 |
[ Προεκτάσεις λογοτεχνικής μετάφρασης / 16 ]
ـــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــــ
- φωτισμός
- Το κείμενο είναι σε δύο γλώσσες (ελληνικά - αγγλικά - και αραβική μετάφραση)
Η βιογραφία της ποιήτριας και τα επιλεγμένα έργα της.
ـــــــــــــــــــ
1-Φωτισμός
Επιλέξαμε σήμερα αυτό το κείμενο για να σας το παρουσιάσουμε, όχι μόνο ως λέξεις, αλλά ως παράθυρο μέσα από το οποίο κοιτάμε τι μας συνδέει με τη ζωή και τη συνείδηση.
Στο κείμενο της Maria Kolovou Roumelioti, η καμπάνα δεν χτυπά για τους νεκρούς, οι νεκροί δεν ακούνε, αλλά για τους ζωντανούς, που εκφράζουν την παρουσία τους με συναίσθημα, όσφρηση και επίγνωση.
Η ποιητική εικόνα ενός δέντρου που υψώνεται χωρίς ρίζες, και του Άτλαντα που βαδίζει κάτω από τον ουρανό, συμβολίζει κάθε ύψος χωρίς θεμέλια, κάθε βαριά ευθύνη που κουβαλάει στη ζωή και κάθε ευγενή φόβο σκιάς όχι ύψους.
Το κείμενο μας υπενθυμίζει ότι η σταθερότητα και οι ρίζες είναι πιο σημαντικές από τα γρήγορα και ότι η προστασία και η σκιά δεν έρχονται τυχαία, αλλά από την επίγνωση και την προσοχή.
Με αυτόν τον τρόπο, οι λέξεις γίνονται κοινή εμπειρία ανάμεσα στον ποιητή και τον αναγνώστη και στη μετάφραση προσπαθούμε να μεταδώσουμε ανθρώπινη ψυχή και αγωνία, όχι μόνο γράμματα.
Text in Greek and English
WITHOUT ROOTS By Maria Kolovou Roumelioti
For whom the bell tolls
the dead do not hear!...
Only the living smell the candles and incense
!...
I do not envy that the branches of the tree have grown tall....
I only fear that they have grown tall without roots
and a merciless wind will uproot it
depriving it of its shadow!......
For how long will
Atlas
hold the Sky on his back
so that he does not fall
and crush the Earth?
ΔΙΧΩΣ ΡΙΖΕΣ της Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2026
Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Ἐγείρεται καμπάνα·
οἱ νεκροὶ δὲν ἀκούνε!...
Μόνο οἱ ζῶντες μυρίζουν τὰ κεριὰ καὶ τὸ λιβάνι!…
Καὶ δὲν ζηλεύω ποὺ ἡ κορυφή τοῦ δέντρου ἀνέβηκε ψηλά…
Φοβοῦμαι μόνο ποὺ ἀνέβηκε ψηλά χωρὶς ρίζες,
καὶ ἕνας ἀνελέητος ἄνεμος θὰ τὸ ξεριζώσει,
στερῶντάς του τὴν σκιά!…
Γιὰ πόσο ἀκόμα
ὁ Ἄτλας
θὰ κρατεῖ τὸν Οὐρανὸ στὰ πλἀτη του,
για νὰ μὴν πέσει
καὶ πλακώσει τὴ Γῆ;
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لِمَنْ يقرعُ الجرسُ؟
إنَّ الموتى لا يسمعون…
وحدهم الأحياءُ
يشمّون رائحةَ الشموعِ والبخور…
لا أحسدُ الأغصانَ
إذ طالتْ وارتفعتْ نحو العلوّ…
لكنّي أخافُ
أن تكون قد طالتْ بلا جذور،
فيجيءُ ريحٌ قاسٍ،
فينتزعُها من تربتها،
ويجرّدها
من ظلّها الأخير…
فإلى متى
سيظلُّ أطلسُ
يحملُ السماءَ على ظهره،
كي لا تهوي
فتسحقَ الأرض؟
إدارة الأديب والمترجم المغربي الأستاذ جمال كروكار
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بدون جذور
الشاعرة اليونانية ماريا كولوفو رومليوتي
ΧΩΡΙΣ ΡΙΖΕΣ
Maria Kolovou Roumelioti
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
- إنارة
- النص بلغتيه (اليونانية – الإنجليزية – وترجمة عربية)
- سيرة الشاعرة وأعمالها المختارة
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1-إنارة
اخترنا هذا النص اليوم لنقدمه لكم، ليس بوصفه مجرد كلمات، بل كنافذة نطلّ منها على ما يربطنا بالحياة والوعي.
في نص ماريا كولوفو رومليوتي، الجرس لا يقرع للموتى، فالميت لا يسمع، بل للأحياء، الذين يعبّرون عن حضورهم بالشعور والشمّ والوعي.
الصورة الشعرية للشجرة التي تعلو بلا جذور، ولأطلس الذي يرزح تحت السماء، ترمز لكل علو بلا أساس، لكل مسؤولية ثقيلة تحمل في الحياة، ولكل خوف نبيل على الظل لا على الارتفاع.
النص يذكرنا بأن الثبات والجذور أهم من العلو السريع، وأن الحماية والظل لا يأتيان بالصدفة، بل بالوعي والانتباه.
بهذه الطريقة، تتحول الكلمات إلى تجربة مشتركة بين الشاعرة والقارئ، ونحاول في الترجمة أن ننقل الروح والقلق الإنساني، لا مجرد الحروف.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
2-النص بلغتيه، مع ترجمة عربية / Text in Greek and English
Ἐγείρεται καμπάνα·
οἱ νεκροὶ δὲν ἀκούνε!...
Μόνο οἱ ζῶντες μυρίζουν τὰ κεριὰ καὶ τὸ λιβάνι!…
Καὶ δὲν ζηλεύω ποὺ ἡ κορυφή τοῦ δέντρου ἀνέβηκε ψηλά…
Φοβοῦμαι μόνο ποὺ ἀνέβηκε ψηλά χωρὶς ρίζες,
καὶ ἕνας ἀνελέητος ἄνεμος θὰ τὸ ξεριζώσει,
στερῶντάς του τὴν σκιά!…
Γιὰ πόσο ἀκόμα
ὁ Ἄτλας
θὰ κρατεῖ τὸν Οὐρανὸ στὰ πλἀτη του,
για νὰ μὴν πέσει
καὶ πλακώσει τὴ Γῆ;
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
For whom the bell tolls,
the dead do not hear!…
Only the living smell the candles and incense!…
I do not envy that the branches of the tree have grown tall…
I only fear that they have grown tall without roots,
and a merciless wind will uproot it,
depriving it of its shadow!…
For how long will
Atlas
hold the Sky on his back,
so that it does not fall
and crush the Earth?
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لِمَنْ يقرعُ الجرسُ؟
إنَّ الموتى لا يسمعون…
وحدهم الأحياءُ
يشمّون رائحةَ الشموعِ والبخور…
لا أحسدُ الأغصانَ
إذ طالتْ وارتفعتْ نحو العلوّ…
لكنّي أخافُ
أن تكون قد طالتْ بلا جذور،
فيجيءُ ريحٌ قاسٍ،
فينتزعُها من تربتها،
ويجرّدها
من ظلّها الأخير…
فإلى متى
سيظلُّ أطلسُ
يحملُ السماءَ على ظهره،
كي لا تهوي
فتسحقَ الأرض؟
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
