ΣΤΗΣ ΜΝΉΜΗΣ ΤΟ ΒΥΘΌ (Σονέτο) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

 

ΕΙΚΟΝΑ από αναζήτηση στο διαδύκτιο 

ΣΤΗΣ ΜΝΉΜΗΣ ΤΟ ΒΥΘΌ (Σονέτο) της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
 
Ξύπνα νεράιδα του γιαλού, ράγισε ο βυθός
Μαύρο πουλί ο συρφετός, τσακίζει  τ' αλμυρίκια
Μακριά  με σπρώχνει, φυσερό, με σέρνει ο χαμός
Κλωστή μπλεγμένη δέθηκα  σε ρημαγμένα δίχτυα
 
Σήκω νεράιδα, όργωσε, νησίδα ερημική
Πλέξε σχοινί,  αθάνατου,  την άγκυρά μου σήκω
Ξαμόλησε   τα όνειρα σ' απάνεμη αλυκή
Σφικτοπλεγμένη   ίσταμαι  σε  ανεμώνης μίσχο.
 
Το παραμύθι τέλειωσε που υμνεί τον Προμηθέα
Η Μέδουσα ολοζώντανη στέκει και την θωρώ
Φίδια- οχιές τυλίχτηκαν στον κόρφο του Περσέα
Μαρμάρωσε η ζήση μου  στης νιότης το μυχό.
 
Παλεύει η μνήμη στο σαθρό της θύμησης τ' αυλάκι
Σαν πέτρα της υπομονής, σαν αρνησιάς νεράκι!....
 
16 Οκτώβρη 2026
 

IN THE DEPTHS OF MEMORY (SONNET) – by Maria Kolovou Roumelioti
 
Awaken, fairy of the shore—the seabed has split apart!
A rabble, like a black bird, comes crashing through the tamarisk trees.
A gale pushes me far away; destruction drags me along.
I am bound like a tangled thread within tattered fishing nets.
 
Rise, O fairy—plough through the waters toward a desolate isle!
Weave a rope from the *athanatos* (agave) plant; haul up my anchor.
Set the dreams free, drifting toward a sheltered salt-pan.
I stand, tightly entwined, upon the stem of an anemone.
 
The fairy tale that sings the praises of Prometheus has come to an end.
Medusa stands there, vivid and alive—I see her before me!
Vipers—deadly snakes—have coiled themselves around the chest of Perseus.
My life has turned to stone, deep within the recesses of my youth.
 
Memory struggles within the crumbling furrow of recollection—
Like a "stone of patience," like the cold, denying waters of oblivion!
 
16 October 2026