ΕΚΘΕΣΗ του Συλλόγου Πατρινών Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών. ( Τα εγκαίνια θα γίνουν την Τρίτη 27 Νοέμβρη, 7:00 μ.μ, στην Αγορά Αργύρη)

«Ο ΣΠΑΓΚΟΡΑΜΜΈΝΟΣ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Ο ΣΠΑΓΚΟΡΑΜΜΈΝΟΣ 

Γεια χαρά σπαγκοραμμένε που τα πλούτη σου σε καίνε

σε μαγκώνουν λίγο - λίγο και σου κλέβουνε τον ύπνο.

Δώσε στο μυαλό σου τράτο να σκεφτεί και παρακάτω

τα λεφτά μην τα σωριάζεις για εικόνισμα μη βάζεις.

Μη θαρρείς πως σαν πεθάνεις τον Παράδεισο θα κάνεις

τράπεζα με αρχηγός της το κουτό αφεντικό της.

Δώσε στο μυαλό σου αέρα να σκεφτεί και παραπέρα

δυο οργιές το σπιτικό σου νεκροθάφτης ο εαυτός σου.

Γεια χαρά σπαγκοραμμένε κι απ’ αισθήματα αδειασμένε

απ’ τη μύγα βγάζεις ξύγκι μα η χαρά σου είναι ολίγη.

Να μετράς να μη λαθεύεις τον παρά σου να χαϊδεύεις

κι  αν κανείς ζητήσει χάρη τη μιζέρια σου  θα πάρει.

Μες τον κόσμο που γυρίζεις δύο  ανάγκες συγυρίζεις

κι όταν ο ουρανός αστράφτει το πουγκί σου πάει στράφι.

Αν δε νιώθεις ευλογία της ζωής τα μεγαλεία

να έχεις για Θεό το χρήμα είν’  το πιο μεγάλο κρίμα. 

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Το χρυσάφι της γης μου - Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη. Δανειστική βιβλιοθήκη, Ελληνική Λογοτεχνία, http://www.ekivil.org/2018/10/blog-post_75.

Το χρυσάφι της γης μου - Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

 Δανειστική βιβλιοθήκη, Ελληνική Λογοτεχνία, Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

Η ίδια η φύση έρχεται ως λυτρωτής από τα δεινά, με τη δύναμή της που πηγάζει από το θεϊκή της προέλευση. Στο ομώνυμο διήγημα «Το Χρυσάφι της Γης μου» τίτλος που ονοματίζει και το βιβλίο, φαίνεται η σημασία της φύσης – γης με τη συγγραφέα να σημειώνει: «Η Γης είναι χρυσάφι! Όσο την προσέχεις, τόσο περισσότερο σ’ ευλογεί. Σε ξεδιψάει με το καθάριο δάκρυ τ’ ουρανού κι από τις φλέβες της ξεχύνονται οι σπόροι της ζωής». Η συγγραφέας ίσως παραλληλίζει την πατρώα γη με το λιθόστρωτο του ελληνικού πολιτισμού, με τα διδάγματα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και των Βυζαντινών χρόνων, της Ορθοδοξίας και της αγάπης, για ένα Έθνος που ιστορεί από τις αμμουδιές του Ομήρου, φτάνοντας ως τις μέρες μας, 3000 χρόνια ιστορικής συνέχειας, οι σπόροι είναι οι ιδέες, τα ιδανικά, οι αξίες, που αν μπολιαστούν σωστά θα φυτρώσουν φυτά, καρποφόρα δένδρα, δάση για να προσφέρουν στον Οικουμενικό πολιτισμό, το απαραίτητο οξυγόνο, όπως έπρατταν στο παρελθόν και θα συνεχίζουν να κάνουν.

Κι όλα είναι γεμάτα από την αγάπη της για τον τόπο της, την θρησκευτική της πίστη, την μύησή της στην παράδοση και στην ιστορία, τη συμπάθειά της για τον άνθρωπο, ως ψυχοπνευματική οντότητα.

Η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη γεννήθηκε στη Βουλιαγμένη Ηλείας. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Πάτρα όπου σπούδασε και παντρεύτηκε και δημιούργησε τη δική της οικογένεια. Εργάστηκε για είκοσι τρία χρόνια στον τομέα της Υγείας ως Νοσηλεύτρια σε μονάδα νεογνών.

Απ’ τη νεανική της ηλικία ασχολείται με τη ζωγραφική και τη συγγραφή. Έχει παρακολουθήσει ανελλιπώς τέσσερα χρόνια μαθήματα σχεδίου και χρώματος σε ιδιωτικά καλλιτεχνικά εργαστήρια πλάι στον αείμνηστο γλύπτη και ζωγράφο Χαράλαμπο Θεμιστοκλέους, στον Κλεομένη Κωστόπουλο και στη Δήμητρα Βαγενά. Έχει μελετήσει Παιδική Ψυχολογία και Ιστορία της Τέχνης.

Είναι ενεργό μέλος λογοτεχνικών περιοδικών, της Διεθνής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, της Εταιρείας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδας, του Ελληνο-Αυστραλιανού Συνδέσμου Μελβούρνης, των Νέων Καλλιτεχνών Πάτρας και του Φυσιολατρικού Συλλόγου Πατρών.

Έχει λάβει μέρος σε Πανελλήνιους Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς καθώς και σε διαγωνισμούς ζωγραφικής όπου λογοτεχνικά και εικαστικά της έργα έχουν πάρει τιμητικές διακρίσεις, επαίνους, μετάλλια και βραβεία.

Τρία ωραιότατα ποιήματα του Δημήτρη Α. Δημητριάδη

 

Το φάντασμα της απέναντι όχθης

Εγώ η μποτίλια στο πέλαγος

ο κόμπος στο λαιμό

η σπασμένη φτερούγα.

Εγώ ο σπασμός

το πεταμένο κόκαλο

και η απόγνωση πάλι.

Εγώ ο βυθός

το ρημαγμένο σύνθημα και το καμένο χαρτί

η συνεχής διάβρωση

το φάντασμα της απέναντι όχθης

ψηλαφίζοντας στο σκοτάδι

στον ύπνο

το πρόσωπο της ψυχής σου

για να βεβαιωθώ πως υπάρχεις.

 

Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος

Δεν είναι πια ο ουρανός

το χώμα

το νερό

μα το νεκρό χρυσάφι

δεν είναι το ψωμί

ο ιδρώτας

η φλόγα στα μάτια

μα ένας αριθμός

μια υπογραφή

ο κήρυκας που παρελαύνει αλλάζοντας δέρμα

φίλε τι να σου γράψω

πως να ταρακουνήσω το τεράστιο μαύρο τίποτα

τι να σου πω για τα πισώπλατα χτυπήματα

τα ξεπουλήματα

γι’ αυτούς που δεν ακούνε

ούτε βλέπουν.

Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος.

Πάνω σου γαντζώνω την ψυχή μου

Έξαλλη νύχτα

ανεξιχνίαστη

στοιχειωμένη από αρματωμένα φαντάσματα

κι αιματηρές κληρονομιές

φορτωμένη ερωτευμένα ξωτικά

ματωμένα φεγγάρια

και σελώματα

ανικανοποίητη νύχτα

η ανάσα μου δίχως αντοχή

δίχως αιχμή

λυγίζει

ξεριζώνεται

δεν υπάρχει πια φόβος

ένας τρόμος μονάχα ορμά

με πιάνει απ’ τα μαλλιά

με σέρνει

παιανίζει τα εμβατήριά του

διατυμπανίζει τη νίκη του

διατυμπανίζει την ήττα μου

νύχτα μου

με τον ακοίμητο καημό

και το σαράκι

ανένδοτη νύχτα μου

που αλωνίζεις με άλογα φτερωτά

οργανώνεις τις άμυνες

και βγαίνεις στην κόντρα επίθεση

πάνω σου γαντζώνω την ψυχή μου.

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης γεννήθηκε το 1955 στο Τέμενος Παρανεστίου Δράμας. Συνεργάζεται με πολλά περιοδικά λόγου και τέχνης («Μανδραγόρας», «Ένεκεν», «3^η χιλιετία» κ.α.) και με τις επιθεωρήσεις πολιτικής και πολιτιστικής παρέμβασης «Κοινωνική Επιθεώρηση» και «Πολίτες».

Έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές και τα ποιήματά του μεταφράστηκαν στα Γαλλικά, Ιταλικά, Πολωνικά και Αγγλικά.

Η Εταιρία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου μας προσκαλεί την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018 στις 6:30μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο "Αντώνης Σαμαράκης", Μικράς Ασίας 24 και Παπαναστασίου, Κερατσίνι, να παρευρεθούμε σε Μουσική βραδιά αφιερωμένη στον ΤΟΠΟ ΜΑΣ και τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ του με έργα της Σταυρούλας Ζώρζου.

