει
γιατί η άφθαρτη ψυχή
έχει πιότερη πυράς θέληση,
η αγάπη πιότερη λάβας δύναμη.

Θεοφάνης Β Παυλίδης 

Βιογραφικό σημείωμα

 Ο Θεοφάνης Β Παυλίδης (1947 ) καθηγητής Πανεπιστημίου, λογοτέχνης. Γεννήθηκε στην Παραμυθιά της Θεσπρωτία. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Δασολογίας της πρώην Γεωπονοδασολογικής, Σχολής του ΑΠΘ Mcs του Μεταπτυχιακού Εγγείων Βελτιώσεων της Γεωπονικής Σχολής Διδάκτορας του Τμήματος Δασολογίας και φυσικού Περιβάλλοντος. Παρακολούθησε μαθήματα και εργαστήρια στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών και στο τμήμα Γεωλογίας του ΑΠΘ.

Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε Ιταλία ( Πάντοβα ) Αντικείμενα. Στατιστική Φραγμάτικών κατασκευών, Ταμιευτήρες, Δημιουργία τεχνιτών υγροβιοτόπων. Έργα και επεμβάσεις προστασίας, χειρισμού και αξιοποίησης του ορεινού χώρου και του υδατικού δυναμικού με φράγματα ύδρευσης, άρδευσης, παραγωγής ενέργειας κλπ αντιπλημμυρικά έργα, σταθεροποιητικές επεμβάσεις, ολισθήσεις, διαβρώσεις, κλπ Αποτροπή χιονολισθήσεων.

Ελβετία, Αυστρία (Ζυρίχη Βιένη) φραγματικές χειμαρρικές κατασκευές, Συστήματα διευθέτησης, Χιονοδρομικά Κέντρα.

Ισπανία Σεβίλη, Πλημμυρικός Κίνδυνος και οικολογική αξία των χειμαρρικών οικοσυστημάτων, των ρεμάτων των πόλεων με έντονα περιβαλλοντικά προβλήματα. Γνωρίζει Αγγλικά, Ιταλικά.

Είναι μέλος σε πολλές επιστημονικές Εταιρείες συλλόγους και περιβαλλοντικές και επιστημονικές ομάδες και οργανώσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις ακόλουθες. Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Δασολογικής Εταιρείας. Μέλος της Ελληνικής Υδροτεχνικής Ένωσης. Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσεως. Μέλος του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας. Μέλος της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών . Μέλος του ΙΝΤΕΡΝΑΣΙΟΝΑΛ Union of Forest Research Organizations (ΙUFRO ) τμήμα S 1.04. Μέλος της Ελληνικής Επιστημονικής Εταιρείας, . Μέλος της Ενωσης Ελλήνων Λογοτεχνών. Το ποίημα του (γενιά μας η αδικη )βραβεύτηκε με το το Β΄ Πανελλήνιο βραβείο του ποιητικού Διαγωνισμού της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών 2014 Και το ποίημα του ( Οδυσσέα γιατί γύρισες;) το Β ΄βραβείο πάλι από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών για το 2015.

Για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων...

Ένα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.

Είπε:

«Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο λύκων που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό». 

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:

 «Ποιος λύκος νικάει;»

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............

«Αυτός που ταΐζεις».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος, Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

(ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ)

1. Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,

θανάτῳ θάνατον πατήσας

καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι

ζωὴν χαρισάμενος.

2. Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, 

προσκυνήσωμεν ἅγιον, Κύριον, 

Ἰησοῦν τὸν μόνον ἀναμάρτητον. 

Τὸν Σταυρόν σου Χριστὲ προσκυνοῦμεν 

καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν 

ὑμνοῦμεν καὶ δοξάζομεν· 

σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν, 

ἐκτὸς σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, 

τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν. 

Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί, 

προσκυνήσωμεν τὴν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν ἀνάστασιν· 

ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ 

χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. 

Διὰ παντὸς εὐλογοῦντες τὸν Κύριον, 

ὑμνοῦμεν τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ· 

Σταυρὸν γὰρ ὑπομείνας δι᾿ ἡμᾶς, 

θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν.

3. Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου 

καθὼς προεῖπεν, 

ἔδωκεν ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν 

καὶ μέγα ἔλεος.

Μετάφραση

1. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναστήθηκε ἀφοῦ κατέβηκε καὶ δίδαξε στοὺς νεκρούς,

καταπατώντας μὲ τὸν θάνατό του τὸν φυσικὸν καὶ τὸν πνευματικὸν θάνατον

καὶ σὲ ὅσους βρίσκονταν σὲ τάφους, εἴτε φυσικοὺς εἴτε πνευματικούς,

χάρισε ἔτσι τὴν ἀληθινὴ ζωή.

2. Ἀφοῦ εἴδαμε τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ,

ἂς προσκυνήσουμε τὸν ἅγιο καὶ Κύριο,

τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ ποὺ εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος.

Τὴν Σταυρική Σου θυσία Χριστὲ προσκυνοῦμε

καὶ τὴν ἁγία σου Ἀνάσταση

ὑμνοῦμε καὶ δοξάζουμε·

διότι Ἐσὺ εἶσαι ὁ Θεός μας,

καὶ Θεὸ ἄλλον ἐκτὸς ἀπὸ Ἐσένα δὲν ἀναγνωρίζουμε κανένα,

καὶ μόνο τὸ ὄνομά Σου σημαίνει Θεὸς γιὰ ἑμᾶς.

Ἐλᾶτε ὅλοι οἱ πιστοί,

ἂς προσκυνήσουμε τὴν ἁγία ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ·

ἀφοῦ ἡ ἀνάστασή Του ποὺ ἔγινε μετὰ τὴν Σταυρική Του Θυσία,

ἔφερε μεγάλη χαρὰ ποὺ ἀπλώθηκε σὲ ὅλον τὸν κόσμο.

Παντοτινὰ θὰ εὐλογοῦμε τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου,

καὶ παντοτινὰ θὰ ὑμνοῦμε τὴν ἀνάστασή Του.

Διότι, ἐπειδὴ ὑπέμεινε Πάθη καὶ Σταυρό ἀπὸ ἑμᾶς γιὰ ἑμᾶς,

κατανίκησε κι ἔδιωξε τὸν θάνατο.

3. Μὲ τὴν ἀνάσταση Του ἀπὸ τὸν τάφον ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς

ὄπως εἶχε πεῖ πρὶν τὰ ἅγια πάθη Του,

μᾶς χάρισε τὴν ἀληθινὴ αἰώνια ζωή

καὶ τὸ μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ στὶς ταπεινές μας ὑπάρξεις.

«ΜΗ ΤΟ ΞΕΝΑΚΙ ΜΟΥ ΠΕΙΡΑΞΤΕ!» της Μαρίας Κολοβού – Ρουμελιώτη

«ΜΗ ΤΟ ΞΕΝΑΚΙ ΜΟΥ ΠΕΙΡΑΞΤΕ!»

Σκόρπησε ο νους και στους σφοδρούς ανέμους ταξιδεύω

για να ακούς γοργούς παλμούς της έγνοιας μου παλεύω!

Σκόρπησε ο νους κι εγώ πυρσούς κρατώ και αλαργεύω

διώχνω καπνούς απ’ τους καιρούς τα ίχνη σου μαζεύω!

Αχ, ψυχούλα μου μικρή! 

Είσαι παιδί! Είσαι πουλί!

Είσαι βρυσούλα και πηγή!

Αχ, ψυχούλα μου μικρή! 

Είσαι πουλί! Είσαι παιδί!

Λευκό πουλί! Γέλιο γλυκό!

Χάδι σε κύμα κι ουρανό!

Σε ταξιδέψαν δυο φτερά 

και διαβατάρικα πουλιά.

Πήρες ελπίδες για προικιά, 

χίλιες βαλίτσες με φιλιά!

Πήγες μακριά! Πήγες μακριά!

Όνειρα μάζεψες στ’ αλώνι,

κέντησες δρόμους με βελόνι

για μια ζωή στη Βαρκελώνη.

Πυξίδα κάνω το κορμί 

να βρεις σωστά τη διαδρομή

με τη δροσούλα, την αυγή 

να ‘βρεις αγάπη, προκοπή!

Και να απλώνω τα φτερά 

για να κοιμάσαι στα απαλά.

Ρόδα σου στέλνω απ’ την αυλή μας 

και τη γλυκύτατη ευχή μας!

Αχ, ψυχούλα μου μικρή!

Πίσω σου ρίξε μια ματιά.

Μάτια θα δεις να σε κοιτάζουν 

τις ώρες που λείπεις να σπαράζουν!

Μη το ξενάκι μου πειράξτε! 

Στα μάτια μόνο να κοιτάξτε,

πόσο τον κόσμο αγαπά!!!

Μη το πουλάκι μου πειράξτε! 

Τις φτερουγίτσες του κοιτάξτε,

με πόση ελπίδα τις χτυπά!!!

Μαρία Κολοβού – Ρουμελιώτη