 |
| ΕΡΓΟ του Πάμπλο Πικάσο |
ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΘΥΜΗΣΗΣ της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη
Περπάτησες ξυπόλυτη της γης τα λιθοσώρια
Δεν είχε αλφάδι ο δρόμος σου...παρά μονάχα εμπόδια
Τα υπάρχοντά σου, λιγοστά , στα χέρια μετρημένα
Μα τα μερίδια, σωστά, σε όλους μοιρασμένα.
Σαν φίδια είχες τα μαλλιά, πλεξούδες τυλιγμένες
Έγνοιες πολλές κι ασήκωτες στο στέρνο σου δεμένες
Ποτέ δεν τις ξεστόμισες... Τις φύλαγες μαζί σου
Υφάντρες ήταν φρόνιμες, χτίστες της λογικής σου.
Κοντό της ζήσης το σκοινί, λεπτό και φαγωμένο
Το ένα σου χέρι έραβε ό,τι ήταν ξηλωμένο
Με τ' άλλο χέρι, το ζερβό, αίμα απ' την καρδιά σου
Αντλούσες κι έδινες να πιουν τα αδέκαστα όνειρά σου.
Τα περιβόλια ξερικά παρέμειναν για χρόνια
Ξεράθηκε τ' αγιόκλιμα, η ντάλια, η μπιγκόνια
Η στέρνα, βρύα γέμισε, φύλλα απ' τα πλατάνια
Στης στέγης τα χαλάσματα φωλιάζει η κουκουβάγια!.....
Η λήθη και η θύμηση, δάδες που τρεμοσβήνουν
Δεήσεις από τα παλιά στο παραγώνι αφήνουν
Στην πόρτα, φύτρωσε, κισσός! Στη σκάλα, χαμομήλι!
Στα παγερά τα μάρμαρα: δύο γαλάζιοι κρίνοι!....
Ποτάμια του ιδρώτα σου, το μονοπάτι γράφουν
Δέντρα ανθίζουν όμορφα γι αυτούς που τώρα, θα 'ρθουν
Οι παπαρούνες, κόκκινο το περιβόλι στρώνουν
Μυριόλουστη Μοσχοβολιά στα σύννεφα απλώνουν!....
Γράφτηκε 23 Φλεβάρη 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου