Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - τον εκλεκτό φίλο συγγραφέα και εκδότη, Γιάννη Α. Μαντά, τα μέλη της συντακτικής ομάδας, Παναγιώτη Καραβασίλη και Τίτο Κοκκινέα, καθώς και τους Συνεργαζόμενους της "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ " για την συμπερίληψη των στίχων μου «ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ» σε μια από τις σελίδες του 52ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού .

Ευχαριστώ από καρδιάς την ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - τον εκλεκτό φίλο συγγραφέα και εκδότη, Γιάννη Α. Μαντά, τα μέλη της συντακτικής ομάδας, Παναγιώτη Καραβασίλη και Τίτο Κοκκινέα, καθώς και τους Συνεργαζόμενους της "ΦΩΝΗ ΛΟΤΕΧΝΩΝ " για την συμπερίληψη των στίχων μου «ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ» σε μια από  τις σελίδες του 52ου τεύχους του εν λόγω περιοδικού . 

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ

 
Υποκλίνομαι
στην ιερή στιγμή της αθωότητας.
Στους ανθρώπους του μόχθου.
Σε εκείνους που χτυπούν την πέτρα
ώσπου να σπάσει σε χίλια κομμάτια,
να γίνει χώμα και να δεχτεί το σπόρο τους.
 
Υποκλίνομαι σε εκείνους
που ζυμώνουν το ψωμί με τον ιδρώτα τους
κι ευωδιάζουν τον αέρα που ανασαίνουμε

καθώς εξορίζουν την πείνα!
 
Υποκλίνομαι στις στιγμές που μας γαλούχησαν.
Στις λέξεις
που από μόνες τους ήταν τραγούδια
ή Ριζίτικα μοιρολόγια
ειπωμένα στην τάβλα !…
 
Και στέκομαι, εκεί,
που οι δρόμοι της ζωής ανοίγουν
με το πεισματικό χτύπημα των βημάτων
και της ψυχής την πυγμή
Να γονατίσω και να προσκυνήσω!
Πώς αλλιώς θα μπορούσα να κουβαλήσω,
τόση βαριά αρματωσιά
και τόση αδιάβαστη ιστορία στις πλάτες μου;…
***********
Η μνήμη με τραβάει πίσω στις ρίζες μου!
Κάθε φορά που γράφω,
αισθάνομαι το σπαθί που λύνει τον γόρδιο δεσμό
κι ελευθερώνομαι!…
 
Με χειρουργική επέμβαση κλέβω
τον κρυμμένο οβολό από το στόμα που δεν μίλησε
για όσα όφειλε να μιλήσει…
Και κάπως έτσι… οικονομώ
την χαρά της δημιουργίας
εκεί που κάποιοι άλλοι απελπίζονται
από τον χαμό που τους βασανίζει
Πλουτίζοντας τη ζωή
Κάνοντας τον Θάνατο, φτωχότερο.
 
Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη