ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΈΝΑ ΠΟΤΑΜΙ του Ινδού ποιητη Achyot Kumar Borah
(Μετάφραση στα Ελληνικά: Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη )
Μια ζωντανή πέτρα
είπε στον ρέοντα ποταμό:
Σε ρώτησα ποτέ
γιατί, ραγίζοντας την καρδιά μου,
τρέχεις βιαστικά προς τη θάλασσα;
Από σκληρό σε σκληρότερο
έχω διαμορφώσει τον εαυτό μου,
κι όμως στο άγγιγμά σου
σπάω ξανά και ξανά.
Κάθε φορά που με κάνεις να συνειδητοποιώ
Δεν είμαι τίποτα άλλο
από μια χούφτα κενό
τυλιγμένο στην άμμο.
Για μια παλάμη γεμάτη από το άγγιγμά σου
κουβαλάω μια ατελείωτη δίψα.
Θρυμματίζομαι, καταρρέω, απολαμβάνω.
Με κάθε χτύπημα,
μαργαριτάρια γέλιου
σκορπίζονται και λάμπουν!
Ένα χτύπημα στο στήθος,
σπάζοντας το θώρακα,
σπάζοντας το στέρνο ,
προσφέροντας στο στήθος...
Τι απερίγραπτη λαχτάρα είναι αυτή!
Είτε το ξέρεις είτε όχι,
η ιστορία σου και η δική μου
είναι υφασμένες από την ίδια αγάπη.
Η αγάπη σου είναι η απεραντοσύνη
μιας μακρινής θάλασσας.
Η αγάπη μου
είναι το ατελείωτο ταξίδι σου.
A LINING STONE AND A RINER by Achyot Kumar Borah
Country: India
A living stone
said to the flowing river—
Did I ever ask you
why,
breakig my heart,
you rush away toward the sea?
From hard to harder
I have shaped myself,
yet at your touch
I break again and again.
Each time you make me realize
I am nothing
but a fistful of emptiness
wrapped in sand.
For a palmful of your touch
I carry an endless thirst.
I crumble, I collapse, I delight—
with every blow,
pearls of laughter
scatter and shine.
Chest to the blow,
breaking the chest,
breaking the chest,
offering the chest—
what a nameless yearning this is.
Whether you know it or not,
your story and mine
are woven from the same love.
Your love is the vastness
of a distant sea.
My love
is your unending journey.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου