ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ της Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Ελλάδα 

 

 

Υποκλίνομαι

στην ιερή στιγμή της αθωότητας.

Στους ανθρώπους του μόχθου .

Σε εκείνους που χτυπούν την πέτρα

ώσπου να σπάσει σε χίλια κομμάτια,

να γίνει χώμα και να δεχτεί το σπόρο τους.

 

Υποκλίνομαι σε εκείνους

που ζυμώνουν το ψωμί με τον ιδρώτα τους

κι ευωδιάζουν τον αέρα που ανασαίνουμε

καθώς εξορίζουν την πείνα!

 

Υποκλίνομαι στις στιγμές που μας γαλούχησαν.

Στις λέξεις

που από μόνες τους ήταν τραγούδια

ή Ριζίτικα μοιρολόγια

ειπωμένα στην τάβλα !.....

 

Και στέκομαι, εκεί,

που οι δρόμοι της ζωής ανοίγουν

με το πεισματικό χτύπημα των βημάτων

και της ψυχής την πυγμή

Να γονατίσω και να προσκυνήσω!

Πώς αλλιώς θα μπορούσα να κουβαλήσω,

τόση βαριά αρματωσιά

και τόση αδιάβαστη ιστορία στις πλάτες μου;..

***********

Η μνήμη με τραβάει πίσω στις ρίζες μου!

Κάθε φορά που γράφω,

αισθάνομαι το σπαθί που λύνει τον γόρδιο δεσμό

 κι ελευθερώνομαι!..... 

 

Με χειρουργική επέμβαση κλέβω

τον κρυμμένο οβολό από το στόμα που δεν μίλησε 

για όσα όφειλε να μιλήσει...

Και κάπως έτσι... οικονομώ

την χαρά της δημιουργίας

εκεί που κάποιοι άλλοι απελπίζονται

από τον χαμό που τους βασανίζει

Πλουτίζοντας τη ζωή 

Κάνοντας τον Θάνατο, φτωχότερο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I BOW by Maria Kolovou Roumelioti

Greece 

 

I bow

to the sacred moment of innocence.

To the people of labor .

To those who beat the stone until it breaks into a thousand pieces,

to become soil for accepting their seeds.

 

I bow to those who knead the bread

with their sweat

scenting the air which we breathe

as they banish hunger!

 

I bow to the moments that nurtured us.

To the words

that in themselves were songs

or Rooted elegies

sung on the board!.....

 

And I stand, there,

where the paths of life open with

the stubborn beating of the steps and the fist of the soul

To kneel and worship!

How else could I carry,

such heavy rigging

and such unread history on my backs?..

***************

Memory pulls me back to my roots!

Every time I write,

I feel the sword that unties the Gordian knot

and I am freed!.....

 

With surgical intervention

I steal the hidden obol

from the mouth that did not speak about

what it should have spoken...

And somehow...

I save the joy of creation

where some others despair from the doom

that torments them

Enriching life

Making Death poorer.