![]() |
ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΑΪΚΟΥ ΌΣΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ: Βαριανασαίνω... Στου χειμώνα τη χλαίνη Κρύβω την πίστη Στον κόρφο της γης Χρυσό πεσμένο φύλλο Ξημερώθηκα. Το φως προσμένω Της Άνοιξης τη γέννα Να χαιρετήσω Μη με λησμόνει Νάμα να κοινωνήσω Ευλογημένο. ********* Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη Για το ποίημα έγραψαν : Στου χρόνου τις εποχές ανθίζει η ελπίδα μέσα στην ψυχή. Τέσσερα αγγίγματα αυγής, πίστης, ευλογίας, χαίρε! αγαπημένη Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη Υπέρμετρα, τρυφερό, βαθιά συμβολικό ποίημα, όπου η χειμωνιάτικη φθορά συναντά την πίστη και την προσμονή της αναγέννησης. Η εικόνα του «χρυσού πεσμένου φύλλου» συγκινεί, ενώ το τέλος, με τη μυσταγωγική αναφορά στη Θεία Κοινωνία, προσδίδει πνευματικό βάθος και ευλογία. Λιτό, εσωτερικό και αισιόδοξο, αφήνει την αίσθηση πως ακόμη και μέσα στον χειμώνα η ψυχή περιμένει το φως. Ειλικρινά τους βαριούς χειμώνες στα Γορτυνιακά βουνά βοσκόπουλο, έτσι ακριβώς περιμέναμε το μεγάλωμα της ημέρας και το φως της Άνοιξης...... τουτέστιν και βίωμα. "Εκειός που ακούει και την δροσιά που στάει........" ΣΟΛΩΜΟΣ! ΕΙΣΘΕ ΥΠΕΡΟΧΗ! |

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου