Ευχαριστώ τη Ζαχαρούλα Γαϊτανάκη για την κριτική της στο νέο μου βιβλίο «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ», συλλογή διηγημάτων, εκδόσεις «Δόντι», 2018, στην προσωπική λογοτεχνική της σελίδα: https://zaharoulagaitanaki.wordpress.com

(*) Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη (ο σύζυγός της από Πουρναριά Γορτυνίας): «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ», συλλογή διηγημάτων, εκδόσεις «Δόντι», 2018. «Γέμισαν τις δεξαμενές του μυαλού Ψέματα και Υποκρισία. Μας πότισαν το φαρμάκι τους υποτιμώντας την ανθρώπινη λογική. Αντικρίσαμε εικόνες αποκρουστικές, ακούσαμε εξαθλιωμένα κηρύγματα. Βάπτισαν την κακογουστιά 

«Πρωτοπορία» και την αλήθεια «Πανάκεια». Ήλθε κι η Ανοχή προσποιούμενη την Υπομονή. Υπηρέτρια των γεγονότων χωρίς καμιά πρόθεση Αντίδρασης. Της ανοίξαμε την πόρτα. Χωρίς να το πολυσκεφτούμε της χτίσαμε βασιλικό θρόνο. Της βάλαμε  διαμαντένια τιάρα στα μαλλιά. Της δώσαμε δεσποτική ράβδο, της κρατήσαμε θέση στο ναό της ψυχής. Κι εμείς ρακένδυτοι ζητιάνοι  αξιών… Χωρίς ποτέ να χάσουμε τη γοητεία της Αλήθειας.» Το τρίτο βιβλίο (είχαν προηγηθεί το 2013 η ποιητική συλλογή «Τα ρόδα του χρόνου» και το 2016 το μυθιστόρημά της «Άλφες») της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη περιλαμβάνει μια ανθολόγηση ηθογραφικών διηγημάτων «μαζί με κάποια ποιητικά γραφήματα». Μερικοί τίτλοι: «Ο Θούριος του αδόκιμου ποιητή», «Αντιρρησίας της πίστεως», «Σαν παραμύθι», «Ο άλλος Έλληνας, «Κουβέντα με πικρό καφέ», «Αχίλλειος πτέρνα», «Το πρόσωπο της αναδουλειάς»… Η συγγραφέας είναι ένας άνθρωπος με πολλές ευαισθησίες, με ξεκάθαρη θέση για όσα συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας και γι’ αυτό θεωρεί πως «Κάθε πνευματικός άνθρωπος έχει χρέος να σφυρηλατήσει τις ψυχές των νέων ανθρώπων  με τη δύναμη του γραφτού    κι άγραφου λόγου αφυπνίζοντας τις ναρκωμένες συνειδήσεις. Να πέμψουν «Σήμα κινδύνου» πως ζούμε  «Σε χρόνο ανομβρίας» για να φυλάξουμε στη στάμνα όση περισσότερη μαγιά  για  τις γενεές που  θα έλθουν, για να μη λείψει ο σπόρος ο Ελληνικός.» «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» είναι μια συλλογή διηγημάτων με πολλούς πνευματικούς θησαυρούς, που σας καλεί να τους αποκαλύψετε.

ΠΕΘΥΜΙΑ

 Πεθυμιά 

Θα ‘θελα όλα τα ανοιξιάτικα κρινάκια 

στο φως να λάμπουν 

γιομάτα χάρη πάντοτε να χαμογελούν.

Να  ντύνονται τη ζωή

με  ενδύματα  αγάπης και συγουριάς.

Να ομορφαίνουν τις μέρες με χρώματα,

αρώματα και γλυκές φωνές.

Μια τέτοια άνοιξη περιμένω να ξημερώσει.

Να δω τον κόσμο μονοιασμένο, χαρούμενο,

χωρίς το φόβο του πολέμου. 

Να μη τυλιγόμαστε με την αστείρευτη λύπη 

που καθημερινά σκοτώνει.  

Να μη μας πνίγει  το άδικο

και όρθιοι  να μένουμε.

Τρίτη, 21 Αυγούστου  2018

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ 1ου ΤΕΥΧΟΥΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΟΣ

Αγαπητοί λογοτέχνες,

Θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε ως συμμετέχοντες του πρώτου τεύχους του λογοτεχνικού περιοδικού μας «Κέφαλος», το οποίο όμως εκδόθηκε σε ηλεκτρονική μόνο μορφή και όχι σε έντυπη λόγω προβλήματος, να συμμετάσχετε στο «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2019» του περιοδικού μας, το οποίο θα είναι μόνο έντυπο και θα εκδοθεί από τις Εκδόσεις Bookstars. Μπορείτε να συμμετάσχετε είτε με τα έργα που μας είχατε στείλει, είτε με νέα, πάντα όμως στις προδιαγραφές που έχουν οριστεί για το ημερολόγιο. Δεν υπάρχει κόστος έκδοσης από τους συμμετέχοντες -θα το αναλάβει το περιοδικό. Όταν εκδοθεί το ημερολόγιο όσοι από τους συμμετέχοντες θέλουν να το προμηθευτούν, θα μπορέσουν να το αγοράσουν είτε μέσω των βιβλιοπωλείων, είτε μέσω της ιστοσελίδας των Εκδόσεων. Αν συμμετάσχετε ενημερώστε μας με νέο μήνυμα στο email: kefalos.periodiko@gmail.com, έως τις 21 Οκτωβρίου 2018.

Ακολουθεί η πρόσκληση συμμετοχής για το ημερολόγιο, με πληροφορίες για τις προδιαγραφές που έχουν οριστεί για τα έργα που θα συμμετάσχουν και τον τρόπο υποβολής συμμετοχής. 

Πλούταρχος Πάστρας

Λογοτέχνης-Δημοσιογράφος-Εκδότης

& 

Αντωνία Σαμόλη

Ποιήτρια-Εκδότρια  

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 

 Το περιοδικό «Κέφαλος – Το Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς» προσκαλεί ποιητές και συγγραφείς να συμμετάσχουν στο έντυπο ημερολόγιο: «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2019», το οποίο θ’ αποτελείται από ποιήματα, διηγήματα και παραμύθια. Σκοπός είναι το εν λόγω ημερολόγιο να μας κάνει παρέα για έναν ολόκληρο χρόνο και να μας ταξιδέψει μέσα από τις σελίδες του στον κόσμο της λογοτεχνίας. 

Το «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2019» θα είναι έντυπο και μπορούν να συμμετάσχουν ποιητές και συγγραφείς από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, με ποιήματα, διηγήματα και παραμύθια. Το «ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2019»  του περιοδικού μας θα εκδοθεί μέσω του Εκδόσεων Bookstars. Δεν υπάρχει κόστος έκδοσης από τους συμμετέχοντες -θα το αναλάβει το περιοδικό. Όταν εκδοθεί το ημερολόγιο όσοι από τους συμμετέχοντες θέλουν να το προμηθευτούν, θα μπορέσουν να το κάνουν είτε μέσω των βιβλιοπωλείων, είτε μέσω της ιστοσελίδας των Εκδόσεων. 

ΥΠΟΒΟΛΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

1. Μπορείτε να συμμετάσχετε σε όποιο ή όποια από τα τρία είδη θέλετε: ποίηση, διήγημα και παραμύθι. 
2. ΠΟΙΗΣΗ: γίνονται δεκτά από 1 έως 5 ποιήματα, έως 30 στίχους το καθένα.
3. ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ: γίνονται δεκτά είτε 1 διήγημα έως 1.000 λέξεις, είτε 2 μικρά διηγήματα έως 500 λέξεις το καθένα.
4. ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ: γίνονται δεκτά είτε 1 παραμύθι έως 1.000 λέξεις, είτε 2 μικρά παραμύθια έως 500 λέξεις το καθένα.
5. ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν συμμετάσχετε είτε στις δύο, είτε και στις τρεις κατηγορίες, δε θα πρέπει ο αριθμός των έργων που θα μας στείλετε να ξεπερνούν τα 4.
6. Η ΥΠΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ θα  γίνεται μόνο μέσω email. Πιο συγκεκριμένα θα πρέπει να μας αποστείλετε στο email μας: kefalos.periodiko@gmail.com, τα έργα σας σε αρχείο word, με την ένδειξη:«Για το Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2019», μέχρι την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018. 

LINK ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ: https://kefalosperiodiko.blogspot.com/2018/08/2019.html

«Ο ΣΦΥΓΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Ο σφυγμός της ζωής

Μες στις γερτές θημωνιές με τα ψωμωμένα στάχια  ψηλάφισα πρώτη φορά το σφυγμό της ζωής∙  τα χρυσωμένα λάβαρα της βίωσης∙ τις ιδρωμένες   χούφτες. Καρποί γλυκοί της νιότης  οι ανθοί.  Σα  μελωμένο καλοκαίρι. Κάτω απ’ το στέρνο  του ουρανού έπλεξα  το δίχτυ μου για να ψαρέψω την καρδιά σου. Κι έπειτα  φάγαμε μαζί απ’ το καρπούζι που είχα φυλαγμένο στην πέτρινη βρύση.  Κι έτρεμα σαν πυγολαμπίδα καθώς αντανακλούσε   το χαμόγελο  σου πάνω μου. Με  αύρα καλοκαιρινή   είχες χτενίσει τα μαλλιά σου και μεθύσαμε απ’ τ’ άρωμα του γιασεμιού πίσω απ’ τη μάντρα.  Ήτανε καλοκαίρι,  θυμάμαι …Σαν τώρα! Κι  είχες βγάλει το λινό σου πουκάμισο να με σκεπάσεις…

Κι ύστερα, κάποια Κυριακή, χαράματα ξανασηκωθήκαμε, φορώντας την πούλια και τον αυγερινό στα στήθη μας. Πήραμε  το στρατί για τ’ αλώνι για να θηκιάσουμε τους κόπους μας. Από νωρίς ξεκινήσαμε να τραγουδούμε  κείνο το τραγούδι που  είχαμε μαθημένο πριν χρόνια. Τίποτε δεν είχε αλλάξει… Μόνο κάποιες βαθιές χαραματιές στα  κορμιά μας φανέρωναν πως είχαμε γειωθεί στο χώμα για  δεκάδες Ιούνηδες.

Με κοίταξες στα μάτια. «Να  τραγουδάς κάθε φορά που λιγώνονται οι δυνάμεις, να αναπτερώνεται το κορμί» μου  είπες κι εγώ έβγαλα το κεφαλομάντηλο   μου  να σκουπίσω τον ιδρώτα σου. Πιαστήκαμε χέρι χέρι μέχρι να φτάσουμε στην κορφή. Στην κορυφή, στο δικό μας αλώνι, είχαμε στήσει τη δική μας θημωνιά. Ζωθήκαμε τις αρματωσιές μας για μια ακόμη φορά. Λικνιστήκαμε σαν το άχυρο μέχρι που απέμεινε στις χούφτες μας καθάριος ο καρπός της δική μας  αγάπης.  Κι ήτανε καλοκαίρι, θυμάμαι… Σαν τώρα,  σαν χθες,  σαν πάντα! Χρόνια  μαζί στα ίδια λημέρια, στα ίδια αλώνια, στις ίδιες στάσεις σταθήκαμε. Και πάντα είχαμε φυλαγμένη μια στάμνα στην πέτρινη βρύση. Μέσα της είχαμε φυλακίσει το άρωμα του γιασεμιού και τη δροσιά της νιότης.

Στους λευκούς κροτάφους σου  βρήκε καταφύγιο η υπομονή. Για μια ακόμη φορά κερδίζει την καρδιά μου. Γνέφεις συγκαταβατικά πως δικαιώνεται η επιμονή να με έχεις στο πλάι σου. Κι είναι  μονίμως καλοκαίρι. Κι εγώ ακόμη  κάτω απ’ το στέρνο  του ουρανού απλώνω   τα δίχτυα  μου για να ψαρέψω την καρδιά σου!... Σύντροφο αιώνια    στο πλάι σου να με ‘χεις.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

(Αφιερωμένο στο σύζυγο μου   Ιωάννη) 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ", ΕΤΟΥΣ 2018!

Το Σωματείο Λόγου και Τέχνης “ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ”, που εδρεύει στην Κόρινθο, προκηρύσσει Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Διηγήματος και Παραμυθιού, ενηλίκων άνω των 18 ετών, για το έτος 2018.Τα έργα θα ταχυδρομηθούν το αργότερο έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2018(30/09/2018) (θα ληφθεί υπ’ όψη η σφραγίδα των ΕΛΤΑ), με απλή επιστολή και όχι συστημένη, στην Ταχυδρομική Δ/νση:Σωματείο Λόγου και Τέχνης “ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ” Ζευγολατιό Κορινθιας- 20 001 ΖΕΥΓΟΛΑΤΙΟ Υπ' όψη: κας Δήμητρας Τσεπεντζή 

Στοιχεία διαγωνισμού:

-Για το Διήγημα και το Παραμύθι τα έργα θα είναι ως είκοσι(20)δακτυλογραφημένες σελίδες.

-Οι υποψήφιοι θα αποστείλουν τα έργα τουςδακτυλογραφημένα, με γραμματοσειρά Times New Romanκαι μέγεθος 12, σε τέσσερα (4) αντίγραφα. Στα τέσσερα αντίγραφα θα χρησιμοποιήσουν ψευδώνυμο.

-Οι συμμετέχοντες θα αποστείλουν τα έργα τους σε δύο (2) φακέλους, ως εξής:

α) Στον έναν φάκελο, μεγέθους Α4, θα εσωκλείσουν τα τέσσερα (4) αντίγραφα του έργου τους (με το ψευδώνυμο) και εξωτερικά του φακέλου θα αναγράψουν μόνο το ψευδώνυμο και τη διεύθυνση του παραλήπτη.

β) Ο δεύτερος και μικρότερος φάκελος, εξωτερικά θα φέρει το ψευδώνυμο του συμμετέχοντος και εσωτερικά θα περιλαμβάνει σημείωμα με πλήρη στοιχεία του διαγωνιζόμενου: ονοματεπώνυμο, τίτλος έργου, ταχυδρομική διεύθυνση και ηλεκτρονική διεύθυνση(υποχρεωτική), τηλέφωνο επικοινωνίας(σταθερό ή κινητό). Ο δεύτερος φάκελος θα είναι κλεισμένος και θα τοποθετηθεί εντός του φακέλου Α4.

-Για τυχόν περισσότερες πληροφορίες, κάθε Πέμπτη και ώρες15:00 έως 16:00 στο τηλέφωνο: 6973939092

Σημείωση:

α) Θα ακυρωθούν όσες συμμετοχές δεν εκπληρώνουν έστω και έναν από τους όρους του διαγωνισμού.

β) Τα έργα θα κριθούν από Επιτροπή καταξιωμένων και επωνύμων λογοτεχνών.
γ) Τα Βραβεία θα απονεμηθούν στο πλαίσιο ειδικής τελετής βράβευσης, που θα πραγματοποιηθεί σε χώρο που θα επιλεγεί, για το σκοπό αυτό, στην Κόρινθο, τον μήνα Δεκέμβριο. Οι διακριθέντες θα ειδοποιηθούν έγκαιρα για την τελετή βράβευσης.
δ) Πληροφορίες για την πορεία του διαγωνισμού μπορείτε να βλέπετε στις διευθύνσεις:
http://alkionideskor.blogspot.com
https://www.facebook.com/alkionides.kor

Ένα εξαιρετικό βιβλίο «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» Της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη. Γράφει ο Βαχλαίος νομικός και συγγραφέας Γιώργος Ι. Μποτής.

 

Αγαπητή μου Μαρία,

Κατόρθωσα σήμερα να γράψω δύο λόγια για το πολύτιμο βιβλίο σου, που ανάρτησα στο facebook, το οποίο πραγματικά με έχει συγκινήσει.Είναι το καλύτερο πνευματικό σου κύημα. Εύχομαι να έχεις υγεία και να συνεχίζεις την πνευματική σου δημιουργία.

Με εξαιρετική τιμή και Αγάπη

Γιώργος Ι. Μποτής

        Ένα εξαιρετικό βιβλίο

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ

Της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη.

Η ταλαντούχος Ζωγράφος, Ποιήτρια και Συγγραφέας  Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη, συνεχίζοντας την συγγραφική της δραστηριότητα, κυκλοφόρησε ένα πολύτιμο, εύπεπτο και γευστικό στο νου και στην καρδιά βιβλίο για κάθε ηλικία με τον τίτλο «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ».

Η συγγραφέας με τον μεστό λογοτεχνικό της   λόγο, στον οποίο  διακρίνεται έντονα η προσωπική της εξομολόγηση και κρίση στα γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Είναι αποκαλυπτική, γιατί αφήνει λεύτερους τους κρουνούς του συναισθηματικού της κόσμου περιγράφοντας με γνησιότητα και πηγαία αλήθεια τα περιστατικά και τις καταστάσεις της προσωπικής της ζωής.

Πολύ με συγκίνησε το περιεχόμενο της γραφής της στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Γράμματα που δεν έστειλα ποτέ». Οι επιστολές αυτές απευθυνόμενες στον παππού της περιέχουν μια γνήσια εξομολόγηση προβληματισμού των εφηβικών της χρόνων. Τον πολύτιμο αυτό θησαυρό της η έφηβη τότε συγγραφέας τον θεωρούσε ιερό κειμήλιο, όπως και ήταν,  και τον έκρυβε στο εικόνισμα του σπιτιού της. Γράφει η ίδια: «Εκείνο, που κάνω, είναι να καταχωνιάζω τα γράμματά μου μέσα στο εικόνισμα με τα στέφανα της γιαγιάς. Φοβάμαι μη τα ανακαλύψει ο πατέρας μου και με πάρει για αλαφροϊσκιωτη. Μη μολογήσει πως ομιλώ με φαντάσματα και με κλείσει στην απομόνωση…».

Διαβάζοντας κάποιος το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει το μεγαλείο της προσωπικότητας της συγγραφέως και παράλληλα την γνήσια μορφή της Μάνας, που η γραφή της πασχίζει όχι μόνο να δώσει μηνύματα ζωής και προσανατολισμού  στα δικά της τρία παιδιά αλλά αγκαλιάζει όλα τα παιδιά του κόσμου και διατυπώνει την κραυγή της αγωνίας για λογαριασμό όλων των μανάδων  για την αυριανή κοινωνία,  που θα ζήσουν τα παιδιά μας.

Τέλος, το βιβλίο αυτό είναι ο καλύτερος σύντροφος για τις θερινές διακοπές μας.

4 Αυγούστου 2018

Γιώργος Ι. Μποτής.

«ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη. ΜΙΚΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ του βιβλίου από τον Γεράσιμο Μ. Λυμπεράτο

«ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη.

ΜΙΚΡΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ  του βιβλίου από τον Γεράσιμο Μ. Λυμπεράτο

Ο εκδοτικός οίκος «ΤΟ ΔΟΝΤΙ» παρουσίασε στο κοινό της Πάτρας και κατ επέκταση σ’ όλο το ελληνικό αναγνωστικό κοινό το νέο βιβλίο της Συγγραφέως, Ποιήτριας και Αθλήτριας  Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη, που φέρει τον τίτλο  «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ»

Πρόκειται για μια συλλογή 23 διηγημάτων  πλαισιωμένα μερικά από αυτά και με ποίηση που υποστηρίζουν θετικά τον βαθύτερο στοχασμό της συγγραφέως σ’ αυτή την συλλογή.
Στο σύνολό της η έκδοση αυτή αποτελεί ένα ελάχιστο μέτρο από το πλούσιο πνευματικό μόχθο της ελληνίδας πεζογράφου Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, και είναι ένα απλό δείγμα συμβολής της στην αναβάθμιση -  με βάση τα πιστεύω της- της πολιτιστικής ζωής του τόπου μας.

Είναι γεγονός πως ο αγώνας για την ζωή, την κοινωνική πρόοδο, τις αξίες ενός λαού και την πραγμάτωση ενός καλύτερου κόσμου κάθε ένας ξεχωριστά και πολλοί μαζί, μπορούν να την δουν από διαφορετική σκοπιά.

Αυτό δεν παύει όμως  να δίνουν  τον αγώνα συνειδητά, καθώς τα κακά σημάδια της σημερινής σύγχρονης  κοινωνίας, μας κάνουν να αγωνιάμε, να πονάμε και να μας κλείνουν όλες τις εξόδους για την αναζήτηση της αλήθειας, με την παραπληροφόρηση από τα ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αφού προσπαθούν να μας εγκλωβίσουν σε ένα ξενόφερτο και χωρίς ποιότητα τρόπο ζωής. «Η ξενόφερτη κουλτούρα, έκλεισε στο σεντούκι με δίχως ναφθαλίνη τα δικά μας έθιμα και καθώς κάνουμε «κουβέντα με πικρό καφέ» αντιλαμβανόμαστε την κατάντια μας…», μας λέει η συγγραφέας στον πρόλογό της.

Αν η συγγραφέας  ανήσυχη επιχειρεί επιστροφή στο χθες το κοντινό αλλά και το μακρύτερο δεν είναι γιατί θέλει να παραμείνει εκεί κατά την γνώμη μας. Αλλά για να φέρει στο φως  τις αξίες αυτές που σήμερα έχουν χαθεί ή το λιγότερο έχουν ξεθωριάσει.  Να υπενθυμίσει πως υπάρχουν έθιμα και παράδοση που δεν πρέπει να ξεχαστούν  επειδή κάποιοι το επιδιώκουν αυτό, αλλά να προστεθούν στο σημερινό γίγνεσθαι του λαού μας αποβάλλοντας το όποιο αρνητικό και μη ποιοτικό ξενόφερτο υποκατάστατο κουλτούρας∙
κι αυτό για να δικαιώσει από την μια όλους αυτούς τους γενναίους ανθρώπους που θυσιάστηκαν με τον ένα ή άλλο τρόπο για τον τόπο μας, για την δημιουργία  της κουλτούρα μας, την λαϊκή παράδοση, τα ήθη και τα έθιμά μας κι από την άλλη αυτή η κληρονομιά να γίνει κτήμα της σημερινής νεολαίας μας, που στην προκειμένη περίπτωση, μεγάλα κομμάτια αυτής παραπατούν  χάνοντας κάθε σχέση με την ιστορία μας ως βασική προϋπόθεση για την συνέχιση  και εξέλιξη του πολιτισμού μας.

«Το χρυσάφι της γης μας» είναι όλα όσα δίδαξαν οι ήρωες προγονοί μας. Η οικογένειά μας, τα παιδιά μας, οι συγγενείς, οι φίλοι, το χώμα μας, η γνώση και η ιστορία του τόπου μας: Είναι τα διαμαντικά μας…», μας αποκαλύπτει η συγγραφέας.

Η αισθητική των 23 διηγημάτων που αποτελούν το «ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» μας  αφήνει  πρώτιστα ένα θαρραλέο θαυμασμό  δεξιοτεχνίας γραφής κι ευαισθησίας.
Ο χειρισμός της γλώσσας εμπλουτισμένος και με δεκάδες λέξεις «ντοπιολαλιάς», υποβοηθούν στην νοηματική ανάγκη για ορθή ανάγνωση και μελέτη των κειμένων.
 Τα διηγήματα δεν σ’ αφήνουν μ’ ανοιχτό το στόμα όπως αυτά τα «εμπορικά», αλλά σου κεντρίζουν το ενδιαφέρον να κάνεις περισυλλογή, να πάρεις θέση έστω και αν σε κάποια από αυτά δεν  συμφωνείς. Κι εδώ ακριβώς είναι η αξία τους, προβληματίζουν.
Ακόμη θα λέγαμε πως τα πεζογραφήματα σε συνδυασμό με ποιητικές δημιουργίες της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη- κάτι που για 2^η φορά παρατηρούμε, μετά τις ΑΛΦΕΣ-αποτελούν είδος πρωτοποριακής και νεωτεριστικής γραφής.
Το κάθε ένα από αυτά τα 23 διηγήματα -του τώρα και του χθες- έχει την δική του λογοτεχνική αξία, που τα χαρακτηρίζει και η πρωτοτυπία, καθώς πολλά από αυτά δεν είναι επηρεασμένα από τα διάφορα λογοτεχνικά ρεύματα. Είναι άκρως αυθεντικά. Διακρίνονται μάλιστα για την γραφική τους οντότητα, τον διαχωρισμός τους  σε ένα ευρύ κύκλο θεμάτων χωρίς να αποσπώνται από το αρχικό συνολικό τους στόχο.

Τώρα, στις  επίκαιρες  κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές, εκτιμήσεις της συγγραφέα -παρ όλες τις ειλικρινείς προσπάθειές της να προβάλλει την σημερινή οικτρή πραγματικότητα-, πιστεύουμε πως απουσιάζει το ιδεολογικό υπόβαθρό της, που θα την βοηθούσε πιο βαθυστόχαστα να αξιοποιήσει την έντονη διαμαρτυρία της.  Δεν φταίει η τεχνολογία π.χ.  - λέμε εμείς- για όποια κακά συμβάντα αυτή  δημιουργεί,  αναδουλειά κλπ, αλλά η κακή χρήση της στο όνομα  της απληστίας και του οικ. κέρδους των λίγων.  «…Είναι γιατί φοβάμαι το αιμοβόρο θεριό που μπαίνει στο αλώνι κι αλωνίζει μόνο του φορτώνοντας τον ιδρώτα και τον κόπο μας καρπώνοντάς τα ως δικά του…».  Ούτε το «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» έχασε το νόημα του  αφού έδρασε αποφασιστικά στην συντριβή της δικτατορίας του 67 και κατεγράφει στην ιστορία ως σύνθημα αγώνα παντός εποχής για τις μέλλουσες γενιές μέχρι την πραγμάτωση, την αληθινή πραγμάτωση των ονείρων μας για μια πατρίδα εθνικά κυρίαρχη, της κοινωνικής προόδου, της αγάπης της ειρήνης  και της δικαιοσύνης, λέμε εμείς. Η Μαραθωνοδρόμος Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη, πρώτη και καλλίτερη ξέρει τι σημαίνει να μπαίνει κάποιος στον χορό  οποιουδήποτε αγώνα - μικρού ή μεγάλου, αθλητικού ή κοινωνικού- να ξεκινά, και  να τερματίζει. Ξέρει πως τόσο το ξεκίνημα όσο και ο τερματισμός απαιτούν αποφασιστικότητα. Εκείνο όμως που ξεχωρίζει είναι η ενδιάμεση απόσταση.

«Τα πρώτα χιλιόμετρα τα τρέχεις με το σώμα, τα τελευταία με την ψυχή…» μας λέει. 

Και «Οι λαγόνες τους άρχισαν να πονούν. Τα πέλματά τους πρήζονταν. Δάκτυλα, πέλματα, κνήμες, περόνες και μηροί, είχαν αναλάβει να μεταφέρουν όλο το φορτίο στο τέρμα. Άρχιζαν να πονούν και τα σπλάχνα τους. Ένιωθαν κι ένα μικρό μούδιασμα στα χέρια… Συμμεριζόντουσαν το ανθρώπινο τσούρμο που έτρεχε ξωπίσω τους μα ήταν καλά γειωμένοι στο χώμα κρατώντας γεμάτη αποσκευή την ψυχή τους. Έτρεχαν ασταμάτητα, αναζητώντας σε κάθε λεπτό κι ένα κομμάτι απ’ το πάζλ που συνέθετε το κορμί τους. ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΥΡΩΜΕΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΖΩΝΤΑΝΕΥΑΝ…».
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία κάθε αγώνα αθλητικού ή κοινωνικού. Η αναγέννηση κάθε στιγμή της Ελπίδας για τον τερματισμό, για την νίκη, που αυτή  δεν μετριέται   με όρους (εθνικιστικούς),  αλλά    στη βάση της  ευγενικής άμιλλας, της δημιουργίας,  του λαού μας , των λαών της  γης, αντί μιας νίκης  που στηρίζεται σε ένα βρώμικο κατακτητικό  ή εμπορικό πόλεμο.

Σ’ αυτό τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας 2018, «δρομείς από κάθε γωνιά του πλανήτη παρευρίσκονταν…».

«Μέσα σε εκείνο το πολυποίκιλτο λεφούσι ένιωσαν να τους τυλίγει μια υπερκόσμια ευλογία, μια ατλάντια δύναμη που γεννήθηκε και μεγάλωσε για να πραγματοποιήσει αυτό που πιότερο επιθυμούσαν». Αμήν λέμε εμείς.

«Και είδαν τις πέτρες να λάμπουν στο φως, αιώνες τώρα ντυμένες το στέμμα της δόξας. Πάνω στη σάρκα τους ριζωμένη παρέμενε η αρετή και η τόλμη, η ανδρεία και η θέληση για ευγενή αγώνα, για ειρήνη, για λευτεριά, για υπέρβαση και νίκη».

Από μας αγαπητή Μαρία τίποτε άλλο. Καλοτάξιδο- Καλοδιάβαστο το νέο σου βιβλίο, και συγχαρητήρια.

27 Ιουλίου 2018

Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ  του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ.

Το τραγούδι του θανάτου -πύρινη φωτιά, –

διαπερνούσε την βλογημένη γη της Αττικής.

Καμιά σταγόνα βροχής πανωθέ του

και μόνο αγέρας μανιακός το καθοδηγούσε,

με στόχο να καταστρέψει τον άνθρωπο κυκλώνοντάς  τον.

Ο αβάσταχτος πόνος δεν άργησε νά ‘ρθει.

Τα ουρλιαχτά, τρόμος κι ύστερα…

σάρκες καμένες, πνιγμοί , θρήνος παντού.

Τα σπίτια έτριζαν στις φλόγες.

Μπρός τους κρημνοί,  θάλασσα

και πίσω σάρωνε τα πάντα η φωτιά.

Οι θεοί και οι άγιοι

δεν το κούνησαν από τα εικονίσματά τους,

κι οι παπάδες δεν πρόλαβαν ούτε μια προσευχή να κάνουν.

Η μάνικα του πυροσβέστη λίγη για να σβύσει την φωτιά.

Η χλεύη ασάλευτη εκδικητική μετρούσε τα θυματά της.

Ποιος σκόρπισε την φρίκη του θανάτου;

Πως κάηκαν τόσες αθώες ψυχές

με τα μάτια ορθάνοιχτα  στις φλόγες;

Κραυγές απελπισίας απ’ ανθρώπους, ζώα.

Πως έτριζαν τα δέντρα στις ορέξεις της φωτιάς!

Τίποτε δεν απόμεινε. Όλα καρβουνο.

Καμένες φτερούγες πουλιών,

καμένες φτερούγες παιδιών στο πρώτο πέταμά τους.

Κι ότι  είχε απομήνει όλο κι όλο στους μελοθάνατους,

το τελευταίο  «σφιχταγκάλιασμά τους».

Αυτό το  τελευταίο τους

«ανθρώπινο σινιάλο» αγάπης, για την ιστορία,

λίγο πριν οι πύρηνες φλόγες τους ζηλέψουν,

τους μιμηθούν και σμίξουν  μαζί τους

σ αυτό το σφιχταγκάλιασμα του  θανάτου.

Απόγνωση.

Σε ένα πόλεμο, μια μάχη, μια καταδίκη,

μπορεί να προλάβεις να πείς «λευτεριά ή θάνατος.»

Μπορεί να πέσεις στο εκτελεστικό απόσπασμα

χωρίς μαντήλι στα μάτια,

να τραγουδάς σαν τον Μπελογιάννη

να νιώσεις την ύστατη στιγμή σαν ήρωας.

Μα εδώ κυκλωμένος στις φλόγες

που φάνταζαν σαν γιγάντιοι πύρινοι δράκοι,

τι να πείς και που να πάς;

Απόγνωση οριστική, θάνατος.

Από την μακρινή Αυστραλία,

συγνώμη Αττική για τις πληγές σου

που σήμερα σε καίνε φρικτά.

Συγνώμη για κάθε ανθρωπό σου  που αθελά σου στερήθηκες.

Συγνώμη γιατί σου άξιζε καλύτερη τύχη.

Συγνώμη που σ’ άφησαν απροστάτευτη.

Με σπαραγμό, νοερά,

κοντά στις γιαγιάδες, στους παπούδες,

στους γονείς και στα παιδάκια που κάηκαν ζωντανά.

Κοντά στις καμένες κούκλες των κοριτσιών

στα καμένα «ηρωϊκά» παιχνίδια των αγοριών.

Στα καμένα ποδήλατα που έχασαν το χρώμα τους

κόκκινο, κίτρινο, γαλάζιο,  βυσσινί,

κοντά στα σκελετωμένα αυτοκίνητα

της νιότης και των ερώτων,

κοντά στα χιλιάδες σπίτια της χαράς,  που ξαφνικά στοίχειωσαν,

εδώ κοντά στα αποκαΐδια των «γενναίων δέντρων»  που άφησαν οι φλόγες,

σ΄αυτό το απροσδόκητο ρημαδιό, ξαναρωτάμε;

Ποιος φταίει για τις σβησμένες φωνές των παιδιών;

Απαντήστε.

Για το φως μόνο.

Για να μη χάσει εκείνη την τρυφερωτητά του!

Για το ακριβό οξυγόνο που χάσαμε!

Για την δικαιοσύνη του ήλιου τη νοητή και μόνο,

ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ.

Η συγγραφέας Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά γράφει για τη συλλογή διηγημάτων« ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» της Μαρίας Κολοβού - Ρουμελιώτη

Ένα πολύ σημαντικό βιβλίο μου έστειλε η φίλη Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
Σε ένα βιβλίο 220 σελίδων η Μαρία μας δίνει 16 υπέροχα διηγήματα.

Δεν ήξερα τι να θαυμάσω. Τον υπέροχο λόγο τα άριστα Ελληνικά το πλούσιο λεξιλόγιο την πατρίδα που ξεπηδούσε μέσα από τον λόγο της;

Κάνει βουτιές η Μαρία στον χρόνο και τον τόπο. Πετάει με τα φτερά της φαντασίας και σταματάει όπου τα σημάδια είναι πολύ βαθειά.

Μας λέει η πολυβραβευμένη ποιήτρια, συγγραφέας, ζωγράφος:

«Οι ήρωές μου δεν παραιτήθηκαν ποτέ! Αναγνωρίζουν τα παλιά μονοπάτια. Ξέρουν να επιμένουν.  Να προχωρούν. Πλάι στις γκρεμισμένες χελιδονοφωλιές να παραστέκουν. Να μαζεύουν ένα- ένα τα θρυμματισμένα κομμάτια του σβολιασμένου πηλού…»

«Τώρα που ζω και πόνους ζώνομαι, καθώς η βια σφίγγει θηλιά στο λαιμό, λαχταρώ την Άνοιξη να ζωγραφίσω, να φορά χελιδονοφωλιές και κόκκινες παπαρούνες στα μαλλιά, να φωλιάσουν τα τρομαγμένα χελιδονοπερίστερα της Ειρήνης».

Σαν γιαγιά χαίρομαι που μου δόθηκε αυτό το βιβλίο να ξαναθυμηθώ να τραγουδήσω να κλάψω με τους ήρωες της Μαρίας. Αν ήμουν μικρομάνα θα ήθελα να έχω το βιβλίο να τα διαβάζω στα παιδιά μου. Αν ήμουν παιδί στην εφηβεία θα ήθελα να το κρατάω στα χέρια μου τσαλαβουτώντας στο όνειρο, να μεταλαμβάνω πατρίδα. Και είναι τόσο προσεγμένο το βιβλίο, τόσο ωραίο το εξώφυλλο, το χαρτί θαυμάσιο.
Εδώ φαίνεται και ο εκδότης της Μαρίας «Το Δόντι».

10 Ιουλίου 2018

Αλεξάνδρα Παυλίδου Θωμά