«ΜΑΥΡΟ ΡΟΔΟ - ΑΣΠΡΟ ΚΡΙΝΟ» της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

«Προσωπογραφία»

Ελαιογραφία της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

«Μαύρο ανθό» σ’ είπαν  πολλοί

κι εγώ «Λευκό μου κρίνο»,

που ανθίζει με τη χαραυγή

μες της καρδιάς  τον κήπο

κι εγώ ‘κει δίπλα ξαγρυπνώ

τις Άρπυιες να δροσίζω

με όλες τις γλύκες του ντουνιά

να τις εξευμενίζω. 

Σπλάχνο και τζιβαέρι μου,

στολίδι του σπιτιού μου,

δρόμους  ανοίγω να περνούν

οι φόβοι του μυαλού μου.

Κάνω ευχές και τάματα

μπροστά στο εικονοστάσι

ν’ ακούσουν οι Αρχάγγελοι

η μπόρα να περάσει.

Μαύρο μου ρόδο - σπάνιο

και ακριβό μου μύρο,

ξόρκια σκορπάω την αυγή

τη νύχτα φώτα  ανοίγω

κι από την βάνα της ψυχής

βγαίνουν θερμές οι ευχές μου

γιέ μου και τζιβαέρι μου,

κρίνε λευκέ κι ανθέ μου!

Απ’ τους βλαστούς της νιότης σου

λευκοί ανθοί  να ανθίζουν

να είναι οι καρποί σου ζουμεροί

την πλάση να ταΐζουν.

Κοντά στον κήπο σου που ανθεί 

να ‘ναι ο Αρχηγός των Πάντων

να σ’ ευλογεί ο Βασιλεύς

κι οι άγγελοι των Συμπάντων∙

να διώχνουν κάθε σύννεφο

κι όλες τις πλάνες σκέψεις

ρόδα και κρίνα απ’ τους αγρούς

της ζήσης, να συλλέξεις!!!

18 Μαΐου 2012

 

Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη 

           

 Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή: «ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ».  

                          

Τρία ποιήματα του Μιλτιάδη Ντόβα

ΓΕΛΑΣΤΕΣ   ΨΥΧΕΣ

Γυάλινες  ψυχές,  αιμάτινες  κηλίδες!

Ένας  ήλιος  που  αιμορραγεί,  ένα  φεγγάρι

που  αχνοφέγγει!

Επτά  άστρα,  ίδια  κεριά,  τρεμοσβήνουν

στο  μαύρο  σκοτάδι!

Τα  εικονίσματα  χαμογελούν,  τα  καντήλια

αναμμένα,  οι  ψυχές  φοβισμένες!

Ψυχές  φοβισμένες  και  μαζί  γελαστές!

Μια  αστραπή,  απάνω  απ’  το  καμπαναριό,

κι  οι  καμπάνες  σημαίνουν  ανάσταση!

Μιλτιάδης  Ντόβας

(Το  παρόν  ποίημα  συμπεριλαμβάνεται  στην  Ποιητική  Συλλογή  «Ανδρομέδα  Ένα»,  εκδόσεις  Δωδώνη,  2005).

 

ΑΥΛΑΙΑ

 

Άλλοι  γελούσαν,  άλλοι  έκλαιγαν,

όλος  ο  Κόσμος  μια  ζωή  δίχως 

παράθυρα  στις  άκρες!

Οι  φλόγες  της  καρδιάς  γελαστές 

ονειροπαγίδες  δίχως  Χθες  κι  Αύριο!

Η  φωνή  μας  υψώνεται  πάνω  απ’  τα 

σύννεφα  τα  αιμάτινα,  τα  σύννεφα 

που  βάφτηκαν  το  ερυθρό,  χαράματα 

και  νύχτες  περασμένες!

Δίχως  προφύλαξη,  φωτιές  ανάβουμε 

στις  σάπιες  ρίζες!

Με  χαμόγελο  κι  αντάμα  με  δάκρυ 

χαιρετούμε  τους  ήρωες!

Τα  όνειρα  παιδιά  παράτολμα,  μας 

ενθαρρύνουν  στις  ζωές  μας  δίχως 

τέλος! 

Κόκκινες  λάμψεις  μας  χαρίζουν  τη 

δικαίωση!

Τα  χάλκινα  μαχαίρια  περιμένουν  την 

αυλαία!

Μιλτιάδης  Ντόβας

(Το  παρόν  ποίημα  συμπεριλαμβάνεται  στην  Ποιητική  Ανθολογία  «Σύγχρονοι  Έλληνες  Δημιουργοί»  2008,  που  εξεδόθη  με  πρωτοβουλία  της  Πανελλήνιας  Ένωσης  Συνεργασίας  Νέων  Λογοτεχνών  και  των  εκδόσεων  Ωρίωνας).

ΥΠΟΓΕΙΟ

  

Ο  ήλιος  δύει,  το  σκοτάδι  σιμώνει,  το 

χρώμα  τ’  ουρανού  είναι  πορφυρό!

Το  ηλιοβασίλεμα  αθάνατη  φωτιά  στέλνει 

φιλιά  στην  Οικουμένη!

Ο  ουρανός  μετά  τη  μπόρα  ντύθηκε  το 

μανδύα  της  Ίριδας!

Επτά  χρώματα  και  έξι  λάμψεις!

Η  πλάση,  ο  ήλιος  κι  η  φωτιά  χαμογελούν!

Θαμπό  αντιφέγγισμα  της  ζήσης  στο  Θεό, 

αιμάτινες  σπονδές  στην  Αφροδίτη!

Κι  ο  Πλούτων  πράος  κι  αγαθός  περιμένει 

στο  υπόγειο!

Μιλτιάδης  Ντόβας

(Το  παρόν  ποίημα  συμπεριλαμβάνεται  στην  Ποιητική  Συλλογή  «Κραυγές»,  έκδοση  Πανελλήνιας  Ένωσης  Συνεργασίας  Νέων  Λογοτεχνών,  2006).

 

«ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΜΟΥ ΛΕΥΚΟ» της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

«KOΡΗ»
Προσωπογραφία και στίχοι της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη 

ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΜΟΥ ΛΕΥΚΟ

Λουλούδι μου λευκό,

γεννιέσαι απ’ τον αφρό

της θάλασσας το κύμα

Και κλέβω τον ανθό

στο πέτο τον φορώ

και προχωράω με βήμα.

Λουλούδι μου λευκό,

κάθομαι και κοιτώ

το πως στον ήλιο λάμπεις

Φόβο έχω πολύ

μην τύχει και καεί

το φύλλωμα που θάλλεις.

Λουλούδι μου λευκό,

στο σώμα φυλαχτό

κρατώ το άρωμά σου

Και κάνω σαν τρελός

όταν φονιάς εχθρός

ποθεί το άγγιγμά σου.

Λουλούδι μου λευκό,

χαρούμενο σκοπό

θέλω να πω σε σένα

Δροσιάς φιλιά ρουφώ

της γύρης το ποτό

προτού μ’ αφήσει η μέρα. 

18 Μαΐου 2012

Ένα παιδί από την Αφρική έγραψε....

 Ένα παιδί από την Αφρική έγραψε αυτό το ποίημα για τον ρατσισμό:

"Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος.

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ,
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος,
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος,
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι.

Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο..."

 (το ποίημα προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα το 2006).