"ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ" στίχοι της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΤΟ ΤΑΞΊΔΙ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Διψώ! κι έχει νυχτώσει!..
Η γλώσσα έχει στεγνώσει
από τον πυρετό.
Ψάχνω να βρω λιμάνι,
μα έπεσε σκοτάδι
στης μνήμης το βυθό!...
 
Διψώ! και είμαι μόνος!...
Σκαμμένος είναι ο δρόμος
με δίχως οδηγό.
Ψάχνω να βρω πυξίδα
για μόνιμη πατρίδα
Μα στέκω στο κενό!....
 
Κρυμμένο βρίσκω εξάντα,
μια ξεχασμένη βάρκα
σε αρσανά παλιό.
Με δύο κουπιά σπασμένα
κι άρματα σκουριασμένα
Ψάχνω τον πηγεμό!...
 
Στη νέα μου πατρίδα
Βλέπω ό,τι δεν είδα
στου κόσμου τη βουή.
Ανθίζουν άσπρα κρίνα
Μοσχοβολούνε μύρα
Κατά τη διαδρομή.
 
Αλάφρωσαν τα βάρη.
Της έγνοιας το σκαθάρι,
με φως το ξεγελώ.
Μυρίζει αγιοκέρι
Ρουφώ δροσιάς αγέρι
και πλέων, ξεδιψώ!
 
15 Οκτώβρη 2026
 
 

 

THE JOURNEY – by Maria Kolovou Roumelioti
 
I thirst! And night has fallen!…
My tongue has gone dry
from the fever.
I search for a harbor,
but darkness has descended
into the depths of memory!…
 
I thirst! And I am alone!…
The road lies furrowed,
with no one to guide the way.
I seek a compass
to find a lasting home—
but I stand in the void!…
 
I discover a hidden sextant,
and a forgotten boat
in an ancient shipyard.
With two broken oars
and rusted gear,
I set out on my voyage!…
 
In my new homeland,
I see what I did not see
amidst the world’s din.
White lilies bloom,
exuding fragrant scents
along the way.
 
The burdens have grown lighter.
I outsmart the beetle of worry
with a flicker of light.
The scent of a votive candle lingers;
I drink in a cool, refreshing breeze—
and at last, my thirst is quenched!
 
15 October