«ΙΝΔΑΛΜΑΤΑ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη. Β' βραβείο ποίησης στον 18ο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού του δήμου Κερατσινίου.

ΙΝΔΑΛΜΑΤΑ 

Οι ήρωες μου δεν παραιτήθηκαν ποτέ!

Αναγνωρίζουν τα παλιά μονοπάτια..

Ξέρουν  να επιμένουν. Να προχωρούν.

Πλάι  στις γκρεμισμένες χελιδονοφωλιές να παραστέκουν.

Να μαζεύουν ένα ένα τα θρυμματισμένα κομμάτια

του σβολιασμένου πηλού, του ζυμωμένου με αίμα.

Να  χτίζουν εκ νέου ελπιδοφόρες εστίες.

Οι ήρωες μου δεν  υποκύπτουν στην ανελέητη 

μοίρα των καιρών. Δεν θέλουν να  μένουν ανέστιοι.

Ανέλπιδοι. Ανοχύρωτοι. Με δίχως σκέπη στο κεφάλι.

Στα ιδρωμένα τους χέρια πλάθουν το ξεραμένο χώμα.

Ανοίγουν αυλακιές

να μπει το νερό στο αυλάκι. Να γένει το θαύμα της ζωής.

Μέσα  απ’ τα χαλάσματα να ζωντανέψει η ομόνοια.

Να ανθίζουν τα χρυσάνθεμα και οι δάφνες

στα  πληγωμένα στήθη των νεκρών. Να γουργουρίσει

ο ιδρώτας κάτω απ’ τον ζεστό ήλιο.

Να βγάλει φτέρωμα το περιστέρι  της ειρήνης.

Να φτερουγίσει η λευτεριά  στο γαλάζιο εύρος  του νου.

Να τιτιβίσει η ζωή  σα χελιδόνι με το χτίσιμο μιας καινούργιας  φωλιάς.

Οι ήρωες μου δεν παραιτήθηκαν ποτέ! Ακόμα προχωράνε.

Ξυπνούν την ανθρωπιά με τον αγώνα τους…

Βαραίνουν  συνειδήσεις…

Οι ήρωες μου δεν κοιμούνται ποτέ.

Διαβαίνουν θάλασσες και στεριές  γαζωμένοι από σφαίρες.

Από το τρύπιο τους ρούχο ξεχειλίζει το παράπονο:

του λεύτερου ανθρώπου η αδιαφορία…

 

Οι ήρωες μου δεν παραιτήθηκαν ποτέ.

Ανεγείρουν  συνειδήσεις. Ανεγείρουν ανθρωπιά. Ανεγείρουν δικαιοσύνη.

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΥΓ:(Το ποίημα έχει ανθολογηθεί   σε  πεζόμορφη  γραφή στη συλλογή διηγημάτων υπό τον τίτλο:«Το χρυσάφι της γης μου» , Εκδόσεις «Το  Δόντι » , 2018). 

«ΤΟ ΘΕΡΙΟ... » ένα μικρό διήγημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Ο άνεμος φυσούσε μανιασμένα  μα το θεριό έκρυβε το θυμό του. Κάτω απ' το λιοπύρι τρόχιζε τα λαμνισμένα  δόντια του. Στα μουλωχτά επιτέθηκε και τους έπιασε στον ύπνο. Ξύπνησαν  κι αυτοί όλοι αλαφιασμένοι, μισόγυμνοι και ανυπόδητοι, με την ψυχή στο στόμα να ριχτούν στον πόλεμο. Βάδιζαν στα τυφλά αγνοώντας πως προχωρούσαν ίσια στου λύκου το στόμα…

Η δημοσιά οδηγούσε σε αδιέξοδο τούνελ. Εκεί μαντρώθηκαν όλοι σαν αγρίμια κυνηγημένα από τον θηρευτή τους. Πρόωρα λαβώθηκαν από τα δόντια του Κέρβερου που καραδοκούσε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Πιασμένοι χέρι χέρι, στον ίδιο χορό λικνίζονταν  με τις φωτιές της κόλασης κι εκλιπαρούσαν σαν ζήτουλες τη σωτηρία τους.

Η έξοδος κινδύνου σφαλιστή. Πνιγμένη στην αιθάλη.  Πάνω της αποτεφρώθηκαν οι ψυχές τους. Έγιναν κάρβουνο τα κρινάκια της ζωής. Καμένη σάρκα μύριζε η τελευταία τους ανάσα…

Έκλαιγαν και οι εναπομείναντες θνητοί, θεοί να σβήσουν τη φωτιά με δάκρυα  και ιδρώτα. Κι εκείνο το αλμυρίκι που άκαυτο είχε μείνει, απέμεινε να συγκρατεί την τέφρα της ακτής μη γίνει στάχτη η θάλασσα… 

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Δύο ποιήματα του Θεοφάνη Παυλίδη

ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑ

Φουρτουνιασμένες ψυχές

υψούν ικέτες τα χέρια στο σύμπαν, κρώζοντας ωσαννά,

μα κείνο χωρίς ψυχής έρεισμα,

αέναα κινούμενο, αδιάφορα τις προσπερνά.

Απελπισμένα ζητάς βοήθεια στο Λόγο

μα κείνος, χωρίς Ηράκλειτο μέσα του, σιωπά,

επιτρέποντας την εναντιότητα να κυριαρχεί.   

Κοιμάσαι και ανάσες βαριές καρπίζουν όνειρα ζοφερά. 

Ξυπνάς και οράς το μαύρο του χθες να σε ντύνει

και σέρνεις το βήμα σου στο νεκροκρέβατο της μέρας

που άζωη σε νεκροφιλά.

Και ντυμένος στο ωχρόν της απόγνωσης, έπαψες να ζεις,

χωρίς οξυγόνωση της μόνης σου παραμυθίας, της Ελπίδας, 

που ντυμένη Πανδώρα,

με ροζ κενής, κοινής γυναίκας χρώμα,

κοινής γυναίκας άρωμα,

σε προσπερνά σαρκάζοντας,

δίνοντάς σου άγευστο έρωτα ζωής,

άμυρο ψευτιάς άρωμα.

Και διάβηκες, χωρίς να έλθεις,

χωρίς ίχνος του διάβα σου,

που εξαϋλωμένο εξατμίσθηκε, 

χωρίς βροχή να  γενεί.

Και έφυγες γιατί δεν είχες μέσα σου την Αλήθεια,

να σε οδηγεί στο Σύμπαν, στο Λόγο, στο Φως της μέρας,

να σου δίνει γεύση, άρωμα, έρωτα ζωής,

να σε κάνει διόσταλτη βροχή,

μυρωδιά βρεγμένης γης,

να σε στέφει με κλαδί ελιάς

στα κιτάπια της αθανασίας.

 ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΑΓΑΠΗΣ.

Φιάλη στο πέλαγος, πλανώμενος Οδυσσέας η αγάπη,

αποζητά, μάγεμα Κίρκης,

έρωτα αφοσίωσης,  έρωτα καταλαγής

στης Ιππόλυτης αντίκρισμα Θησέα,

στης Πηνελόπης κλώθισμα αργαλειού.

Σε ανεβοκατέβασμα κύματος,

απαντάς έρωτα ναρκισσισμού στης Ελένης το κοίταγμα,

έρωτα αρρωστημένο, μητροκτόνο, 

στης Μήδειας το ταραγμένο μυαλό

και ρωτιέσαι, αυτό είναι το ταξίδι;

Χωρίς απάντηση, συνεχίζεις,

ζητώντας να ειδείς μεταλλαγή

γενητήσιας αιμοσταλιάς Ουρανού,

σε αφρισμένο κύμα, σ΄αναδυόμενη Αφροδίτη,

εκεί στης Πάφος τα μέρη.

Περνάς διαβαίνεις δαντελωτές ακτές,

ονειρεμένα νησιά με γαλαζοπράσινους όρμους,

γιομάτους πατημασιές τουριστών,

που χαλνούν, με πρόσκαιρο ψεύτικο κάλεσμα,

τ΄όνειρο σου αγάπη.

Μα συ σφικτοκλεισμένη στο μπουκάλι περιπλάνησης

αναζητάς την απαντοχή σου,

πέρα από πλάνη πρόσκαιρων λόγων, ψευδών ματιών,

πέρα από πέταγμα αετού,

στης Άλκηστις ακούμπισμα,

όπου η αγάπη ξεφυλλίζει την αιωνιότητα.

Και όσο το ήθος αγάπης 

κρατάς ερμητικά άσβεστο, 

σε κίβδηλο Σειρήνων τραγούδι,

το φως της Ηούς δεν θ΄αργήσει να φανεί.

«ΑΤΙΤΛΟ» σύνθεση της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη