Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

«ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


https://filologika.gr/wp-content/uploads/2017/12/%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%CE%B4%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B1.jpg 
Το δέντρο

Χέρια, πριόνια,
κόβουν τα κλώνια
και τεμαχίζουν το κορμί
που ‘χει τις ρίζες του στη γη.

Με λένε, Κέδρο,
μένω στο κέντρο
μίας πλατείας εχθρικής
οδός: Αλήτικης Φυλής.

Τα καπνογόνα μ’ έπνιξαν,
τη φυλλωσιά μου έκαψαν!
Δεν ζω!
Πενθώ,
τον θάνατό μου τον αργό!..

Τα φύλλα μου,  σηψαιμικά,
φωλιάζουν τα αερικά:
Βόμβες Μολότοφ,  δακρυγόνα,
τ’ απόβλητα του Ρουβικώνα.

Στο πληγωμένο μου κορμί,
κρύβονταν  οι κορυδαλλοί.
Σπίτι δεν έχουν…
Φύγανε!
Και άστεγοι ξεμείνανε!...

Μη μου φοράτε άλλο το φέσι!
Χρειάζομαι κι εγώ μια θέση.
Φωνάζω… Τρέμω…  Δεν με βλέπεις;
Ματιά υποχθόνια κατέχεις!

Θέλω αδέλφια και ξαδέλφια
για να τους λέω όλα τα ντέρτια.
Ένα τσιγάρο αντάμωσαν
κι από ζωή ορφάνεψαν.

Με λένε, Κέδρο.
Είμαι ένα δέντρο…
Σ’ ό,τι ερωτώ δεν μ’ απαντούν
και κεραυνοί παντού χτυπούν.

Με λένε, Κέδρο, κι είμαι ένα δέντρο
που του στερούνε τη ζωή
με   ανεξήγητη οργή...

21 Σεπτέμβρη 2013

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΝΟΕΣ 2019- 31η ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - ΠΟΙΗΣΗΣ (Συλλογικό έργο, επιμελημένο από τις εκδόσεις ΠΝΟΕΣ λόγου & τέχνης).

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΝΟΕΣ // 31η ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ - ΠΟΙΗΣΗΣ

Παρουσίαση

 

Ακόμα ένα Συλλογικό Έργο, με πεζογραφία και ποίηση, το 31° στον αριθμό των εκδοθέντων ανθολογιών, κυκλοφόρησε στην κρίση του αναγνωστικού κοινού. Περιέχει διηγήματα και ποίηση, καθώς πίνακες και κολάζ ζωγραφικής. Είναι επιμελημένο από τις εκδόσεις ΠΝΟΕΣ λόγου & τέχνης.  Η διαφορετικότητα των κειμένων καθώς και η οπτική πάνω στην τεχνική της απεικόνισης, είναι κίνητρα που οδηγούν σε μια ενδελεχή προσέγγιση της τέχνης μέσα από μια συνεχώς μεταλλασσόμενη κατάσταση γύρω μας, τόσο σε προσωπικό όσο και συλλογικό επίπεδο και ύφος.

 

Περιεχόμενα

ΓΡΑΦΟΥΝ:
ΑΧΜΕΤ ΧΑΣΑΝ
ΒΛΑΧΟΥ ΚΑΤΙΝΑ
ΓΚΙΩΝΑΚΗ ΑΡΕΤΗ
ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΙΝΑ
ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Α. ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ Ν. ΜΑΡΙΑ
ΔΡΑΓΟΥΝΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ
ΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ
ΚΑΛΦΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟΠΗ
ΚΑΝΤΑΝΗ Κ. ΜΑΡΙΑ
ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΚΑΤΣΙΑΝΟΥ ΒΑΡΒΑΡΑ
ΚΟΛΟΒΟΥ-ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ
ΚΥΠΡΙΩΤΑΚΗ ΜΗΝΙΑΝΝΑ
ΛΙΑΝΟΣ ΝΙΚΟΣ
ΛΙΑΤΟΥ ΕΛΕΝΑ
ΜΑΝΟΥΔΗ Κ. ΜΑΡΙΑ
ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ ΙΩΑΝΝΑ
ΜΗΤΣΙΟΥ ΕΙΡΗΝΗ-ΓΕΩΡΓΙΑ
ΝΤΟΒΑΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ
ΠΑΝΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Θ. ΧΡΗΣΤΟΣ
ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ Π. ΕΥΓΕΝΙΑ
ΠΟΛΙΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗ
ΣΑΚΕΛΑΡΙΑΔΗ ΓΕΩΡΓΙΑ-ΕΛΕΝΗ
ΣΑΛΤΑΣ ΘΑΝΑΣΗΣΣΙΝΑΝΙ ΣΑΡΑ
ΣΜΗΡΝΙΩΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΤΖΟΥΛΙΑ ΕΛΕΝΗ
ΤΖΟΥΡΑ Π. ΜΑΡΙΑ
ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΣ
ΧΑΒΑΡΗ ΣΟΦΙΑ
ΧΑΡΑΤΣΑΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΧΙΝΗ ΕΛΕΝΗ

Επιμέλεια: Αρετή Γκιωνάκη, Νίκος Δεληγιάννης
Λεπτομέρειες

ISBN139786185416096
ΕκδότηςΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ
Χρονολογία ΈκδοσηςΙούνιος 2019
Αριθμός σελίδων168
Διαστάσεις24x17
ΕπιμέλειαΓΚΙΩΝΑΚΗ ΑΡΕΤΗ
Κωδικός Πολιτείας8392-0071
Θέμα

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2019

«ΣΥΝΘΕΣΗ με ανθούς», μια νέα δημιουργία με ακριλικά χρώματα σε καμβά.

«ΣΥΝΘΕΣΗ με ανθούς» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«Ο ΑΡΜΕΧΤΗΣ» σατιρικό ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


Αποτέλεσμα εικόνας για διάβασμα
Τόση γνώση στο μυαλό πώς να χωρέσει; 
Σκουριασμένες ρητορείες έχω αρμέξει!
Το ξερό μου το κεφάλι θα το σπάσω...
Τη συνήθεια να ξεχνάω θα αλλάξω.
Λέω  να γίνω ο μεγάλος συγγραφέας,
της μορφώσεως, της γνώσεως το τέρας.
Αποκόμματα διαβάζω εφημερίδων
κι όσα στόχευα ως τώρα, ουκ οίδων. 
Πιάνω, ξύνω το μυαλό μου, το σκαλίζω 
και Αλφαβήτες ξενικές του  κουδουνίζω.
Περπατώ και λογαριάζω... 'Όλα λάθος!
Ξεπληρώθηκε με τρέλα αυτό το πάθος! 

« Μια ψείρα εδώ… μια ψείρα εκεί… μια ψείρα παραπέρα…
Έγινε το κεφάλι μου σαν τρύπια κουνουπιέρα!»

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

«ΚΕΝΤΡΙΣΜΑ» ποίημα τουΓεράσιμου Μ.Λυμπεράτου


Γεράσιμος

ΚΕΝΤΡΙΣΜΑ
Αφιέρωμα στην γιορτή του Πατέρα

Στα χέρια μου κρατώ λικνίζοντας
ένα λουλούδι.
Στα χέρια μου κρατώ την φροντίδα του.
Για να μη χάσει το χρώμα του
τ’ άρωμά του
την ζωντάνια του.
Για να μη χαθεί μαζί του κι η άνοιξη.
Το θρέφω στο φως.
Το ποτίζω αγάπη
καλοσύνη
τρυφερότητα.
Για να μη του λείψει ποτέ
η πρωινή δροσιά της αυγής,
να μπορεί να σκαρφαλώνει στον ήλιο
όποτε χρειαστεί,
να χαράζει δρόμους,
να προσπερνά αγκάθια
να μπορεί να στοχάζεται το μέλλον.
Στα χέρια μου κρατώ
ό,τι αιώνιο επιθυμώ να είναι,
το κέντρισμα των κτύπων
της καρδιάς του παιδιού μου,
των παιδιών μας,
με την αέναη ροή της ανθρώπινης ζωής,
κρατώντας πάντα στα χέρια τους
πανέρια, γιομάτα ελπίδες
κι ένα εξαίσιο αύριο να τα περιμένει!

Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος
https://vrysoulesgnosis.wordpress.com

«ΤΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ» δοκιμιακός λόγος του Δημήτρη Α. Δημητριάδης


Αποτέλεσμα εικόνας για δημήτρης Α δημητριάδης
ΤΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

Τη θέλουμε την ποίηση. Όχι σαν πολυτέλεια ή προνόμιο των ειδικών και των ανθολόγων, αλλά για την πνευματική φυσιογνωμία των ιδεών, του νοητικού σκαψίματος της ευαισθησίας, της φαντασίας και – πολλές φορές – της αλήθειας απέναντι στο λόγο της έπαρσης, του υπολογισμού ή της ψευδολογίας. Τη θέλουμε και σαν κάστρο της γλώσσας, αλλά και σαν πεδίο καλλιέργειας και διατήρησης των ονείρων μας, της οξύνοιάς μας και την αντίστασή μας στην «πίεση» του πραγματικού, στο συνεχές σφυροκόπημα των πληροφοριών, των ειδήσεων, των τρομερών γεγονότων και της γκρίζας πραγματικότητας. Κι όσο δεν το κάνουμε, χάνουμε το ουσιαστικό: ευαισθησίες χαρές, τη μαγεία της έκπληξης, τη δημιουργικότητα – με μια λέξη, χάνουμε την ανθρωπιά μας.
Τη θέλουμε την ποίηση, γιατί ο χώρος της είναι απέραντος. Αρκεί, πολλές φορές, ένας και μόνο στίχος να χωρέσει σε ένα τοπίο ελευθερίας και συγκίνησης ο κόσμος ολόκληρος. Αυτός ο κόσμος «ο μικρός ο μέγας», ο πελώριος κι ελάχιστος ταυτόχρονα. Οπότε και χώρος υπάρχει και χρόνος υπάρχει πάντοτε για ποίηση. Τα περί «δυσνόητης», «απομακρυσμένης» από τα προβλήματα του κόσμου και άλλα παρεμφερή άλματα, δεν είναι τίποτα παρά προφάσεις που εθίζουν τους ανθρώπους στην ευκολία: εύκολες σκέψεις, εύκολα αισθήματα, εύκολες συγκινήσεις, εύκολοι τρόποι για να περνάει ο χρόνος, λες και ο χρόνος που περνάει πρόκειται να ξανάρθει.
Τη θέλουμε την ποίηση, γιατί έχει τη δύναμη να γκρεμίζει τα τείχη που χωρίζουν τον κόσμο με βάση το χρώμα, την ηλικία, τη θρησκεία την προέλευση, την κοινωνική τάξη, την εθνικότητα. Γιατί μπορεί και ξεσηκώνει τα πλήθη μιλώντας τη γλώσσα του απλού ανθρώπου. Παράλληλα μας θυμίζει ότι μπορούμε να γκρεμίσουμε και τα εσωτερικά μας τείχη, για να βλέπουμε τι κυκλοφορεί μέσα μας και ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε. Γιατί ποίηση είναι να δίνεις και όχι να παίρνεις, να συνυπάρχεις ακόμα και με αντιπάλους και να σκέφτεσαι όσους δεν έχουν και τι μπορείς να δίνεις στον αβοήθητο, στον καταφρονεμένο, στον αδύναμο. Η ποίηση δε χωρίζει τον κόσμο με ιδεολογήματα. Μας προτρέπει να φύγουμε από τον τυφλό αυτισμό, την ιδιοτέλεια, καλώντας μας να μοιραστούμε τα αγαθά της ζωής, να ανακαλύψουμε ό,τι μας λυτρώνει, μας εξανθρωπίζει, μας γαληνεύει.
Τη χρειαζόμαστε την ποίηση, γιατί ενώνει τα γήινα με τα επουράνια, τα χαμηλά με τα υψηλά, τον ταπεινό με τον αλαζόνα, την προσωπική αγωνία με την κοινωνική ευαισθησία και μας πάει κατευθείαν στη ρίζα των πραγμάτων και στην ουσία της ζωής. Σε έναν ταραγμένο κόσμο, όπου σε πολλές εκφάνσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου επικρατεί η βαρβαρότητα και η αρπακτικότητα, η ποίηση αντιτάσσει σθένος, παρηγοριά, συναίσθημα, τρυφερότητα, εγκαρτέρηση, αισιοδοξία, γιατί από τα δύσμοιρα χρόνια μας δε θα μας σώσουν δημαγωγοί, πολιτικοί, αριστούχοι επιστήμονες, στυγνοί επιχειρηματίες, διπλωματούχοι γραφειοκράτες, βραβευμένοι τεχνοκράτες, θρησκευόμενοι παρατρεχάμενοι, φανατικοί θεοκράτες, η ελίτ. Θα μας σώσει ο πολιτισμός και η τέχνη που είναι απέραντη και άνευ διακρίσεων και όσοι
προτάσσουν το πνεύμα και την πένα τους φωτίζοντας το κοινό με καθαρότητα και υψώνοντας στίχους στους διαχωριστικούς τοίχους. Τέλος, τη θέλουμε για την παραμυθία μας, με τα λόγια της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ: «... Και τότε ξαφνικά γεννιούνται ποιήματα... που κάνουν να πλησιάζουμε τα αρνητικά, τα δύσκολα στοιχεία της ζωής μας: τη θλίψη, τη σιωπή, την επιβίωση, τον χωρισμό από την έννοια του μέλλοντος και βέβαια τον θάνατο. Αλλά υπάρχει και ένα φως που αναδύεται από το σκοτάδι. Είναι η ανάσα μου, που βγαίνει σταθερή και μου χαρίζει ακόμη τη ζωή. Με την ανάσα μου νικώ τον χρόνο, έστω και για μια στιγμή».

 Δημήτρης Α. Δημητριάδης