.jpg)
ΟΝΕΙΡΑ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥΣ Μια λογοτεχνική και υπαρξιακή ανάγνωση του ποιήματος “ΞΕΡΙΖΩΜΈΝΑ ΌΝΕΙΡΑ (Uprooted Dreams)” της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη (Ελλάδα) Από: Rizal Tanjung Rizal Tanjung
Όταν τα Όνειρα Δεν Φυτρώνουν Πλέον στη Γη
Το ποίημα ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ—(Uprooted Dreams)—της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη είναι ένας παρατεταμένος θρήνος για έναν μικρό πολιτισμό που σβήστηκε από την αμέλεια της ιστορίας. Δεν είναι ένα ποίημα για όνειρα που αποτυγχάνουν, αλλά για όνειρα που δεν αφέθηκαν ποτέ να ριζώσουν. Σε αυτό το ποίημα, τα όνειρα δεν πεθαίνουν από την ηλικία. σκοτώνονται από τη βία, τον εκτοπισμό, την ιστορική φυλάκιση και την προδοσία του ίδιου του χρόνου.
Αυτό το ποίημα στέκεται ανάμεσα στον ουρανό και τον τάφο, ανάμεσα στους γαλαξίες και το κρύο χώμα, ανάμεσα στην παιδική ηλικία και τον θάνατο. Είναι μια καθυστερημένη προσευχή, ένας θαμμένος ψαλμός και ένα στέμμα που δεν φορέθηκε ποτέ.
---
«Απόψε, το Πρωτοπόρο Νου δεν αναπαύθηκε»
(Απόψε, δεν ησύχασε ο Σκαπανέας Νους)
Αυτός ο εναρκτήριος στίχος χρησιμεύει ως η κοσμική πύλη του ποιήματος. Πρωτοπόρος Νους—Σκαπανέας Νους—κυριολεκτικά σημαίνει το σκάψιμο του νου, η ανασκαφή της συνείδησης, ένα νου που διεισδύει τόσο στη γη όσο και στον ουρανό.
Αυτό δεν είναι ένα ήρεμο νου. Είναι μια συνείδηση που διαταράσσεται από την ιστορία, ένα νους που δεν μπορεί να κοιμηθεί κάτω από το βάρος του αίματος και της μνήμης. Είναι η ανθρώπινη διάνοια που αναγκάζεται να αναλάβει τον ρόλο ενός αρχαιολόγου τραύματος—που ανασκάπτει όχι αντικείμενα, αλλά θαμμένες κραυγές.
Η νύχτα γίνεται σύμβολο βαθύτερης στοχασμού, όταν η συνείδηση δεν προστατεύεται πλέον από το φως της ημέρας, και παλιές πληγές αναδύονται σαν ανήσυχα πνεύματα που αρνούνται τη σιωπή.
---
«Με το τρυπάνι, άνοιξε αυλάκια στους Γαλαξίες του Ουρανού»
(Με το τρυπάνι, άνοιξε αυλάκια στους Γαλαξίες του Ουρανού)
Εδώ, το ποίημα πηδάει από τη γη στον ουρανό. Το τρυπάνι — ένα βιομηχανικό όργανο, ένα εργαλείο σύγχρονης βίας — χρησιμοποιείται για να τραυματίσει τους γαλαξίες. Ο ουρανός δεν είναι πλέον ιερός. τρυπιέται, τεμαχίζεται, παραβιάζεται σαν αποικισμένη γη.
Αυτή είναι μια ισχυρή μεταφορά για το πώς ο ανθρώπινος πολιτισμός αντιμετωπίζει τον κόσμο όπως ακριβώς αντιμετωπίζει τη γη και τα άλλα ανθρώπινα όντα: ως αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Ωστόσο, αυτή η πράξη γεώτρησης δεν εκτελείται για χρυσό ή πετρέλαιο, αλλά για κάτι απείρως πιο εύθραυστο:
---
«ώστε τα όνειρα της παιδικής μου ηλικίας να μπορούν να τρέξουν…»
Τα όνειρα της παιδικής ηλικίας - σύμβολα αθωότητας, ελπίδας και ενός άφθαρτου μέλλοντος - πρέπει να φύγουν. Το ρήμα τρέχω υπονοεί διαφυγή, όχι ανάπτυξη.
Αυτό σημαίνει ότι η παιδική ηλικία σε αυτό το ποίημα δεν είναι ποτέ ασφαλής. Την κυνηγά η ιστορία, η βία, η ιδεολογία, ο πόλεμος και η εξορία. Τα όνειρα δεν μεγαλώνουν. τρέχουν για επιβίωση.
---
«Το αίμα των σκοτωμένων ούρλιαξε και με ξύπνησε»
(Ούρλιαζε το αίμα των σκοτωμένων και με ξυπνούσε)
Αυτή είναι μια από τις πιο βάναυσες και ιερές γραμμές του ποιήματος.
Δεν ουρλιάζουν οι νεκροί — αλλά το αίμα τους. Το αίμα γίνεται ένα ζωντανό υποκείμενο, προικισμένο με φωνή, απαιτητική συνείδηση. Εδώ, το αίμα είναι υγρή μνήμη, ένα κόκκινο αρχείο που δεν μπορεί να λογοκριθεί.
Το ποίημα αρνείται να ξεχάσει. Αρνείται τον ύπνο. Αρνείται την ψευδή συμφιλίωση. Η συνείδηση ξυπνά από κραυγές που η επίσημη ιστορία δεν ακούει ποτέ.
---
«Ακούστηκαν ψαλμοί από τις φυλακισμένες αναμνήσεις τους»
(Ψαλμοί ακούγονταν απ' τα φυλακισμένα μνήματά τους)
Εδώ, το ποίημα μεταμορφώνεται σε λειτουργία.
Οι ψαλμοί —ιερές ψαλμωδίες και προσευχές— δεν αναδύονται από εκκλησίες, αλλά από φυλακισμένους τάφους. Οι μνήμες των θυμάτων δεν είναι απλώς νεκρές. Είναι φυλακισμένες, φιμωμένες από την εξουσία, σίγασες από την πολιτική, σβησμένες από γενιές.
Ωστόσο, η προσευχή βρίσκει πάντα ένα πέρασμα. Από σιωπηλές τρύπες, από αλυσοδεμένες μνήμες, αναδύεται ένα τραγούδι που δεν μπορεί να σωπάσει.
---
«Έσπασαν τα δεσμά και δραπέτευσαν, αγγίζοντας τα αστέρια!»
Αυτή είναι μια στιγμή μεταφυσικής απελευθέρωσης.
Οι νεκροί απελευθερώνονται — όχι από τον θάνατο, αλλά από τη λήθη. Αγγίζουν τα αστέρια, σύμβολα της αιωνιότητας, της κοσμικής δικαιοσύνης και της μνήμης πέρα από τον χρόνο.
Το ποίημα ισχυρίζεται: Όσοι πεθαίνουν σωματικά μπορεί να ζουν ακόμα κοσμικά — αν η μνήμη τους δεν θαφτεί.
---
«Ήταν κρύο κάτω από το έδαφος!»
(Έκανε κρύο κάτω απ’ το χώμα!)
Αυτή η απλή πρόταση είναι μια κραυγή ανθρωπιάς.
Το κρύο δεν είναι απλώς η θερμοκρασία, αλλά η απουσία ιστορικής ζεστασιάς, η έλλειψη αναγνώρισης, η απουσία συλλογικής αγάπης. Το έδαφος γίνεται το τελικό σύμβολο της εξορίας - ένας τόπος όπου τα σώματα απορρίπτονται χωρίς τελετουργικό, χωρίς ονόματα.
---
«Κόβω δάφνες για να τα στεφανώσω!»
(Έκοψα δάφνες για να τα στεφανώσω!)
Η δάφνη είναι σύμβολο νίκης, τιμής και αθανασίας στην ελληνική παράδοση. Η ποιήτρια την κόβει η ίδια - μια προσωπική πράξη, όχι θεσμική.
Επειδή το κράτος δεν δίνει στέμμα,
η ιστορία δεν στήνει μνημείο,
η ποίηση αναλαμβάνει ηθική ευθύνη.
Το ποίημα γίνεται μια εναλλακτική νεκρική τελετή, ένα στέμμα για όσους δεν στεφανώθηκαν ποτέ.
«Τέλος πάντων, μια ολόκληρη ζωή, ξεριζωμένοι και χωρίς στέμμα ήταν!»
(Έτσι κι αλλιώς, ολόκληρη ζωή, ξεριζωμένα και αστεφάνωτα, ήταν!)
Αυτό είναι ένα τραγικό αλλά ειλικρινές συμπέρασμα.
Ολόκληρες οι ζωές τους ξεριζώθηκαν - από τη γη, από το σπίτι, από την ιστορία, από την αξιοπρέπεια. Το στέμμα είναι ένα μικρό σύμβολο για μια αδικία πολύ μεγάλη για να διορθωθεί.
Το ποίημα δεν προσφέρει ψεύτικη παρηγοριά. Προσφέρει μαρτυρία.
---
Ποίηση ως το τελευταίο έδαφος για τα όνειρα
Το "Ξεριζωμένα όνειρα" είναι ένα ποίημα για όσους δεν τους δόθηκε ποτέ τόπος να αναπτυχθούν. Για όνειρα που ξεριζώθηκαν πριν προλάβουν να ανθίσουν. Για ζωές που έζησαν και χάθηκαν χωρίς στέμματα.
Και όμως, ακριβώς εδώ το ποίημα γίνεται νέο έδαφος: το έδαφος της γλώσσας,
το έδαφος της μνήμης,
το έδαφος της αντίστασης.
Όσο διαβάζεται το ποίημα,
όσο μιλάει ακόμα το αίμα,
όσο τα όνειρα συνεχίζουν να διατρέχουν τους γαλαξίες της γλώσσας—
οι ξεριζωμένοι δεν είναι εντελώς νεκροί.
---
Δυτική Σουμάτρα, Ινδονησία — 2026
24 Ιανουαρίου 2026
Ο Rizal Tanjung είναι καλλιτέχνης και πολιτιστική προσωπικότητα που γεννήθηκε στην Παντάνγκ στις 5 Φεβρουαρίου 1959 και έχει αφιερώσει τη ζωή του στις τέχνες από το 1975. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ινδονησιακή Σχολή Καλών Τεχνών (SSRI) στην Παντάνγκ και συνέχισε το καλλιτεχνικό του ταξίδι ιδρύοντας το Teater Moeka το 1979, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε Old Track Teater το 2004. Ως κεντρική προσωπικότητα στην ανάπτυξη των τεχνών στη Δυτική Σουμάτρα, έχει σκηνοθετήσει 63 θεατρικές παραγωγές σε διάφορες περιοχές της Ινδονησίας. Εκτός από το έργο του στο θέατρο, είναι ενεργός συγγραφέας, του οποίου τα έργα έχουν δημοσιευτεί τόσο σε τοπικά όσο και σε εθνικά έντυπα μέσα. Τα γραπτά του εκτείνονται σε θεατρικά έργα, διηγήματα, σειριοποιημένες ιστορίες, ποίηση, πολιτιστικά άρθρα και άρθρα για την ανάπτυξη παραδοσιακών, μοντέρνων και σύγχρονων τεχνών. Μεταξύ των αξιοσημείωτων έργων του είναι τα Sandiwara Sandiwara, Minus I, Melody, Kaco Batuang, Harimau Agam di Negeri Cina, The Maninjau Lake Origins Trilogy και Ruang Hampa. Στον τομέα των πολιτιστικών οργανισμών, ο Rizal Tanjung έχει διατελέσει Πρόεδρος του Teater Moeka Padang, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Τέχνης Old Track, Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Sekapur Sirih και Πρόεδρος του Φόρουμ Παραδοσιακής Επικοινωνίας Μέσων (FK-METRA) στην Παντάνγκ. Υπήρξε επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συμβουλίου Τεχνών της Δυτικής Σουμάτρας και του Συμβουλίου Τεχνών της Παντάνγκ, και συμμετείχε ενεργά στο Lembaga Bumi Kebudayaan (Ινστιτούτο για τον Πολιτισμό της Γης). Η συμβολή του εκτείνεται πέρα από τη θεατρική σκηνή, σε ρόλους ως παρατηρητής, μέλος κριτικής επιτροπής, ομιλητής και επιμελητής για διάφορα κυβερνητικά ιδρύματα, όπως το Υπουργείο Τουρισμού, το Υπουργείο Παιδείας, το Υπουργείο Πολιτισμού, το Υπουργείο Επικοινωνίας και Πληροφόρησης, το Πολιτιστικό Πάρκο UPTD και πολλά πανεπιστήμια σε όλη τη Δυτική Σουμάτρα. Έχει επίσης διατελέσει επιμελητής στο Κέντρο Διατήρησης Πολιτιστικής Κληρονομιάς (BPK), υπογραμμίζοντας τη βαθιά του συμμετοχή στη διατήρηση και καλλιέργεια του τοπικού πολιτισμού. Η αφοσίωση και η συνέπεια του Rizal Tanjung τον έχουν καθιερώσει ως μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες στο πολιτιστικό και καλλιτεχνικό τοπίο της Δυτικής Σουμάτρας, υποστηρίζοντας επίμονα τη συνέχεια της παράδοσης μέσω δημιουργικών έργων και πολιτιστικής σκέψης.
DREAMS UPROOTED FROM THEIR SOIL
A Literary and Existential Reading of the Poem
“ΞΕΡΙΖΩΜΈΝΑ ΌΝΕΙΡΑ (Uprooted Dreams)”
by Maria Kolovou Roumelioti (Greece)
By: Rizal Tanjung
---
When Dreams No Longer Grow in the Earth
The poem ΞΕΡΙΖΩΜΈΝΑ ΌΝΕΙΡΑ—Uprooted Dreams—by Maria Kolovou Roumelioti is a prolonged lament of a small civilization erased by history’s negligence. It is not a poem about dreams that fail, but about dreams that were never allowed to take root. In this poem, dreams do not die of age; they are killed by violence, displacement, historical imprisonment, and the betrayal of time itself.
This poem stands between sky and grave, between galaxies and cold soil, between childhood and death. It is a delayed prayer, a buried psalm, and a crown that was never worn.
---
“Tonight, the Pioneer Mind did not rest”
(Απόψε, δεν ησύχασε ο Σκαπανέας Νους)
This opening line serves as the poem’s cosmic gateway. Pioneer Mind—Σκαπανέας Νους—literally means the digging mind, the excavating consciousness, a mind that penetrates both earth and sky.
This is not a tranquil mind. It is a consciousness disturbed by history, a mind unable to sleep under the weight of blood and memory. It is the human intellect forced into the role of an archaeologist of trauma—excavating not artifacts, but buried screams.
Night becomes a symbol of deepest reflection, when consciousness is no longer protected by daylight, and old wounds rise like restless spirits refusing silence.
---
“With the drill, he opened grooves in the Galaxies of the Sky”
(Με το τρυπάνι άνοιγε αυλάκια στους Γαλαξίες του Ουρανού)
Here, the poem leaps from earth to heaven. The drill—an industrial instrument, a tool of modern violence—is used to wound the galaxies. The sky is no longer sacred; it is drilled, sliced, violated like colonized land.
This is a powerful metaphor for how human civilization treats the cosmos just as it treats the earth and other human beings: as an object of exploitation.
Yet this act of drilling is not performed for gold or oil, but for something infinitely more fragile:
---
“so that the dreams of my childhood could run…”
(να τρέχουν τα όνειρα των παιδικών μου χρόνων)
The dreams of childhood—symbols of innocence, hope, and an uncorrupted future—must flee. The verb run (τρέχουν) implies escape, not growth.
This means that childhood in this poem is never safe. It is hunted by history, violence, ideology, war, and exile. Dreams do not grow; they run for survival.
---
“The blood of the slain screamed and woke me up”
(Ούρλιαζε το αίμα των σκοτωμένων και με ξυπνούσε)
This is one of the poem’s most brutal and sacred lines.
It is not the dead who scream—but their blood. Blood becomes a living subject, endowed with voice, demanding consciousness. Here, blood is liquid memory, a red archive that cannot be censored.
The poem refuses forgetting. It refuses sleep. It refuses false reconciliation. Consciousness is awakened by screams that official history never hears.
---
“Psalms could be heard from their imprisoned memories”
(Ψαλμοί ακούγονταν απ' τα φυλακισμένα μνήματά τους)
Here, the poem transforms into liturgy.
Psalms—sacred chants and prayers—do not emerge from churches, but from imprisoned graves. The memories of the victims are not merely dead; they are incarcerated, silenced by power, muted by politics, erased by generations.
Yet prayer always finds a passage. From silent pits, from chained memories, rises a song that cannot be silenced.
---
“They broke the bonds and escaped, touching the stars!”
(Έσπασαν τα δεσμά και δραπέτευσαν αγγίζοντας τ' άστρα)
This is a moment of metaphysical liberation.
The dead free themselves—not from death, but from oblivion. They touch the stars, symbols of eternity, cosmic justice, and memory beyond time.
The poem asserts: Those who die physically may still live cosmically—if their memory is not buried.
---
“It was cold under the ground!”
(Έκανε κρύο κάτω απ' το χώμα!)
This simple sentence is a cry of humanity.
Cold is not merely temperature, but the absence of historical warmth, the lack of recognition, the absence of collective love. The ground becomes the final symbol of exile—a place where bodies are discarded without ritual, without names.
---
“I cut laurels to crown them!”
(Έκοψα δάφνες για να τα στεφανώσω!)
Laurel is a symbol of victory, honor, and immortality in Greek tradition. The poet cuts it herself—an intimate act, not an institutional one.
Because the state gives no crown,
history erects no monument,
poetry assumes ethical responsibility.
The poem becomes an alternative funeral rite, a crown for those never crowned.
---
“Anyway, a whole life, uprooted and uncrowned they was!”
(Έτσι κι αλλιώς, ολόκληρη ζωή, ξεριζωμένα και αστεφάνωτα, ήταν!)
This is a tragic yet honest conclusion.
Their entire lives were uprooted—from land, from home, from history, from dignity. The crown is a small symbol for an injustice too vast to be repaired.
The poem does not offer false consolation. It offers testimony.
---
Poetry as the Last Soil for Dreams
Uprooted Dreams is a poem for those never given a place to grow. For dreams torn out before they could bloom. For lives lived and lost without crowns.
And yet, it is precisely here that the poem becomes new soil: the soil of language,
the soil of memory,
the soil of resistance.
As long as the poem is read,
as long as blood still speaks,
as long as dreams continue to run through the galaxies of language—
the uprooted are not entirely dead.
---
West Sumatra, Indonesia — 2026
Bionarrative Rizal Tanjung is an artist and cultural figure born in Padang on February 5, 1959, who has dedicated his life to the arts since 1975. He pursued his education at the Indonesian School of Fine Arts (SSRI) in Padang and has continued his artistic journey by founding Teater Moeka in 1979, which later transformed into Old Track Teater in 2004. As a pivotal figure in the development of the arts in West Sumatra, he has directed 63 theatrical productions in various regions of Indonesia. In addition to his work in theater, he is an active writer whose works have appeared in both local and national print media. His writings span stage plays, short stories, serialized fiction, poetry, cultural articles, and papers on the development of traditional, modern, and contemporary arts. Among his notable works are Sandiwara Sandiwara, Minus I, Melody, Kaco Batuang, Harimau Agam di Negeri Cina, The Maninjau Lake Origins Trilogy, and Ruang Hampa. In the realm of cultural organizations, Rizal Tanjung has served as Chair of Teater Moeka Padang, Chair of the Old Track Art Institute, Chair of the Sekapur Sirih Educational Institution, and Chair of the Traditional Media Communication Forum (FK-METRA) in Padang. He has also been a board member of the West Sumatra Arts Council and the Padang Arts Council, and has been actively involved in Lembaga Bumi Kebudayaan (The Institute for Earth Culture). His contributions extend beyond the theater stage to roles as an observer, jury member, speaker, and curator for various governmental institutions such as the Department of Tourism, Department of Education, Department of Culture, Department of Communication and Information, UPTD Cultural Park, and several universities across West Sumatra. He has also served as a curator at the Cultural Heritage Preservation Center (BPK), underscoring his deep involvement in preserving and nurturing local culture. Rizal Tanjung’s dedication and consistency have established him as one of the leading figures in the cultural and artistic landscape of West Sumatra, persistently advocating for the continuity of tradition through creative works and cultural thought.Μήνυμα στους Rizal Tanjung
-----
ΞΕΡΙΖΩΜΈΝΑ ΌΝΕΙΡΑ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Απόψε, δεν ησύχασε ο Σκαπανέας Νους.
Με το τρυπάνι άνοιγε αυλάκια στους Γαλαξίες του Ουρανού
να τρέχουν τα όνειρα των παιδικών μου χρόνων....
Ούρλιαζε το αίμα των σκοτωμένων και με ξυπνούσε.
Ψαλμοί ακούγονταν απ' τα φυλακισμένα μνήματά τους...
Έσπασαν τα δεσμά και δραπέτευσαν αγγίζοντας τ' άστρα!....
Έκανε κρύο κάτω απ' το χώμα!....
Έκοψα δάφνες για να τα στεφανώσω!....
Έτσι κι αλλιώς, ολόκληρη ζωή, ξεριζωμένα και αστεφάνωτα, ήταν !...
UPROOTED DREAMS by Maria Kolovou Roumelioti – GREECE
Tonight, the Pioneer Mind did not rest.
With the drill, he opened grooves in the Galaxies of the Sky
so that the dreams of my childhood could run....
The blood of the slain screamed and woke me up.
Psalms could be heard from their imprisoned memories...
They broke the bonds and escaped, touching the stars!...
It was cold under the ground!...
I cut laurels to crown them!...
Anyway, a whole life, uprooted and uncrowned they was!...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου