Πάνω σ' αυτό το πύρινο αλώνι
Χορεύει ο άνεμος μαζί με τη φωτιά
Ο Σαλπιγκτής τη σάλπιγγα υψώνει
Στο προσκλητήριο ξυπνάνε τα θεριά!
Θεοί κακόβουλοι λιθάρια ξεριζώνουν
Από τις φλέβες αδειάζουν την ιχώρ
Στον Κάτω Κόσμο τον Κέρβερο σελώνουν
Οχιές και δράκοι γεμίζουν το κενό!...
Δαιμόνων γέννες ανοίξανε τις Πύλες
Και το κακό σκορπίστηκε στη γη
Συλήθηκαν των Ιερών οι Κρύπτες
Κι αφόρμισε του Κόσμου η πληγή....
Δαήμων Νους τον Πήγασο σελώνει
Πάνω σε φλόγες βαπτίζει το καινό
Μέσα απ' το Χάος το βλέμμα ανασηκώνει
Ψυχή αφήνει... Θυσία σε βωμό !...
Σπίθα του Νου σε κάστρο γκρεμισμένο
Αναμετριέται με στάχτες και καπνούς
Μα μες τη στάχτη, κάρβουνο φυλαγμένο,
Το δρόμο δείχνει για νέους Ουρανούς!
ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ:
Logos in Flames στην Ελληνική Ποιητική Φιλοσοφία
Από: Rizal Tanjung
( Μια Φιλοσοφική και Ποιητική
ανάλυση του ποιήματος «ΠΥΡΙΓΟΝΟΣ ΝΟΥΣ» της
Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη από τον
Rizal
Tanjung - Καλλιτέχνης και πολιτιστική προσωπικότητα
που γεννήθηκε στην Παντάνγκ της Ινδονησίας κι έχει αφιερώσει τη ζωή του στις Τέχνες
και στον Πολιτισμό από το 1975.)
Η Φωτιά ως Γλώσσα της Σκέψης
Στην ελληνική φιλοσοφία, η φωτιά δεν είναι ποτέ απλώς ένα
στοιχείο.
Η φωτιά είναι ο Λόγος σε κίνηση - η νοητική αρχή του κόσμου,
ανήσυχη, μεταμορφωτική και ανελέητη προς τη στασιμότητα. Όταν η Μαρία Κολοβού
Ρουμελιώτη τιτλοφορεί το ποίημά της Φωτιά του Νου, δεν προσφέρει μια εικόνα.
Επικαλείται μια ολόκληρη φιλοσοφική γενεαλογία, από τον Ηράκλειτο στον Πλωτίνο,
από την τραγική χορωδία στη μεταφυσική άνοδο.
Αυτό το ποίημα δεν είναι μια αφήγηση γεγονότων. Είναι μια
κοσμική λειτουργία, μια μεταφυσική τραγωδία στην οποία ο κόσμος καίγεται, οι
θεοί αδειάζουν από τη θεϊκότητά τους και η ίδια η σκέψη πρέπει να περάσει μέσα
από τη φωτιά για να παραμείνει αληθινή.
Ως ποιήτρια και ζωγράφος με ρίζες στην ελληνική φιλοσοφία, η
Ρουμελιώτη γράφει σαν δημιουργός φιλοσοφικών εικόνων. Κάθε στίχος είναι μια
πινελιά φλόγας. Κάθε μύθος, ένα εννοιολογικό χρώμα. Κάθε μεταφορά, μια κίνηση
σκέψης στον καμβά της ύπαρξης.
---
Το Πύρινο Αλώνι: Ο Κόσμος ως Τραγική Αρένα
Πάνω
σ’ αυτό το πύρινο αλώνι
Χορεύει
ο άνεμος μαζί με τη φωτιά
> Σ’ αυτό το πύρινο αλώνι
Ο άνεμος χορεύει με τη φωτιά
Το αλώνι είναι μια από τις παλαιότερες ελληνικές μεταφορές
κρίσης και διάκρισης: ο τόπος όπου το σιτάρι διαχωρίζεται από την ήρα.
Φιλοσοφικά, υποδηλώνει μια κρίση ύπαρξης, μια στιγμή που η ουσία πρέπει να
διακριθεί από την ψευδαίσθηση.
Η φωτιά εδώ θυμίζει την Ηρακλείτια φωτιά, τον κόσμο που
πάντα γίγνεται, ποτέ δεν ησυχάζει. Ο άνεμος, που χορεύει με τη φωτιά, θυμίζει
το πνεύμα - την Στωική πνοή του κόσμου που ζωντανεύει την ύλη και τη μοίρα εξίσου.
Το σύμπαν δεν απεικονίζεται ως αρμονία, αλλά ως τραγικό
θέατρο, μια σκηνή αντάξια του Σοφοκλή, όπου οι δυνάμεις συγκρούονται ώστε το
νόημα να αναδυθεί από τον πόνο.
---
Σάλπιγγες και Θηρία: Αποκάλυψη ως Ρυθμός
> Ο Σαλπιγκτής τη σάλπιγγα υψώνει
Στο
προσκλητήριο ξυπνάνε τα θεριά!
Η σάλπιγγα είναι ο ήχος της κοσμικής κλήσης. Στην Ορφική και
προελληνική σκέψη, ο ήχος δεν είναι στολίδι αλλά δημιουργική βία - μια δύναμη
που ξυπνά κοιμισμένες πραγματικότητες. Τα θηρία δεν είναι απλώς τέρατα. Είναι
τα αρχέγονα ένστικτα, η ζωική ψυχή που είχε καταπιεστεί για καιρό από ψευδείς
λογικές. Η αφύπνισή τους σηματοδοτεί την κατάρρευση της τεχνητής τάξης και την
επιστροφή της φύσης - η φύση ανακτά τη φωνή της ενάντια στον διεφθαρμένο λόγο.
---
Ιχώρ Αποστραγγισμένο: Η Πτώση της Διεφθαρμένης Θεότητας
Θεοί
κακόβουλοι λιθάρια ξεριζώνουν
Από
τις φλέβες αδειάζουν την ιχώρ
> Οι
κακοί θεοί βγάζουν την πέτρα
Αποστραγγίζουν
το ιχώρ από τις φλέβες
Το Ιχώρ, το αίμα των θεών, συμβολίζει την αθανασία και την
ιερή συνέχεια. Το να το αποστραγγίσεις ισοδυναμεί με την πραγματοποίηση μιας
μεταφυσικής εκθρόνισης - την αποκάλυψη θεών που έχουν γίνει τύραννοι αντί για
αρχές αλήθειας.
Αυτό δεν είναι βλασφημία. είναι πλατωνική κριτική. Όπως η
απόρριψη των ανήθικων Ολύμπιων από τον Πλάτωνα, η Ρουμελιώτη αποδομεί τη
θεότητα άδεια από σοφία, τη δύναμη αποκομμένη από τον Λόγο.
---
Κέρβερος και Φίδια: Το Κατώφλι της Συνείδησης
Στον
Κάτω Κόσμο τον Κέρβερο σελώνουν
Οχιές
και δράκοι γεμίζουν το κενό!...
>
Σκαρφαλώνουν τον Κέρβερο στον Κάτω Κόσμο
Οχίδες και
δράκοι γεμίζουν το κενό
Ο Κέρβερος φυλάει τα κατώφλια: μεταξύ ζωής και θανάτου,
συνείδησης και αβύσσου. Μόλις τιμωρηθεί, ο Κάτω Κόσμος δεν γίνεται φυλακή αλλά
όχημα - ένα πέρασμα και όχι μια πρόταση.
Αυτή είναι η αρχαία κατάβαση, η κατάβαση που απαιτείται για
την αληθινή γνώση. Οι οχιές και οι δράκοι δεν είναι απλώς κακοί. είναι
προ-λογικές δυνάμεις, το χάος ως μήτρα και όχι ως εχθρός, που απηχεί τις πρώτες
ελληνικές διαισθήσεις για τη δημιουργία.
---
Η Λεηλασία του Ιερού: Μια Διάγνωση της Πολιτισμικής
Ασθένειας
Δαιμόνων
γέννες ανοίξανε τις Πύλες
Και
το κακό σκορπίστηκε στη γη
>
Κρύπτες του Ιερού λεηλατούνται
Και η
πανούκλα του κόσμου απελευθερώνεται...
Εδώ το ποίημα οξύνεται σε κριτική. Όταν το ιερό λεηλατείται
- όχι φυσικά, αλλά συμβολικά - ακολουθεί η πανούκλα. Αυτή η πανούκλα δεν είναι
βιολογική. είναι οντολογική: μηδενισμός, απώλεια μέτρου, διάβρωση νοήματος.
Η ελληνική φιλοσοφία θα το ονόμαζε αυτό κατάρρευση της
αρετής και της σωφροσύνης. Ένας κόσμος που βεβηλώνει τα ιερά του κέντρα
αναπόφευκτα αρρωσταίνει.
---
Πήγασος και Βάπτισμα Φωτιάς: Φαντασία ως Λύτρωση
Δαήμων
Νους τον Πήγασο σελώνει
Πάνω
σε φλόγες βαπτίζει το καινό
>
Δαιμονικά μυαλά σελώνουν τον Πήγασο
Πάνω στη
φωτιά βαφτίζουν το νέο
Ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο, είναι το σύμβολο της
υπερβατικής φαντασίας, της ανόδου της σκέψης πέρα από τη βαρύτητα. Ακόμα και
δαιμονικά μυαλά - επαναστατικά, τραυματισμένα, προκλητικά - μπορούν να
καβαλήσουν τον Πήγασο.
Το βάπτισμα του πυρός δεν είναι ήπιος καθαρισμός. είναι
ριζικός μετασχηματισμός. Αυτό θυμίζει το στωικό όραμα της εκπύρωσης: το σύμπαν
πρέπει να καεί για να ανανεωθεί.
---
Η Σπίθα του Νου: Ο Λόγος που Αρνείται την Εξαφάνιση
Σπίθα
του Νου σε κάστρο γκρεμισμένο
Αναμετριέται
με στάχτες και καπνούς
> Μια
σπίθα Νου σε ένα ερειπωμένο κάστρο
Παλεύει με
στάχτες και καπνό
Ανάμεσα στα ερείπια, μια σπίθα επιμένει. Αυτός είναι ο Νους,
η σκεπτόμενη αρχή, που αντιστέκεται στην εξαφάνιση. Το ερειπωμένο κάστρο είναι
ο πολιτισμός - συστήματα, ιδεολογίες, αυτοκρατορίες - που κατέρρευσαν κάτω από
το ίδιο τους το βάρος.
Κι όμως η σκέψη επιμένει. Σαν τη θράκα κρυμμένη στη στάχτη,
ο Λόγος περιμένει, υπομονετικός και άφθαρτος, αντηχώντας τον Ηράκλειτο και τον
Πλωτίνο.
---
Από τη Στάχτη στον Νέο Ουρανό: Μεταφυσική Ανανέωση
Μα
μες τη στάχτη, κάρβουνο φυλαγμένο,
Το
δρόμο δείχνει για νέους Ουρανούς!
> Αλλά
μέσα στις στάχτες, φυλάσσεται κάρβουνο,
Ανοίγει το
μονοπάτι προς έναν νέο Ουρανό!
Το ποίημα δεν καταλήγει με την εξόντωση, αλλά με την κοσμική
μετάνοια. Ο νέος Ουρανός δεν είναι ένας τόπος‧ είναι μια ανανεωμένη συνείδηση,
ένας Λόγος που μετριάζεται από τη φωτιά, όχι πια αφελής, όχι πια ψεύτικος.
Η ελληνική φιλοσοφία υπόσχεται ακριβώς αυτό: ότι μέσα από
την τραγωδία, η ανθρωπότητα δεν χάνεται - βαθαίνει.
---
Ποίηση ως Φλεγόμενη Φιλοσοφία
Η Φωτιά του Νου είναι η ποίηση που σκέφτεται. Αρνείται την
άνεση, απορρίπτει την ουδετερότητα και απαιτεί μεταμόρφωση. Καίει τον αναγνώστη
της, ώστε η σκέψη να επιβιώσει άφθαρτη.
Η Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη γράφει ως φιλόσοφος που έχει
επιλέξει τη φλόγα αντί του συστήματος, την εικόνα αντί του δόγματος. Το ποίημά
της συνομιλεί με τον Ηράκλειτο, τον Πλάτωνα, την ελληνική τραγωδία και τον
σύγχρονο κόσμο που έχει ξεχάσει την εσωτερική του φωτιά.
Στις στάχτες ενός φλεγόμενου πολιτισμού, μας υπενθυμίζει:
Όσο παραμένει μια σπίθα μυαλού, η φιλοσοφία δεν είναι νεκρή.
Και όσο η σκέψη τολμά να καίει,
Ο Παράδεισος δεν έχει εξαφανιστεί - γίνεται ακόμα.
----
Δυτική Σουμάτρα, Ινδονησία 2026.
Poet: Maria Kolovou Roumelioti
From:Greece
On this fiery threshing floor
The wind dances with the fire
The trumpeter raises the trumpet
The beasts awaken at the invitation!
Evil gods uproot stones
They empty the ichor from the veins
They saddle Cerberus in the Underworld
Vipers and dragons fill the void!…
Demonic broods opened the Gates
And evil spread across the earth
The Crypts of the Sacred were plundered
And the plague of the World was unleashed….
A demon Mind saddles Pegasus
Atop flames he baptizes the new
Through Chaos the gaze lifts
A soul leaves… Sacrifice on an altar! …
A spark of Mind in a ruined castle
It fights with ashes and smoke
But in the ashes, a coal is kept,
It paves the way for new Heavens!
FIRE OF THE MIND:
Logos in Flames within Greek Poetic Philosophy
Fire as the Language of Thought
In Greek philosophy, fire is never merely an element.
Fire is Logos in motion—the thinking principle of the cosmos, restless, transformative, and merciless toward stagnation. When Maria Kolovou Roumelioti titles her poem Fire of the Mind, she does not offer an image; she summons an entire philosophical lineage, from Heraclitus to Plotinus, from tragic chorus to metaphysical ascent.
This poem is not a narrative of events. It is a cosmic liturgy, a metaphysical tragedy in which the world burns, gods are emptied of their divinity, and thought itself must pass through fire in order to remain true.
As both poet and painter rooted in Greek philosophy, Roumelioti writes like a maker of philosophical icons. Each verse is a stroke of flame; each myth, a conceptual color; each metaphor, a movement of thought across the canvas of being.
The Fiery Threshing Floor: Cosmos as Tragic Arena
> On this fiery threshing floor
Wind dances with fire
The threshing floor is one of the oldest Greek metaphors of judgment and discernment: the place where grain is separated from chaff. Philosophically, it signifies a crisis of being, a moment when essence must be distinguished from illusion.
Fire here recalls the Heraclitean fire, the world that is always becoming, never resting. Wind, dancing with fire, evokes pneuma—the Stoic breath of the cosmos that animates matter and fate alike.
The universe is not depicted as harmony, but as tragic theater, a stage worthy of Sophocles, where forces collide so that meaning may emerge from suffering.
Trumpets and Beasts: Apocalypse as Rhythm
> The trumpet raises the trumpet
The beasts awaken at the invitation!
The trumpet is the sound of cosmic summons. In Orphic and pre-Hellenistic thought, sound is not ornament but creative violence—a force that awakens dormant realities.
The beasts are not simply monsters. They are the primordial instincts, the animal soul long suppressed by false rationalities. Their awakening signals the collapse of artificial order and the return of physis—nature reclaiming its voice against corrupted logos.
Ichor Drained: The Fall of Corrupted Divinity
> Evil gods pull out the stone
They drain ichor from the veins
Ichor, the blood of the gods, signifies immortality and sacred continuity. To drain it is to enact a metaphysical dethronement—the exposure of gods who have become tyrants rather than principles of truth.
This is not blasphemy; it is Platonic critique. Like Plato’s rejection of immoral Olympians, Roumelioti dismantles divinity emptied of wisdom, power severed from Logos.
Cerberus and Serpents: The Threshold of Consciousness
> They saddle Cerberus in the Underworld
Vipers and dragons fill the void
Cerberus guards thresholds: between life and death, consciousness and the abyss. Once saddled, the Underworld becomes not a prison but a vehicle—a passage rather than a sentence.
This is the ancient katabasis, the descent required for true knowledge. Vipers and dragons are not merely evil; they are pre-logical forces, chaos as womb rather than enemy, echoing the earliest Greek intuitions of creation.
The Looting of the Sacred: A Diagnosis of Civilizational Illness
> Crypts of the Sacred are looted
And the plague of the world is released…
Here the poem sharpens into critique. When the sacred is plundered—not physically, but symbolically—plague follows. This plague is not biological; it is ontological: nihilism, loss of measure, erosion of meaning.
Greek philosophy would name this the collapse of aretē (virtue) and sophrosyne (inner balance). A world that desecrates its sacred centers inevitably sickens.
Pegasus and Fire Baptism: Imagination as Redemption
> Demonic minds saddle Pegasus
Upon fire they baptize the new
Pegasus, the winged horse, is the symbol of transcendent imagination, the ascent of thought beyond gravity. Even demonic minds—rebellious, wounded, defiant—can mount Pegasus.
The baptism of fire is not gentle purification; it is radical transformation. This recalls the Stoic vision of ekpyrosis: the universe must burn in order to renew itself.
The Spark of Nous: Logos That Refuses Extinction
> A spark of Mind in a ruined castle
It fights with ashes and smoke
Amid ruin, a spark endures. This is Nous, the thinking principle, resisting extinction. The ruined castle is civilization—systems, ideologies, empires—collapsed under their own weight.
Yet thought persists. Like the ember hidden in ash, Logos waits, patient and indestructible, echoing Heraclitus and Plotinus alike.
From Ash to New Heaven: Metaphysical Renewal
> But within the ashes, coal is kept,
It opens the path to a new Heaven!
The poem does not conclude with annihilation, but with cosmic metanoia. The new Heaven is not a location; it is a renewed consciousness, a Logos tempered by fire, no longer naïve, no longer false.
Greek philosophy promises precisely this: that through tragedy, humanity does not perish—it deepens.
Poetry as Burning Philosophy
Fire of the Mind is poetry that thinks. It refuses comfort, rejects neutrality, and demands transformation. It burns its reader so that thought may survive uncorrupted.
Maria Kolovou Roumelioti writes as a philosopher who has chosen flame over system, image over doctrine. Her poem converses with Heraclitus, Plato, Greek tragedy, and the modern world that has forgotten its inner fire.
In the ashes of a burning civilization, she reminds us:
As long as a spark of mind remains, philosophy is not dead.
And as long as thought dares to burn,
Heaven has not vanished—it is still becoming.
----
West Sumatra, Indonesia 2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου