Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

«ΕΡΓΑΤΗΣ» στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

Σχετική εικόνα
«ΕΡΓΑΤΗΣ»

Ανθρακωρύχος αιώνες  τώρα
ταμένος στο καθήκον
χωμένος στο λαγούμι της γης
στο κάρβουνο
στη σκόνη
για ‘να σπυρί ψωμί
δυο στάλες ήλιο 
μισή μερίδα φαΐ …

Βγήκε στο φως
γρανιτένιο άγαλμα
με κορμό στητό
πόδια σφηνωμένα στο χώμα
με χέρια γαντζωμένα
στα κάγκελα τ’ ουρανού
δίχως ποτέ  να πάρει ανάσα…

Αγνώστου φυλής.
Αγνώστου ονόματος.
Έγινε ήρωας
μετά θάνατον!...   

4 Φεβρουαρίου 2019

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

ΙΘΑΚΗ στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


Αποτέλεσμα εικόνας για ιθάκη

ΙΘΑΚΗ

Ιθάκη, αιώνια σμαραγδένια πολιτεία,
που κάθε σου γωνιά μύρα λουσμένη
με του φασκόμηλου το άρωμα,
του σκίνου και του πεύκου,
αιώνιο  ιστορίας λίκνισμα,
της Πηνελόπης γη καρτερική,
του κάθε Οδυσσέα  πάτρια γη,
νοσταλγικός δρόμος επιστροφής,
αιώνιο φως στην ψυχή του απανταχού ταξιδεμένου!

Νοσταλγική μου Ιθάκη, εσύ,
κρατείς  λίχνο κι  αραξοβόλι
στην αγκαλιά σου να κουρνιάσουν
γιοί και  κόρες
υπηρέτη  πολύπαθου.
Τα βότσαλα του κορμιού σου
ταξίδι εξερεύνησης
στις έναστρες νύχτες των ονείρων μας.
Μες  από  βαθυγάλαζο κοίταγμα
σαγηνεύεις μαγεύοντας
τον απανταχού  ταξιδευτή˙
Ιθάκη εσύ, 
πετράδι αιώνιας σμαραγδένιας πολιτείας!

Στο Φιλιατρό, στο Σαρακήνικο, στο Σκίνο,
στον Αϊ Γιάννη και στην Πόλη τη μικρή
λούζονται οι γοργόνες του μυαλού μας
και οι Σειρήνες διαβαίνουν χαράματα 
τα δρομολόγια  της καρδιάς μας,
τραγουδώντας πρωτόγνωρους ρυθμούς.

Σύμβολο νόστου, Ιθάκη, εσύ!
Χαράζεις ρότα στη ζωή μας
με ηρώων  κατορθώματα
κι ας είμαι τυφλός ποιητής,
με του Ομήρου τα μάτια κοιτάζω, 
της Πατρίδας μου την Οδύσσεια..

Γωνιά της ψυχής μου, εσύ,
νησί  κι  αραξοβόλι μου,
ειδυλλιακός παράδεισος του κάθε επισκέπτη,
μείνε λουσμένη με της φασκομηλιάς το άρωμα  
και της ελιάς το άνθος.
Νάμα αυθεντικό,
μείνε ως έχεις,
κι ως αετός περήφανος  από τα βράχια του
θα σε υμνώ   στην οικουμένη!

27 Ιουλίου 2011

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

«ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΑΛΓΟΣ», ένα ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη αφιέρωμα στην Ιστορία της Λειβαδιάς.


Τροφώνιο άλγος
(Αφιέρωμα στην Ιστορία της Λειβαδιάς)

Τι με ρωτάτε να σας πω;
Γυμνός κι αέναος στης Λήθης την Πηγή!
Θνητός, εγώ ειμί.
Ξένος μέσα στους ξένους…
Δεν έχω ένδυμα να εισέλθω!
Αδημονώ τη μετάληψη
της Μνημοσύνης να προλάβω,
να λουστώ της Έρκυνας τον καημό!
Ερείπιο κατάντησα ο δόλιος…
Πλάι στο Μαντικό Ιερό
Αφανής Θεός
να χρίζω τα Μελλούμενα
της Ιερής μου Πάλης…
Μήτε Αγαθή Τύχη με προστάτεψε,
μήτε ο Δαίμονας του Αγαθού.
Τη Φήμη μου κατέλυσε της Λησμονιάς η Πάχνη.
Το Άχραντο κορμί μου ντύθηκε
της Ιστορίας το αρατό σάλι
βαμμένο με οιμωγές και κλάματα.
Τι με ρωτάτε άρχοντες;
Ήρωας  αφανής  ειμί
μες την παράνοια  των  χρόνων τούτων
να ομαρτώ 
το γλαύκωμα της Ιστορίας μονάχος.
Μετά την τύφλωση των Έρουλων,
με άλγος δυνατό, αδυνατώ
στο Άδυτο του Θρόνου  μου να εισέλθω.
Θνητός Θεός ειμί,
από Αθάνατο πατέρα γεννημένος
Εγώ, ο μυθικός Τροφώνιος  
της Ιστορίας σας ο Χτίστης….

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

«ΝΕΜΕΣΙΣ» της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη


Αποτέλεσμα εικόνας για πατριδα

ΝΕΜΕΣΙΣ

Η μελωδία του κελαηδισμού σταμάτησε
εμπρός του Ζευς τον κεραυνοβόλο θυμό
και μια πικροδάφνη θάλλει την χειμερία νάρκη της Πυθίας.
Το ανέσπερο Φως του Απόλλωνος ταξιδεύει
στο  αιωνόβιο  παρελθόν, στο εκκρεμές μέλλον,
αναμένοντας την έκσταση της Ιέρειας
που μες την πρώτη ανασαιμιά
θα σφραγίσει την ειμαρμένη του παρόντος.
Γονυπετείς  στα απομεινάρια τα ιερά θρηνώ,
το κλέος  της χαμένης  περηφάνιας…
καθώς αφουγκράζομαι 
τις χρηστές παραβολές του Γέρου του Μοριά,
τον υπερβάλλον ζήλο του συγκαιρινού τυχοδιώκτη
κι απονεκρώνονται  τα  πονήματα  εμπρός μου,
καθώς η Νέμεσις αργεί να φανεί. 
Η Άτροπος κομματιάζει την Ιστορία σου,
ράβει το σάβανο σου…
Σε ενταφιάζει δίχως διθυράμβους και σημαιοστολισμούς!...
Καίγονται στην πυρά τα οράματα...
Τρίζουν τα κόκαλα των ηρώων…
Τραντάζονται τα μνήματα των φυλακισμένων ιδεών…
Μόνο όσοι ηθελημένα δόθηκαν ή δίνονται στον δοξασμένο θάνατο,
μπορούν να Σε αναστήσουν!

ΥΓ:Το ποίημα ανήκει στην βραβευμένη ποιητική συλλογή:  Αχ Ελλάδα μου νεράιδα πληγωμένη!